email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 9 สหายี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 602

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2564 02:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 สหายี
แบบอักษร

บทที่ 9

สหายรัก

บ่ายนี้หรงเล่อมองชุดที่ถูกส่งมายังจวน แต่ละชุดงดงามทั้งสิ้น สีสันสดใสดูมีชีวิตชีวา ลวดลายส่วนใหญ่ยังคงเป็นลาย

ดอกกุ้ยฮวาที่นางชอบ ชุดแต่ละชุดได้รับการตัดเย็บมาอย่างดี ราคาแพงเพราะนางเลือกร้านที่ดีที่สุด ลายปักยิ่งไม่ต้องพูดถึงมันสวยมากเหมือนเป็นดอกไม้จริง ๆ

เครื่องประดับที่หรงเล่อเอาออกมาทำความสะอาดไว้ใช้งานก็มากกว่าสิบหีบ ข้ารับใช้กำลังนั่งขัดถูด้วยความเบามือ ส่วนรองเท้าอีกไม่นานคงถูกนำมาส่ง นางมีทุกอย่างครบถ้วน

“คุณหนู ขนมเจ้าค่ะ”

หรงเล่อหันไปหยิบขนมมากัดกินหนึ่งคำ นางกำลังคิดว่านางควรจะเอายังไงดีกับงานเลี้ยงอีกสองงาน

งานต่อไปคืองานเลี้ยงเทศกาลชมดอกไม้ที่ฮองเฮาทรงจัดขึ้น ถือว่าเป็นงานใหญ่ด้วยฮองเฮาเป็นแม่งาน คุณหนูคุณชายทุกจวนต้องเข้าร่วม มันไม่ต่างจากงานจับคู่ดูตัวเลยในความคิดของหรงเล่อ

งานแบบนี้มีบ่อยมาก หนึ่งเพื่อให้แต่ละตระกูลได้ทำความรู้จัก สองเป็นการดูตัว สามเป็นการเปิดให้หนุ่มสาวได้ทำความรู้จักโดยที่ยังอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ สี่ผลประโยชน์จากการแต่งงานเกี่ยวดองของตระกูล ห้าคือผู้เป็นใหญ่ในวังหลังได้เลือกหมากไว้ในมือเพื่อใช้สอย

การแต่งงานของแต่ละตระกูลส่งผลทั้งทางตรงทางอ้อมกับอำนาจต่าง ๆ ไม่ผิดเลยที่จะต้องอยู่ในสายตาของผู้เป็นใหญ่

“คุณหนูพักหลังมาคุณหนูเหม่อลอยบ่อยครั้ง มีอะไรหรือไม่”

“ข้าเพียงกำลังคิดว่าจะเอายังไงดีกับชีวิตตนเองหลังจากนี้”

“เหตุใดคุณหนูพูดแบบนี้”

“เจ้าก็เห็นแล้วว่าข้าโดนอะไรมาบ้าง เมื่อข้าเปลี่ยนแปลง

ทุกอย่างก็เปลี่ยนตาม เวลานี้ข้ายังอยู่ดี แต่ไม่มีอะไรมาเป็นหลักประกันว่าข้าจะอยู่ดีเช่นนี้ไปได้ตลอด บิดาข้าก็แก่ชราลงทุกทีข้าต้องหาฐานให้ตนเองยืน เป็นฐานที่มั่นคงแข็งแรงไม่แตกหัก เป็นฐานที่ข้าหยิบยืมอำนาจได้ใช้งานได้ แต่ถ้าข้าได้ฐานเช่นนั้นมาข้าก็ต้องแลกความสุขของตนเองด้วย”

“คุณหนู ท่านหมายถึง”

“ข้ายังไม่ได้หมายถึงผู้ใด ฐานที่ว่า ในเมืองหลวงมีมากมายกว่าหนึ่ง อีกอย่างยังเหลือเวลาให้ได้เลือก”

สายตาของหรงเล่อมองผ้าในมือ นางกำลังคิดหาทางให้ตนเองหลุด แต่ว่ามันหลุดไม่ได้จริง อย่างไรนางก็ยังวนเวียนอยู่ในหมากกระดานนี้ไม่เปลี่ยนแปลง นางมีประโยชน์ ทุกคนต้องการประโยชน์จากนาง

“คุณหนู ตอนนี้ที่ด้านหน้าจวน คุณหนูอันลี่มาขอพบท่านเจ้าค่ะ”

สาวใช้ที่นำข่าวมาบอกทำให้หรงเล่อยิ้มเย็น อันลี่มาหวังอะไรจากนางอีก

“ให้นางเข้ามาที่เรือนเถอะ ยืนตากแดดมาก ๆ ไม่ดี หากนางป่วยขึ้นมาข้าคงรู้สึกผิดไม่น้อย ส่วนเจ้าไปแจ้งให้ห้องครัวเตรียมขนมน้ำชามาให้ข้า แบ่งอีกส่วนห่อมาไว้ด้วย ข้าจะให้อันลี่นำกลับ”

“คุณหนู ท่านดีกับคุณหนูอันลี่ไปแล้ว”

“ก็นางเป็นสหายข้า ไปจัดการได้แล้ว”

หรงเล่อไม่ได้ลุกไปไหน นางยังคงมองชุดแต่งละชุดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ดูแต่ละชุดด้วยความไม่รีบร้อนเพื่อที่จะได้ส่งแก้ หากนางไม่พอใจ

ชุดสีขาวทั้งหมดในตู้นางได้เผามันทิ้งไปหมดแล้ว ให้มันตายไปกับนางที่เป็นสตรีโง่งม ตอนนี้ชีวิตนางเหมือนเกิดใหม่ เมื่อเกิดใหม่ของที่ไม่ใช้ก็ไม่ต้องการให้อยู่รกสายตา

“หรงเล่อ เจ้าทำอะไรอยู่หรือ”

อันลี่เดินเข้ามาภายในเรือน นางมองชุดแต่งละชุดที่ถูกแขวนอยู่ด้านหน้าสหาย ชุดพวกนี้งดงามมาก ผ้าที่ใช้ตัดเย็บเป็นผ้าอย่างดีราคาแพง มีลวดลายงดงาม สีสันเองก็มาก ไหนจะเครื่องประดับที่ใช้ข้ารับใช้กว่าห้าคนนั่งขัดถูอยู่อีก

อันลี่มองหรงเล่อด้วยสายตามีคำถาม นางกำลังไม่เข้าใจเหตุการณ์ อะไรทำให้สหายนางตัดชุดใหม่ ทั้งยังมีสีสัน เครื่องประดับพวกนี้อีกที่สหายนางนำออกมาใช้

ยิ่งหันไปเห็นใบหน้าที่แต่ก่อนซีดเซียว แต่ตอนนี้กลับแต่งหน้างดงาม รอยยิ้มเองก็อ่อนหวาน สายตายังมองนางด้วยความราบเรียบ

อันลี่รู้สึกว่านางตัวเย็นขึ้น แต่ก็ฝืนยิ้ม

“ข้าเพียงอยากเปลี่ยนนะ ข้าเบื่อสีขาวแล้ว ทำตัวให้คนอื่นไม่สนใจมานาน คิดว่าคงไม่จำเป็นต้องทำ ข้าไม่รู้ว่าจะตายวันไหนหาความสุขให้ตนเองดีกว่า”

อันลี่เข้ามานั่งข้างหรงเล่อ นางมองชุดด้วยสายตาอิจฉา

“แล้วเจ้าไม่กลัวเสียงต่อว่าลับหลังหรือ เจ้าก็รู้ว่าคนในเมืองหลวงนั้นชอบว่าผู้อื่นมากขนาดไหน ตอนนั้นที่เจ้าโดนมา ข้ายังเจ็บแค้นแทนเจ้าไม่หาย”

น้ำเสียงอันลี่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ ทำเอาหรงเล่อยิ้มเย็นกับการแสดงของอันลี่ที่สมจริง

“ช่างมันเถอะ เรื่องก็หลายปีมาแล้ว ข้าเองก็ปักปิ่นแล้วเป็นผู้ใหญ่แล้ว ควรจะมองข้ามเรื่องพวกนี้ หากข้าเอาแต่จมอยู่กับมัน ข้าจะเติบโตได้อย่างไร เจ้าเถอะ มาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือไม่ สีหน้าเจ้าดูไม่ค่อยดีนัก”

หรงเล่อมองใบหน้าสหายสนิทที่ซีดลงหลังจากที่ถูกถาม

“ข้าถูกแม่ใหญ่ดุด่า เลยไม่อยากอยู่จวน วันนี้จึงมาหาเจ้า นางบอกว่าเพราะข้าทำตัวโดดเด่นบุตรสาวนางถึงได้ถูกมองข้าม ข้าทำตัวเกินหน้าบุตรสาวภรรยาเอก นางใช้เรื่องนี้ลงโทษข้าและมารดาดีที่บิดาเอ่ยห้าม แต่นางก็เล่นแง่ หักเบี้ยหวัดของข้าเสียจนไม่เหลือ”

อันลี่เอ่ยออกมาอย่างเจ็บใจ

“เจ้าไม่ชินอีกหรือ ทุกครั้งที่เจ้าแสดงได้ดีพอฝ่าบาทประทานรางวัล อันฮูหยินก็จะหาเรื่องเจ้าเสมอ คิดไปแล้วเจ้าบอกว่าให้ข้าทำตัวเรียบง่ายไม่เป็นที่สนใจจะได้ไม่ถูกรังแก เหตุใดเจ้าไม่ทำดูบ้าง นางจะได้ไม่หาเรื่องเจ้ากับมารดาอีก เจ้าเด่นเกินไปเหมือนข้าตอนนั้นเลยนะอันลี่ ข้ากลัวว่าเจ้าจะโดนเหมือนข้า”

อันลี่ตาเบิกกว้าง นางเขยิบตัวออกมาห่างจากหรงเล่อเล็กน้อย ไม่คิดว่าคำพูดที่นางเคยใช้ให้หรงเล่อทำตัวจืดชืด ตอนนี้อีกฝ่ายจะยกเอามาพูดกับนาง

หรงเล่อหัวเราะ มองท่าทางอันลี่ด้วยสายตามึนงง

“เจ้าเป็นอะไรไปอันลี่ ข้าเพียงสงสัยเท่านั้น เจ้าโดนอันฮูหยินทำร้ายมาตลอดเพราะเจ้าเด่น แต่เจ้าไม่เคยยอมแพ้ยังทำตัวโดดเด่นเสมอ ข้าเพียงสงสัย แล้วทำสีหน้าตื่นกลัวเช่นนั้นทำไม หืม”

อันลี่ตั้งสติ นางคิดว่าที่หรงเล่อพูดออกมาคงไม่ตั้งใจ ไม่มีทางที่คนโง่งมอย่างหรงเล่อจะเอ่ยเพราะแค้นนางแน่ ที่พูดคงเพราะสงสัยจริง ๆ

แม้นางจะไม่เข้าใจความเปลี่ยนไปของสหาย แต่ก็เชื่อไม่ลงว่าที่หรงเล่อเปลี่ยนตัวเองเพราะคิดได้

คงโดนใครเป่าหูมาแน่ หรงเล่อเป็นคนขี้กลัวจะตายไป

อันลี่เขยิบตัวเข้ามาเช่นเดิม นางยิ้มพลางจับมือของหรงเล่อ

“ข้าเพียงตกใจนะ ข้าลืมคิดไปเลย แต่หรงเล่อเจ้าก็รู้ว่าถึงข้าไม่ทำตัวโดดเด่นนางก็หาเรื่องข้าเช่นเดิมอยู่แล้ว สู้ข้าทำตัวเช่นนี้ดีกว่า ไม่เหมือนเจ้า ทำตัวเรียบง่ายได้เพราะในจวนมีบิดาเจ้าใหญ่สุด ไม่มีคนอื่นให้เจ้าหวาดกลัว”

หรงเล่อมองมือของอันลี่ที่จับมือนางเอาไว้

“อ่อ เพราะเป็นเช่นนี้เอง”

ขนมกับน้ำชาเข้ามาในห้อง หรงเล่อจึงเอามือตนเองออกมา นางหันไปหยิบขนมก่อนจะยื่นไปตรงหน้าอันลี่

“เจ้าบอกว่าชอบขนมจวนข้ามาก กินสิ วันนี้ข้าให้ครัวทำออกมาเยอะ เจ้านำกลับไปฝากมารดาได้ ดีหรือไม่”

อันลี่ชอบขนมที่นี่จริง เพราะที่จวนอัน นางได้กินเพียงขนมธรรมดา ด้วยถูกรังแก อะไรดี ๆ ไม่ค่อยได้กิน เสื้อผ้า เครื่องประดับ รองเท้า อะไรที่ดีล้วนถูกส่งให้บุตรแม่ใหญ่ นางกับมารดาไม่ต่างจากข้ารับใช้ในจวน

แต่ละครั้งที่มาจวนหรง นางจะได้ขนม อาหาร ผ้า เครื่องประดับกลับไปตลอด เห็นหรงเล่อกลับมาเป็นเช่นเดิม ความคิดมาก่อนหน้าจึงหายไป

นางคงคิดมากไปเองจริง ๆ

“ขอบใจเจ้ามาก”

หรงเล่อดูชุดครบนางก็ให้หยางมี่นำไปเก็บ ส่วนเครื่องประดับนางก็นั่งมองมันอยู่ รองเท้าอีกสิบคู่ที่เพิ่งถูกส่งมา

อันลี่มองของทุกอย่างด้วยสายตาริษยา นางอยากได้เช่นนี้ อยากมีเช่นนี้ หาใช่ดีใจเพราะได้ตัดรองเท้าใหม่เพียงคู่เดียว แต่สหายของนางมีเงินตัดเป็นสิบคู่

สายตาของอันลี่ไม่พ้นสายตาของหรงเล่อที่จับตามองอยู่

อยากได้ของข้าหรือ เสียใจด้วย ข้าคงให้เจ้าไม่ได้

“นี้ก็ใกล้ค่ำแล้ว อันลี่ เจ้าจะโดนทำโทษอีกได้หากยังไม่กลับ มารดาเจ้าก็จะลำบากไปด้วย”

อันลี่ละสายตาจากสิ่งที่นางต้องการ นางรู้สึกเสียดายมากที่ครั้งนี้หรงเล่อไม่คิดเอ่ยแบ่งอะไรให้นอกจากขนม

“เช่นนั้นข้ากลับก่อน แต่ว่า พรุ่งนี้เจ้าไปนั่งเล่นดื่มชากับข้าที่สวนดอกไม้นอกเมืองเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่”

อันลี่เอ่ยในสิ่งที่นางต้องการก่อนจะกลับ สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ได้สิ เจ้ามาที่จวนแล้วกัน ข้าจะรอ”

หรงเล่อมองแผ่นหลังอันลี่ คิดจะใช้แผนอะไรอีกแล้วละสหายข้า หวังว่าแผนของเจ้าจะไม่ทำให้ข้าหมดความอดทนก่อนเวลาสมควร

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว