facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7.1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2564 11:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7.1
แบบอักษร

7.1 

  

  

              เสียงปรบมือดังก้องแม้ม่านเลื่อนลงปิดฉากการแสดงในองก์สุดท้ายของละครทำให้รติชายิ้มได้กว้าง ก่อนจะรีบก้าวลงไปด้านข้างเวที เพื่อซับใบหน้าและเตรียมเดินขึ้นเวทีอีกรอบสำหรับการขอบคุณผู้ชมในลำดับสุดท้ายของนักแสดงนำ ทุกรอบการแสดงของเธอที่ก้าวเดินออกไปโค้งขอบคุณ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเสมอ โอกาสที่ได้ยืนอยู่คนเดียวและเป็นจุดสนใจในฐานะนางเอกละครเวทีที่เฝ้าฝัน เธอทำมันสำเร็จแล้ว และความพยายามพัฒนาฝีมือการแสดงก็ทำให้คนยอมรับเธอ มากกว่ากระแสข่าวที่เกลี่ยกล่อมโจรให้กลับใจอีกด้วย 

              “ฮือ...วันนี้เหนื่อยจัง” หญิงสาวบ่นเบาๆ ระหว่างทิ้งตัวลงนั่งทิ้งแขนขากับอาร์มแชร์ตัวใหญ่ในห้องพักผ่อน 

              “สองรอบเสียงเธอก็ยังไม่ตก เก่งจริงๆ” จีน่าชมและยิ้มกว้าง คอยตามเก็บของและถอดเครื่องประดับศีรษะส่งให้ช่างผมตามปกติ 

              “วันนี้ไปส่งฉันเลยนะจีน่า ไม่อาบน้ำแล้ว ไปอาบที่บ้านแล้วนอนเลยดีกว่า” เธอบอกยิ้มๆ พลางถอนหายใจ “ถ้าฉันร้องเพลงและแสดงวันละสองรอบตลอด เส้นเสียงเสียแน่ๆ เลยอะ” 

              “นั่นสิ” สาวๆ ที่ช่วยถอดเครื่องแต่งกายรับคำด้วยความเห็นใจไม่ต่างกัน 

              “คืนนี้ก็นอนพักเยอะๆ ตื่นสายๆ แล้วกัน เดี๋ยวฉันไปรับตอนบ่ายสองนะ ยังไงก็ไม่ได้มีอะไรต้องเปลี่ยนหรือเร่งรีบอะไรเหมือนรอบแรกๆ แล้ว” จีน่าบอกอย่างเอื้อเอ็นดูนางเอกใหม่มาแรงและน่ารักของหล่อน ระหว่างช่วยถอดชุดและหยิบชุดเดรสสวมสบายที่รติชาสวมมาไปให้เปลี่ยน จนเหลือบเห็นรอยแดงที่แผ่นหลัง “ติชา...” 

              “หือ...” คนขยับตัวสวมใส่ชุดเดรสและติดกระดุมคอเสื้อด้านหลังเรียบร้อยหันมองคนช่วยด้วยการเลิกคิ้วเงียบๆ 

              จีน่ากะพริบตาถี่นึกทบทวนเรื่องราวของรติชาแล้วก็ไม่ได้เอะใจที่เจ้าตัวจะมีแฟนหรือมีความสัมพันธ์กับชายหนุ่มที่ไหน แต่พอคิดถึงวิลล่าราคาแพงที่หล่อนไปรับส่งมาตลอดเกือบสามสัปดาห์ก็น่าสงสัย 

              “วิลล่าที่เธอไปอยู่ตอนนี้มีแมลงเหรอ มีรอยกัดเหมือนเธอเกามันเต็มเลย... เรียกบริษัทไปฉีดยาหน่อยไหม” บอกไปหล่อนก็เห็นคนกำลังเก็บของใส่กระเป๋าสะพายนิ่งไปนิด 

              “เหรอ...ก็ได้นะ” ตอบรับแล้วเดินออกมาจากหลังผ้าม่านสำหรับเปลี่ยนชุดก็ไม่พบใคร “จีน่า...” 

              คนที่ดูแลนักแสดงมามากและรู้ดีว่าคนตรงหน้าเป็นคนจริงใจเพียงใดส่ายหน้าถอนหายใจ “มีแฟนไม่ผิดนะติชา แต่ว่าตอนนี้เธอกำลังมาแรงมากๆ ถ้าโปรดิวเซอร์รู้หรือมีคนเล่นข่าวซุบซิบเธอก็ดับได้ง่าย ต้องรอให้เธอมีงานมากกว่านี้ก่อนถึงจะเปิดเผยอะไรได้” 

              รติชาพยักหน้ารับพลางทำปากยู่เล็กน้อยอย่างเด็กรู้ตัวว่าทำผิดพลาดไป “จะบอกไม่ให้เขาทำรอยนะ” 

              “ยายนี้นี่!” แว้ดแล้วจีน่าก็ได้แต่ยกมือดึงผมตัวเองอย่างหาทางระบาย “เออๆ กลับบ้านไปอาบน้ำนอนพักเหอะ” 

              “โอเค” ตอบรับแล้วเธอก็ยิ้มร่าเริง พร้อมประจบประแจงด้วยการไปควงแขนคนดูแล จนอีกฝ่ายค้อนมาหาแต่ก็ยิ้มและเดินออกจากโรงละครไปด้วยกันเป็นปกติ 

  

  

              เมื่อถึงวิลล่ารติชาก็ขึ้นสู่ห้องนอน หลังรับรู้ว่าชาโดว์กำลังเคลียร์เอกสารอยู่ที่ห้องทำงาน เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ดีว่าเธอลบเครื่องสำอางมาระหว่างนั่งรถกลับมาแล้ว พอกำลังจะหยิบชุดมาสวม ก็พบกับร่างสูงใหญ่ที่เข้ามาหยิบสูทสวมทับเชิ้ตอีกตัว 

              “ใส่ชุดนอนก็ได้ครับ สวมเสื้อคลุมลงไปส่งผมก็พอ” บอกแล้วเขาก็ก้าวไปกอดร่างบางไว้ด้วยรอยยิ้มเอ็นดู 

              “ค่ะ...” เธอรับคำด้วยรอยยิ้มและหลับตาด้วยความขัดเขินเล็กน้อยที่เขาก้มลงจูบแก้มเธอ พร้อมมือใหญ่ที่ลูบศีรษะเบาๆ ก่อนผละออกไปเก็บของใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าหนังใบกำลังเหมาะกับคนตัวใหญ่ และเดินลงไปชั้นล่างพร้อมกัน 

              “เดินทางปลอดภัยนะคะ” เสียงใสๆ ของหญิงสาวบอกอยู่ที่เฉลียงวิลล่าด้านหน้าประตูใหญ่ ระหว่างชาโดว์ยืนโอบเอวเธอไว้ เพื่อรอคนรถขนกระเป๋าเดินทางใส่ท้ายรถยนต์ “ถึงแล้วโทร.มาบอกด้วยนะ” 

              “ครับ นอนพักผ่อนแล้วก็ดูแลสุขภาพด้วยนะ” ชายหนุ่มตอบรับและก้มตัวลงจูบหน้าผากเธอไปที ก่อนจะสบตาที่มองมาหาจนต้องก้มลงจูบแก้มทั้งสองข้างและจุ๊บริมฝีปากเธอไปอีก จนมาตินกับมาธากระแอมออกมาถึงทำให้เขาหยุดได้ 

              “เดี๋ยวไม่ทันเครื่องบินนะคะท่านชาโดว์” 

              “อือ...ขัดใจจัง” เขาว่าแล้วถอนหายใจ จนหญิงสาวหัวเราะคิกคัก “ไปนะครับ ที่รัก” 

              “ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะที่รัก” เธอรับคำอีกครั้งและอวยพรเขาด้วยรอยยิ้ม โบกมือให้คนที่ขึ้นไปนั่งบนเบาะด้านหลังและยิ้มมาหาพร้อมโบกมือให้เช่นกัน พอมองดูท้ายรถวิ่งออกจากรั้วไปแล้วก็รู้สึกใจหายนิดหน่อย แต่ก็ได้รับรอยยิ้มจากมาตินกับมาธาที่ผายมือให้เธอกลับเข้าด้านใน เพื่อพักผ่อนตามปกติ 

              “รับซุปไหมคะ เดี๋ยวดิฉันยกขึ้นไปให้ที่ห้องค่ะ จะได้อุ่นท้องและนอนหลับสบาย” 

              “ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะมาธา” เธอรับคำและน้ำใจของหล่อนด้วยความสุข พร้อมก้มศีรษะให้อีกฝ่าย จนเจ้าตัวก็รีบก้มตัวและเดินเลี่ยงไปทางห้องครัวทันที 

  

…… 7.1 …… 

 

ก็ท่านชาโดว์ไม่เบาเลยอะเนอะ รอยเต็มตัวน้องไปหมด ดีนะจีน่าเป็นคนน่ารัก ^^ 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว