email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 คืนวันที่เคยมีเรา2

ชื่อตอน : บทที่ 4 คืนวันที่เคยมีเรา2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2564 14:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 คืนวันที่เคยมีเรา2
แบบอักษร

ตี 3 ขนมเค้กเสร็จ ทุกอย่างเชื่องช้าเพราะสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว 

“พักแป๊บเดียวทำไมยังไม่ไปอีกนะ” ฉันเดินเข้ามาตามถึงได้เห็นว่าหลับสนิทถึงขั้นกรน แต่จะนอนแบบนี้ไม่ได้ น้องปลายมาเห็นเข้าจะสงสัยอีก “คุณ คุณ คุณคะ” 

หลับสนิทแบบไม่มีการขยับเขยื้อนตัวเลย ฉันจึงนั่งลงที่พื้น นั่งมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา รอยสักตามร่างกายของเฮียเฟยมาจากไหนนักไม่รู้ เป็นเพราะฉันทำให้เขาไปไม่ถึงความฝันที่อยากไป ถ้าเขาไม่เข้ามาผลักฉันออก ในวันนี้เขาคงมีชื่อติดทีมชาติไทย มันคือความฝัน เขาตั้งใจทำมันมาก และฉันเป็นต้นเหตุให้เขาไปไม่ถึงฝัน “ขอโทษนะคะเฮียเฟย ไปรท์ขอโทษที่ทำชีวิตของเฮียพัง” 

เฮียเฟยคงทรมานมาก กว่าจะกลับมาเดินได้คงไม่ใช่เวลาน้อย ๆ 

ฉันชอบมองเฮียเฟยหลับมาแต่ไหนแต่ไร ทำให้ตอนนี้ฉันก็นั่งมองเขาอยู่อย่างนั้น จนตี 3 ครึ่ง ฉันถึงได้สะกิดเรียกให้เขาตื่น “เฮียเฟย เฮียเฟยจ๋า” พูดด้วยเสียงแผ่วเบา ฉันแค่อยากเรียกแบบเมื่อก่อนอีกสักครั้ง เพราะถ้าเขาตื่นไม่มีทางที่ฉันจะกล้าพูด 

เมื่อได้ลองเรียกไปแล้วรอบนี้ฉันเขย่าแรง ๆ “คุณ คุณตี 3 ครึ่งแล้วนะ”  

“อือ” 

“คุณ ตื่นกลับไปนอนบ้านคุณค่ะ” 

“อืม” รอบนี้เขาลุกขึ้น นั่งมองหน้าฉันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พ่นบางคำออกมา “สารเลว!” 

คือคำที่เขาพูด ก็เหมาะกับฉันดี และฉันก้มหน้ายอมรับ มือใหญ่ยื่นมาจับปลายคางฉันให้เชยขึ้นจับเอียงซ้ายเอียงขวา  “อ้าว ตัวจริงนี่หว่า โทษที” 

เขายกยิ้มก่อนจะยกมือขึ้นเกาหัว แล้วก็ลุกเดินออกไป ฉันจึงลุกตามเพื่อไปปิดประตู ก่อนจะไปเขาหันกลับมาพูด “ขอหอมแก้มหน่อย” 

“…”  

“เร็ว ๆ” ฉันเงยหน้าขึ้นให้เขาโน้มลงมาหอม “เดี๋ยวทักหานะ” 

“ค่ะ” ถามดีไหมนะ แต่สภาพเขาดูหนัก ถ้าไปไม่ถึงบ้านล่ะ “ให้…” 

“อย่ามาตอแหลแสดงความเป็นห่วง ฉันไม่ตายง่าย ๆ หรอก รอบนี้เธอนั่นแหละที่จะตาย” 

“…” ฉันมองหน้าเขาด้วยน้ำตาที่คลอหน่วย คงต้องทำใจให้ชินกับคำร้าย ๆ จากปากเขา จากนั้นฉันเลือกปิดประตูจะได้ไม่ต้องต่อความให้เสียความรู้สึก 

-END SPRITE- 

  

-FOEI TALK- 

ทำไมมึงใจอ่อนวะไอ้เฟย แค่เห็นน้ำตาผู้หญิงคนนั้นมึงจะอ่อนยวบแบบนี้ไม่ได้ มึงจำไม่ได้หรือไง เขาทำเลวอะไรไว้กับมึง กี่ครั้งที่มึงอยากตาย ๆ ให้มันจบ จะได้ไม่ต้องทนคิดถึงเขา กว่าจะผ่านความรู้สึกนั้นมาได้ไม่ง่ายเลย แล้วนี่แค่เห็นน้ำตาเขามึงก็ยอมแล้วอย่างนั้นเหรอ 

ต้องบอกต้องย้ำต้องเตือนตัวเองที่กำลังจะใจอ่อนให้ผู้หญิงใจร้ายคนนั้น ผู้หญิงที่มีอิทธิพลต่อใจของผมไม่เสื่อมคลาย 

ผมเดินกลับมาร้านสักที่เอาเงินเก็บมาลงทุน นี่เป็นความฝันอันดับสองที่ผมลองทำหลังจากที่ไม่มีโอกาสได้ทำความฝันแรกอีกแล้ว 

(ค่ะ) 

“ทำไรครับ” 

(กวางกำลังจะไปเรียนค่ะ นี่ดื่มหนักอีกแล้วใช่ไหม ยังไม่นอนเนี่ย) 

“นิดหน่อย คิดถึงจัง” 

(คิดถึงเหมือนกันค่ะ อดทนอีกนิดนะคะ ไม่ถึงปีกวางจะกลับไปหาพร้อมความสำเร็จของกวาง) 

“กลับมาแล้วแต่งเลยนะ อยากมีลูกแล้ว” 

(ไหนเคยบอกว่าไม่อยากมีไงคะ อะไรดลใจให้เฮียเฟยเปลี่ยนใจคะเนี่ย) 

“ก็ลูกเฮียกับกวางต้องออกมาน่ารักมากแน่เลย ก็เลยอยากมี” ผมแค่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นเจ็บบ้าง เจ็บเหมือนที่ผมเจ็บตอนได้เห็นเธอมีลูกกับคนอื่น 

(งั้นกลับไปเราค่อยคุยกันนะคะ ตอนนี้กวางขอไปเรียนก่อน กวางคิดถึงเฮียเฟยนะ) 

“ครับ” ประเทศที่กวางอยู่ เวลาห่างจากประเทศไทย 4-5 ชั่วโมง เธอไปเรียนเพื่อจบมาจะได้สานธุรกิจของครอบครัว ความจริงเราต้องแต่งกันแล้ว แต่เธอสอบชิงทุนได้ ผมก็ไม่อยากขวางความฝันของเธอ ก็เลยให้เธอไป แล้วกลับมาเราจะแต่งงานกัน 

กว่ากวางจะกลับมาผมคงเอาคืนผู้หญิงคนนั้นได้อย่างสาสม 

****สรุปว่าเฮียจะรักหรือจะร้าย ดูท่าเฮียน่าจะไม่ไหวนา แค่ครั้งเดียวเฮียก็ใจอ่อนให้น้องแล้วอ่า โถว...เอ็นดูเฮีย 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว