email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 การแสดง

ชื่อตอน : บทที่ 7 การแสดง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 644

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2564 02:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 การแสดง
แบบอักษร

บทที่ 7

การแสดง

เช่นเคย เวลานี้คือเวลาที่จัดไว้สำหรับให้คุณหนูตระกูลต่าง ๆ ได้ออกมาแสดงความสามารถ หากต้องตาฝ่าบาทก็จะได้รับแต่งตั้งเข้าวังหลังเป็นสนม หากต้องตาท่านอ๋องก็ได้แต่งเข้าตำหนักอ๋อง หรืออย่างน้อยก็ให้เข้าตาคุณชายตระกูลสูงสักคนแต่งเป็นฮูหยินเอกได้ยิ่งดี เพียงเท่านี้ก็นับว่าดีมากแล้ว

สตรีส่วนมากที่ออกมาทำการแสดงจะเป็นสตรีที่ไม่มีพันธะหมั้นหมาย ซึ่งหรงเล่อคือหนึ่งในนั้น นางไม่มีพันธะหมั้นหมายไร้คนสนใจ จะมีเพียงม่อเหยียนที่ทำตัวสนิทสนม แต่สนิทสนมที่ว่าคือลับหลังผู้อื่น ต่อหน้าผู้คนเข้าทำเป็นไม่เห็นนางเพื่อไม่ผู้ถูกผู้อื่นหัวเราะเยาะที่เขาคบหาสตรีเช่นนาง

ใครกันจะอยากคบกับสตรีที่มีแต่ชื่อเสียงเป็นตัวตลก

แม้หรงเล่อจะมีตระกูลดี ร่ำรวย เหมาะสมออกจะดีเกินกว่าที่จะคบหาม่อเหยียน

แต่นางเป็นสตรีจืดชืดไร้ความงาม มองยังเคืองสายตาในความคิดผู้อื่น นางจึงถูกมองว่าไม่มีคนรักใคร่มาถึงตอนนี้

แน่นอนว่าการแสดงจะเป็นการเสนอตัวเองขึ้นทำการแสดง แล้วจัดอันดับการแสดง หรงเล่อนั่งนิ่งเช่นเคย นางไม่สนใจเรื่องพวกนี้

แต่คนที่สนใจให้ความสำคัญกับเรื่องการแสดงที่จะทำให้ตนเองกลายเป็นคนที่โดดเด่นคืออันลี่

สหายรักที่ชอบยกตนเองขึ้นที่สูง โดยไม่ดูว่าฐานที่นางใช้ถีบตนเองขึ้นไปคือสหายที่นางเอ่ยว่ารักจริงใจ

มือหรงเล่อกำแน่น ขอบตานางร้อนผ่าว หรงเล่อกระพริบตาถี่ขึ้นเพื่อไล่หยาดน้ำตา นางกำลังย้อนคิดถึงเหตุการณ์ที่ทำให้นางจำจนมาถึงวันนี้ เหตุการณ์ที่เป็นจุดเปลี่ยน ทำให้นางเปลี่ยนไปเป็นสตรีจืดชืดไร้สีสันเชื่อฟังคำอันลี่

นางในวัยสิบหนาวมางานเลี้ยงในวังครั้งแรก ได้ออกไปทำการแสดงแต่เพราะตื่นเต้นเกินไป นางพลาด การร่ายรำของเด็กอายุเพียงสิบหนาวเรียกเสียงหัวเราะจากทุกทิศ

นางล้ม แต่ทั้งหมดเป็นฝีมือยุยงของอันลี่ นางบอกว่าให้

หรงเล่อออกไปทำการแสดง เอ่ยยกเรื่องต่าง ๆ ออกมา หรงเล่อจึงเชื่อ อีกทั้งนางอยากจะอสดงความสามารถให้บิดาเห็นแต่ผลมันตรงข้าม ทั้งที่จริงอายุเท่านางควรจะนั่งมองเท่านั้น ตั้งแต่วันนั้น

เสียงหัวเราะของผู้คนยังดังก้องในหัวของหรงเล่อ หลอกหลอน

นางมาถึงวันนี้

ความอับอายที่เกิดขึ้นยังไม่หมดเท่านั้น เพราะวันนั้น นางได้ทำน้ำชาหกรดชายเสื้อของชินอ๋อง เขาไม่ได้เอาเรื่อง แต่นางจิตตกเพราะถูกคนหัวเราะเยาะนางจึงวิ่งหนี สุดท้ายคนที่ปลอบนางก็หนีไม่พ้นอันลี่ จนนางกลายเป็นสตรีอีกคนที่เก็บตัวเงียบขรึม ใส่แต่สีขาวทำตนจืดชืนดั่งที่ทุกคนรู้จัก

เจ้าทำข้าเจ็บแสบจริง ๆ อันลี่ ข้าจะเอาคืนเจ้าแน่นอน ข้าจะทำให้เจ้าโดนเหมือนที่ข้าโดนในสักวัน

การแสดงผ่านไปมากมายจนหรงเล่อถูกเสียงคุ้นหูสะกิดให้นางออกจากความทรงจำที่เป็นฝันร้าย

“ฝ่าบาท หม่อมฉันอันลี่ อยากจะให้สหายขึ้นมาแสดงด้วย

เพคะ”

หรงเล่อยิ้มเย็นมองแผ่นหลังของอันลี่ที่อยู่กลางลานแสดง สหายหรือ เจ้าช่างกล้าเอ่ยได้เต็มปาก

“สหายเจ้า คงหมายถึงคุณหนูหรงเล่อ”

เสียงของฝ่าบาทเอ่ยขึ้นมา สายตาของพระองค์มองหรงเล่อด้วยสายตาที่เห็นถึงเรื่องสนุก

เวลานี้สายตาทุกคนกลับมามองนางอีกครั้ง แต่ทุกครั้งที่นางทำการแสดง มันคือการแสดงที่ผิดพลาด นางจะเป็นเหมือนตัวประกอบไร้ประโยชน์ในลานแสดง เป็นตัวถ่วงของอันลี่

ทำให้สหายอย่างอันลี่ที่อยากช่วยให้นางโดดเด่นขึ้นมาต้องเหนื่อยหลายเท่า จนอันลี่ถูกมองว่ามากเมตตา รักสหายอย่าง

หรงเล่อมากไม่สนใจคำค้านของทุกคน ยังคงอยากให้นางแสดงด้วย

เอาเข้าจริง ที่อันลี่ทำไม่ได้เห็นใจนางอยากช่วยให้นางเด่น แต่ว่าอยากจะให้นางกลายเป็นตัวตลกแล้วตนเองเด่นขึ้นมา

มีชื่อเสียงว่าอ่อนหวาน มากด้วยเมตตา เป็นสตรีที่ดีใส่ใจสหายที่เอาแต่หวาดกลัวผู้คนเช่นนาง

“ใช่เพคะ หม่อมฉันหมายถึงหรงเล่อ”

“ได้ เอาตามที่เจ้าว่า แต่ว่า เจ้าต้องเอ่ยชวนนาง หากนางไม่อยากแสดง ก็ไม่ต้องแสดง”

ครั้งนี้ฝ่าบาทแปลกไป เอ่ยอนุญาตแต่ว่าให้สิทธิ์นางเลือก ต่างจากครั้งก่อนที่นางไม่มีสิทธิ์ในการปฏิเสธ หรงเล่อมองรอยยิ้มของฝ่าบาท นางรู้ว่าเขาต้องการอะไร เขาต้องการเรื่องสนุก และเขามองนางออก มองออกว่านางหาใช่คนเดิม นี้คือความน่ากลัวของโอรสสวรรค์

หากพระองค์อยากจะเล่นความสนุก หม่อมฉันจะแสดงถวาย

“หม่อมฉันจะแสดงเพคะ”

หรงเล่อมองบิดาที่หน้าซีดเซียวด้านข้าง นางยิ้มหวานเอ่ยกับบิดาแผ่วเบา

“ท่านพ่อ ท่านเชื่อใจข้าสักครั้งเถอะ ข้าหาใช่คนเดิมอีกแล้ว”

หรงเชามองบุตรสาวก่อนจะพยักหน้ารับ นางยิ้มให้เขาเช่นนี้ ดวงตาของนางมุ่งมั่น เขาเชื่อว่านางจะทำได้ดี

หรงเล่อก้าวออกไปยืนด้านข้างอันลี่ ยิ่งทำให้เห็นความแตกต่าง หรงเล่องดงามกว่าอันลี่หลายเท่า

ทำให้อันลี่รู้สึกหน้าเสีย คอยก่อนเถอะ นอกจากหน้าตา อันลี่รู้ดีว่าหรงเล่อไม่มีความสามารถใด ๆ เลย

“หรงเล่อ การแสดงวันนี้ข้าคิดว่าจะดีดพิณ ให้เจ้าร่ายรำ เจ้ายินดีหรือไม่”

“ได้สิ ตามใจเจ้า”

อันลี่แปลกใจกับรอยยิ้มของสหาย นางรู้สึกกลัว กลัวว่าทุกอย่างจะไม่เป็นอย่างที่คิด อะไรทำให้คนอย่างหรงเล่อมั่นใจขนาดนั้น รอยยิ้มเช่นนี้นางไม่เคยเห็นมันมาก่อน

อันลี่สงบใจ นางดีดพิณ เสียงดนตรีแสนหวานดังขึ้น หรงเล่อหยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูออกมา นางร่ายรำตามท่วงทำนองของเพลงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เพลงของอันลี่เป็นเพลงรักหวานซึ้ง หรงเล่อถ่ายทอดมันออกมาเป็นการร่ายรำที่แสนจะงดงามอ่อนหวาน พลิ้วไหวไปตามเสียงเพลง สายตาของทุกคนเหมือนถูกมนต์สะกดให้มองนางในชุดสีชมพูที่กำลังยิ้มแย้มร่ายรำกลางลานแสดง

อันลี่ที่มองอยู่คิดไม่ถึงว่าหรงเล่อจะทำได้และทำได้ดี ดีมาก ดีจนนางคาดไม่ถึง

เป็นการร่ายรำที่งดงามพลิ้วไหว เทียบกับเสียนเฟยที่เก่งกาจด้านนี้ได้เลย ตลอดมาหรงเล่อกลัวการร่ายรำ แล้วนางไปเรียนมาตอนไหนเหตุใดถึงได้ทำได้กัน นางแทบไม่อยากเชื่อ

เสียงเพลงที่จบลงพร้อมกับสายลมที่พัดเข้ามา กลีบดอก

ซิ่งฮวาที่อยู่บนกิ่งไม้ร่วงลงมาพอดี ทำให้ภาพร่ายรำของหรงเล่องดงามเท่าตัว ผ้าเช็ดหน้าที่นางถืออยู่ปลิวออกไปพร้อมกับการร่ายรำจบลง

หรงเล่อมองตามผ้าเช็ดหน้าที่ปลิวไปกับลมจนมันตกลงยังโต๊ะของชินอ๋อง ส่วนเขาก็กำลังมองมาที่นางเช่นกัน

สายตาของทั้งสองประสานกันชั่วลมหายใจ เสียงปรบมือจากรอบข้างไม่ได้ทำให้หรงเล่อละสายตาจากเขา เหมือนนางกำลังถูกเขากลืนกินผ่านสายตาแหลมคม

พี่น้องคู่นี้ช่างน่ากลัวจริง ๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว