ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความกลัว ...ที่ฝังใจ

ชื่อตอน : ความกลัว ...ที่ฝังใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 849

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2564 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความกลัว ...ที่ฝังใจ
แบบอักษร

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น นี้ก็ผ่านมาเกือบหนึ่งอาทิตย์เเล้ว ที่น้ำหนาวพยายามหลบหน้าเควิน ไปเรียนเสร็จเธอก็กลับไปนอนที่บ้าน น้ำหนาวก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเป็นแบบนี้ เฮ้อ!!มันหน่วงๆข้างใน มีเเฟนเเล้ว ละมาทำให้คนอื่นเค้ารู้สึกดีด้วยทำไม

 

"นี่ยัยหนาวแกเป็นอะไรเนี่ยนั่งทำหน้าบูดเหมือนตูดลิงอยู่ได้" พลอยใสพูดขึ้น

 

"ฉันไม่ได้เป็นอะไรเลยแก แค่ง่วงเฉยๆ"

 

"นี่เเกอย่ามาหรอกพวกฉันนะยัยหนาว เกือบอาทิตย์ละนะเว้ยที่แกไม่สดชื่นเรยยัยหนาว" ชะเอมพูดขึ้นบ้าง

 

"บอกมาเดี๋ยวนี้แกเป็นอะไร"ชะเอมเเละพลอยใสพูดพร้อมจ้องมองน้ำหนาวอย่างคาดคั้น

 

"พวกเเกรรรรร !!"

 

"เดี๋ยวนี้เรยยัยหนาว"

 

น้ำหนาวเมื่อจนปัญญาก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนทั้งสองฟัง ตั้งเเต่วันที่เควินช่วยเค้าที่ผับจนมาถึงวันที่เควินกับเธอเจอกันวันสุดท้าย ..

 

"ยัยหนาว ทำไมเเกไม่โทรหาพวกฉัน วันนั้นถ้าพวกฉันไปส่งเเก แกคงไม่โดนไอ้บ้านั่นทำร้ายหรอก"สองสาวทำหนาเศร้าหมองอย่างรู้สึกผิด

 

"ฉันไม่เป็นไรเเล้วพวกแก อย่าทำหน้าอย่างงั้นดิ"

 

"แล้วอีกเรื่องหนึ่ง ฉันว่าเเกชอบพี่เควินอะไรนั้นแน่นอน แกรู้สึกเจ็บจี๊ดที่อกข้างซ้ายของแกไหมตอนที่มีผู้หญิงคนนั้นมาบอกว่าเป็นคนรู้ใจของเค้าอะ"พลอยใสพูดเหมือนจับผิดน้ำหนาว

 

"มันก็มีนิดหนึ่งอะแก"

 

"ชัวร์ป๊าบ ล้าน% แกชอบพี่เค้าเข้าเเล้วแหละ" ชะเอมพูดเสริม

 

"ชอบหรอ !! เหอะๆ ไม่หรอกมั้ง!"

 

"น้ำหนาว แกลองเปิดใจตัวเองหน่อยสิหรือว่าเเกยังฝังจำกับเรื่ิองที่เกิดกับ พี่ณิริน (ลูกพี่ลูกน้องของน้ำหนาว)"

 

น้ำหนาวพยักหน้ารับ เธอยังคงจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับณิริน ได้ไม่ลืม เรื่องราวเกิดขึ้นมาเกือบจะ4ปีเเล้ว ตอนนั้นน้ำหนาวอายุเพียง17ปี ณิรินเป็นลูกของพี่สาวเเม่ของน้ำหนาวทั้งสองค่อนข้างสนิทมาก เธออายุห่างจากน้ำหนาว 5ปี เรื่องราวมันเกิดขึ้นเนื่องจากว่า ณิรินมีคู่หมั้น ที่กำลังจะแต่งงานกัน ทั้งสองรักกันมาก เพราะคบกันมาตั้งเเต่เรียนปี1 แต่เเล้วเหตุการณ์ก็กลับตาลปัตรเมื่อมีผู้หญิงส่งรูปที่คู่หมั้นเธอนอนอยู่กับผู้หญิงอื่นอยู่ พร้อมส่งโลเคชั่น มาและบอกว่าถ้าไม่อยากโง่โดนหรอกก็ให้มาตามโลเคชั่นที่ส่งมาให้ เธอจึงขอให้น้ำหนาวไปเป็นเพื่อนเธอ พอไปถึงเเธอเจอ เเฟนของเขากำลังมีอะไรกับคนอื่น เธอกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับกระโจนเข้าไปทุบตีทั้งสอง แต่โดนเเฟนหนุ่มเธอผลักกระเด็นออกมาอย่างเเรง เเฟนหนุ่มเธอพูดจาทำร้ายจิตใจเธอสารพัด บอกว่าเบื่อเธอเเล้ว เธอมันน่ารำคาญ เเละขอถอนหมั้นเธอไป หลังจากนั้นมาณิรินก็กลายเป็นโรคซึมเศร้า หมกตัวอยู่เเต่ในห้อง พยายามทำร้ายตัวเองอยู่ตลอด จนวันหนึ่งน้ำหนาวเดินเข้าไปหาณิริน เพื่อที่จะเอาข้าวไปป้อนเธอ เพราะนอกจากน้ำหนาวแล้ว ก็ไม่มีใครเข้าใกล้เธอได้เรย พอเข้าไปในห้องนอนก็ไม่เจอณิริน เเต่พบเเต่หยดเลือด ที่หยดไปตามทางไปห้องน้ำ น้ำหนาวจึงรีบวิ่งเข้าไปใหห้องน้ำ ภาพที่เห็นข้างหนาวทำเอาเธอกรีดร้องออกมา ภาพณิรินนอนตายอยู่ในอ่างน้ำ ใบหนาซีด แขนทั้งสองข้างเป็นรอยมีดกรีด

เพราะ ความรัก เพราะความผิดหวัง ทำให้คนหนึ่งคนต้องพบกับจุดจบอย่างงี้ น้ำหนาวจึงไม่อยากมีความรัก เพราะว่ากลัวความผิดหวัง

 

"เห้อ เเกอย่าคิดมากดิ"ชะเอมพูด

 

"ใช่ยัยหนาว รักก็คือรัก ชอบก็คือชอบ ลองดูซักตั้ง"พลอยใสพูด

 

"แล้วไงล่ะพวกแก เค้ามีแฟนเเล้วนะ"

 

"เเล้วเขาบอกว่าอิป้านั้นเป็นเเฟนเขาปะ"

 

"ไม่"น้ำหนาวสายหน้า

 

"นั่นไง!ฉะนั้นอย่าคิดมาก!"

 

"แต่นี้เป็นอาทิตย์เเล้วนะที่เค้าไม่คอยมากวนใจฉันหนะ"

 

"ละก้อมาบอกว่าไม่คิดอะไร ดอกทองมากเรยเพื่อชั้น นับวันเวลาขนาดนั้น คิดถึงเค้าขึ้นมาละสิ!"พลอยใสเอ่ยเเซวน้ำหนาว

 

"(☞ ಠ_ಠ)☞งื้อ ล้อฉันหรอพวกแก"

 

"555ไปๆๆ เดี๋ยวเลิกคลาสจะพาไปเลี้ยงชาบูปลอบใจ "

จากนั้นทั้งสามคนก็เดินไปเข้าคลาสเรียนทันที ..

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว