email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่3 ยินยอม 3

ชื่อตอน : บทที่3 ยินยอม 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2564 18:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่3 ยินยอม 3
แบบอักษร

“ไม่คิดถึงกันบ้างเลยเหรอ” คือคำถามเมื่อเฮียเฟยถอนจูบออกและวางมือแตะลงที่ศีรษะฉัน 

ฉันปาดน้ำตาออกจากใบหน้า รวบรวมสติและผละเขาออก “ทีหลังอย่าทำแบบนี้นะคะ” 

“ทำไมจะทำไม่ได้ ในเมื่อเฮียคิดถึงไปรท์” 

“อย่ามาคิดถึงผู้หญิงเลว ๆ อย่างฉันเลยค่ะ ฉันทิ้งคุณ คุณจำไม่ได้หรือไง” 

“จำได้สิ แล้วก็อยากจะถามมาตลอดว่าทิ้งเฮียทำไม ไหนบอกจะอยู่ด้วยกันไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ พอเกิดเรื่องทำไมเป็นอีกคน” 

“ก็พอเอาเข้าจริง ๆ มันไม่ง่ายอย่างที่พูดไงคะ ใครจะยอมทิ้งอนาคตที่ดีเพื่อดูแลรักษาคนที่ไม่รู้ว่าจะพิการตลอดชีวิตหรือเปล่า ในเมื่อทางเลือกที่ดีมันอยู่ตรงหน้า ใครจะเลือกเดินทางลำบากกัน” 

“ทั้งที่มันพิการเพราะช่วยชีวิตเธอน่ะเหรอ” สร้างความตกใจให้ฉันเป็นอย่างมากเมื่อน้ำตาเฮียเฟยไหลพรากและมองฉันด้วยสายตาที่เจ็บปวด 

ฉันกำลังรอเฮียเฟยมารับที่ร้านขายอุปกรณ์ข้างมหา’ลัยระหว่างนั้นก็ก้มกดโทรศัพท์ดูงานกลุ่มที่อาจารย์สั่งในกลุ่มไลน์ แล้วจู่ ๆ ตัวฉันก็ถูกผลักไปอีกทางพร้อมเสียงเรียกชื่อ จากนั้นชั่วพริบตาก็มีเสียงดัง โครม! เกิดขึ้น 

หันกลับมาฉันเห็นเฮียเฟยล้มลงเลือดอาบตัวเต็มไปหมด ฉันรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งมาหาเขา “เฮียจ๋า เฮียเจ็บไหม อดทนนะ อย่าทิ้งไปรท์นะ อย่าทิ้งไปรท์ ห้ามทิ้งไปรท์นะคะ สัญญานะ” 

น้ำตาฉันไหลออกมาโดยอัตโนมัติ  ทั้งตกใจทั้งเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะจากฉันไป สภาพเฮียเฟยหนักมาก รถพุ่งชนเขาเต็มแรง ทว่าเขาก็ยังห่วงฉัน เอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ซ้ำเลือดยังไหลออกจากปาก “เจ็บตรงไหนไหม” 

“ไม่ค่ะ ไปรท์ไม่เจ็บเลย เฮียเฟยอดทนหน่อยนะ เสียงรถพยาบาลกำลังมาแล้ว ห้ามทิ้งไปรท์ไปไหนนะคะ” 

“น้องไม่เจ็บก็ดีแล้ว เฮียรักไปรท์นะ รักไปรท์มาก ๆ เลย” 

“ไม่เอาไม่พูดแล้ว ห้ามพูดนะคะ เก็บแรงไว้ เดี๋ยวหายไปรท์จะอยู่ให้เฮียบอกรักไปตลอดชีวิตเลย” ฉันพูดพลางล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเลือดจากใบหน้าให้เฮียเฟย เลือดเขาเต็มท้องถนน ฉันไม่รู้เลยว่าควรทำยังไง ใจจะขาดฉันเพิ่งเข้าใจความรู้สึกก็วันนี้ว่าเป็นแบบไหน ฉันทำได้แค่ร้องไห้จับมือของเฮียไว้ให้แน่น พูดบอกให้เขาอดทน อดทนอีกนิด อดทนไว้ก่อนเดี๋ยวหมอก็มา นั่งกอด นั่งเช็ดเลือดที่ไหลตามใบหน้า 

“ทั้งที่มันไม่ห่วงอนาคตตัวเอง ไม่คิดหน้าคิดหลังยอมเสียโอกาสคว้าตำแหน่งเข้าร่วมทีมชาติเพื่อช่วยชีวิตของเธอ แต่เธอตอบแทนด้วยการกระทำแสนระยำ แล้วตอนนี้ยังพ่นคำเหี้ย ๆ ออกมาเนี่ยนะ ฉันไม่น่าไปหลงรักเธอเลย ฉันไม่น่ารู้จักเธอ” เฮียเฟยจับบ่าทั้งสองข้างของฉันแล้วเขย่าแรงมาก ๆ ด้วยความโกรธ ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาไม่เคยทำรุนแรงแบบนี้กับฉันสักครั้ง 

“ขอบคุณและขอโทษค่ะ” นี่คือสิ่งที่ฉันฝากลมฝากฟ้ามาบอกเขาทุกวัน ซึ่งวันนี้ฉันได้บอกเขาตัวเป็น ๆ 

“ขอโทษ? ขอบคุณ? แค่นี้เหรอ เธอเป็นหนี้ชีวิตฉันนะ เธอติดค้าง แต่มีปัญญาพูดแค่นี้ เหอ น่าขำ” 

“พูดมาแบบนี้จะให้ทำยังไงคะ จะเอายังไงก็บอกมาได้เลย” 

“ชดใช้สิ ชดใช้มาให้ฉันจนกว่าฉันจะพอใจ” นี่ใช่ไหมที่ว่าเอาคืน ก็เอาสิ ในเมื่อหลายปีที่ผ่านมาก็เหมือนฉันเอาชีวิตของเขามาใช้ ถ้าไม่ได้เขาในวันนั้น วันนี้คงไม่ฉัน พูดง่าย ๆ ว่าฉันคงจะตายเพราะอุบัติเหตุครั้งนั้นไปแล้ว 

“แบบไหนคะ ให้ฉันขาหัก พิการแบบที่คุณเคยเป็น หรือให้ฉันตาย คุณต้องการแบบไหน บอกมาเลยค่ะ ฉันพร้อมจะชดใช้” 

เมื่อฉันบอกแบบนี้ เฮียเฟยปาดน้ำตาออกจากใบหน้า แล้วเอื้อนเอ่ย “อย่าเพิ่งตาย เสียดายของ ไปอยู่กับผัวตำรวจคนรวย ดูดีมีน้ำมีนวลขึ้นมาเยอะนี่ งั้นก็รำลึกความหลังแล้วกัน” 

“หมายถึงอะไรคะ กลับไปคบ…” 

“อย่าเพิ่งคิดไปไกลขนาดนั้นสิ แค่ของเล่น ของเล่นน่ะเข้าใจไหม” เขาพูดได้เจ็บดี ไม่สิ เจ็บมากต่างหาก 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว