facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 463

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2564 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1.2
แบบอักษร

1.2 

  

  

              รติชาขมวดคิ้วมองดูโลหะเย็นๆ และเนื้อหยาบที่เสียดสีข้อมือเธอไปมาเล็กน้อยยามขยับ กับใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มอีกคนที่ข้อมือของเขาก็ถูกมัดไว้คู่กัน ซึ่งดูจะไม่เดือดร้อนใจเลย 

              “ฉันรู้สึกว่าคุณดูสนุกนะคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังจากที่หันไปมองคนข้างๆ ที่โดนกุญแจมือใส่ไว้ด้วยกัน แต่เขาดูไม่ทุกข์ร้อนใดๆ 

              “คุณคิดมากน่ะ” เขาตอบยิ้มๆ ก่อนจะหันไปมองดูโจรที่ขับรถเงียบๆ “ไปปล้นธนาคารคนเดียว เดือดร้อนมากเรอะ ต้องการเอาเงินไปทำอะไรล่ะ” 

              “ผ่าตัด” โจรตอบตามตรง 

              “ฮะ!” สองคนที่ฟังอุทานพร้อมกันเบาๆ 

              “นายป่วยเหรอ” หญิงสาวคนเดียวในรถยนต์เอ่ยถามอย่างสงสัย แต่อีกฝ่ายส่ายหน้าแล้วถอนหายใจออกมาก่อนเอ่ยเสียงบอก 

              “ฉันอยากได้ค่าผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจให้แฟน แต่มันแพงมากๆ จนถ้าทำงานเก็บเงินก็คงไม่ทัน เพราะอาการเคทีแย่ลงเรื่อยๆ” โจรเล่าเรียบๆ แล้วถอนหายใจออกมาอย่างชัดเจน ก่อนระบายความในใจที่อึดอัดอยู่ “เราสองคนเป็นเด็กกำพร้าที่โตในสถานสงเคราะห์ พออายุสิบแปดก็ต้องออกไปใช้ชีวิตกันเอง เพราะไม่ได้รับการอุปการะเหมือนเด็กหรือเพื่อนบางคน เรามีกันแค่สองคน อีกอย่างเคทีก็ไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็กแล้ว เคยทำงานหนักมากจนแท้งด้วย พอมาเจอว่าที่ไม่แข็งแรงเพราะหัวใจไม่ดี พอจะได้ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ ก็ไม่มีเงินอีก จะไปกู้ยืมก็ไม่มีหลักประกัน ฉันเลยต้องปล้น...” 

              หญิงสาวนิ่งงันไปทันที นึกย้อนถึงเรื่องราวของตนเองที่ไร้ญาติขาดมิตรหลังบิดามารดาเสียชีวิตจากไปก่อนเวลาอันควรเช่นกัน โชคยังดีที่เธอได้ทุนการศึกษาต่อมหาวิทยาลัยและได้งานเสิร์ฟประจำ พร้อมกับงานแสดงละครเวทีบ้าง พอให้มีเงินเก็บไว้จ่ายค่าห้องอพาร์ทเม้นต์แบบสตูดิโอที่ไม่แพงนัก ไม่เช่นนั้นเธอก็อาจจะเป็นประชนกรระดับปานกลางถึงล่างที่ต้องดิ้นรนหรือไร้หนทางเช่นโจรคนนี้ยามพบอุปสรรคใหญ่ 

              “ถ้าเรื่องที่นายเล่าออกมาเป็นเรื่องจริง นายก็เป็นผู้ชายที่แย่มากๆ เลยนะ แย่สุดๆ ไปเลย ถ้าแฟนนายรู้เรื่องที่นายมาเป็นโจรปล้นธนาคารเข้า หล่อนจะรู้สึกยังไง คิดว่าหัวใจหล่อนจะดีขึ้นเหรอ เพราะเงินที่ได้ไปมาอย่างผิดกฎหมาย” เธอเอ่ยออกไปอย่างจุกในอก 

              “แล้วจะให้ทำยังไง! จะพูดอะไรให้สวยหรูทำไมเหรอ ฉันมีแต่วิธีนี้แหละที่จะหาเงินได้ คนระดับแบบฉันจะหาเงินจากไหนกันล่ะ! ฉันขอแค่ให้เธอได้ผ่าตัดก็พอแล้ว” โจรตวัดเสียงบอกกลับไป ก่อนจะสั่นเครือในตอนท้ายที่ย้ำเรื่องผ่าตัด “ถ้าหนีไม่รอดฉันก็ติดคุก แต่เคทีได้ผ่าตัดก็ดีมากแล้ว...” 

              โซเดอร์วิลหันไปสบตากับรติชาที่เหลียวมาหา เขาพบแววตาเศร้าสร้อยของเธอที่คงฟังแล้วรู้สึกแย่กับสภาพที่แตกต่างมากมายของคนในสังคม เขาเองก็อยากช่วย และควรช่วยไม่ให้เรื่องราวบานปลายไปอีก 

              “ถ้าที่นายเล่าจริง ฉันช่วยนายได้ เรื่องค่าผ่าตัด” เสียงห้าวของชายหนุ่มเอ่ยบอกเรียบๆ ทำให้คนฟังทั้งสองอุทานตกใจ โจรเหยียบเบรคและหันรถจอดข้างทาง “ฉันจะให้เงินนายไปเป็นค่าผ่าตัดแฟน แต่นายต้องคืนเงินในกระเป๋าไปให้ธนาคาร” 

              “ทำไม...” โจรส่งเสียงถามอย่างไม่มั่นใจ 

              “เงิน...ฉันให้ยืมนะ ไม่คิดดอกเบี้ย จะผ่อนคืนกี่ปีก็ได้ แค่นายต้องคืนเงินธนาคาร จะได้ไม่มีคดีติดตัวแล้วถูกตามล่าต่อในอนาคต” โซเดอร์วิลเอ่ยย้ำอีกรอบ พลางบอกต่อด้วยน้ำเสียงเอื้ออาทร “ฉันจะติดต่อโรงพยาบาลให้ คิดว่าจะตกลงข้อเสนอของฉันไหม คุณโจร” 

              “โอเคครับ ผมตกลง” โจรตอบทันควันอย่างไม่ลังเล ก่อนจะถอดหมวกไหมพรมออก และร้องไห้ออกมาอย่างตื้นตันพร้อมกับรู้สึกติดหนี้บุญคุณอย่างที่สุด “ขอบคุณครับ...ขอบคุณมากๆ...” 

              “เอาโทรศัพท์ฉันมา” คนยื่นข้อเสนอเอ่ยบอกเสียงเรียบ ระหว่างโจรส่งโทรศัพท์มือถือเขาคืนมา เขาหันไปก้มศีรษะเล็กน้อยให้กับหญิงสาวที่อีกมือติดพันกันอยู่ตอนที่ต้องยกนิ้วโป้งไปปลดล็อก ก่อนจะหันไปหาโจรที่นั่งเช็ดน้ำตาอยู่ “เลขบัญชีนาย...” 

              โจรหนุ่มเม้มริมฝีปากพยายามไม่ร้องไห้ แต่น้ำตาก็ไหลมาอีก เมื่อเห็นหน้าจอที่รอให้ใส่เลขบัญชี ก่อนเขาจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตนเองเพื่อบอกเลขบัญชีกับคนใจดีไป ไม่ถึงนาทีเสียงเด้งเตือนข้อความเข้าแสดงการโอนเงินสู่บัญชีก็ดังขึ้น จนเขาตาโตและร้องไห้ออกมาอีกครั้ง 

              “ขอบคุณมากๆ ครับ” โจรบอกเสียงสะอื้นและตัวสั่นไปหมด 

              “ค่าผ่าตัดน่าจะไม่เกินห้าแสน ให้ไปเจ็ดแสนเผื่อมันจะมีค่าอะไรอีก นายก็เอาจ่ายจนกว่าแฟนจะออกจากโรงพยาบาล อีกอย่างถ้าจะลงทุนอะไรก็ใช้ไป เหลือเท่าไรก็โอนคืนมาก่อน แล้วต่อๆ ไปก็ค่อยๆ ผ่อนคืนมา ไม่ต้องผ่อนมาคืนทุกเดือนหรอก นายมีพอคืนหนี้ก็โอนมา” ชายหนุ่มบอกเรื่อยๆ ระหว่างที่โจรกลับใจร้องไห้และพยักหน้ารับคำเรื่อยๆ อยู่เบาะคนขับ โดยมีหญิงสาวมองมาหาเขาไม่หันเหไปไหนด้วยความตกใจไม่ต่างกัน 

              “คุณเป็นลูกมาเฟียจริงๆ สินะ” เสียงใสจากหญิงสาวพึมพำเบาๆ “สุดยอดมาก” 

              “ผมโทรศัพท์หาเคทีหน่อยนะครับ” โจรกลับใจบอกเสียงเครือหลังพยายามหยุดร้องไห้จนดีขึ้น ก่อนจะปลดล็อกประตูรถทุกด้านและลงไปโทรศัพท์หาแฟนสาว “เคที ฉันได้เงินค่าผ่าตัดแล้วนะ มีเศรษฐีใจดีช่วยเราไว้ เขาให้ทำงานผ่อนคืนกี่ปีก็ได้ ฉันจะรีบไปหาเธอนะ รักเธอนะ อือ...ฉันดีใจมากๆ ขอบคุณเขาไปแล้ว ขอบคุณเขาจริงๆ เลย เธอต้องปลอดภัยนะเคที...” 

  

  

              รติชาที่ลงมายืนกับเศรษฐีใจดียกยิ้มที่ได้ยินโจรคุยกับแฟนสาว คนเราเมื่อถึงมุมอับที่หาทางออกไม่ได้ ก็คงคิดทำอะไรโง่ๆ ลงไป โชคดีของคุณโจรคนนี้ที่ได้เจอชาโดว์... 

              “คุณเป็นคนใจดีจริงๆ วันนี้ฉันก็ไม่ได้เจอแต่เรื่องแย่ๆ นะเนี่ย” เธอบอกด้วยรอยยิ้มชอบใจ จนเขาพยักหน้ายิ้มๆ และยกมือข้างว่างเกาท้ายทอยแก้เก้อเขิน ทำให้เธอได้แต่หัวเราะคิกคักแผ่วเบา 

              “นายขับรถไปจอดใกล้ๆ สนามบินก็ได้” โซเดอร์วิลตอบ “ส่วนปืนปลอมทิ้งไปเหอะ” 

              “ฮะ! ปืนปลอม!” หญิงสาวที่ได้ยินอุทานลั่น ไม่ต่างจากโจรที่สะดุ้งตาโต แล้วหันสบตากับเธอ จนเธอได้แต่ถอนหายใจพร้อมโครงศีรษะไปมา อย่างเหนื่อยหน่ายที่กลัวแทบไร้สติมาตั้งแต่ต้น 

              “คุณดูออกแต่แรกเลยสินะว่าปืนปลอม งั้นผมฝากคืนเงินธนาคารด้วยครับ” หัวเราะอย่างอับอาย ด้วยใบหน้าบวมช้ำจากการร้องไห้มากมายด้วยความตื้นตันที่ผ่านไปเมื่อครู่ ก่อนจะบอกออกมา ซึ่งโจรกลับใจก็ส่งกระเป๋าใส่เงินให้ชายหนุ่ม “ขอบคุณมากๆ นะครับที่ช่วยเหลือ ขอบคุณมากจริงๆ...” 

              “ยังไงก็ดูแลกันดีๆ มีกันสองคนนี่น่า ถ้านายเป็นอะไรไป แฟนนายก็ลำบากนะ” ชายหนุ่มบอกแล้วก็พยักหน้ายิ้มๆ ที่อีกฝ่ายก้มศีรษะให้อย่างเข้าใจ 

              “แล้วเราจะกลับเข้าเมืองยังไงคะ” หญิงสาวยืนงงกับเขา เมื่อรถยนต์เคลื่อนออกห่างไปเรื่อยๆ และยังมีกุญแจมือพันธนาการเธอไว้กับเขา 

              “อ้าว...ลืมเลย” เขาอุทานเบาๆ และยกข้อมือขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะขบขัน จนเธอส่ายหน้าหัวเราะตาม “เราเดินไปเรื่อยๆ ก่อน เผื่อมีรถผ่านมาครับ” 

              เมื่อสองหนุ่มสาวเดินกันไปสักพักก็มีรถยนต์วิ่งมาใกล้ ทำให้รติชาโบกรถทันควัน และรถคันนั้นก็ชะลอจอดมาหา ทำให้เธอขอโดยสารติดรถเข้าเมืองไปด้วย หลังคนขับลดกระจกลงถามไถ่ 

              “ถ้ายังไงแวะร้านกุญแจให้เราก่อนนะครับ” โซเดอร์วิลบอกยิ้มๆ เมื่อขึ้นมานั่งเบาะหลังกับรติชา โดยสบตากับคนขับผ่านกระจกมองหลัง 

              “ได้ครับ” เลออนตอบรับเรียบๆ พลางส่ายหน้าระอาใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ดีเท่าไรที่เขาตามจีพีเอสมาทัน แต่ยังไม่รู้รายละเอียดว่าทำไมเจ้าชายถึงลงเดินเท้ากับหญิงสาวและโดนใส่กุญแจมือแบบนี้ 

  

…… 1.2 …… 

  

ติชาเกือบซวย แต่ไปๆ มาๆ ท่านชาโดว์ดันเป็นคนดีมีน้ำใจ และเก่งสุดๆ >_< 

ฝากติดตามเรื่องนี้ และ ฝากเพจติกาหลังไว้ด้วยนะคะ จะพยายามพัฒนางานต่อไป 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว