facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

4 | ช้าเดี๋ยวหมาคาบไปแดก 2

ชื่อตอน : 4 | ช้าเดี๋ยวหมาคาบไปแดก 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2564 15:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 | ช้าเดี๋ยวหมาคาบไปแดก 2
แบบอักษร

บทที่ 4

ตอน ช้าเดี๋ยวหมาคาบไปแดก 2

"งั้นคงต้องขยันหน่อยนะครับ :) " เพราะเขาเล่นตัวเก่งกว่าที่คนตรงหน้าคิดเยอะ

รอยยิ้มมีเสน่ห์โปรยส่งไปให้มาเฟียหนุ่มใจเต้นแรงเล่น

"ครับ ผมจะขยันนะครับ เผื่อคุณจะใจอ่อน" และจนกว่าจะได้คุณมาอยู่ใต้ร่างสมใจ

บาร์เทนเดอร์หนุ่มยิ้มให้คนพูด แล้วส่งวิสกี้ไปให้ลูกค้าสุดหล่อตรงหน้า

"นี่ครับ" เขาวางแก้วลงตรงหน้ามาเฟียหนุ่ม แล้วสบตาคู่สวย แอบมองผิวหน้าที่เรียบเนียนดูดีนั้นเล็กน้อย

"จำได้ด้วยเหรอ ว่าผมดื่มอะไร" มาเฟียหนุ่มหาเรื่องหยอดไม่ยอมหยุด

"พอดีผมใส่ใจลูกค้าครับ" ใครจะไม่รู้ฟะ ตะโกนดังขนาดนั้น

ไวน์คิดในใจ แต่ก็พูดออกไปด้วยประโยครื่นหู เพื่อเอาใจลูกค้าวีไอพีคนนี้

"ทุกคนเลยเหรอครับ" ร่างแกร่งสบตา แล้วถามออกมา

"ก็เฉพาะบางคนครับ" บาร์เทนเดอร์คนฉลาดรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการคำตอบแบบไหน เขาจึงพูดออกไปอ้อมๆ

"ดีใจนะครับ ที่ผมก็ได้ความใส่ใจเหมือนกัน" ปากหยักยิ้มพอใจ เขาส่งสายตาเจ้าชู้ไปให้อีกคนแบบไม่ปิดบัง

บาร์เทนเดอร์เจ้าเสน่ห์ไม่ได้ตอบอะไรอีก เขายิ้มบางๆส่งไปให้อย่างสุภาพ แต่ท่าทางนั้นกลับดูมีเสน่ห์ในสายตาอีกคนเหลือเกิน

ไวน์เพิ่งรู้จากเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง เมื่อวันก่อนว่า โกเบ หรือกรินทร์ สีหราช หนุ่มหล่อดูไฮโซคนนี้

เป็นถึงมาเฟียนักธุรกิจที่แสนร่ำรวย ติดท็อประดับประเทศเลยทีเดียว แต่ถึงรู้อย่างนั้น เขาก็ไม่ได้สนใจคนๆนี้มากขึ้นหรอก เพราะเขาคิดว่าคนระดับนี้ ก็คงแค่อยากเล่นๆกับเขาเท่านั้นแหละ

"วันนี้ผมมาขอบัตรคิวครับ" กรินทร์ มองหน้าคนมีเสน่ห์ไม่วางตา เอ่ยขอบัตรคิวที่อีกคนเคยบอกก่อนหน้านี้

"บัตรคิว?" ถามย้ำด้วยความสงสัย ว่าเขามารับบัตรคิวอะไรกัน

"อ๋ออออ ฮ่าๆ เอาจริงเหรอครับเนี่ย" แต่ไม่นานเขาก็นึกออก จึงพูดออกแบบขำๆ กับคำพูดที่ดูโคตรจะมั่นใจ ของตัวเองวันนั้น

"จริงสิครับ แต่ผมขอคิวแรกนะ" ตาคมมองคนมีเสน่ห์กรุ้มกริ่ม ชนิดที่ว่าถ้าลูบไล้ผ่านสายตาได้ก็คงทำไปแล้ว

"สงสัยจะไม่ได้ครับ เพราะมีคนจองไปก่อนหน้านี้แล้ว" รอยยิ้มหวานถูกส่งไปให้ พร้อมกับใบหน้าที่แสร้งเห็นอกเห็นใจแบบไม่จริงจังนัก

"เสียดายจัง ไวน์เนี่ยเสน่ห์แรงจังนะครับ"คนอยากได้ ไม่ท้อหรอก คนอื่นอาจจะได้คิวแรกไป แต่คนที่ได้ไวน์ต้องเป็นเขาแน่

ทุกสิ่งที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน อยู่ในสายตาของชายผิวแทนใบหน้าคมเข้ม ที่คุยกับไวน์ก่อนหน้านี้

ชายคนนั้น เดินเข้ามาขัดจังหวะคนทั้งสองแบบเสียมารยาท ด้วยความไม่พอใจกับสิ่งที่ทั้งสองคุยกัน

"ไวน์ กลับกี่โมง เดี่ยวพี่ไปส่ง" นักรบ เดินเข้ามาถาม โดยไม่สนใจลูกค้าไฮโซที่นั่งอยู่

กรินทร์ เลิกคิ้ว หันไปมองคนที่อยู่ๆ ก็เดินเขามาพูดแทรกบทสนทนาของทั้งสอง สายตาของเขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

"เอ่อ พี่นักรบ ไวน์มีลูกค้าอยู่นะ"บาร์เทนเดอร์เจ้าเสน่ห์ รีบบอกพี่ชายคนสนิท ที่มักจะหึงหวงตนจนเกินหน้าเกินตาเสมอ

"แล้วไง พี่ถามว่าเลิกงานกี่โมง" คนอารมณ์ร้อนไม่สนใจ ถึงเขาจะเป็นแค่คนที่แอบชอบ แต่เขาก็ไม่พอใจที่มีไอ้ขี้หลีมากะลิ้มกะเหลี่ยคนที่ชอบแบบนี้

"อีกนานเลยครับ"บาร์เทนเดอร์หนุ่มตอบอย่างเซ็งๆ นักรบมักจะเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่มีคนเข้ามาจีบเขา แต่ที่ผ่านมาเขาก็ไม่ว่าอะไร เพราะมีคนมาจัดการให้มันก็ดี แต่นี่มันเวลางานไง และคนๆนี้เป็นลูกค้า

"งั้นเดี๋ยวพี่รอ" คนดื้อรั้น พูดแสดงออกว่าตัวเองสนิทกับบาร์เทนเดอร์เจ้าเสน่ห์ เพื่อให้อีกคนที่นั่งอยู่รับรู้

"คืนนี้ให้ผมไปส่งนะครับ" หัวหน้ามาเฟียเหลือบตาไปหาคนที่ชื่อนักรบ ที่กำลังตอแยไม่เลิก เขาพูดขัดขึ้นมาบ้าง เพื่อให้รู้ว่าเขาก็ไม่ได้สนใจอีกคนเลย อย่ามาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแถวนี้

มันวอนตีน!

"อ่าว คุณ! " นักรบหันควับไปมองคนพูดด้วยความหงุดหงิด เขาไม่พอใจ ตั้งแต่เห็นคนๆนี้จีบไวน์เมื่อกี้แล้ว

ดูหน้าก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี ไอ้ขี้หลี!

บาร์เทนเดอร์หนุ่มเห็นท่าไม่ดี จึงรีบห้ามคนทั้งสอง เพราะเขารู้ว่าลูกค้าคนนี้ เป็นถึงมาเฟียหากใครมีเรื่องด้วยก็คงต้องซวยไปทั้งชาติ

"พอๆ หยุดทั้งคู่เลยครับ ผมจะกลับเอง ไม่ต้องมีใครมารอ หรือไปส่งอะไรทั้งนั้น ขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะครับ" ไวน์พูดแล้วเดินปลีกตัวออกไป เขาไม่อยากจะสนใจคนทั้งสองที่มาแย่งเขาไปมา เหมือนเด็กแย่งของเล่นกันแบบนี้

"ไวน์ครับ / ไวน์" ทั้งสองคน เรียกไวน์ขึ้นพร้อมกัน แต่บาร์เทนเดอร์หนุ่มก็ไม่สนใจ แล้วเดินไปบริการลูกค้าสาวสวยอีกคนที่เพิ่งมา

ทำเอามาเฟียหนุ่มหงุดหงิดมาก ที่มีคนมายุ่งกับเขาตอนที่กำลังล่าเหยื่อแบบนี้

"เสือก!" ร่างแกร่งสบถออกมาลอยๆ ให้คนหน้าคมได้ยินชัดๆ

"นี่คุณว่าใคร" คนที่โดนว่า ถามด้วยความไม่พอใจไม่ต่างกัน

"ใครอยากรับก็รับไป" ร่างแกร่งตอบโดยไม่หันไปหาอีกคน เขายกเหล้าขึ้นดื่มไม่สนใจคนที่ยืนกัดฟันกรอดอยู่ไม่ไกล

"อ่าว พูดงี้ หรือจะเอา!" คนอารมณ์ร้อนพูดขึ้นด้วยความเดือลดาล มันด่าเขาชัดๆ!

กรินทร์หันไปมองนักรบด้วยสายตาดุดัน เพราะเขาเริ่มจะมีน้ำโหกับคนๆนี้แล้วเหมือนกัน

ก็มันเสือกจริงนี่ ทำให้ไวน์ไม่อยู่คุยกับเขา แถมยังไปบริการลูกค้าผู้หญิงคนนั้นโดนไม่สนใจเขาอีก หงุดหงิดโว้ย

ธันวา บอดี้การ์ดหนุ่มของมาเฟียที่เพิ่งเข้ามา เห็นเหตุการณ์นั้นพอดี เขารีบเดินเข้ามาห้ามนักรบเอาไว้ก่อนที่คนหน้าคมจะเข้ามาใกล้นายเขา

"กรุณา ถอยออกไปด้วยครับ"

ธันวา เข้ามากันนักรบเอาไว้ ไม่ให้เข้าไปหาผู้เป็นนาย

นักรบไม่ยอม ฮึดฮัดด้วยความไม่พอใจ

ไวน์ที่หันมาเห็นเหตุการณ์นั้น เดินกลับมาเพื่อห้ามนักรบ ก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้

"พี่รบ กลับบ้านก่อนเถอะครับ ไวน์ขอ" เขาพูดกับนักรบด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนเพราะไม่ต้องการให้นักรบซวย ที่ดันไปมีเรื่องกับหัวหน้ามาเฟีย

นักรบหันหน้าไปหาไวน์ ที่ส่งสายตาขอร้องมาทางเขา เป็นสายตาที่ไม่ว่าจะขออะไร เขาก็ต้องยอมใจอ่อนให้ทุกที

"ก็ได้ พี่กลับก็ได้" นักรบพยายามควบคุมอารมณ์

"แต่กูไม่ให้มึงกลับ!"

หลังหัวหน้ามาเฟียพูดจบ ธันวาที่ได้ยินคำพูดของนายตน ก็เดินเข้ามาจับนักรบเอาไว้ทันที...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว