email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 45 เพื่อนข้างห้อง

ชื่อตอน : ตอนที่ 45 เพื่อนข้างห้อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2564 09:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 45 เพื่อนข้างห้อง
แบบอักษร

เฉินอันหลานคว้าเสื้อสูทแล้วเดินลงจากบันไดสถานีตำรวจมา ตอนที่เดินออกมาด้านนอก รถของเฉินหยินชิงก็มาจอดรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อคนขับรถเห็นคุณชายของเขาปรากฏตัวขึ้นก็รีบลงมาเปิดประตูให้เฉินอันหลานในทันที 

“เชิญครับ คุณชายสาม” 

“ลำบากหน่อยนะ” 

เฉินอันหลานโน้มตัวเข้ามานั่งในรถก็พบกับเฉินหยินชิงที่นั่งอยู่ข้างใน 

“เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ” 

ชายหนุ่มรับถุงเสื้อผ้าจากผู้เป็นพี่มาโดยไม่พูดอะไร ภายในถุงนั้นเป็นเสื้อสูทใหม่เอี่ยมอ่องสามตัวกับกางเกงขายาวและเสื้อเชิ้ต แม้แต่กางเกงชั้นในก็ถูกพับรวมอยู่ในนั้นด้วย 

“นายเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ” เฉินหยินชิงก้าวลงจากรถเพื่อให้น้องชายมีพื้นที่ในการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า 

เฉินอันหลานรับคำแล้วหันมาจัดการถอดชุดของตัวเองออก 

“นายมีความสัมพันธ์อะไรกับคนตระกูลเอสเตงั้นเหรอ?” เมื่อเฉินอันหลานเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เฉินหยินชิงก็กลับเข้ามาในรถ 

“ไม่มีอะไร แค่เพื่อนข้างห้องเท่านั้น” 

“ห้องตัวเองไม่ยอมอยู่ แต่ดันไปนอนอยู่บนเตียงของเพื่อนข้างห้องเนี่ยนะ?” 

เฉินอันหลานนำเสื้อผ้าชุดเก่าใส่กลับลงไปในถุงแล้วจึงหันมาจัดแจงเสื้อสูทของตัวเองให้เรียบร้อย พลางเอ่ยตอบพี่ชายไปด้วย 

“ตอนที่เข้าไปดื่มชาในห้องเขา ผมดันทำเข็มกลัดที่พี่ใหญ่ให้มาหาย ผมไม่อยากรบกวนคนอื่นก็เลยขอเข้าไปหาด้วยตัวเอง” 

“แค่เข้าไปหาเข็มกลัดจำเป็นต้องถอดกางเกงด้วยเหรอ?” เฉินหยินชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา 

เฉินอันหลานรู้ดีว่าคำแก้ตัวของเขาฟังไม่ขึ้น  

ชายหนุ่มหยุดชะงักไปเล็กน้อยตอนที่ได้ยินน้ำเสียงของพี่ชาย ทว่าไม่นานเขาก็กลับมาพับแขนเสื้อต่ออย่างแนบเนียน 

“พี่รอง ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ” 

“เขารู้เพศรองของนายไหม?” 

“ไม่ครับ” 

“นอนหลับอยู่บนเตียงของเขาแต่ก็ยังไม่ถูกล่วงรู้เหรอ?” 

“พี่รอง ผมยังไม่อยากคุยเรื่องนี้ครับ” เฉินอันหลานพูดพร้อมกับนำเอกสารที่ได้จากเจียงหยางออกมายื่นให้กับเฉินหยินชิง 

“พี่มีเส้นสายในแวดวงการเมืองนี่ครับ ผมรบกวนให้พี่ช่วยเอานี่ให้ผบ.เซ็นได้ไหมครับ?” 

เฉินหยินชิงมองเอกสารในมือน้องชายเงียบ ๆ อยู่นานสองนาน สุดท้ายจึงยื่นมือออกไปรับมันมา  

คุณชายรองตระกูลเฉินพลิกดูเอกสารในมือรอบหนึ่งก่อนจะหันไปมองหน้าเฉินอันหลาน 

“ฉันว่าไม่ต้องเซ็นต์อะไรหรอก นายไปลาออกกับผบ.เลยดีกว่า”  

“ยังไม่ใช่ตอนนี้ครับ ผมต้องการสถานะตำรวจเพื่อไปสะสางเรื่องหนึ่งก่อน” 

“เพื่อเด็กผู้ชายบนเขานั้นน่ะเหรอ?” 

“เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีนะครับ” 

“อันหลาน นายต้องตั้งสติได้แล้วนะ” สีหน้าของเฉินหยินชิงไปเปลี่ยนทันที เขามองหน้าน้องชายพร้อมกับพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ 

“เด็กคนนั้นเป็นเด็กในอุปการะของนาย ที่ผ่านมานายปฏิบัติต่อเขาอย่างดีเสมอมา ถึงเวลานี้เขาจะจากไป แต่นายไม่จำเป็นต้องทำเรื่องเสี่ยงตายเพื่อเขา” 

เฉินอันหลานก้มหน้าลงแล้วเอ่ยตอบ “ผมเป็นคนขอให้เขาย้ายเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองหวากัง ถ้าไม่ใช่เพราะความเห็นแก่ตัวของผม เขาคงไม่ต้องตาย” 

“เหอะ” เฉินหยินชิงแค่นหัวเราะ 

“อย่าลืมสิว่านายมีครอบครัวอยู่นะ อย่างมากที่สุดเด็กคนนั้นก็เป็นแค่คนนอก นายจะเอาชีวิตไปแลกเพื่อเขาทำไม หึ เด็กคนนั้นน่ะ ลองให้เขาปีกกล้าขาแข็งดูสิ ลองให้เขาได้รู้เพศรองของนาย หรือลองให้นายไม่สามารถให้ในสิ่งที่เขาต้องการได้ดูสิ ถึงตอนนั้นเขาก็คงเลือกที่จะจากนายไปอย่างไม่ลังเลเหมือนกัน” 

“ผมรู้ครับ” 

“พ่อแม่ทำไม่ดีต่อนาย แต่นายยังมีฉันและพี่ใหญ่ ไม่เห็นจำเป็นต้องพาตัวเองไปเจ็บปวดเพื่อคนนอกเลยนี่” 

เฉินอันหลานก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไร 

เฉินหยินชิงรู้อยู่แก่ใจดีว่าเปล่าประโยชน์ที่จะโน้มน้าว พวกเขาสามคนพี่น้องอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เล็กจนโต เขาเองในฐานะพี่ชายคนหนึ่งของเฉินอันหลานย่อมรู้ดีว่าน้องชายของตนมีนิสัยอย่างไร ลองให้เขาได้ตัดสินใจเรื่องอะไรไปแล้วจะไม่มีใครมาเปลี่ยนใจเขาได้อีก เฉินหยินชิงขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจเท่าใดนัก แต่เมื่อห้ามไม่ได้ สุดท้ายจึงได้แต่ปิดเอกสารในมือลงแล้วสั่งให้คนออกรถ 

“วันนี้อย่าเพิ่งกลับห้องเลยนะ ฉันเปิดห้องในโรงแรมไว้ให้นายแล้ว ไปอยู่ที่นั่นสักสองสามวันก็ได้” 

“ผมไม่เป็นไรครับ...” 

“ถ้าไม่อยากให้พี่ใหญ่รู้ว่านายไปทำอะไรบนเรือล่ะก็ ฟังฉัน” 

“...” 

“หลังจากให้คนจัดการเรื่องเอกสารแล้ว ฉันจะให้คนเอาไปให้ วันนี้นายไม่ต้องทำอะไรแล้ว อันหลานเชื่อฟังฉันแล้วไปนอนพักผ่อนที่โรงแรม รอจนถึงพรุ่งนี้ฉันจะไม่ห้ามนายอีก” 

เฉินหยินชิงหันไปมองน้องชายที่นั่งอยู่ด้านข้าง 

“ถ้าตกลงก็ตอบกลับมาหน่อย” 

รอจนกระทั่งได้ยินเสียงตอบรับกลับมา เฉินหยินชิงก็เหยียดยิ้มอย่างพอใจ เขาปรายตามองน้องชายของตัวเองเล็กน้อย หลังจากเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีต่อต้านอีกจึงได้วางใจและบอกคนขับรถให้มุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่จองไว้ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว