email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 40  พาเขากลับบ้าน

ชื่อตอน : ตอนที่ 40  พาเขากลับบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2564 15:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 40  พาเขากลับบ้าน
แบบอักษร

คนของเฉินหยินชิงได้ทำการตรวจค้นห้องพักเกือบทุกห้องบนเรือวิกตอเรียแล้วแต่ก็ยังไม่พบตัวเฉินอันหลาน และตอนนี้ก็เหลือเพียงที่เดียวที่ยังไม่ได้ตรวจค้นก็คือห้องพักในชั้นเฟิร์สคลาสซึ่งเป็นที่พักของแขก VIP อย่างพวกสมาชิกตระกูลใหญ่ทั้งหลาย ด้วยความร้อนรนเพราะน้องชายหาย พี่ชายอย่างเฉินหยินชิงจึงไม่รอช้าที่จะหันไปสั่งให้คนของตนออกค้นหาตัวน้องชายในห้องพักเหล่านั้นทันที 

กัปตันเรือที่ได้ยินคำสั่งนั้นพลันหน้าซีดเผือดเหมือนถูกสั่งประหาร เขาทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเฉินหยินชิง ปล่อยโฮน้ำตาไหลพรากอย่างไม่อายใคร ปากก็พร่ำบอกว่าห้องเหล่านั้นค้นไม่ได้แล้วขอให้คุณชายรองพิจารณาใหม่  

แต่ใครจะสนกัน รำคาญมาก ๆ เข้า พ่อก็สั่งลูกน้องจับโยนลงทะเลจนได้ยินเสียงน้ำแตกกระจายดัง ‘ตูม’ เสียให้สิ้นเรื่อง 

พวกลูกเรือที่เห็นกัปตันของพวกเขาถูกโยนลงน้ำไปต่างตกใจกันถ้วนหน้า รีบพากันกระโดดลงน้ำไปช่วยพากัปตันขึ้นมาบนเรือ 

ลูกน้องของเฉินหยินชิงที่ได้เห็นภาพเหล่าลูกเรือและกัปตันในสภาพเปียกม่อล่อกม่อแล่กเหมือนลูกหมาตกน้ำแล้วก็ให้รู้สึกลังเลใจที่จะออกค้น จึงได้หันไปเอ่ยกระซิบกับเจ้านายของตนด้วยเสียงอันเบา 

“คุณชายรองครับ ที่กัปตันพูดก็มีเหตุผลนะครับ ห้องพักก่อนหน้านี้ที่เราเข้าไปค้นก็ใช่ว่าพวกเขาจะพอใจกัน เพียงแต่พวกเขายังไว้หน้าตระกูลเฉินเลยไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม แต่กับคนที่พักอยู่ในชั้นเฟิร์สคลาสไม่เหมือนกันนะครับ ถ้าพวกเขาจะเอาเรื่องเราก็ทำได้ไม่ยากนะครับ”   

“งั้นนายจะไม่หาอันหลานแล้วหรือไง?” 

“หาครับ หาแน่นอน แต่เราจะบุ่มบ่ามเข้าไปโดยไม่มีหลักฐานอะไรเลยไม่ได้นะครับ” 

“เหลยจิน” 

“ครับ คุณชายรอง” ลูกน้องที่ถูกเรียกว่า ‘เหลยจิน’ ขานรับ  

หลังจากยืนเงียบอยู่นานเฉินหยินชิงจึงเอ่ยขึ้น “เมื่อกี้เห็นลูกน้องของโอดินแล้วใช่ไหม คิดว่าไง?” 

เหลยจินนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะแสดงความคิดเห็นของตน 

“คนของตระกูลเอสเตไม่ค่อยเผยตัวในที่สาธารณะเท่าไหร่ครับ การที่พวกเขายอมก้าวออกเงาต้องมีจุดประสงค์อะไรสักอย่างแน่นอนครับ แต่ตราบใดที่คุณชายไม่ได้เข้าไปขวางทางของพวกเขาก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรครับ” 

“คนที่ใส่ชุดสีดำคนชื่ออะไร?” 

“ชุดสีดำ?...เว่ยเชียนเฉินครับ มือซ้ายของโอดิน ส่วนมือขวาคือคนชุดขาวที่อยู่ด้วยกันชื่อหมิงจวงครับ สองคนนี้มักจะคอยติดตามโอดินอยู่ตลอด ไม่ว่าโอดินจะไปที่ไหนก็จะไว้ใจพาสองคนนี้ไปด้ว...” 

“เมื่อกี้ไอ้คนแซ่เว่ยมันเรียกอันหลานว่าไงนะ?” ยังไม่ทันจบประโยค เฉินหยินชิงก็เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน 

เหลยจินได้ยินคำถามของเจ้านายก็ผงะไป ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบเสียงเบาด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน 

“เอ่อ...ไอ้ ไอ้ไก่อ่อนครับ” 

เฉินหยินชิงหรี่ตาลง “แสดงว่าไอ้หมอนั่นรู้จักอันหลาน แถมรู้จักดีเสียด้วย” 

ได้ยินดังนั้นสีหน้าของเหลยจินก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นในทันที 

“คุณชายหมายความว่ายังไงครับ?” 

“นอกจากประตูหน้าแล้วมีทางอื่นที่จะเข้าไปในห้องนั้นอีกไหม?” 

“ไม่ได้นะครับคุณชาย อย่าเข้าไปเลยครับ” 

เฉินหยินชิงหันหน้าไปทางหน้าต่างด้วยแววตาหมายมาด 

“คุณชายครับ เดี๋ยวผมเข้าไปตรวจสอบเองครับ” เหลยจินขันอาสา 

“นายไปเฝ้าประตูไว้” เฉินหยินชิงถอดสูทออกแล้วโยนไปอีกทาง 

“หาใครไปดึงความสนใจจากไอ้สองคนนั้นด้วย จำไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าให้พวกนั้นเข้าไปในห้องได้เด็ดขาด” 

“ครับ คุณชายรอง” เหลยจินโค้งหัวรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น 

สั่งการลูกน้องเรียบร้อย เฉินหยินชิงก็ปีนออกนอกหน้าต่างไป เขาปีนป่ายไปตามหน้าต่างเรือจนมาถึงหยุดตรงหน้าต่างบานที่ต้องการ ซึ่งเป็นเวลาประจวบเหมาะพอดีกับที่เฉินอันหลานเองก็กำลังเปิดหน้าต่างหาทางหนีออกจากห้องของลานเซลอตเช่นกัน เฉินหยินชิงมองสำรวจน้องชายของตัวเอง พอเห็นน้องสวมใส่กางเกงที่ดูยาวกว่าตัวจนมีผ้าไปกองอยู่ที่ข้อเท้าก็ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าที่เคยเรียบเฉยเปลี่ยนกลายเป็นมืดครึ้มในทันที 

ส่วนเฉินอันหลานที่เห็นพี่ชายมาปรากฏตัวอย่างกะทันหันก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ 

“พี่รอง!?” 

เฉินหยินชิงไม่ตอบ สายตาเย็นเยียบเอาแต่จ้องมองกางเกงบนตัวของน้องชายไม่วางตา สุดท้ายก็โหนตัวเองเข้ามาในห้องคนอื่นโดยไม่ยอมพูดอะไร เฉินอันหลานกำลังจะเอ่ยเรียกพี่รองของตนให้ออกไปจากที่นี่ด้วยกัน แต่ไม่ทันการเสียแล้ว เมื่อลานเซลอตที่พึ่งล้างมือเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี 

“พี่รอง...” เฉินอันหลานเอ่ยเรียกเสียงเบา 

“ฉันก็คิดอยู่ว่าทำไมถึงหานายไม่เจอ ที่แท้ก็มาอยู่ที่ห้องข้าง ๆ นี่เอง” เฉินหยินชิงยื่นมือไปจัดเสื้อเชิ้ตที่ไม่เรียบร้อยของน้องชายอย่างอ่อนโยน จากนั้นก็ก้มลงมองกางเกงขายาวตัวนั้นนิดหน่อยโดยไม่พูดอะไร จัดเสร็จเขาก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เฉินอันหลานโดยไม่ลืมเผื่อแผ่ไปถึงเซลอตที่ยืนอยู่อีกด้านด้วย แต่สายตาที่ส่งไปกลับต่างจากกับที่ใช้มองน้องชายลิบลับ และไม่ได้สะท้อนเจตนาดีเท่าไหร่เสียด้วย 

“ขอโทษนะครับที่บุกรุก แต่เขาคือน้องชายของผม และผมมาพาเขากลับบ้าน” 

ลานเซลอตยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองเฉินหยินชิงด้วยแววตาเย็นเยียบ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว