email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 28 แสดงความเป็นเจ้าของ

ชื่อตอน : บทที่ 28 แสดงความเป็นเจ้าของ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2564 21:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 28 แสดงความเป็นเจ้าของ
แบบอักษร

บทที่ 28

 

แสดงความเป็นเจ้าของ

 

 

 

 

 

 

 

....เลี่ยงหรูนั่งจ้องมองหน้าสองพ่อลูกที่อยากจะคุยกับเขา เห็นทีคงจะไม่ใช่เรื่องสำคงสำคัญอะไรหรอก ดูจากที่ให้ลูกสาวมานั่งหน้านิ่งด้วยแบบนี้ ท่าทางการวางตัวของแม่นางดูเรียบร้อยหมดจด สมแล้วที่เป็นลูกสาวของคนเคร่งระเบียบแตกต่างจากหญิงไร้มารยาทเมื่อเช้าลิบลับ

 

"แม่ทัพหลิวมีอันใดจะคุยกับข้าหรือขอรับ"

 

"เมื่อกี้เจ้าบอกว่าเป็นสหายกับองค์ชายใช่หรือไม่"

 

"ก็....ใช่"เขามองหน้าบุคคลที่กอดอกหน้าตาดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ ดูท่าทางคงอยากจะมาหาเรื่องกันแน่ๆ ถ้ามีเรื่องกันเขาแพ้แน่ๆถ้าต้องใช้กำลังอ่ะนะ แต่ถ้าเรื่องสติปัญญาล่ะก็...แน่นอนเขาจะไม่มีทางแพ้ให้คนหัวโบราณเช่นนี้เด็ดขาด! 

 

และดูจากท่าทางการเปิดเรื่องคงไม่ต้องเดาให้เสียเวลาหรอก พ่อคงอยากจับลูกสาวใส่พานถวายองค์ชายสามแน่นอน ถ้าไม่ใช่นะเขาจะยอมไปนอนห้องเดียวกับฟิลิกซ์เลย! เขายอมเสี่ยงตัวเองเลยนะเนี่ย!

 

"ลูกสาวของมีมีใจให้กับองค์ชายมานานแล้ว เจ้าช่วยนางให้สมหวังได้รึไม่"

 

"ทะ...ท่านพ่อ! ขะ ข้า.."นางทำท่าเลิ่กลั่กเขินอายออกมาใบหน้าแดงซ่านจนเขาเองยังเห็นได้ชัดเลย แอบชอบแล้วยังไง ถึงจะดูน่าสงสารแต่เขาไม่ยอมให้ถูกแย่งสามีไปหรอกนะครับ

 

"ข้าช่วยไม่ได้"

 

"หมายความว่าเช่นไรนะ?"แม่ทัพหลิวขมวดคิ้วทันทีที่เขาเอ่ยออกไปเช่นนั้น ถึงมันจะทำให้ใบหน้าแก่ๆนั้นดูน่ากลัวมากเพียงใด แต่เขาไม่ยอมง่ายๆถึงขนาดนั้นหรอกนะ เห็นทีต้องจัดการขั้นเด็ดขาดจึงจะได้ไม่ต้องมาก่อกวนให้ยุ่งยากอีก

 

"ข้าก็หมายความอย่างที่ว่านั้นแหละขอรับ จะมีอะไรอีก"

 

"เหอะ...ที่ข้าได้ยินว่าเจ้าคือ'เกอ'ทั้งยังเป็นว่าที่พระชายาขององค์ชายสามคงจะจริงงั้นสินะ"

 

แม่ทัพหลิวเน้นคำว่า'เกอ'คล้ายดูถูกดูแคลนแต่ยังคงเก็บอาการของตนเองเอาไว้อยู่ แม้ตอนแรกตนจะไม่เห็นด้วยที่บุตรสาวแอบรักองค์ชาย แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว องค์ชายสามตอนนี้มีสิทธิ์ได้ขึ้นครองราชย์มากกว่าองค์ชายองค์อื่น ด้วยความกล้าหาญในการบุกโจมตีกบฏข่าวลือนี้ทำให้ปรัชาชนต่างให้ความหวังกับองค์ชาย 

 

ในโอกาสนี้ข้าต้องสานสัมพันธ์ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง หากบุตรสาวคนโตที่หลงรักองค์ชายได้เป็นพระชายาล่ะก็....ในภายภาคหน้าจะต้องขึ้นเป็นแม่ของแผ่นดินอย่างแน่นอน! นี้ไม่เท่ากับว่ายิงนกตัวเดียวได้นกสองตัวหรอกหรือ

 

"ก็คงจะเป็นเช่นนั้น"

 

"เจ้าใช้วิธีใดกัน ใช้มนต์ดำหรือ?"

 

"ข้าไม่ได้ใช้มนต์ต่ำช้าเช่นนั้น! อย่าได้เข้าใจอันใดผิด"

 

เลี่ยงหรูขึ้นเสียงเล็กน้อย กล้าดียังไงมาว่าเขาเล่นของ สมงสมองคิดได้แค่นี้หรือ อยากได้ตำแหน่งนี้ขนาดนั้นเชียวหรือ? พวกนี้นี่น่าโมโหชะมัด แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ คนไม่มีทางสู้ก็แค่ทำให้เขาหัวเสียแล้วยอมรับข้อเสนองั้นสินะ และแน่นอนว่าเขาต้องปฏิเสธหัวชนฝา แต่ในระหว่างนั้นเขาจะทำให้นางอกแตกตายไปเลย! อกหักช้ำใจจนกินไม่ได้ นอนไม่หลับ หรือเผลอๆบิดาของนางอาจจะทนเห็นลูกสาวตรอมใจไม่ได้ถึงขั้นเสียสติไปเลยดีหรือไม่

 

"งั้นก็แสดงว่า องค์ชายก็แค่พอพระทัยเจ้าชั่วคราวงั้นสินะ"

 

"ท่านนี้ช่างมั่นใจเหลือเกินนะ ถ้าอยากเข้าหาองค์ชายขนาดนั้นละก็ ข้าก็จะช่วย"

 

"หึ.."แม่ทัพหลิวแสยะยิ้มขึ้นมาให้คล้ายกับกำลังดูถูกอยู่ภายในใจแต่มันก็เป็นแค่แป๊บเดียวเท่านั้น ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะหายไป

 

"ช่วยให้พวกท่านได้เห็นว่าข้ากับองค์ชายมีใจให้กันมากแค่ไหนเช่นไรเล่า หึ...แม่ทัพหลิว ท่านคิดหรือว่าข้าจะเล่นไปตามน้ำที่ท่านวางเอาไว้ อย่าได้หวังสูงนักเชียว เดี๋ยวตกลงมาจะเจ็บจนลุกไม่ขึ้น"

 

เลี่ยงหรูยืนขึ้นพร้อมกับแสยะยิ้มออกมาอย่างผู้ที่เหนือกว่า ฝ่ายนั้นเริ่มแสดงสีหน้าโกรธเกรียวทั้งยังปล่อยอายสังหารออกมาแผ่วๆพอให้รู้ว่าเริ่มไม่พอใจอย่างแรง เห็นแบบนี้ก็ชักจะสนุกขึ้นมาหน่อยๆ อยากรู้จริงๆถ้าแม่ทัพคนนี้อาละวาดเพราะมีอะไรไม่ได้ดั่งใจจะเป็นยังไง คนทั้งวังหลวงอาจจะรุมประณามว่าอีกฝ่ายไม่มีหัวคิดก็ได้

 

"ดี! ข้าไม่คิดว่าองค์ชายจะไม่พอพระทัยในตัวของเหยียนฉีหรอกนะ เจ้าก็อย่าทำให้ข้าผิดหวังเล่า"ประโยคแรกหันไปเอ่ยกับเลี่ยงหรูก่อนที่ประโยคข้างหลังจะหันไปบอกลูกสาวคนโตที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

"เจ้าค่ะ ท่านพ่อ"

 

สองพ่อลูกพากันอมยิ้มคล้ายกับมั่นใจมากว่าองค์ชายจะหันมาสนใจ ไม่รู้ว่าเอาความมั่นอกมั่นใจนี้มาจากไหนกันแน่ แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ เขาเป็นคนรักของฟิลิกซ์แน่นอนว่าตัวเองเชื่อใจในสามีมาก หากว่าทำให้ผิดหวังจะไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด!

 

 

 

 

 

"องค์ชาย...กระหม่อมอยากยิงธนูสอนกระหม่อมได้หรือไม่"เลี่ยงหรูเดินปั้นหน้ายิ้มพร้อมกับเดินมาหาสามีที่วางท่าเป็นยักษ์ยืนมองพวกทหารฝึกกันอยู่

 

ส่วนข้างหลังเขามีนางมารคนหนึ่งเดินมาด้วยสงสัยจะได้รับคำสั่งมาจากพ่อของตนกระมัง แต่ เอาเถอะตามมีก็ดี จะได้อวดสามีหน่อยแผนของเขาคือจะยั่วยวนให้สามีหลงหัวปักหัวปำ ทำท่าไม่สนใจนางและปล่อยให้นางเป็นธาตุอากาศไป

 

เมื่อคืนที่เขาได้ความทรงจำเก่าคืนมาไม่มีอะไรที่เกินความคาดหมายนัก เลี่ยงหรูยิงธนูไม่เป็น ขี่ม้าไม่เป็น เป็นคนขี้งอแง ทุกคนต่างชอบรังแกและไม่สนใจใยดี ยกเว้นครอบครัวที่คอยเป็นเกาะคุ้มกันให้เสมอ คนใหญ่คนโตที่เคยเจอมีเพียงแค่องค์ชายสาม องค์ชายสามที่กลับมาพร้อมกับของฝากมากมายเพราะนึกเอ็นดูเขาเป็นคนใจดีมากๆ แตกต่างจากตอนนี้สิ้นเชิง

 

"อืม...มานี้สิ"

 

เทียนโจวเดินมาคว้ามือของเลี่ยงหรูให้เดินตามตนมาก่อนที่จะมีหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังลอบกำมือเข้าหากันแต่ไม่สามารถแสดงสีหน้าว่าโกรธหรือไม่พอใจได้

 

"จับตรงนี้ค่อยๆดึงออก"

 

"อะ...องค์ชายเพคะ หม่อมฉันคิดว่าให้หม่อมฉันเป็นคนสอนคุณชายจะดีกว่านะเพคะ"นางเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆไม่รู้จะทำเช่นไร

 

"เจ้าเป็นสตรีจะมาสอนข้าได้ยังไง"

 

"ตะ...แต่คุณชายเป็นเกอ! ทำเช่นนี้ย่อมไม่เหมาะสมเลยนะเจ้าคะ"

 

"ไม่เหมาะสม? อันใดที่เจ้าว่าไม่เหมาะสมกัน อย่ามากวนข้าให้เสียเวลา หากจะไปฝึกก็ไปเสีย"

 

เทียนโจวเอ่ยทั้งที่ไม่ได้หันไปมองนางเลย แม้แต่น้อย มือก็จับประสานกับคนที่กำลังง้าสายธนูออกมาใกล้ชิดกับใบหน้า มืออีกข้างก็ประคองจับคันธนูใบหน้าของทั้งสองก็ใกล้ชิดกันจนแทบจะแนบติด ทำเอาคนที่มองอยู่รู้สึกโกรธจนตัวสั่น ทั้งยังได้ยินคำพูดเช่นนั้นขององค์ชายอีก

 

พรึบ! ตึก! เสียงลูกธนูที่ลอยไปปักกับหุ่นฟางที่เอาไว้ฝึกยิงธนู

 

"ว้าว...ไม่น่าเชื่อว่าจะตรงเป้าเลยนะเนี่ย"

 

เลี่ยงหรูว่าออกมาพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะหันไปยิ้มให้กับคนที่ยืนมองอยู่ด้วยสายตาที่เหนือกว่าอีกครั้ง ถ้านางยอมแพ้ตั้งแต่ตอนนี้เขาก็คงจะ ไม่เสียเวลามาพลอดรักหรือตามใจใครบางคนให้หวั่นใจเล่นๆ 

 

ยิ่งเห็นว่าแผนของตนถูกใครบางคนมองออกก็ยิ่งรู้สึกเขินๆ ดูสิ...ดูรอยยิ้มที่มีเล่ห์เหลี่ยมของสามีนั้นสิ คงจะชอบใจมากสินะที่เห็นเขาหึงจนต้องมานั่งเล่นเกมบ้าๆแบบนี้!

 

"องค์ชาย...หม่อมฉันคิดว่า-"

 

"คารวะองค์ชายเพคะ ไม่นึกเลยว่าเราจะมาเจอกันที่นี่อีก"

 

เสียงคุ้นหูดังขึ้นมาจากด้านหลังก่อนที่เลี่ยงหรูจะกลอกตามองบนขึ้นมาทันที ไม่นึกเลยว่านางจะไม่ยอมแพ้และกล้าหน้าด้านมาหาถึงที่นี่ เขาควรจะทำยังไงกับพวกนางดี ฆ่าทิ้งดีไหม? 

 

แล้วที่บอกว่าไม่นึกว่าจะมาเจอนี้มันอะไร? ไม่ใช่ว่าตั้งใจมารึไง..

 

"หน้าด้านจริงๆ"พึมพำ

 

"คุณชายเหตุใดต้องเอ่ยเช่นนี้ด้วย"เหยียนฉี

 

คงเพราะนางฝึกกำลังภายในมาแม้เสียงเบามากก็คงจะได้ยิน ได้ยินก็ดีจะได้ด่าตรงๆไม่ต้องอ้อมโลกไปไหน รู้อยู่แล้วว่าเทียนโจวมีเมียก็ยังจะมาตามเกาะตามแกะทำยังไงก็ไม่ไปสักที เป็นปรสิตหรือไง สงสัยว่ายังไม่รู้ฤทธิ์ของคนที่โมโหขั้นสุด

 

"ข้าถามเจ้าจริงๆ เหตุใดจึงชอบมาเกาะแกะองค์ชายทั้งๆที่รู้ว่าข้าเป็นว่าที่พระชายา?"

 

"เพราะเจ้าเป็นแค่ว่าที่มิใช่พระชายาเต็มตัว อีกอย่างต่อให้เจ้าเป็นพระชายาแล้ว ก็มีทางให้ข้าได้เป็นพระชายารองและอาจจะได้รับความโปรดปรานจากองค์ชายทีหลังเช่นไรเล่า ใช่หรือไม่เพคะ"

 

แม่นางเหมยหลี่ได้เอ่ยออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจพร้อมกับหันหน้าส่งสายตาหวานเยิ้มให้กับองค์ชายที่ยืนอยู่ข้างๆเขา เห็นแล้วมันก็น่าหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก อยากจะฉีกกระชากหน้ากากที่เหมือนจะแสนดีนั้นออกมาเยียบซ้ำตรงพื้นจริงๆ เขาไม่เคยเจอใครหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้มาก่อน

 

"ข้าจะมีฟูเหรินเพียงคนเดียว อย่าได้พยายามเลย เพราะพวกเจ้ามันน่าเกลียด"

 

"อะ...องค์ชายแต่หม่อมฉันไม่เคยทำเช่นนั้นเลยนะเพคะ"เหยียนฉีรีบแก้ตัวให้ตัวเองเพราะคำเอ่ยขององค์ชายช่างเป็นคำที่รุนแรงยิ่งนัก หัวใจที่บอบบางของนางมิอาจรับได้

 

"ข้าจะไม่เอ่ยซ้ำ ไปกันเถอะตรงนี้แดดมันแรงเดี๋ยวผิวเจ้าจะแสบเอา"

 

"หึ...นั้นสินะพ่ะย่ะค่ะ"เขายกยิ้มขึ้นมาพร้อมกับมองพวกนางด้วยหางตา ก่อนที่จะถูกองค์ชายใช้มือประคองที่เอวบางคล้ายกับแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

 

 

 

 

 

"อ้าม...องค์ชายทรงพอพระทัยหรือไม่ขอรับ"

 

"อะ....อืม ขะ ข้าพอใจ"

 

เลี่ยงหรูยิ้มอย่างร่าเริงพร้อมกับหัวเราะราวกับหญิงสาวที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่น ส่วนอีกคนก็กำลังทำหน้าทรมานอยากจะคายขนมทิ้งทุกๆสิบวิ เมื่อคนรักได้ป้อนขนมหวานที่ตนนั้นเกลียดมันเป็นอย่างมาก อยากจะคายทิ้งแต่เพราะมันอยู่ในสายตาของเล่าแมลงที่มาป้วนเปี้ยน คอยลอบมองพวกเขาทั้งสองคน

 

เลี่ยงหรูยิ้มออกมาอย่างนึกสนุกถึงจะรู้อยู่แล้วว่าคนที่กำลังโอบกอดเอวไว้นั้นเกลียดขนมหวานๆนี้มากเพียงใด.... ก็นะ คดีเก่าแม้จะลดให้แล้วเหลือแค่นิดๆ แต่พอนึกขึ้นมาอีกก็อยากจะลงโทษให้หนำใจ นี้ก็ถือว่าเป็นบทลงโทษของคนที่ละโมบอย่างฟิลิกซ์

 

"แหมๆ องค์ชายพระพักตร์ไม่ค่อยสู้ดีเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ดื่มชาหวานๆล้างปากดีหรือไม่"

 

"ข้าว่ามันคงไม่ดีเท่าไหร่"เทียนโจวหดหน้าหนีทันทีที่ภรรยาเอามันเข้ามาใกล้ แค่เอาขนมมาให้กินเขาก็แทบอยากจะอ้วกออกมาหลายรอบแล้ว ถ้าเกิดป้อนชาเอาไปต้องทนไม่ไหวแน่ๆ

 

"งั้นกระหม่อมจะป้อนน้ำให้นะพ่ะย่ะค่ะ"เลี่ยงหรํยิ้มหวานให้อีกครั้ง เอนตัวแนบชิดอกแกร่งของสามีพร้อมกับจะป้อนให้ ฟิลิกซ์ยิ้มหวานให้ภรรยาแล้วอ้าปากรอทันที

 

 

 

ฝั่งของเหมยหลี่และเหยียนฉี

 

พวกนางสองคนแอบมองสองคนนี้นอยู่ทางประตูด้วยความเจ็บใจ พวกนางทำอะไรไม่ได้เลยอยากจะเข้าไปกระชากตัวสอฃคนนั้นให้หลุดออกจากกัน แต่ก็เพราะโดนไล่ให้ออกมา พวกนางเลยทำได้เพียงแอบดูคู่รักหวานฉ่ำ

 

"อึก...ทำไมตรงนั้นไม่ใช่ข้า"เหมยหลี่นางเอ่ยออกมาเบาๆด้วยความเจ็บปวด รักแรกของนางถูกแย่งไปจากคนชั้นต่ำ! นางไม่มีทางรับเรื่องนี้ได้

 

"ตรงนั้นมันควรเป็นของข้าต่างหาก"เหยียนฉีนางเองก็มิอาจยอมได้ นางรักของนางมาเป็นปีๆ ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับองค์ชาย แม้องค์ชายจะไม่เคยรู้เลยก็เถอะ 

 

นางแอบรักองค์ชายที่ทั้งใจดีเห็นใจผู้อื่น ทั้งยังไม่เคยถือโทษใคร สายพระเนตรที่จ้องมองมาที่นางมันทั้งอ่อนโยนและใจดี ต่างจากท่านพ่อที่เข้มงวดกับนางมาก ทั้งองค์ชายยังเคยช่วยนางครั้งหนึ่งตอนที่ยังไม่พ้นวัยปักปิ่น ตั้งแต่นั้นมานางก็ปักใจรักเพียงองค์ชายสามเท่านั้น

 

แต่ตอนนี้นางกำลังถูกแย่งมันไปจากบุรุษที่เจอกันเพียงครั้งเดียว ทั้งองค์ชายยังเปลี่ยนไปมาก นางคิดว่าที่ทุกอย่างเปลี่ยนไปก็เพราะบุรุษเกอผู้นั้น!

 

"อะ! ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย กระหม่อมมิได้ตั้งใจ"เลี่ยงหรูทำทีให้กาน้ำชาหล่นใส่ตัวขององค์ชายพร้อมกับทำท่าตกอกตกใจ ไม่รู้จะทำเช่นไร

 

"ไม่เป็นไร"เทียนโจวยิ้มขำให้กับแผนการของภรรยาตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอด ทั้งที่จะทำแค่แก้วชาหล่นใส่เสื้อแต่ดันเป็นกาน้ำชาเนี่ยสิ 

 

"กระหม่อมถอดให้พ่ะย่ะค่ะ หากมายังใส่อยู่เดี๋ยวก็เหนียวตัวเสียเปล่าๆ"เลี่ยงหรูเอ่ยออกมายิ้มๆพยายามไม่มองหน้าคนที่กำลังกลั้นขำ ก่อนจะค่อยๆปลดเปลื้องอาภรณ์ช้าๆ และเหลือบสายตาไปทางประตู เพราะรู้ว่าใครอยู่ตรงนั้น

 

เหลยหลี่พยายามกลั้นโทสะตัวเองเอาไว้ จนกัดฟันแน่นเมื่อเช้านางเจอฉากตบหน้าไปฉากใหญ่แม้มันจะเจ็บแต่นางก็จะสู้ แต่พอเห็นท่าทางเช่นนั้นอีกครั้งนางก็แทบทนไม่ไหว

 

"หยุดนะ! เจ้าคิดจะทำอันใดองค์ชาย!"เป็นเหยียนฉีที่ทนเห็นภาพบาดตาไม่ได้เลยต้องเดินออกไปห้ามอย่างสุดกำลัง!

 

"ข้าจะทำอันใด ก็ช่วยให้องค์ชายสบายตัวขึ้นเช่นไรเล่า"

 

"เจ้า!....เจ้าไร้ยางอายเกินไปแล้ว!"

 

"ข้าหรือ? หึ...ข้ายังไม่ได้ทำอันใด แต่หากเจ้าอยากดูก็ช่วยไม่ได้"

 

เลี่ยงหรูแสยะยิ้มพร้อมกันดึงอาภรณ์เพียงท่อนบนออกเผยให้เห็นแผ่นอกแกร่งและกล้ามหน้าท้องที่เรียงรายกันอย่างสวยงาม ผิวขาวหยาบกระด้าง ดูสมเป็นชายชาตรีจริงๆ เทียนโจวไม่ได้ทำอันใดขัดใจแม่เสือขาวที่ทำท่าสนุกอยู่คนเดียว

 

ใบหน้าสวยไร้ตำหนิโน้มไปใกล้ๆกล้ามหน้าท้องที่เป็นลอน ก่อนจะใช้ลิ้นร้อนเลียวนๆจนคนที่ถูกกระทำต้องเกร็งมัน ทำให้ซิกแพ็คล้ำๆของพี่แกขึ้นเด่นชัดขึ้น

 

"อร๊ายยย!!!!! จะ จะ เจ้าๆ อร๊ายย!!!"ทั้งเหยียนฉีและเหมยหลี่ที่หลบอยู่พากันกรีดร้องประสานเสียงกันด้วยความที่รับไม่ได้

 

"หูข้าจะดับแล้ว เอะอะโวยวาย เดี๋ยวคนก็แห่มาหรอก"

 

"ก็เจ้ามันคนไร้ยางอาย! ทำอันใดน่าเกลียดยิ่งนัก!"

 

"อะไรข้าก็แค่ทำความสะอาดให้ ตรงนี้มัน'หวานมาก'เชียวล่ะ ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย"

 

"หึ...ทำอีกนิดข้าคงต้องพาเจ้าไปที่เตียงแล้ว"

 

"อะ องค์ชายเพคะ!!!"เหยียนฉี

 

"พวกเจ้าอยากดูหรือ?"เลี่ยงหรู

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.........

 

ไปค่ะ! แม่จะไปดูถึงที่เตียงเลยลูก! อร๊ายยยยยยยย กรีดร้องตามพวกนางไป5555😂😍🤧//เช็ดกำเดาแป๊บ

 

อยากมีตังค์จ้างนักวาด วาดฉากนี้จริงๆ555😍

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว