ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [MidoTaka] แค่คำพูด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 79

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2564 02:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[MidoTaka] แค่คำพูด
แบบอักษร

MidoTaka

 

 

 

 

 

 

 

 เขาว่ากันว่าคำพูดนั้นเปรียบเสมือนดาบ 2 คม

 

 

ฉันรักนายนะชินจัง...

 

 

คำบางคำทำให้เรามีความสุข และสามารถเยียวยาจิตใจอีกฝ่ายได้

 

 

ฮึก... ชินจังคนบ้า อยากไปไหนก็ไปเลย จะไปตายที่ไหนก็เชิญ!!!!!

 

 

แต่คำพูดบางคำก็เหมือนดั่งคมมีด... ที่ทำร้ายอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

 

 

 

 

 

 

ทาคาโอะคุงทำใจดีๆไว้นะครับ

 

 

แล้วมันมัก...

 

 

มิโดริมะคุงเสียชีวิตแล้วครับ ตอนนี้ร่างของเขาอยู่ที่โรงพยาบาล

 

 

จะกลับมาทำร้ายเราโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ซ่า...ซ่า...ซ่า...

 

 

 

 

  เสียงฝนตกดังอีกทึกกึกก้องไปทั่วท้องถนนโตเกียว ผู้คนต่างพลุกพล่าน และแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังวิ่งแข่งกับสายฝน ปลายทางไม่ใช่ที่ไหนไกล นั่นก็คือโรงพยาบาลใหญ่ของโตเกียวที่มีร่างของคนที่เขารักอยู่ เพียงแต่ไร้ซึ่งลมหายใจเท่านั้น...

 

 

 

 

 

 

  'ฮึก... ชินจังคนบ้า อยากไปไหนก็ไปจะไปตายที่ไหนก็เชิญ!!!!!!!!!!!!!!!'

 

 

 

 

 

 

  ตึก!!!!โครม!!!!!

 

 

 

 

 เพราะรีบมากเกินไปจึงสะดุดขาตัวเองล้มลงทางฟุตบาทใกล้แถวนั้น น้ำตาค่อยๆไหลรินอาบแก้ม พร้อมๆกับความทรงจำคืนวันเก่าๆย้อนมาในห้วงความคิดอย่างไม่ขาดสาย รวมทั้งเหตุการณ์ที่ทำให้เขา และคนที่เขารักต้องแยกจากกันตลอดกาล...

 

 

 

 

  'ฮึก... ขอโทษนะชินจัง ฉันขอโทษ ฉันรักนายนะ ฉันรักนายชินจัง...'

 

 

 

 

 แม้จะพูดคำนี้ออกไปสักกี่ร้อย กี่พันครั้ง คนที่เขาอยากให้ได้ยินคำพูดนี้ก็ไม่ได้อยู่ฟังมันอีกต่อไปแล้ว เพราะคนที่เขารักไม่อาจหวนคืนย้อนกลับมาได้อีกตลอดกาล...

 

 

 

 

  "ในวันนั้นฝนก็ตกแบบนี้ซินะ ชินจัง..."

 

 

 

 

 ใบหน้าหวานเงยขึ้นฟ้าน้ำตาพรากเมื่อคิดถึงวันที่เป็นสาเหตุของเรื่องราวทั้งหมด วันที่พวกเขาทะเลาะกันท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำเหมือนเช่นวันนี้...

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

ย้อนกลับไปเมื่อ 3 วันก่อน

 

 

 

 

  ซ่า...ซ่า...ซ่า...

 

 

 

 

  "ฝนตกหนักแบบนี้ตลอดเลยเนอะทาคาโอะ"

 

 

 

 

 เสียงของคนผมสีน้ำผึ้งพูดออกมาข้างๆมีรุ่นน้องหน้าหวานอยู่ข้างๆ ต่างคนต่างกางร่มพร้อมทั้งหิ้วของพะรุงพะรังเดินไปตามทางที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน...

 

 

 

 

  "กว่าพายุจะหมดก็คงอีก 2 - 3 วันแหล่ะครับ เสียดายจังเลยน้าคร้าบ อดไปเล่นสตรีทบาสเลยอ่ะ..."

  "ไว้ค่อยกลับไปเล่นในโรงยิมก็ได่น่าทาคาโอะ"

 

 

 

 

 หน้าหวานหน้าง้ำลงเล็กน้อย แต่ท่าทางก็ยังร่าเริงตามสไตล์คนลั้ลลาตลอดกาล...

 

 

 

 

  'วันนี้เราลืมอะไรไปรึเปล่านะ'

 

 

 

 

 วันนี้ทาคาโอะออกมาซื้อของใช้นักกีฬากับมิยาจิ คิโยชิ รุ่นพี่ชมรมบาสของตัวเอง พลางคิดตงิดใจอยู่หน่อยๆว่าตัวเองลืมอะไรไปรึเปล่า ก่อนจะสะดุ้งน้อยๆเมื่อคนข้างๆสะกิดยิกๆให้หันไปมองฝั่งตรงข้ามของถนน...

 

 

 

 

  "เฮ้ย นั่นมันมิโดริมะไม่ใช่เหรอทาคาโอะทำไมไปยืนตากฝนตรงนั้นล่ะ..."

 

 

 

 

 นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังคนผมเขียวที่ยืนอีกฝากฝั่งของถนน ในตอนนี้สภาพเอสของชูโตคุไม่ต่างอะไรกับลูกหมาตกน้ำเลยสักนิด และมองมาที่พวกเขาชนิดที่ไม่พอใจแบบไร้การปิดบัง 

 

 

 

 

 

 

  โกรธอะไรของเขากันนะ...

 

 

 

 

 

 

  "ชินจางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง มายืนตากฝนอะไรตรงนี้อ่าาาาาาา เดี๋ยวเป็นหวัดเอาน้าาาาาาาาาาาาาาาา..."

 

 

 

 

 

 

 ทาคาโอะรีบวิ่งเข้าไปหา พร้อมกับกางร่มให้คนรักด้วยสีหน้าลั้ลลาตามปกติ โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายในตอนนี้เลยสักนิดเดียว...

 

 

 

 

 

 

  "..."

 

 

 

 

  อึก...

 

 

 

 

 แต่มิยาจิที่ตามมาทีหลังถึงกับผงะ ไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ทั้งคู่เลยทีเดียวเมื่อเห็นสีหน้าของมิโดรมะเข้าจังๆ ทั้งๆที่ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนกลัวอะไรง่ายๆ แต่กับสีหน้ารุ่นน้องผมเขียวจอมบ้าลัคกี้ไอเทมในตอนนี้แล้ว เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดเข้าใกล้...

 

 

 

 

  สีหน้าที่เหมือนจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อแบบนั้นน่ะ...

 

 

 

 

  "ทาคาโอะ มิโดริมะ ฉันกลับก่อนล่ะนะ พวกนายก็รีบกลับซะล่ะเดี๋ยวเป็นหวัด..."

 

 เมื่อรู้ตัวแล้วก็ต้องเผ่น เพราะไม่อยากเป็นศพอยู่กลางถนน พวกเขาสองคนคงมีเรื่องต้องคุยกันแหล่ะ (แต่ทาคาโอะยังไม่รู้ตัว)

 

  "คร้าบบบบบบบบบ กลับดีๆนะครับมิยาจิซัง วันนี้ขอบคุณมากๆนะครับ"

 

 

 ทาคาโอะยิ้มแย้มโบกมือลามิยาจิด้วยท่าทางร่าเริงตามปกติ ต่างจากมิโดริมะที่ยังยืนนิ่งเป็นหุ่นไม่มองหน้า ไม่สบตาทั้งมิยาจิ และทาคาโอะเลยแม้แต่น้อย ท่าทางแบบนั้นทำให้มิยายจิสะดุ้งเฮือกอย่างรู้สึกเสียวสันหลัง...

 

 

 

 

  "อืม บายนะทั้งคู่..."

 

 

 

 เมื่อเห็นท่าไม่ดีมิยาจิจึงรีบชิ่งหนีออกมาก่อน เขารู้ว่ามิโดริมะไม่พอใจอะไรบางอย่าง หวังว่าจะไม่ได้หึงเขากับทาคาโอะหรอกนะเฟ้ย เขามีแฟนแล้วนะเจ้าบ้า!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

  อา... ขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดทีเถอะ...

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

  ซ่า...ซ่า...ซ่า...

 

 

 

 

 หลังจากที่ที่แยกกันกับมิยาจิแล้วทาคาโอะ และมิโดริมะก็เดินมาตามทางเรื่อยๆ โดยที่มิโดริมะไม่ได้พูดอะไรเลยออกมาแม้แต่คำเดียวแม้ว่าทาคาโอะจะป่วนกวนประสาทแค่ไหนก็ตาม ทำให้ร่างบางที่กางร่มอยู่รู้สึกถึงความผิดปกติ...

 

 

 

 

 

 

  เพราะถ้าเป็นปกติโดนเขาป่วนขนาดนี้ล่ะก็พ่อคนเก่งแห่งชูโตคุต้องโวยวายแว่นแตก (?) ไปแล้วนี่นา...

 

 

 

 

  ทำไมถึงเงียบแบบนี้นะ...

 

 

 

 

  "ชินจางงงงง วันนี้ทำไมไปยืนตากฝนอยู่ตรงนั้นอ่ะ รู้แล้ววววไปยืนรอเค้าใช่ม้าาาา ชินจังคิดถึงเค้า อยากเจอหน้าเค้าไวๆเลยไปดักรอใช่ม้าาาาาา"

 

 

  "..."

 

 

  

  "อ๊าาาาา วันนี้โลจังไม่พกลัคกี้ไอเทมแหะ วันนี้เป็นตุ๊กตาหมีสีดำนี่นา ดวงวันนี้ชินจังเป็นที่โหล่เลยนร้า ทำไมวันนี้โชจังไม่พกลักกี้ไอเทมอ่ะ"

 

 

  "..."

 

 

 

 

  "ชินจางงงงงงงง"

 

  "..."

 

 แต่ไม่ว่าจะพูดจะถามจะกวนประสาท (?) ยังไง หนุ่มแว่นสุดซึนอย่างมิโดริมะ ชินทาโร่ก็ไม่พูดไม่ตอบไม่สนองอะไรทั้งนั้นจนคนลั้ลลาเริ่มจะหงุดหงิด...

 

  "นี่ชินจัง ชินจังเป็นอะไรกันแน่อ่ะ ไม่พูดไม่จา ฉันถามอะไรก็ไม่ตอบ นานเป็นอะไรไปน่ะชินจัง!!!!"

 

  "วันนี้...นายลืมอะไร..."

 

 

  เอ๊ะ...

 

 

 นอกจากมิโดริมะจะไม่ตอบคำถามทาคาโอะแล้วยังยิงคำถามใส่ทั้งๆที่ไม่มองหน้าทำเอาทาคาโอะตกใจยืนนิ่งไปเลย...

 

 

  "เอ๊ะ...ลืม...ลืมอะไรอ่ะ วันนี้ก็ไม่ใช่วันครบรอบอะไรนี่ วันเกิดชินจังก็ไม่ใช่อ่ะ"

  "วันนี้นายนัดฉันที่ลานสตรีทบาสตอน 11 โมงลืมแล้วงั้นเหรอทาคาโอะ!!!!!!!!!"

 

  เปรี้ยง เปรี้ยง...

 

  ซ่า...ซ่า...ซ่า...

 

 เสียงที่เกรี้ยวกราดบ่งบอกว่าโกรธสึดขีดของมิโดริมะดังแข่งกับเสียงฟ้าร้อง และเสียงฝนที่โหมกระหน่ำ ทาคาโอะตกใจเพราะไม่เคยเห็นคนรักโกรธจัดขนาดนี้...

 

 

  "ห๊ะ...หา...นัด...นัด (?) สตรีทบาส (?) 11 โมง (?) เอ๊ะ ร...หรือว่า..."

 

 

  ย้อนกลับไปเมื่อเย็นวาน...

 

 

  'ชินจาง ชินจังพรุ่งนี้วันหยุดอ่ะไปเล่นสตรีทบาสที่สวนสาธารณะเปิดใหม่กันเหอะนร้า'

  'พรุ่งนี้นายไม่ได้ดูข่าวรึไง กรมอุตุบอกว่าพายุจะเข้าแล้วจะไปเล่นได้ยังไง'

  'หื้อ ไม่รู้ล่ะพรุ่งนี้ 11 โมงฉันจะรอนายที่สวนสาธารณะเปิดใหม่ นายไม่มาฉันก็จะรอจนกว่านายจะมานั่นแหล่ะ เหอะ'

 

 

  ปัจจุบัน...

 

 

  "ชิบหายแล้วไง..."

 

 

 ทาคาโอะบอกกับตัวเองเบาพร้อมกับทำหน้าเครียด ให้ตายสิเขาลืมไปซะสนิทเลย ก็เจ้าตัวปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้นเขาก็นึกว่าไม่ไปแน่ๆซะอีก แถมฝนก็ตกหนักไม่คิดว่าจะไปรอจริงๆนี่ แล้วระหว่างทางก็เจอมิยาจิซังชวนไปซื้อของเข้าชมรม ก็เลยตามไปจนลืมนัดกับชินจังไปซะสนิทเลย

 

 แล้ววันนี้เขาก็ลืมเอามือถือมาด้วยสิ ถ้ากลับไปดูจะต้องเจอ Miss call ไม่ต่ำกว่าสิบๆสายเป็นแน่เวรล่ะซิทาคาโอะ เอาไงดีเนี่ย...

 

 

  "ช...ชินจัง ค...เค้าขอโทษนะเค้าลืมจริงๆอ่ะ เค้าขอโทษจริงๆนะชินจัง..."

  "ลืมนัดฉัน แล้วไปเที่ยวกับมิยาจิซัง คงสนุกมากสินะยิ้มแก้มแทบปริเลยนี่"

 

 มิโดริมะพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันด้วยความหึงหวงไม่สนใจคำพูดของทาคาโอะเลยแม้แต่น้อย

 

  "อะไรน่ะชินจังก็ชินจังไม่ตอบตกลงให้ชัดเจนเองนี่ มัวแต่ทำซึนฉันตามนายไม่ทันหรอกนะ"

  "ตามฉันไม่ทันเลยไปตามมิยาจิซังแทนสินะ ถ้ามิยาจิซังไม่มีฮายามะซังนายคงไปคบกับเขาแล้วใช่มั้ย"

  "ไปคบอะไรกันชินจังฉันแค่ไปซื้อของกับมิยาจิซังเองนะทำไมนายพูดแบบนั้นล่ะ!!!!"

 

 ทั้ง 2 คนเริ่มมีปากมีเสียงกันท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำ และสายฝนที่สาดซัดอย่างบ้าคลั่ง เหมือนกับอารมณ์ของทั้ง 2 ที่สาดใส่กันด้วยคำพูดที่รุนแรง

 

  ไร้สติไตร่ตรอง

 

  "งั้นฉันไปทำแบบนั้นบ้างดีมั้ยล่ะ ถ้าฉันไปเที่ยวแล้วลืมนายบ้างก็คงไม่เป็นไรใช่มั้ยล่ะก็เที่ยวเองนี่"

 

  ปรึด

  โครมมมม

 

  ด้วยความโกรธ โมโห และหึงหวงทำให้มิโดริมะเกิดพลั้งปากพูดเหมือนจะไปมีคนใหม่ทำให้ทาคาโอะโกรธปาข้าวของใส่มิโดริมะ และพูดจาทำร้ายอีกฝ่ายไปแบบไม่รู้ตัว

 

  "ไปเลย อยากไปที่ไหนก็ไปเลย อยากไปตายที่ไหนก็ไป!!!!!!!!!!"

 

  ตึก ตึก ตึก

  ซ่า...

 

 ทาคาโอะพูดแบบนั้นแล้ววิ่งหายไปทันทีท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ ข้าวของกระจัดกระจาย ร่มที่ใช้ก็ไม่รู้ปลิวหายไปไหน

 

...ซ่า...

 

  และทิ้งให้มิโดริมะยืนน้ำตาไหลพรากอยู่ตรงนั้นอย่างเดียวดาย

 

 

 

  และนั่นก็เป็นฉากสุดท้ายที่ทาคาโอะได้เห็นมิโดริมะ เพราะหลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้เห็นมิโดริมะอีกเลยมีแต่ข้าวของในตอนนั้นถูกส่งมาไว้ให้ที่หน้าบ้านโดยไร้วี่แววขนส่ง

 

 

  และ 3 วันต่อมาเเขาถึงได้ข่าวว่ามิโดริมะ...ชินจังของเขาไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว ไม่ได้อยุ่เพื่อรอฟังคำขอโทษ หรือคำว่ารักจากเขาอีกแล้ว...

 

 

  "ฮึก ชินจังฉันรักนายนะ ฉันรักนายชินจังงงงง!!!!!"

 

 ทาคาโอะทรุดลงร้องไห้ท่ามกลางผู้คน และสายฝนที่โหมกระหน่ำ หวังว่าคำว่ารักจะส่งผ่านสายฝนที่ตกลงมาย้อนกลับขึ้นฟ้าไปบอกคนที่จากไป

 

  ว่าเขาขอโทษ และรักชินจังมากแค่ไหน...

 

 

 

 

 

 'ไปเลย อยากไปที่ไหนก็ไปเลย อยากไปตายที่ไหนก็ไป!!!!!!!!!!'

 

 พระเจ้า ลูกขอถอนคำพูด ลูกไม่อยากให้ชินจังจากไปไหน ไม่อยากให้เขาตายจากลูกไปแบบนี้ ไม่!!!!!

 

  ขอโทษ...พูดไปตอนนี้ก็ไม่มีใครฟังอีกแล้ว

  ถึงได้บอกว่าคำพูดเปรียบเสมือนดาบสองคม...

  ที่ทำร้ายทั้งคนอื่น และตัวเราได้ใน...คราวเดียวกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  โรงพยาบาล

 

  ตึก ตึก ตึก

 

  "ชินจัง!!!!!"

  "ท...ทาคาโอะคุง"

 

 คุโรโกะที่เห็นทาคาโอะวิ่งเข้ามาในสภาพเปียกปอน เนื้อตัวเลอะเทอะเต็มไปด้วยโคลนก็รีบหาผ้ามาเช็ด และคลุมกายให้ร่างบาง และนอกจากคุโรโกะแล้วหน้าห้องดับจิตก็ยังมีคางามิ อาคาชิ ฟุริฮาตะ อาโอมิเนะ คิเสะ ฮายามะ และมิยาจิอยู่ด้วย

 

  ทุกคนมาพร้อมหน้ากันเพื่อรับศพของชินจังสินะ ฮึก มันเรื่องจริงใช่มั้ย

 

  "คุโรโกะ ฮึก ชินจังล่ะชินจังอยู่ที่ไหน"

  "เขาย้ายชินทาโร่มาไว้ที่ห้องนี้แล้วล่ะ รอญาติมารับกลับไปทำพิธี"

 

 คำพูดของอาคาชิทำให้ทาคาโอะถึงกับน้ำตาร่วง นี่มันคือความจริงสินะ ทำไมถึงเจ็บปวดแบบนี้

 

  "ทาคาโอะคุง/คุณทาคาโอะครับ/ทาคัจจิ"

 

 คุโรโกะ ฟุริฮาตะ และคิเสะรีบไปรับทาคาโอะที่กำลังล้มฟุบไว้ได้ทัน ทาคาโอะในตอนนี้ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยืนด้วยขาของตัวเอง จนทั้งสุมต้องช่วยประคองพาไปนั่งที่เก้าอี้

 

 ทาคาโอะเห็นสีหน้าของคุโรโกะก็ยิ่งรู้สึกผิดของตาบวมแดงเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก คนอื่นก็แทบไม่ต่างกัน

 

  เพราะสำหรับพวกเขาแล้วมิโดริมะ ชินทาโร่เป็นทั้งเพื่อนสนิท และครอบครัวที่รู้จักกันมานาน เพิ่งกลับมาสนิทกันได้แท้ๆแต่ก็ต้องพรัดพรากจากกันอีก

 

  เรื่องทั้งหมด...มันเป็นเพราะเขา

 

  "ฮึก เพราะฉัน เพราะฉันชินจังถึงได้อยู่ในสภาพแบบนี้ เพราะฉันคนเดียว!!"

 

 ทาคาโอะได้แต่ร้องไห้ก้มหน้าโทษตัวเอง คุโรโกะที่นั่งอยู่ใกล้สุดก็คว้าร่างโปร่งเข้ามากอดเพื่อปลอบใจ ตัวเองก็พลอยร้องไห้ไปด้วย

 

  "ทาคาโอะไม่ผิดหรอกนะครับ ทาคาโอะคุงน่ะไม่ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว"

  "ใช่ ไอ้บ้ามิโดริมะนั่นแหล่ะที่ผิดที่ไปยื่นเหม่อกลางไฟแดงแล้วให้รถบรรทุกมันชน"

  "อาโอมิเนะ!!!/อาโอมิเนะคุง!!!/อาโฮ่!!!"

  "ฮึก"

 

 ทุกคนเรียกอาโอมิเนะด้วยน้ำเสียงปานอยากจะฆ่าให้ตาย เพราะแทนที่ทาคาโอะจะรู้สึกดี กลับรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

 

  "ถ้าปลอบคนไม่เป็นก็เงียบไปเถอะครับอาโอมิเนะคุง" >>>คุโรโกะ

  "ใช่ๆ ไอ้อาโฮ่" >>>คางามิ

  "อาโอมิเนจจิใจร้าย" >>>คิเสะ

  "เฮ้ย พูดแบบนี้เดี๋ยวพ่อก็เอาสับปะรดยัดปากหรอก" >>>มิยาจิ

  "น่าๆใจเย็นนะมิยาจิซัง อาโอมิเนะคุงเป็นพวกไม่มีหัวคิดนี่นาอย่าไปว่าเขาเลย" >>>ฮายามะ

  "ฉันสอนมารยาทใฟ้มั้ยไดกิ" >>>อาคาชิ

  "ใจร้ายมากเลยครับคุณอาโอมิเนะ" >>>ฟุริฮาตะ

 

  และอาโอมิเนะก็โดนคนไม่รู้กี่ชีวิตเทศนาซะยกใหญ่ ซึ่งทาคาโอะก็ไม่ได้ฟังหรอกว่าพวกเขาพูดว่าอะไรบ้าง ทุกคนพยายามทำให้ทาคาโอะร่าเริง (ด้วยการด่าอาโอมิเนะเนี่ยนะ) เพราะปกติพี่แกชอบเสียงที่มันเจี๊ยวจ๊าวแบบนี้แต่ตอนนี้กลับไม่เป็นผล ทาคาโอะก็ได้แต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนเสียงเงียบหายไป

 

  "ฉัน...ฉันอยากไปหาเขา...ไปหาเขาเป็นครั้งสุดท้าย"

  "นายแน่ใจนะทาคาโอะ ไปหาเขาในสภาำแบบนี้เดี๋ยวก็ได้เป็นลมหรอก"

  "นะครับมิยาจิซัง ผมขอร้อง ฮึก"

 

 มิยาจิทำหน้าลำบากใจก่อนจะประคองให้ทาคาโอะลุกขึ้น แล้วพาไปหน้าห้องดับจิต

 

  "ไม่ไหวก็บอก พวกฉันยืนอยู่ตรงนี้ข้างๆนาย"

  "ครับ"

 

  แอ๊ด...

 

 มิยาจิพาทาคาโอะเข้ามาในห้องดับจิตในห้องเต็ฝไปด้วยเตียงเปล่ามากมาย และตรงกลางก็มีคนนอนโดยมีผ้าขาวคลุมทั้งกายไว้ พวกมิยาจิพาทาคาโอะมาหยุดยืนที่เตียงหลังนั้น แล้วค่อยๆเปิดผ้าออก ภาพที่ทาคาโอะเห็นทำให้ร่างโปร่งรู้สึกใจหาย

 

  ใบหน้าของอีกฝ่ายขาวซีดไร้หยาดเลือดใบหน้า และเนื้อตัวมีแต่บาดแผล แว่นตาก็แตกมันถูกวางไว้อย่างดีข้างๆตัวของอีกฝ่าย ดวงตาปิดสนิทขนตายาวเป็นแพ

 

  เหมือนมันจะไม่มีวันที่จะได้ลืมตาขึ้นมาอีก

 

 หมับ

 

  "ฮึก ฮือ ฮือ ชินจัง ชินจัง!!!!!!!!!!!"

 

 เนื้อตัวก็เย็นลงเรื่อยๆ ทาคาโอะปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น ทั่วทั้งห้องเงียบกริบไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ ห้องนั้นเลยได้ยินแค่เสียงแอร์ และเสียงร้อวไห้คร่ำครวญของทาคาโอะ

 

  พวกที่เหลือเริ่มทยอยกันออกไปจากห้องทีละก้าว ทีละก้าว เพราะคิดว่าทั้ง 2 คงอยากอยู่ด้วยกันตามลำพัง

 

  เป็นครั้งสุดท้าย

 

  "ฮึก ชินจัง ชินจัง ชินจัง ชินจัง ชินจัง!!!!"

 

 ทาคาโอะเรียกอีกฝ่ายซ้ำไปซ้ำมา หวังว่าจะได้ยินอีกฝ่ายตื่นขึ้นมาตะโกนว๊ากใส่เหมือนทุกครั้ง...ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้

 

  "ฮึก ชินจังฉัน...ฉันรักชินจังนะ"

 

  รัก รักมาโดยตลอด

 

  "ที่บอกว่าเกลียดน่ะ มันไม่จริงเลย"

 

 เขาไม่เคยเกลียดชินจังเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่เคยเลย

 

  "นิสัยซึนๆของชินจังน่ะมันน่ารักมากเลยนะ ฉันชอบจะตายไป เพราะมันน่าแหย่สุดๆไปเลย เวลาชินจังโมโหแล้วเหมือนตุ่นปากเป็ดปากยื่นมันน่ารักมากเลย"

 

 ไม่รู้ทำไมสารภาพรักอยู่ดีๆ กลายเป็นสารภาพบาปไปซะอย่างนั้น

 

  และคนที่สารภาพบาปอยู่ก็ร้องไห้ไม่ขาดสายพูดต่อไปเรื่อยๆ ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มหัวใจว่าคนที่เขาพูดให้ฟังไม่มีวันรับรู้ มีแต่ร่างที่ไร้วิญญาณเท่านั้น

 

  "ชินจังตอนเจอกันครั้งแรกน่ะฉันหมั่นไส้ชินจังมากรู้มั้ย ตอนเจออีกครั้งก็ยิ่งหงุดหงิดที่นายจำฉันไม่ได้โครตเจ็บใจเลย"

  "..."

 

  อีกครั้ง

 

  "แล้วก็เมื่อไหร่ไม่รู้ที่สายตาฉันก็มีแค่นาย มีแค่นายจริงๆนะ"

  "..."

 

  ขออีกครั้ง

 

  "ในวันนั้นฉันควรขอโทษนายที่ลืมนัดของเรา นายไม่ผิดเลยสักนิดฉันเองที่ผิด ฉันทั้งโง่ ทั้งเซ่อ ทั้งบ้า"

  "..."

 

  ขอโอกาส...

 

 "ไม่รู้ว่าทำไมคนโง่ และบ้าอย่างฉันถึงได้เป็นแฟนกับคนอัจฉริยะ และแสนวิเศษแบบนาย"

  "..."

 

  ขอโอกาสอีกสักครั้ง...

  โอกาสที่จะได้ขอโทษและบอกรักนาย...

 

  "ฉันรักนาย รักนาย รักนายชินจัง ฉันรักชินจัง รัก ฮึก ขอโทษนะ ขอโทษ ขอโทษ"

 

  ตื่นขึ้นมาฟังคำขอโทษของฉันอีกสักครั้งนะชินจัง ชินจัง!!!!!!!

 

 ทาคาโอะร้องไห้ดังลั่นไปทั้งห้องบอกรักสลับขอโทษซ้ำๆสลับไปมาข้างๆร่างที่ไร้วิญญาณของมิโดริมะ หวังว่าอีกฝ่ายจะลุกขึ้นมาด่าเขาเหมือนทุกที แต่มันคงเป็นฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

 

  เพราะมันสายเกินไปแล้ว...คนที่เขาอยากบอกว่ารักไม่อยู่ให้เขาได้บอกอีกแล้ว...ตลอดกาล...

 

 

โอกาสที่จะได้อยู่ ได้บอกความรู้สึกกับคนที่เรารักมันเหลืออีกแค่ไหนกันนะ

10 ปี 20 ปี หรือ 50 ปีกันนะ (?)

ถ้ามันเหลือเวลายาวนานแบบนั้นก็ดีน่ะสิ

แต่...

ถ้าไม่ล่ะ

บางทีมันอาจจะเหลือแค่ 1 ปี 1 เดือน หรือแค่ 1 วัน

หรืออาจจะเหลือแค่ 1 ชั่วโมง

เวลาที่จะพรัดพรากจากกันเหลืออีกแค่ไหนนะ

 

 

อนาคตที่ไม่รู้ทิศทางที่แน่นอน

อย่าให้คำพูดทำให้เราต้องพรัดพรากจากกันเร็วขึ้น

หรือจากกันทั้งน้ำตา

ทั้งๆที่มีอะไรติดค้าง

หรือจากกันแล้วรู้สึกเสียใจจากคำพูดที่พลั้งปากออกไป

ไม่ว่าจะจากเป็น หรือจากตาย...ก็ตาม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  "ฮึก ฉันรักชินจัง รัก ฮึก รัก รัก"

  "ฉันก็รักนายทาคาโอะ"

 

  !!??

 

 ร่างโปร่งรับรู้ถึงฝ่ามือที่ค่อยๆลูบผมของเขาอย่างช้าๆ. มันเย็นชืดแต่ช่างอ่อนโยน

 

  "ช...ชินจัง"

  "กลับมาแล้วนะทาคาโอะ"

 

 เขาค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ เห็นคนที่เขาดรียกหามาตลอดหลายนาทีกำลังลุกขึ้นนั่งยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน แค่นั้นก็ทำให้น้ำตาของทาคาโอะยิ่งไหลำพรากไม่ขาดสาย เขารีบกระโดดกอดมิโดริมะทันทีอย่างแนบแน่น

 

  เหมือนกับกลัวอีกฝ่ายจะหายไปอีกครั้ง...

 

  หมับ

 

  "ฉันรักนายชินจังฉันรักนาย รัก รักนาย ฮือ ฉันรักชินจังที่สุดเลย"

  "ฉันก็รักนายทาคาโอะ รักที่สุด ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้นะ"

  

  ทาคาโอะร้องไห้กับอกมิโดริมะตัวที่เย็นเริ่มมีไออุ่นจนสัมผัสได้ นี่พระเจ้าทำตามคำขอให้ชินจังกลับมาหาเขาอีกครั้งแล้วใช่มั้ย

 

  "รักนะทาคาโอะ"

  "ฉันก็รักนายชินจัง"

 

 ทาคาโอะโผเข้าจูบมิโดริมะอย่างดูดดื่ม เขาลืมทุกๆอย่างมีเพียงมิโดริมะ และคำสัญญาที่ว่าเขาจะไม่ปล่อยมือร่างสูงอีกครั้งเป็นอันขาด

 

ไม่รู้ว่าเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันจะอีกนานแค่ไหน

จะไม่ยอมให้อะไรมาทำร้ายความรักของพวกเขาอีกแล้ว

ไม่ว่ามันจะเป็นคำพูดหรืออะไรก็ตาม

ตลอดไป...

 

 

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

  เบื้องหลังของเรื่องนี้...

 

  "นอนดีๆสิครับมิโดริมะคุงขยับแบบนี้เด็กประถมยังไม่เชื่อเลยครับว่าคุณตายแล้ว เดี๋ยวความก็แตกหรอกครับ"

 

 คุโรโกะดุคนที่เอาแต่ดิ้นขยุกขยิกบนเตียงคนไข้ด้วยความหัวเสีย เพราะกลัวความจะแตก

 

  "นายลองมานอนในน้ำแข็งแบบนี้บ้างมั้ยล่ะคุโรโกะจะได้รู้ว่ามันทรมานขนาดไหน"

  "ถ้าอยากง้อทาคาโอะคุงสำเร็จก็อย่าบ่นครับ อยากให้พวกผมช่วยเองนี่ก็นอนไปให้เงียบๆครับอย่าก่อกวน"

  "ช่ายๆมิโดริมัจจิน่ะเงียบไปเลยฉันจะได้แต่งหน้าถนัดๆหน่อย"

  "หนอย พวกแก"

 

 มิโดริมะกัดฟันอย่างโกรธๆ แต่ก็ว่าอะไรมากไม่ได้ คิเสะก็แต่งหน้าให้มิโดริมะต่อไป แต่งซะเหมือนคนตายไร้ลมหายใจจริงๆ บาดแผลก็เล่นซะเหมือนถ้าหมอนี่ไม่เอาดีด้านนายแบบ ก็ต้องเป็นช่างแต่งหน้าระดับฮอลลีวูดแน่ๆ

 

  "ต...แต่งานนี้จะดีเหรอครับ ถ้าคุณทาคาโอะรู้เข้าจะไม่โกรธหนักกว่าเดิมเหรอครับ"

 

 ชิวาว่าตัวน้อยประจำแก๊งค์ออกความคิดเห็นด้วยความกังวล เรื่องแผนจะโป๊ะแตกก่อนน่ะไม่กลัวหรอก ้เพราะวางแผนมาอย่างดีโดยจักรพรรดิกรรไกรข้างๆเขาเนี่ย

 

  แต่กลัวว่าถ้าทาคาโอะรู้ความจริงแล้วจะวีนแตกแล้วเรื่องราวจะใหญ่โตไปมากกว่านี้ต่างหาก

 

  "ไม่ต้องห่วงหรอกน่าโคคิ กว่าคาซึนาริจะรู้ตัวชินทาโร่ก็คงง้อเรื่องเก่าสำเร็จ เผลอๆอาจจะลืมไปเลยก็ได้แต่ยังไงก็ช่างเถอะชินทาโร่คงรับมือได้เองแล้วล่ะ...ฟอด..."

 

  -___-^^ >>>สีหน้าเพื่อนๆในห้อง

 

 คนต้นคิดแผนอย่างอาคาชิ เซย์จูโร่รีบคว้าเอวฟุริฮาตะ โคคิ คนรักของตัวเองไปกอดจูบแบบไม่สนใจไพร่ฟ้าประชาชีที่อยู่ในห้องนั้นเลยแม้แต่น้อย ฟุริฮาตะว่าก็ไม่ฟัง

 

  "ย...อย่านะครับเซย์ งื้อออออ"

  "ใช้งานผมเสร็จแล้วก็ต้องขอรางวัลหน่อยสิโคคิ อย่ามาขัดขืนผมสิก็รู้ว่าผมไม่ชอบคนต่อต้าน"

 

  แง้

 

 เหมือนได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือดังออกมาเป็นระลอกๆ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยเลยแม้แต่คนเดียว ก็แหมนั่นอาคาชิ เซย์จูโร่เลยนะถ้าเข้าไปขวางศพก็ไม่สวยพอดี

 

  และพี่แกก็เป็นคนเสนอแผนนี้เพื่อให้มิโดริมะคืนดีกับทาคาโอะด้วย

 

 หลังจากมิโดริมะทะเลาะกับทาคาโอะ พี่แกก็มาสิงสถิตอยู่ที่บ้านคางามิ และคุโรโกะซึมซะคู่รักแห่งเซย์รินยังรู้สึกสงสาร ฟุริฮาตะที่บังเอิญรู้เรื่องด้วยเลยขอให้อาคาชิคนรักคิดแผนช่วยแล้วก็ได้แผนนี้ออกมา แล้วขอให้คิเสะมาแต่งหน้าศพให้มิโดริมะ (?) เพื่อให้แสดงได้สมจริง (อาโอมิเนะเป็นตัวแถม)

 

 

  "เฮ้อ เรื่องของเรื่องนะเพราะนายนั่นแหล่ะมิโดริมะหึงอะไรไม่เข้าท่าเดี๋ยวพ่อก็ฆ่าทิ้งจริงๆแม่ง เฮ้อคิดได้ไงวะฉัน กับทาคาโอะเนี่ยนะฟ้าผ่าตาย ฉันมีแฟนแล้วนะโว้ยย"

  "เอ๋ มิยาจิซังบอกว่ารักฉันเหรอ ฉันก็รักมิยาจิซางงง--"

 

 ฮายามะแฟนของมิยาจิรีบเข้ามากอดอีกฝ่ายอย่างร่าเริง แต่ก็โดนถีบออกมาซึ่งเจ้าตัวไม่มีทีท่าสะทกสะท้ายอะไรสักนิดออกจะชอบใจด้วยซ้ำ...มาโซก็เงี้ย

 

  "ไม่ได้พูดโว้ยยยยย ไปไกลๆเลยไอ้หมาบ้า!!!!"

 

 มิยาจิรู้แผนนี้จากฮายามะแฟนหนุ่มของตนเลยตามมาด้วย เพราะเป็นห่วงนั่นแหล่ะส่วนหนึ่งที่ 2 คนนี้ทะเลาะกันก็เป็นเพราะเขาถึงแม้จะไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยก็เถอะ

 

  "ขอโทษครับมิยาจิซังวันนั้นผมหน้ามืด"

 

 มิโดริมะค้อมหัวให้มิยาจิอย่างนอบน้อม และรู้สึกผิด เมื่อเห็นท่าทีของรุ่นน้องแล้วมิยาจิก็ถอนหายใจ เขาไม่ได้ติดใจ หรือโกรธอะไรมิโดริมะหรอก แค่อยากเตือนตามประสารุ่นพี่เท่านั้นเอง

 

  "เออๆ ช่างมัน นายน่ะถ้าคืนดีกับทาคาโอะแล้วก็จับเขาไว้แน่นๆล่ะ อย่าทะเลาะกันแบบนี้อีก เพราะคราวหน้าไม่แน่ว่านาย หรือทาคาโอะอาจจะได้เข้ามานอนในห้องดับจิตจริงๆไม่ใช่แค่การจัดฉาก มันจะไม่มีโอกาสให้นายแก้ตัวได้อีกเป็นครั้งที่ 2"

  "ผม---"

  "เฮ้ยๆ เจ้าเหยี่ยวทาคาโอะมาแล้วนะโว้ย เสร็จรึยังเดี๋ยวความก็แตกหรอก"

 

 ไม่ทันที่มิโดริมะจะตอบอะไรมิยาจิอาโอมิเนะ และคางามิ ที่ถูกส่งไปดูลาดเลารอทาคาโอะก็วิ่งพรวดเข้ามาแจ้งว่าทาคาโอะมาแล้ว แต่ทำอีท่าไหนไม่รู้กลายเป็นว่าทะเลาะกันเองซะงั้น

 

  "แกนั่นแหล่ะเงียบปากเถอะไอ้อาโฮ่ ความจะแตกเพราะแกแหกปากเนี่ยแหล่ะ"

  "ว่าไงนะไอ้บากะงามิ"

  "หยุดได้แล้วครับไทกะคุง/หยุดนะอาโอมิเนจจิ"

 

 แต่ก่อนที่เรื่องจะบานปลายก็ได้คุโรโกะ และคิเสะแฟนของทั้งคู่มาห้ามทัพแล้วลากทั้ง 2 ออกจากห้องเพื่อทำตามแผน อาคาชิ กับฟุริฮาตะก็เดินออกไปเช่นกัน ฮายามะ และมิยาจิที่เก็บของเสร็จก็กำลังจะเดินตามออกไป มิโดริมะก็เรียกมิยาจิเอาไว้เสียก่อน

 

  "มิยาจิซังครับ"

  "ฮะ!!! มีอะไร"

  "ทาคาโอะน่ะ ผมจะไม่มีวันปล่อยมือเขาไปหรอกครับ เพราะเขาคือลักกี้ไอเท็มที่แสนสำคัญของผมไปชั่วชีวิต"

 

 มิยาจิตกใจกับคำตอบของมิโดริมะ แต่ก็ยิ้มออกมารู้สึกโล่งอก และดีใจในขณะเดียวกัน

 

  "เหอะ เป็นคนตายไม่ใช่เหรอ คนตายน่ะเขาไม่พูดจ้อแบบนี้หรอกนะโว้ย"

  "ครับ"

 

  ปัง

 

 พูดจบมิยาจิก็ปิดประตูเดินออกจากห้องไปสมทบกับคนอื่นๆ ทิ้งให้มิโดริมะนอนอยู่อย่างนั้นเพื่อปฏิบัติตามแผนต่อไป สักพักทาคาโอะก็เข้ามา

 

  "ฮึก ชินจัง ฉัน...ฉันรักชินจังนะ"

 

  ฉันก็รักนายทาคาโอะ ฉันจะไม่ทำให้นายเสียใจ เพราะคำพูดของฉันอีก เจ้าเหยี่ยวที่น่ารักของฉัน

 

 

 

 

 

 

คำพูดเปรียบเสมือนดาบสองคม ที่มันทำร้ายทั้งตัวเอง และอีกฝ่ายให้ย่อยยับได้

 

เพราะฉะนั้นเวลาพูดอะไร โดยเฉพาะกับคนที่เรารัก ต้องคิด และไตร่ตรองให้ดีๆ

 

เพราะมันอาจจะไม่มีโอกาสให้คุณได้ขอโทษเขาอีกตลอดกาล...

 

 

 

 

 

END

 

เงานกไฟ Shadow P.

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

  ถ้าถามว่าจากนี้ทาคาโอะรู้ความจริงมั้ย รู้ค่ะ โกรธมั้ย แค่งอนค่ะแต่ชินจังเราง้อได้สบาย จริงๆทาคาโอะกลัวมิโดริมะจะตายไปจริงๆเลยไม่เป็นเรื่องใหญ่ และหลังจากนั้นทั้ง 2 ก็ไม่ทะเลาะอะไรกันอีกเลย เป็นไปตามคาดการณ์ของจักรพรรดิผมแดงเราทั้งหมดเลยค่ะ 555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  ก่อนอื่นขอสารภาพบาปเจ้าค่ะ เขียนเสร็จนานแล้วแต่ลืมกดเผยแพร่เจ้าค่ะ ขอสุมาอย่างสุดๆเลยจร้า เงาขอโต๊ดดดดดดดดด (ลืมมาสามปีนานไปมั้ยโว้ยยยยยยยยยย :นกไฟ /แง้ เก๋าขอโต้ดดดด:เงา)

 

 

 เปิดประเดิมด้วย MidoTaka จร้า ถ้าถามว่าทำไมต้องเริ่มด้วยคู่นี้ แต่งไว้นานแล้วเจ้าค่ะ ขี้เกียจหาพล็อตใหม่ กรี๊ดดดดดดดดดด โดนรุมยำ 555 

 

 

 ที่จริงคู่นี้เป็นคู่ที่น้องของเงาชอบน่ะคร้า เลยเขียนลงให้ก่อน เงาเคยถูกขอให้แต่งวายนานแล้วนะเจ้าคะ แต่แต่งไม่เคยสำเร็จสักที จนไอ้น้องตัวดีมันมาจุดประกายความวายในตัวเท่านั้นแหล่ะ 555 

 

  ความจริงเขียนวายคุโรโกะก่อนรีบอร์นด้วยซ้ำ พล็อตมาเฟียก็มีคล้ายๆกับรีบอร์นเลย เป็นเรื่องของ 5 พี่น้อง (ใครบ้างน้อ) แพลนนานแล้วแต่ยังไม่ได้แต่งความจริงอยากแต่งรีบอร์นให้จบก่อน แต่ 3 ปีแล้วก็ยังไม่จบเลยว่าจะเปิดกล้องเร็วๆนี้ค่ะ 555

 

 

  กลายเป็นว่าเขียนวายมากกว่าชายหญิงซะอีกนะ 555

 

 จะเรียกได้ว่าคู่นี้เป็นจุดเริ่มต้นของการเขียนวายของเงาก็ได้ค่ะ...5555

 

 

 คู่ MidoTaka ในความคิดของเงาเงาคิดว่าคู่นี้ไม่ต้องลุ้นอะไรเลย เขียวเหยี่ยวนี่ตัวติดกันตล๊อดตลอดดด จนนึกว่าเป็นแฟนกันซะอีก 555 คนนึงก็ซึน อีกคนก็ลั้ลลาปรอทแตก ถ้าจับทาคาโอะให้ไปอยู่กับคิเสะเนี่ย ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นนะคะ 555 คู่รักซาเล้งประจำ KNB บันซายยยยยย...

 

 

 ตอนแรกที่คู่นี้โผล่มาตอนนั้นเงายังคิดเลยว่ามันต้องมีซัมติงกันแน่ๆ 555 พอดูไปมันใช่เลย ราวกับสามีภรรยาแห่งชูโตคุ มันใช่เล้ยยยยยยยยยยย 5555 ตอนนั้นยอมรับว่ายังไม่เข้าใจคำว่าวายด้วยซ้ำ แต่พอเห็น 2 คนนี้อืมมม มีซัมติงกันช่ายมะ 555

 

 

  เงาชอบคู่นี้นะคะแต่คู่หน้าเป็นคู่ที่เงาชอบที่สุด จะเป็นคู่ใครติดตามเอาน้า

 

 

  รักใครชอบใครกดเม้น กดแชร์ให้เงานกตัวน้อยๆด้วยนะคร้าาา...

ความคิดเห็น