ไรท์ชอบเขียนแนวดราม่าเพราะชีวิตไรท์ไม่เคยสมหวังกับความรัก ถ้าใครชอบดราม่าเหมือนกันเชิญทางนี้นะคะ ช่วยกดติดตามเป็นกำลังใจให้กันด้วย ขอบคุณค่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2564 19:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1
แบบอักษร

@Suvarnabhumi Airport 

“เที่ยวบินที่ประกาศเมื่อกี้เป็นเที่ยวบินของชายพันธ์รึเปล่าแม่บัว”  

สตรีวัยกลางคนแต่ยังคงไว้ด้วยความสง่างามเอ่ยถามผู้ติดตามอย่างตื่นเต้น สตรีที่ว่านั้นก็คือ มรว.อรชร พินิจนัย ที่มารอรับหลานชายซึ่งจากไปร่ำไปเรียนอยู่เมืองนอกมาหลายปีแล้วนั่นเอง 

“ใช่เพคะหม่อม”  

แม่บัวซึ่งเป็นแม่นมของคุณชายอนุพันธ์พยักหน้ายิ้มแล้วหันไปมองหาคุณชายของตนอย่างตื่นเต้นไม่แพ้หม่อมผู้เป็นนายจนกระทั่งคุณชายอนุพันธ์เดินออกมาจากทางออกผู้โดยสารท่ามกลางผู้คนที่พากันเดินออกมาด้วยความรีบร้อนจนลายตาไปหมด แต่ทว่าราชนิกูลหนุ่มก็ยังคงเป็นจุดเด่นด้วยรูปร่างที่สูงสมส่วนและสง่างามสมกับเป็นคุณชายแห่งวังสวัสดิวงศ์  

“ชายพันธ์” หม่อมอรชรรีบเดินเข้าไปกอดหลานชายสุดที่รักที่เดินตรงมาหาตนด้วยรอยยิ้ม 

“ชายคิดถึงหม่อมยายที่สุดเลยครับ”  

คุณชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับเชยตาขึ้นมองแม่บัวที่เลี้ยงตนมาตั้งแต่อ้อดแต่ออด 

“แม่บัวก็ด้วยครับ” เขาพูดต่อเมื่อเห็นแม่บัวทำท่าจะน้อยใจ 

“คุณชายของนม”  

แม่บัวมองคุณชายหนุ่มน้ำตาคลอ คุณชายตัวน้อยที่นางเฝ้าเลี้ยงดูมาแต่เล็กแต่น้อยเนื่องจากหม่อมพรรณพิลาศได้ด่วนจากไปตั้งแต่คุณชายตัวน้อยอายุได้เพียงไม่กี่ขวบเท่านั้นจนบัดนี้คุณชายอนุพันธ์ได้เติบโตเป็นหนุ่มรูปงามที่เพียบพร้อมไปด้วยรูป ทรัพย์สมบัติและหน้าที่การงาน 

“ยายดีใจที่หลานกลับมาอยู่เมืองไทยถาวรสักที”  

“ตอนนี้คุณชายของเรากลายเป็นคุณชายหมอที่เพียบพร้อมหมดทุกอย่างทั้งทรัพย์สมบัติ หน้าตาและหน้าที่การงาน คงขาดแต่เพียงอย่างเดียวแล้วล่ะค่ะหม่อม”  

แม่บัวหันไปพูดกับหม่อมอรชร ในขณะที่คุณชายอนุพันธ์ยืนอมยิ้มอยู่เงียบๆ เพราะรู้ว่าคนทั้งสองหมายถึงเรื่องใด….  

. 

. 

. 

@วังพินิจอนันต์  

“สวย ฝีมือปราณีตหาใครเทียบได้ยากแล้วหญิงเพ็ญ”  

หม่อมดาวดีรับพวงมาลัยจากหลานสาวสุดที่รักที่เป็นคนร้อยมาให้นางไหว้พระมาดูพลางเอ่ยชม หลานสาวคนนี้ได้ดั่งใจนางไปเสียทุกอย่างโดยเฉพาะเรื่องงานในรั้วในวัง ในขณะที่หญิงเพ็ญดาลักษณ์ได้แต่ยิ้มกับคำชมนั้น 

“ย่าได้ข่าวว่าชายพันธ์กำลังจะกลับมาจากเมืองนอกเมืองนาแล้ว เธอรู้รึเปล่าว่าวันไหน” หม่อมดาวดีถามหลานสาว 

“วันนี้ค่ะหม่อมย่า ป่านนี้ก็คงจะลงจากเครื่องแล้ว” หญิงเพ็ญดาลักษณ์บอกผู้เป็นย่า  

“อ้อ….” หม่อมดาวดีพยักหน้ารับรู้ 

“เธอกับชายพันธ์คงจะติดต่อกันอยู่ตลอดสินะ”  

หม่อมดาวดีแสร้งถามหลานสาวยิ้มๆ เพราะรู้ว่าชายอนุพันธ์กับหลานสาวคนโตกำลังมีใจชอบพอกันอยู่ แม้จะยังไม่มีการคบหากันอย่างเปิดเผย แต่ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝั่งก็พอจะรู้ๆ กันอยู่ 

"ก็....คุยกันอยู่ตลอดค่ะ"  

หญิงเพ็ญดาลักษณ์บอกผู้เป็นย่าอย่างเขินๆ แต่ก็ยังคงสงวนท่าทีไว้มิให้เกินงามตามฉบับของกุลสตรีที่ผู้เป็นย่าคอยพร่ำสอน 

"แล้วนี่หญิงลักษณ์หายไปไหน วันนี้มันหยุดไม่ใช่หรอ?" หม่อมดาวดีถามหาหลานสาวอีกคนพลางมองหน้า 

"เห็นขับรถออกไปข้างนอกตั้งแต่บ่ายแล้วค่ะ แต่หญิงก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าน้องออกไปไหน"  

หญิงเพ็ญดาลักษณ์บอกหม่อมย่าได้เพียงเท่านั้นเพราะคงไม่กล้าถามอะไรน้องสาวที่ไม่ค่อยจะลงรอยกับตนเท่าไหร่นักหากถามมากไปก็กลัวว่าจะมีเรื่องผิดใจกันให้ผู้เป็นย่าและพ่อต้องปวดหัวอีกจนกระทั่งจันทรเดินผ่านมา 

"จันทรเข้ามาหาฉันหน่อย" หม่อมดาวดีเอ่ยเรียกจันทรแม่นมของหญิงลักษ์ณารา 

"ค่ะหม่อม"  

"รู้รึเปล่าหญิงลักษณ์ออกไปไหน?" หม่อมดาวดีถามจันทร 

"ค่ะหม่อมเห็นบอกว่าจะออกไปรับคุณชายอนุพันธ์ที่สนามบินนะคะ" 

“เกินงาม” หม่อมดาวดีพูดขึ้น 

“ทำไมต้องวิ่งแจ้นไปถึงสนามบินอีก ยังไงชายพันธ์ก็ต้องมาที่นี่อยู่ดี”  

นางพูดต่ออย่างไม่ชอบใจกับพฤติกรรมที่เกิดงามของหลานสาวคนเล็กจนหญิงเพ็ญดาลักษณ์ต้องช่วยพูดแก้ต่างให้ 

“อย่าตำหนิน้องเลยค่ะหม่อมย่า หญิงลักษณ์ยังเด็กนัก”  

“เลยไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนี้”  

“เด็กที่ไหนกัน” แต่หม่อมดาวดีกลับไม่ได้มองเช่นนั้น 

“เรียนจบมีงานมีการทำแล้ว เรื่องมันอยู่ที่เจ้าตัวเองมากกว่า ต่อให้ย่าพยายามบ่มเพาะนิสัยและกิริยามารยาทยังไงหญิงก็คงไม่ซึมซับอะไรแล้ว” นางเหนื่อยใจกับหลานสาวคนนี้เสียจริงๆ  

“เธอก็ด้วยแม่จันทร” หม่อมดาวดีหันไปตำหนิแม่นมของหญิงลักษณ์ด้วยอีกคน 

“อะไรที่เห็นว่าไม่เหมาะไม่ควรก็ห้ามหลานสาวฉันบ้าง ไม่ใช่เอะอะอะไรก็ตามใจจนหญิงลักษณ์เสียนิสัยไปแล้วแบบนี้” นางพาลใส่แม่จันทรเพราะนายบ่าวคู่นี้ตัวติดกัน สนิทกันเสียยิ่งกว่านางที่เป็นย่าแท้ๆ ซะอีก 

“ขอโทษค่ะหม่อม แต่คุณหญิงลักษณ์บทจะเอาแต่ใจอิฉันก็เกินกำลังจะห้ามเธอได้จริงๆค่ะหม่อม” จันทรบอกอย่างเกรงๆ เพราะหญิงลักษ์ณาราเป็นแบบนั้นจริงๆ  

. 

. 

. 

กลับมาที่สนามบิน….  

“หลานพร้อมเมื่อไหร่ ยายก็จะไปทาบทามสู่ขอคุณชายศักดาธรกับหม่อมดาวดีให้” หม่อมอรชรบอกหลานชาย 

“คงจะขอหมั้นหมายไว้ก่อนนะครับหม่อมย่า ถ้าแต่งงานเลยมันคงจะเร็วเกินไปสำหรับทางนั้น”  

คุณชายอนุพันธ์บอกผู้เป็นยายเพราะถึงแม้ตนกับหญิงเพ็ญดาลักษณ์จะมีใจแอบชอบกันมานานแล้ว แต่ก็ไม่ได้ตกลงที่จะคบหากันอย่างเพ็ญเรื่องเป็นราวให้ทางผู้ใหญ่ได้รับรู้ แต่ทว่าระหว่างที่ยายกับหลานกำลังหารือกันอยู่นั้นเสียงของบุคคลที่สามก็ดังขึ้น. 

“พี่ชายพันธ์”  

หญิงลักษณ์นั่นเอง เธอตะโกนเรียกคุณชายอนุพันธ์มาแต่ไกลพร้อมกับกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาชายหนุ่ม 

“หญิงดีใจจังเลยที่พี่ชายพันธ์กลับมาแล้ว” หญิงลักษ์ณาราบอกคุณชายอนุพันธ์ด้วยความดีใจอย่างที่บอกจริงๆ  

"เธอมาทำอะไรที่นี่หรอหญิงลักษณ์" คุณชายอนุพันธ์ถามเธอด้วยความแปลกใจ 

"นั่นสิหญิงลักษณ์ วันนี้ไม่ได้ทำงานหรอ" หม่อมดาวดีถามเธอด้วยอีกคนพลางรับไหว้ของหญิงสาว 

"คือวันนี้หญิงลางานเพราะอยากมารับพี่ชายพันธ์น่ะค่ะ" เธอบอกกับคนทั้งสองและหันไปยิ้มกับท่านชายอนุพันธ์ด้วยความจริงใจ. 

 

................ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว