ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 107 ทองกับแดง=ทองแดง

ชื่อตอน : ตอนที่ 107 ทองกับแดง=ทองแดง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 16:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 107 ทองกับแดง=ทองแดง
แบบอักษร

 

หลังจากหมกตัวอยู่ในห้องทดลองมาหลายวัน ในที่สุดคิอันรุนแรงก็ได้แผ่ออกมาคุกคามสัมผัสของเขา.. 

"ค่อนข้างเร็วกว่าที่คิด.." 

เทปเปวางมือจากสิ่งที่ทำแล้วรีบไปรวมตัวกับคุโรเนโกะและอิคคิ.. 

พวกเขาไม่ได้แตกตื่นเพราะรู้อยู่แล้วว่าเหตุการณ์นี้จะต้องเกิดขึ้น.. 

"ดูเหมือนครั้งนี้พวกนั้นคงทุ่มหมดหน้าตักแล้วล่ะนะ" เทปเป 

"อืม จิตคุกคามรุนแรงมาก ฉันสัมผัสได้ พลังของริโอะตอนนี้เพิ่มขึ้นจนมากกว่าฉันแล้ว" อิคคิ 

"หึๆๆ หากต้องการ ราชินีคนนี้พร้อมจะช่วยเหลือนะ" คุโรเนโกะ 

ตอนนี้พวกเขาดูเหมือนกำลังวางมาดเป็นตัวละครในอนิเมะยังไงอย่างงั้น.. 

"การต่อสู้ของลูกผู้ชาย ไม่ใช่อะไรที่ผู้หญิงจะเข้ามายุ่งได้หรอกนะ"อิคคิ 

"รู้หรอกน่า แต่ถ้าทางนี้ไม่มีอะไรทำมันก็น่าเบื่อแย่สิ.. ทางนั้นเองก็ได้เป็นตัวเด่น ส่วนนายก็ได้เป็นคู่รอง ทำไมราชินีอย่างฉันถึงไม่มีคู่ต่อสู้ที่คู่ควรบ้างนะ.."คุโรเนโกะ 

"พอๆ ฉันว่าเราหยุดเล่นกันก่อนเถอะ" 

เทปเปเอามือกุมหัวเล็กน้อย เขาเองก็เผลอลืมตัวไปเหมือนกัน อันที่จริงมันค่อนข้างหน้าอายด้วยซ้ำเมื่อรู้สึกตัว แต่ทำไมเมื่อกี้เขาต้องทำเสียงเข้มด้วยล่ะ? หรือนี่เองก็เป็นผลกระทบของความเป็นเทพ? 

'ถ้าการทดลองเสร็จสิ้นเมื่อไหร่คงต้องรีบลบมันออกไป' 

เขาไม่ได้เกลียดสาย Y หรือคนที่ชื่นชอบคนเพศเดียวกัน และไม่ได้เหยียด.. 

แต่เวลาที่เห็นผู้ชายนัวเนียกันแล้วมันรู้สึกขนลุกและค่อนข้างรู้สึกแหยง.. มันเป็นสิ่งที่ไม่ได้คิด แต่ร่างกายมันรู้สึกไปเอง เพราะงั้นจึงไม่ใช่การเหยียดแต่อย่างใด.. 

ถ้าให้เขานั่งคุยกับ สาวประเภท 2 หรือสนิทกันแบบเพื่อนน่ะไม่มีปัญหา แต่หากเขาถูกลุกลามอันนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกัน.. 

ต่อให้ความเป็นเทพจะทะลุหลอดเขาก็ไม่คิดจะก้าวข้ามบางอย่างและเปิดประตูบางบานเข้าไปหรอกนะ.. 

'แต่เปลี่ยนชายกลายเป็นสาว อันนี้ไม่ยักกะเป็นไรแฮะ..' 

พอคิดว่าร่างกายภายนอกเป็นสาวสวยน่าขย่ม ต่อให้วิญญาณไส้ในจะเป็นโกลด์เซนต์หรือตัวผู้ตระกูลโจสตาร์เขาก็ไม่ยักกะรู้สึกอะไร.. 

'หรือบางทีนี่อาจจะเป็นผลจากการอ่านโดจินมาอย่างลึกซึ้ง?' 

"นี่.. เลิกเหม่อสักที ถ้าไม่รีบไปล่ะก็เมืองได้พังเละแน่"คุโรเนโกะ 

"โอ๊ะ โทษที กำลังคิดอะไรเพลินๆ" 

ว่าแล้วเทปเปก็เปิดใช้งานวงเวทเคลื่อนย้ายก่อนที่แสงจะสว่างวาบและส่งพวกเขาไปยังจุดหมาย.. 

. 

. 

. 

ในเมือง 

มีคิสีทองแผ่ออกมาสร้างบรนยากาศกดดันจนคนธรรมดารู้สึกอึดอัดจนหมดสติ.. 

"นี่มัน ค่อนข้างต่างจากที่คาด"เทปเป 

"บรรยากาศนี่มันอะไร.. รู้สึกไม่ดีชะมัด"คุโรเนโกะ 

"ขนาดเธอไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธหรือเซนต์ยังรู้สึกได้ คนธรรมดาคง.. อิคคิ"เทปเป 

"อ่า ฉันจัดการเอง"  

สิ้นเสียง อิคคิก็มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่คิเข้มข้นที่สุดเพื่อจัดการกับต้นตอของมัน..  

"คุโรเนโกะ คงต้องให้เธอช่วยกางเขตแดนแล้วล่ะ"เทปเป 

"หึ คิดว่าฉันเป็นใครกัน ถึงจะไม่ได้บทเด่นมากในศึกสุดท้าย แต่ฉันก็ถือว่าประสบความสำเร็จในการเปิดตัวแล้วล่ะนะ" 

เธอว่าแล้วโพสท่า ทำให้เทปเปคิ้วกระตุกเล็กน้อย..  

"นายเองก็รีบไปได้แล้ว แล้วก็ระวังตัวด้วยล่ะ"  

"อ่า.." 

สิ้นเสียงเทปเปก็หายตัวไป  

"ให้ตายเถอะ.. ใช้งานคนอย่างกับทาสเลยนะเจ้าเด็กนั่น.." 

ว่าแล้ว เธอก็ควงเคียวในมือและกระแทกมันลงสร้างวงเวทสีดำขนาดมหึมาขึ้น!!  

วงเวทค่อยๆขยายขนาดออกไปจนในที่สุดก็ครอบคลุมเมืองทั้งเมือง!!  

"ถ้าแพ้กลับมาล่ะก็ น่าดูแน่พวกนาย" 

คุโรเนโกะกัดฟันเร่งพลังเวทขึ้น ไม่น่าพื้นที่ของเมืองทั้งหมดก็เปลี่ยนสีไปเพราะเขตแดนทับซ้อนที่คุโรเนโกะเป็นคนกาง..  

และด้วยอาณาเขตที่ครอบคลุมทั้งเมือง ทำให้เธอต้องใช้พลังเวทมหาศาล และคงสภาพได้ไม่นาน แต่มันก็มากพอจะให้เทปเปและอิคคิอาละวาดจัดเต็มกันโดยไม่ต้องหา่วงว่าเมืองจะพังเละแค่ไหน..  

"ให้ตายสิ.. ฉันเองก็อยากใช้ Breaker ผ่าเมืองเหมือนกันนะ"  

. 

. 

. 

อิคคิได้มุ่งหน้าไปยังใจกลางเมือง เขาได้พบกับริโอะที่ปลดปล่อยคิสีทองออกมาไม่หยุด เกราะสีดำถูกแต่งแต้มด้วยสีทองจนหมด พลังคิมากมายพุ่งพล่านจนน่ากลัว..  

แต่ว่า..  

"นี่แก.." 

"อ่าา.." 

ตอนนี้ริโอะ ไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะสามารถพูดคุยอะไรได้.. การตอบสนองต่ออิคคิที่ปรากฏตัวมันน้อยกว่าที่คิด..  

แต่เมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ความโกรธก็ปะทุขึ้นมาพร้อมกับคิทีาพุ่งพล่าน!!  

อาา... อร้าาาากกก!!  

ริโอะร้องคำรามเหมือนสัตว์ก่อนจะพุ่งใส่อิคคิในทันที!!  

ตั้มมมมม!!  

กำปั้นปะทะอัดกับเสาปูนจนมันแตกกระจาย!!  

อิคคิรู้ดีว่าถ้าไม่หลบเขาเองนี่แหละจะเป็นฝ่ายเจ็บหนัก!!  

"สูญเสียสติสัมปชัญญะ​ไปหมดแล้วหรอ.." 

กรรรรรรร อ้าาากกก!!  

การโจมตีของริโอะป่าเถื่อนรุนแรงและรวดเร็ว แถมยังต่อเนื่อ​งไม่มีหยุด  

อิคคิเองก็ทนไม่ได้หากต้องปะทะเกิน 3 4 ครั้ง และเมื่อเขายืนยันได้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายไม่มีสติใดๆ มีแต่ความบ้าคลั่ง เขาก็ได้แต่ถอนหายใจ..  

"น่าเสียดาย.. ฉันอยากจะสู้กับแกที่มีสติมากกว่า แต่เอาเถอะ.. "  

หวึ่ง..  

แขนทั้ง 2 ข้างรวมถึงคลอธส่วนแขนของเขาถูกย้อมไปด้วยสีดำพร้อมกับคอสโม่สีเพลิงที่ลุกโชน.. และจะเห็นได้ว่า มีออร่าบางส่วนกลายเป็นสีม่วงดำเล็กน้อย..  

"แกในตอนนี้ อาจจะทำให้ฉันเก่งขึ้นไปอีกก็ได้.." 

. 

. 

. 

ห่างออกไป ที่เนินเขาสูงหลังเมือง 

บนยอดเขาที่มีลานโล่งกว้างและป่าไม้ไร้ซึ่งผู้คน ร่างในชุดสีทองกำลังยืนมองกางต่อสู้ของริโอะกับอิคคิอยู่ที่นั่น แม้ตรงนี้จะอยู่ห่างออกมาหลาย 10 กิโล 

"ข้าควรจะทำยังไงกับเจ้าดี.. ฆ่าเจ้า แล้วทำลายเมืองทิ้ง หรือควรจะกักขังเจ้าไว้ในคุกนิรันดร์​ดีล่ะ"  

หลง เอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิดเมื่อสัมผัสได้ถึงผู้ที่ปรากฏตัวขึ้นด้านหลัง..  

"อะไรกัน.. ข้าจำไม่ได้นะว่าไปทำอะไรให้เจ้าขุ่นเคืองน่ะ"  

ร่างของชายหนุ่มในชุดสีขาว เทปเป เอ่ยขึ้นอย่างแย้มแย้ม แต่นั่นก็ทำให้หลงหันหลังกลับมาแล้วปล่อยสายฟ้าสีทองพุ่งเข้าใส่เทปเปในทันที!!  

"อย่ามาเล่นลิ้น!" 

เปรี้ยง!!!  

ตึ้มมมม!!!  

ทว่า ก็มีม่านพลังสีแดงป้องกันเอาไว้ได้ก่อนจะถึงตัว..  

หลงที่เห็นก็รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย.. 

"เจ้าใช้เขตแดนเพื่อทำให้ข้าไม่อาจรับรู้ภายนอกและเข้าไปฆ่าลูกน้องของข้า ทั้งยังนำสมบัติของข้าทั้งหมดไป! คิดว่าข้าจะยอมปล่อยเจ้าไป!?" 

"หึๆ ก็นั่นสินะ.." 

เทปเปยิ้ม เขาเองก็ไม่คิดจะทำเป็นเล่น ตรงหน้าเขาคือตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกเกคิเรนเจอร์ และมีสถานะเป็นเทพสมมุติ เพราะงั้น..  

ซึ่มมม..  

พลังวิญญาณ(คิ)​สีแดงหลั่งไหลออกมาจากร่างของเทปเปจนเกิดแรงกดดันรุนแรง.. จนหลงเองก็ต้องเร่งพลังของตนจนออร่าสีทองแผ่ออกมา..  

"หึ เผยตัวออกมาจนได้สินะ ข้านึกอยู่แล้ว ว่าเจ้าไม่ใช่หมัดอาชาสวรรค์อะไรนั่น"  

"ก็นะ เวลาทำเรื่องแบบนี้มันก็ต้องมีโค้ดเนมกันบ้างสิ.. ว่าแต่ ดูเหมือนแกจะไม่สนใจอะไรในตัวริโอะแล้วสินะ"  

"เหอะ ตัวแทนข้าจะหามาเมื่อไหร่ก็ได้ เจ้านั่นทนรับพลังของข้าไม่ได้จนสุดท้ายจิตใจก็ถูกทำลายกลายเป็นแค่สัตว์เดรัจฉาน​ที่บ้าคลั่ง.. แต่ถึงอย่างงั้นมันก็ทรงพลังพอจะฆ่าลูกน้องของแก" 

"ก็ไม่รู้สินะ" 

เทปเปไม่ด้สะทกสะท้าน.. กลับกัน ตอนนี้เขากำลังดึงพลังที่ไม่ได้สัมผัสมานานอัดเข้าไปในมือขวาที่ตอนนี้ล้วงเข้าไปในเสื้ออยู่.. 

"โทษทีนะ แต่ฉันไม่คิดจะต้อล้อต่อเถียงและยืดยาดให้เสียเวลาอีกแล้ว.. ถ้าเป็นไปได้ แกก็ช่วยตายซะตั้งแต่แรกเลยก็แล้วกัน.."  

พรึ่บ..  

เทปเปคีบยันต์สีขาวออกมาตรงหน้า ก่อนจะอัดพลังของเขาใส่เข้าไป!!  

วิ้งงง!!  

แสงสีขาวสวางเจิดจ้า!!  

โฮ่กกก!!  

เสียงคำรามของพยัคฆ์​ขาวดังกึกก้องก่อนที่เสียงคำรามจะเปลี่ยนไป มันน่าเกรงขามขึ้น รุนแรงขึ้น พร้อมกับแสงสว่างที่กลายเป็นสีแดงและแรงกดดันที่ทำให้หลงต้อง-- 

"มองไปทางไหนของแก.." 

!!!! 

สัญชาตญาณ​ของหลงกรีดร้องอย่างรุนแรง!!  

แต่ก็ไม่ทันการ! เมื่อตอนนี้เทปเปได้มาปรากฏตัวที่ด้านหลังของมันพร้อมกับซัดกรงเล็บตวัดฟาดฟันจากล่างขึ้นบนเข้าใส่กลางหลังของมันอย่างจัง!!  

ชวิ้งงง!!  

ตึ้มมมม!!!  

อากาศระเบิดออกอย่างรุนแรง!!  

ร่างของหลงโก่งงอจนหลังแอ่น!!  

มันกระอักเลือดออกมาคำโตจนตาเหลือก!!  

การโจมตีฉับพลันและรุนแรงนี่ทำให้มันไม่มีเวลาได้ตั้งตัวใดๆ!!  

ฟิ้ววว!!  

ร่างของมันพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง!!  

เทปเปไม่รอช้า! เขารีบดีดตัวพุ่งขึ้นไปดักที่ด้านบนและตวัดกรงเล็บเข้าฟาดฟันมันอีกครั้ง!!  

ชวิ้งงง!!  

ตึ้มมมม!!!  

ร่างของมันปลิวกระเด็นจนตัวบิดไปอีกทาง!!  

เทปเปก็เหยียบอากาศพุ่งไปดักและตบทันจนปลิวกระเด็นซ้ำอีก!!  

และเขาก็ทำซ้ำวนไปมาอีกอย่างต่อเนื่อง!!  

ตอนนี้ฉากที่ปรากฏมันไม่ต่างจากที่ กาอาระ โดน ร็อคลี กระทืบในการสอบจูนินรอบ 2  

หลงถูกอัดเป็นกระสอบทรายจนตัวบิดและเลือดสีทองไหลทะลัก!!  

ความเสียหายรุนแรงมากจนตัวมันเองแทบจะสิ้นสติ!!  

'บ้าชัดๆ พลังบ้านี่มันอะไร นี่ข้าคนนี้ กำลังถูกมันอัดราวกับเป็นกระสอบทราย?'​ 

ปั้งงงง!!  

กรงเล็บกระซวกเข้าใส่เต็มท้องของมันแต่ก็ไม่ทะลุ..  

แต่ร่างของมันก็กระดูกแตกและจุกจนตัวโก่ง!!  

ฟิ้วววว!!  

ตุ้มมมม!!!  

ร่างของมันปลิวกระเด็นพุ่งลงไปฝังกับพื้นจนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่!!  

เทปเปไม่เปิดโอกาสใดๆ! เขาเร่งพลังขึ้นจนคิสีแดงเอ่อล้นและปรากฏก้อนพลังสีแดงขึ้นที่ปลายกรงเล็บที่จรดกันเล็งไปทางก้นหลุมที่หลงนอนอยู่!!  

ซุ่มมมมมมม!!!!  

ลำแสงพลังวิญญาณ(คิ)​สีแดงขนาดใหญ่พุ่งออกไปกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมี!!  

ตุ้มมมมมม!!!!  

เสาแสงสีแดงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเกิดเป็นระเบิดขนาดใหญ่กลืนกินบริเวณโดยรอบทั้งหมด!!  

เทปเปยืนมองสิ่งที่เกิดขึ้นจากบนท้องฟ้า..  

สภาพของเขาตอนนี้เรียกว่าอยู่ในรูปแบบของ อาภรพยัคฆ์​ขาวเต็มตัว ทั้งแขนขาปรากฏกรงเล็บและเกราะหุ้มทั่วร่าง แต่แทนที่จะเป็นสีขาวบริสุทธิ์​มันกลับเป็นสีแดงเจิดจ้าแทน..  

และถึงจะอัดอีดฝ่ายไปขนาดนั้น แต่เขาก็ไม่รู้สึกดีเลยสักนิด..  

ถึงจะเป็นเทพสมมุติ​ก็เถอะ แต่การโจมตีทีเผลอของเขา ไม่สิ การโจมตีของเขามันน่าจะสะบั้นร่างของอีกฝ่ายเป็น 2 ส่วนได้ง่ายๆแท้ๆ แต่ถึงหลงจะโดนเขาฟันและแทงทะลวงไปเท่าไหร่มันก็ไม่ทะลุ.. 

อาจจะมีแผลรุนแรงบ้าง แต่เขาก็ทะลวงร่างอีกฝ่ายให้ทะลุไปจนสุดไม่ได้.. 

'ความเป็นเทพของมันเหนือกว่าสินะ..' 

ความเป็นเทพ นอกจากจะช่วยลดความเสียหายแล้ว ผู้ที่มีความสามารถนี้ จะได้รับความเสียหายเฉพาะผู้ที่มีความเป็นเทพด้วยกัน หรือผู้ที่มีความสามารถเหนือกว่า หรือความสามารถแบบเฉพาะเจาะจงอย่าง สร้างความเสียหายแก่ผู้ที่มีความเป็นเทพ เท่านั้น.. 

มนุษย์​ธรรมดา สร้างความเสียหายให้เทพเจ้าไม่ได้ในทางเทคนิค เพราะต่อให้สร้างบาแผลให้ได้แต่ก็ฆ่าไม่ได้.. 

แต่ถ้าครอบครองความเป็นเทพ การจะฆ่าเทพเจ้าให้ตายย่อมทำได้.. 

จะเห็นได้จากเนื้อเรื่องว่า พวกเกคิเรนเจอร์ ไม่สามารถฆ่าหลงได้ไม่ว่าจะทำยังไงก็ตาม ที่ทำได้ก็แค่ผนึกเอาไว้ในมิติปิดกั้นเท่านั้น.. 

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่จะฆ่าเทพเจ้าได้ ก็มีแต่เทพเจ้าด้วยกันเองเท่านั้น.. 

(ยกเว้น สกิลสังหารพระเจ้า ทั้งหลายแหล่อะนะ) 

และในตอนนั้นเอง.. 

คิสีทองมหาศาลก็ได้ระเบิดออกมาท่วมภูเขา!! 

ร่างกายใหญ่ยักษ์​ของมังกรทองหลาย 10 หัวก็พลันปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามอันเกรี้ยวกราด!!! 

"ตาายยยย!!!!" 

เปรี้ยงงงง!!!! 

สายฟ้าสีทองนับพันพุ่งเข้าใส่เทปเป!! 

เขาต้องหลบหลีกและปัดป้องการโจมตีมากมายนี่ ทั้งยังต้องคอยหลบหัวมังกรที่พุ่งเข้ามาขย้ำร่างของเขา!! 

แม้จะรวดเร็วจนเข้าประชิดได้ แต่ร่างกายที่หุ้มด้วยคิบ้าบอนี่ก็เป็นเกราะป้องกันชั้นดีจนเขาไม่อาจเจาะทะลวงเข้าไปได้!! 

'บ้าจริง ขนาดยันต์ของเบียคโกะก็ลวงไม่ได้หรอ' 

ดูเหมือน​เขาจะประเมินร่างมังกรของมันต่ำไป.. 

"แกจะต้องตาย!! และโลกนี้จะต้องถูกทำลาย!! พวกมนุษย์​จะต้องพินาศ!!" 

"หนวกหูจริง มันเกี่ยวกันซะที่ไหนล่ะไอ้บ้านี่" 

เทปเปเองก็รู้สึกหงุดหงิดที่พลังของเขานั้นยังทะลวงมันไปไม่ได้ เขาไม่อยากยอมรับว่าผลงานชิ้นโบว์แดงของเขาจะโจมตีมันไม่ได้.. 

'ชิ ต้องใช้จนได้สิน่า' 

เขากัดฟันอย่างไม่พอใจ.. 

แต่ถึงฝืนเร่งพลังมากกว่านี้ก็คงทำได้แค่เกาคอมันเท่านั้น.. 

เพราะงั้นเขาถึงได้เว้นระยะห่างออกไปไกล.. 

"เหอะ ยอมแพ้ซะทีนะ อยู่นิ่งๆล่ะ ข้าจะขย้ำเจ้าไม่ให้เหลือแม้แต่ซาก!!" 

"ใครยอมแพ้กัน.. แหกตาดูให้ดีว่าเทพเจ้าของจริงน่ะ มันเป็นยังไง!" 

"โอหัง!! ข้านี่แหละเทพเจ้า!!" 

หัวมังกรทอง 5 หัวยืดคอพุ่งออกไปหมายจะขย้ำร่างของเทปเปที่เล็กเท่าฟันของมันเท่านั้น!! 

ตึ้มมๆๆๆๆ!! 

หัวทั้ง 5 ปะทะกันปิดทางหนีของเป้าหมายไว้ได้!! 

หลงแค่นยิ้มอย่างพึงพอใจ แต่ตอนนั้นเองที่ท้องฟ้าพลันมืดมัวและแผ่ขยายออกไป.. 

"อะไร.." 

แรงกดดันบางอย่างแผ่พุ่งออกมาพร้อมกับแสงสว่างสีแดงเจิดจ้าที่สาดส่อง!! 

ตุ้มมม!! 

หัวทั้ง 5 ที่ปะทะกันอยู่ถูกระเบิดออก!! 

อ้าาากกก!!! 

แสงสีแดงส่องสว่างกลายเป็นเสาแสงพวยพุ่งขึ้นสู่เมฆสีดำบนท้องฟ้า!! 

เปรี้ยงๆๆ!! 

สายฟ้ามากมทยวิ่งพล่าน.. 

แรงกดดันมหาศาลทำให้หลงที่ได้รับบาดเจ็บรู้สึกขนลุกและตื่นตัว.. 

และเมื่อมันมองขึ้นไปยังด้านบน.. 

มันก็ได้เห็นร่างของบางสิ่ง.. แหวกว่ายอยู่ในหมู่เมฆสีดำ.. 

ลำตัวของมันใหญ่ยาวหน้าท้องสีดำ.. 

ทั่วร่างปกคลุมด้วยเกล็ดสีแดงชาด ร่างของมันใหญ่มหึมาและมีใบหน้าของมังกรที่ดุร้ายพร้อมกับพลังคิที่ยิ่งใหญ่พอจะสะกดตัวมันให้รู้สึกถูกคุกคาม!! 

 

ปีสีแดงขนาดใหญ่สยายออกก่อเกิดเงาดำปกคลุมผืนดินพร้อมกับเสียงอันน่าหวาดหวั่นที่ดังก้องกังวาลเข้าไปถึงจิตวิญญาณ..  

"จงศิโรราบต่อเทพมังกรแห่งผืนนภา มังกรฟ้า โอซิริส"  

พรึ่บบ!! (สยายปีก)!!  

โฮ่กกกกกกกก!~~~!!!!!(คำราม)​ 

เปรี้ยงงงง!!! (สายฟ้าฟาดเปิดตัวอย่างอลังการ)!!! 

________________ 

และ นี่ก็คือแกนกลางของพลังวิญญาณ(คิ)​ของเทปเปนั่นเอง 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว