facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3.3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 463

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2564 15:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3.3
แบบอักษร

3.3 

  

  

              ม่านการแสดงที่เปิดอยู่ และร่างเพรียวบางในชุดตัวสวยที่โยกย้ายไปมากับบทเพลงแสดงความสุขในช่วงท้ายของละคร ทำให้เจ้าชายโซเดอร์วิลเคลิบเคลิ้มตามไปไม่ต่างจากผู้ชมคนอื่น เสียงร้องเพลงของรติชาอ่อนหวาน หญิงสาวไม่ได้มีเสียงอ่อนหวานที่บางแผ่วเบาหวิวจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง แต่เธอมีพลังในการควบคุมการใช้เสียงได้อย่างถูกจังหวะถูกช่วงเวลาที่ต้องการแสดงอำนาจ หรือแสดงความฮึกเหิมขึ้นมา 

              “ขนลุกไปหมดเลยฝ่าบาท” เลออนกระซิบเบาๆ พร้อมยกมือลูบแขนตนเองและโอบกอดไว้ 

              “เหมือนกัน ติชาเก่งขึ้นมากจริงๆ” เจ้าชายรับสั่งด้วยรอยสรวลสดใส ดวงพระเนตรทอดจับร่างเพรียวบางที่เหมือนล่องลอยได้บนท้องฟ้า และจบลงที่ฉากโอบประคองกอดกับพระเอกของเรื่อง 

              เสียงปรบมือของพระองค์ดังขึ้นนำก่อนจนผู้ชมอื่นๆ ที่ยังตาโตอ้าปากค้างกับฉากจบแสนประทับใจยกมือทำตาม หลายคนลุกขึ้นยืนและตะโกนร้องกันอย่างชอบใจ จนทำให้วรองค์สูงสง่าประทับลุกยืนขึ้นและทำตามด้วยความสุขพระทัยที่เห็นการตอบรับและชื่นชมหญิงสาวที่หลงใหลมากเพียงนี้ 

              ความฝันของคุณสำเร็จแล้วนะ ติชา... 

  

  

              “ฉันไม่เคยโดนดอกไม้ทับแบบนี้เลย” เสียงที่สั่นเครือ และหัวเราะปะปนไปด้วยทำให้ทีมงานยังหัวเราะตาม ระหว่างช่วยเธอหยิบช่อดอกไม้หรือดอกไม้ดอกเล็กดอกน้อยที่ทับถมในอ้อมแขนจนสูงท่วมศีรษะลงกองกับพื้นบริเวณข้างเวที 

              เมื่อการแสดงรอบปฐมทัศน์จบลง พร้อมไฟที่ดับวูบลงเกือบหนึ่งนาที เหล่านักแสดงจะออกมาโค้งขอบคุณผู้ชมและโบกมืออำลาต่อกันอยู่ห้านาที เพื่อให้ผู้ชมได้ถ่ายภาพเป็นที่ระลึก ม่านที่มักจะปิดไม่เปิดจนกว่าจะเริ่มการแสดงรอบใหม่ก็เปิดขึ้นอีกครั้ง สำหรับทีมงานโปรดักชั่นและผู้ร่วมทุนสร้างที่ขึ้นกล่าวขอบคุณและมอบดอกไม้ให้นักแสดง 

              รติชาไม่เคยได้รับช่อดอกไม้ใหญ่โตเลยสักครั้ง เธอมักได้ดอกไม้ช่อน้อยเพียงช่อเดียวในฐานะนักแสดงร่วม แต่คืนนี้ไม่ว่าทั้งหมดที่เธอโอบกอดมันไว้จะเป็นเพียงการสร้างภาพเพื่อแสดงความชื่นชมยินดีก็ตาม เธอก็ภูมิใจที่ความฝันก้าวแรกสำเร็จแล้ว 

              “ชาโดว์...” เสียงพึมพำของเธอดังขึ้นเมื่อช่อดอกไม้ถูกหยิบออกจากอ้อมกอด แม้จะยังหลงเหลืออยู่ให้เธอโอบไว้แต่สายตาก็เหลือบเห็นร่างสูงใหญ่สง่างามในชุดสูทเรียบโก้ยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางผู้ชมมากมายที่ลุกมายืนหน้าเวที 

              สายตาเธอที่สบกับเขากระตุกหัวใจจนร่างชาวูบและอุ่นวาบขึ้นอย่างมาก เธอพยักหน้าไปด้านหลังเวที และเขาก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเงียบๆ แค่แสดงสัญลักษณ์นิดหน่อยก็เข้าใจกันแบบนี้ เธอคิดไปเองหรือไม่ว่าแฟนคลับตัวยงของเธอ กำลังทำให้เธอตกหลุมเสน่ห์ความเท่และอ่อนโยนเสียแล้ว 

  

  

              “ขอโทษที่ให้รอตั้งนานค่ะ” เสียงหอบเอ่ยบอกระหว่างรีบวิ่งออกมาทางด้านหลังโรงละคร 

              “ผมรู้ว่าคุณต้องเปลี่ยนชุดและคุยกับทีมงานครับ” คนที่ยืนรออยู่มุมหนึ่งของซอกตึกที่เป็นลานจอดรถเล็กๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม เมื่อพบร่างเพรียวบางในชุดเดรสแบบสปอร์ตพร้อมเสื้อแจ็คเก๊ตยีนสวมทับวิ่งกระหืดกระหอบมาหา 

              “อะ...” 

              รติชาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือใหญ่ของเขาเอื้อมมาใช้ปลายนิ้วลูบไล้แก้มเธอแผ่วเบา ระหว่างเธอยืมหายใจหอบอยู่ จนเงยหน้าสบตากับเขาก็พบความอบอุ่นและรอยยิ้มอ่อนโยนส่งมาหา หัวใจดวงน้อยที่เคยตื่นเต้นกับงานเท่านั้นกลับระรัวและสูบฉีดเลือดไปทั่วร่างกายจนขนลุกซู่ 

              “ถึงไม่มีแสงสว่างเจิดจ้าส่องคุณอย่างบนเวที แต่ทำไมผมมองเห็นคุณชัดเจนเสมอเลย ติชา...” ชาโดว์บอกอย่างประหลาดใจ แต่เขารับรู้ได้ดีว่าเธอคือผู้หญิงที่น่าสนใจและอยู่ในฝันของเขามาเสมอ “วันนี้คุณอาจจะเป็นนางเอกครั้งแรกของใครๆ แต่ผมรู้ว่าคุณเป็นนางเอกของผมมานานแล้ว ละครเรื่องไหนๆ ผมก็เฝ้าแต่ดูการแสดงของคุณ” 

              “ปากหวานจังเลย...” คนขัดเขินพึมพำและก้มหน้าหลบสายตาแสนละมุนของเขา แต่แล้วมือใหญ่ทั้งสองก็ประคองแก้มเธอให้เหลียวมองหน้ากันอีกครั้ง 

              “ไม่เคยชิมเสียหน่อย” เขาว่ากลั้วขันเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากสีอ่อนที่เผยอจะประท้วงทันที 

              “อือ...” เธอได้แต่ตาโตตกใจ แต่เมื่อริมฝีปากที่แนบสนิทลงมาหาพร้อมลิ้นสากที่ค่อยๆ แทรกผ่านมาเกี่ยวกวัดกับลิ้นของเธอทำให้เคลิ้มตามไปกับกลิ่นของไวน์เจือจางและน่าจะเป็นบุหรี่แบรนด์ดีที่ไม่ฉุนเลย เธอจึงทำได้เพียงยกมือโอบเอวสอบของร่างหนากำยำเป็นหลัก และหลับตาหลงใหลไปกับรสจุมพิตแสนหวานที่เขาชักนำจนแทบยืนไม่ไหว 

              ชาโดว์ลดมือข้างหนึ่งลงเพื่อเอื้อมขนโอบประคองเอวคอดของเธอไว้ และใช้ร่างกายขยับขาเดินพาเธอไปชิดกำแพงจนร่างของเขาแนบชิดกับเธอ รสจุมพิตแสนหวานของเธอดูไร้เดียงสาแต่ก็กระตุ้นความต้องการได้มากมาย ความหลงใหลและเฝ้าหลงรักหญิงสาวที่ดึงดูดสายตาคนนี้เริ่มเด่นชัดขึ้นมาก 

              “อือ...” รติชารับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของเขา ร่างกำยำหนาหนักที่แทบทับเธอให้หลังชิดกำแพงไว้มันชัดเจนมากว่าเขากำลังต้องการมากกว่าจูบ 

              “ไปกับผมได้ไหม...” เสียงห้าวหอบพร่าเล็กน้อยเมื่อผละริมฝีปากห่างเล็กน้อย และคลอเคลียปลายจมูกโด่งกับแก้มเนียนที่แดงก่ำร้อนผ่าว 

              “พะ พรุ่งนี้ฉันมีแสดงอีก” เธอตอบเสียงสั่น มือเรียวได้แต่วางไว้ที่แผงอกกว่า 

              “อือ...เสียดายจัง” คนกำลังควบคุมตนเองบอกเสียงแหบ 

              “แต่...” ความต้องการความอบอุ่นจากเขา และความถูกต้องที่ตีวนในใจ ทำให้เธอสับสน เมื่อเอ่ยออกไปและสบตากับเขา ความปรารถนาที่เหมือนจะเกิดขึ้นร่วมกันก็ทำให้เธอพยักหน้ารับ “ไป...กับคุณได้ค่ะ” 

              “หึ...คนดีของผม” เขายิ้มและเอ่ยอย่างพอใจ ก่อนจะโอบประคองร่างบางที่แทบจะเป็นการอุ้มไปยังรถยนต์คันหรู และขับออกไปด้วยกันอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่สนใจเลยว่าเลออนได้แต่นั่งยกมือปิดหน้าปิดตาอยู่บนรถยนต์อีกคัน 

  

  

              ห้องพักราคาแพงของโรงแรมหรูใกล้ๆ โรงละครถูกเปิดอย่างรวดเร็วด้วยบัตรเครดิตที่รติชาไม่ทันมองว่าเป็นบัตรสีดำสำหรับผู้เป็นอภิมหาเศรษฐีที่ออกบัตรได้ยาก หรือเป็นเพียงบัตรเครดิตสีดำเฉยๆ ของธนาคารที่สร้างออกมาเพื่อความเรียบหรูดูดี แต่การที่เธอยินยอมมากับเขา และเขาก็พามายังโรงแรมแห่งนี้ก็แทบจะเกินคาดคิดไว้ 

              หลังโอบประคองกันเข้าสู่ห้องพักกว้างราวเพนต์เฮาส์เขาก็โอบกอดจูบซับเธออย่างหื่นกระหาย แต่แฝงกระแสอบอุ่นไปทุกสัมผัส มือใหญ่ที่เคลื่อนไหวว่องไวปลดเสื้อผ้าเธอหลุดจากร่างกายได้ง่ายดายจนเธอมึนงง ที่เคลิ้มตามไปด้วยความซ่านเสียวอย่างไม่เคยพบเจอ ทั้งยังกล้านอนอวดเรือนร่างเปล่าเปลือยให้เขาชมเชยไปทั่วจนแก้มร้อนผ่าวไปหมด 

              “ฉันใจง่ายเกินไปไหม” เสียงที่หายใจติดขัดและนึกบ่นตนเองดังแผ่วขึ้น พลางกัดริมฝีปากด้วยความรู้สึกหลากหลาย 

              “ไม่หรอก” เขาตอบเสียงพึมพำนั่น จนเธอตาโตมองมา “เราต้องการกันและกันนี่นา” 

              “อะ...คุณขี้โกงจังชาโดว์” เธอสะดุ้งเมื่อเขาก้มลงไปจูบซับกุหลาบกลางกายอีกรอบ 

              เขาไม่ได้ตอบสิ่งใดอีก เพราะกำลังหลงใหลทุกสัดส่วนของเรือนร่างนวลเนียนของรติชาอย่างยากอธิบาย เธอไม่ใช่คนสวยเด่นมากมายนัก แต่มีเสน่ห์ให้เขาอยากชิดใกล้และค้นหามาเสมอ ความชอบการแสดงเปลี่ยนไปเป็นความต้องการรับรู้เรื่องราวของเธอ เหมือนเขาเป็นโรคจิตที่อยากตามติดชีวิตศิลปินโปรด หากลึกลงไปแล้วเขาชอบสายตาและรอยยิ้มของเธอ ยิ่งได้รู้ถึงมุมเด็ดเดี่ยวในคืนที่โจรปล้นธนาคาร เขาก็รู้ดีว่าเธอจิตใจดีและมุ่งมั่นเพียงใด 

              “อือ...ชาโดว์...” ปากและลิ้นของเขากำลังทรมานเธออย่างหนักยิ่งกว่าจุมพิตที่มอบให้กัน มือใหญ่ที่บังคับจับแยกเรียวขาเธอออกทำให้เธอได้แต่บิดกายไปมาอย่างลำบาก มือที่จับดึงผ้าคลุมเตียงยกไปลูบไล้เส้นผมดกหนาของเขา ก่อนจะเปล่งเสียงและกระตุกเกร็งกายกับความสุขที่เขามอบให้อย่างไม่เคยเกิดขึ้น จนหายใจหอบถี่เหมือนคนเหนื่อยอ่อนแต่กลับเบาสบายไปทั่วกาย 

              “ต่อจากนี้คุณจะได้รู้ว่าผมคลั่งไคล้คุณแค่ไหน ติชา” เสียงห้าวของชาโดว์บอกพร้อมรอยยิ้มหลังยืดกายขึ้นนั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างเรียวขาของเธอที่ตกลงกับเตียงนอนหลังใหญ่ มือใหญ่กำลังปลดกระดุมเชิ้ตเพื่อถอดออก จนเผยร่างกายแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ ดวงตาของเขาจับจ้องมองดูใบหน้าหวานที่แดงก่ำและปรือตามองมาหา เธอต้องเป็นของเขา และไม่ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นเขาต้องปกป้องเธอไว้ให้ได้ 

  

..................... 

  

เตรียมจองพื้นที่นะคะ ห้องกว้างไม่ต้องเบียดกัน >____< 

จากแฟนคลับจะกลายเป็นแฟนแล้วนะท่านชาโดว์ ^_^ 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว