ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

50​ไม่รักกันแล้วหรอ

ชื่อตอน : 50​ไม่รักกันแล้วหรอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2564 10:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
50​ไม่รักกันแล้วหรอ
แบบอักษร

อลันรีบขับรถมายังที่หมายที่ที่มีดวงใจสองดวงของเขาอยู่​ ร่างสูงโปร่งรีบก้าวลงจากรถหรูวิ่งเข้าไปในบ้านใหญ่กลางหุบเขา​ ลูกน้องทั้งหลายที่กำลังยืนคุยกันต่างรีบสลาย​ตัวมายืนต้อนรับ

แต่อลันหาสนใจรอบข้างไม่ตอนนี้เขาสนใจเพียงคนที่น่าจะนอนอยู่บนชั้นบนเสียมากกว่า

"เปิดประตู" เสียงทุ้มกระสิบผ่านประตูหวังให้คนข้างในออกมาเปิด​ เพราะเขารู้ดีว่าเธอยังไม่นอนเนื่องจากเเสงไฟที่สว่างออกลอดช่องประตูออกมาจึงทำให้เขามั่นใจ

~แกร็ก~ เสียงประตูเปิดขึ้นเบาๆ

อลันรีบแทรกตัวเข้าไปในห้องเพราะกลัวเธอจะรีบปิดหนีแต่กลับตรงกันข้ามเหมือนหญิงสาวจะรีบออกมาเปิดประตูแล้ววนกลับเข้าไปในห้องเล็กๆที่เอาไว้สำหรับอ่านหนังสือภายในห้อง

ใจแกร่งยิ่งร้อนระอุ​เมื่อได้เข้ามาในตัวห้องที่เริ่มมีกลิ่นที่เค้าคุ้นเคย​ กลิ่นตัวอ่อนๆบวกกับกลิ่นครีมอาบน้ำที่เธอใช้มันช่างผสมกันได้ลงตัวจนเขาหลงจนดึงตัวไม่ขึ้น

"นั่งอ่านหนังสือตั้งนานขนาดนี้ไม่เมื่อยตัวหรือไง"

อลันที่พอเริ่มรู้ตัวก็เริ่มรวบรวมสติทั้งหมดเดินเข้าไปทักทายเธอ

"คุณ!!!"

"คุณเข้ามาที่นี่ได้ไง" หญิงสาวละสายตาออกจากหนังสือที่กำลังอ่านทันทีที่ได้ยินเสียงคนตรงหน้า​ เธอคิดว่าจะเป็นแม่บ้านที่ขึ้นเอาเสื้อผ้ามาให้เสียอีก

" ก็เธอเปิดประตูให้ฉัน​ ฉันก็เลยเดินเข้ามาไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย​ อย่าลืมสินี่มันบ้านฉัน"

"บ้านคุณก็จริงแต่ตอนนี้คุณยกห้องนี้ให้ฉันแล้ว ฉะนั้น​ฉันมีสิทธิ์​ที่จะให้ใครเข้าหรือไม่ให้ใครเข้าก็ได้"

ร่างบางปิดหนังสือที่กำลังอ่านลงเพื่อมาต่อกลอนกับคนตรงหน้า​ แต่ดูท่าอลันคงไม่ยอมง่ายๆเพราะเค้าตีหน้ามึนใส่พร้อมกับเดินไปทิ้งตัวลงบนที่นอน

" นี่คุณ!! คุณจะมานอนตรงนี้ไม่ได้นะลุกไปนอนห้องคุณไป" มือเล็กรีบกระชากคนตัวโตกว่าออกจากที่นอน

" ขอนอนหน่อยนะวันนี้ฉันเหนื่อยมาทั้งวัน" น้ำเสียงอู้อี้ดังขึ้นลอดหมอนใบใหญ่ที่อลันนอนเอาหน้ามุดด้วยความอ่อนเพลีย

"งั้นฉันจะไปนอนที่อื่น"

"ว้ายย!!!!!" พิมพ์ประภัสพูดยังไม่ทันจบดี อลันก็ใช้จังหวะที่เธอเผลอจะเดินหมุนตัวออกจากห้องดึงรั้งร่างเล็กให้ล้มลงมานอนบนตัวเขา

มือโอบกอดร่างเล็กเบาๆเพราะกลัวเเรงเค้าจะเยอะเกินจนทำให้เกิดอันตรายต่อเธอเเละลูกได้ อ้อมกอดที่เขาสุดคิดถึงเเค่ได้กอดเธอเบาๆก็ทำให้ความเหนื่อยที่เจอมาทั้งวันหายสิ้นไปเกือบหมด

"ฉันคิดถึงเธอมากๆนะอยู่ที่นั่นคงลำบากน่าดูใช่ไหม" น้ำเสียงทุ้มค่อยๆเปล่งเสียงเบาๆข้างใบหูงามที่เเดงระเรื่อจนเค้าอดใจไม่ไหวจึงประทับรอยจูบลงไป

"ฮึกก ฉะฉันสบายดี" ร่างเล็กไม่รู้เป็นไรจู่ๆน้ำตาก็พลันทะลักเอ่อคลอออกมาโดยไม่รู้สาเหตุ เพียงเพราะได้ยินคำพูดเชิงห่วงใยออกมาจากปากของเขาใจเธอก็อ่อนระทวยความโกรธเกลียดที่มีมันพลันมะลายหายไปจนหมดใจ

"ฉันขอโทษนะที่ทำให้เธอกับลูกต้องมาลำบากเพียงนี้"

"มันไม่ใช่ความผิดคุณหรอก ทุกอย่างมันถูกกำหนดมาให้เป็นแบบนี้ ฮึกก ต่อให้ฉันจะหนีไปไกลขนาดไหนถ้าเรามีเวรกรรมต่อกันอย่างไงวัน วันหนึ่งเราก็ต้องกลับมาพบกันอยู่ดี"

"นายไม่ต้องโทษใครทั้งนั้นเรื่องนี้ไม่มีใครผิดท้งนั้น" ดวงตาคมจ้องมองลึกไปยังดวงตาอีกคู่ที่จับจ้องมองเธออยู่ไม่วางตา

แม้เธอจะทำเหมือนไม่อยากสนใจเขาเท่าไหร่ ดวงใจดวงน้อยของเธอกับร้องประทวงให้เธอพูดออกไปว่าเธอก็คิดถึงเขามากสุดหัวใจไม่ต่างกัน

"เธอรู้ไหมใจฉันแทบขาดเมื่อรู้ว่าซูตานไปพบเธอที่นั่น ฉันคิดว่าพ่อฉันคงจะฆ่าเธอเสียแล้ว​ ถ้าไม่ได้เคเลนห้ามไวฉันคงไปทำให้เรื่องมับานปลายแน่" อลันบอกความในใจของเขาออกมาให้อีกคนฟัง

"ตอนนั้นไม่...แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันคงไม่รอด"

"ตราบใดที่เธออยู่ภายในอ้อมกอดฉันเธอจะไม่มีวันเกิดอันตรายแน่นอน "

อลันให้คำมั่นสัญญากับคนในอ้อมกอดที่เอาแต่ร้องไห้จนเสื้อเขาเต็มไปด้วยน้ำตาของเธอ แขนแกร่งกระชับกอดขึ้นพร้อมกับดึงผ้าห่มมาบดบังกายทั้งคู่

พิมพ์ประภัสยังคงจ้องมองใบหน้าคนที่โอบกอดเธอไม่ห่าง คำพูดของเขากับการกระทำของเขาตอนนี้มันทำให้เธอเริ่มมั่นใจว่าการที่เธอมาอยู่ที่นี่คงเป็นที่ ที่เธอปลอดภัยจริงๆเพราะทุกครั้งที่เธออยู่ในที่ ที่อันตรายเธอก็จะยังคงมองเห็นเค้าเป็นคนเเรกเสมอเหมือนตอนที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาจากความตายในครั้งนั้น

"ฉันก็คิดถึงคุณ และรักคุณมากๆนะคะ" มือบางลูบไล้กรอบหน้าคมเข้มเเสนหล่อเหลาด้วยความคิดถึง แม้ดวงตาคมจะปิดลงสนิทเเล้วก็ตามแต่เธอก็ยังรู้สึกเหมือนเขามองเธอไม่ห่าง

"ฉันอยากจะเกลียดคุณให้นานกว่านี้แต่ฉัน....ทำแบบนั้นไม่ได้เลย ทำไม่เคยได้เลยสักครั้งหนึ่งทั้งที่คุณทำกับฉันไวขนาดนั้นมันเป็นเพราะอะไรกัน"

.

.

.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว