รักลีดทุกคนนะคะ ขอบคุณที่ติดตามนร้าาา ^^

(Ss3) Ep.28 ทริปท่องเที่ยวของตระกูลฮิบาริ กับ ทริปทำลายโลก...ของฝั่งอิตาลี่

ชื่อตอน : (Ss3) Ep.28 ทริปท่องเที่ยวของตระกูลฮิบาริ กับ ทริปทำลายโลก...ของฝั่งอิตาลี่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 524

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2564 01:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
(Ss3) Ep.28 ทริปท่องเที่ยวของตระกูลฮิบาริ กับ ทริปทำลายโลก...ของฝั่งอิตาลี่
แบบอักษร

 

 

 

  อิตาลี่

 

  05.00 น.

 

  "เตรียมตัวกันพร้อมแล้วนะ"

 

 ยามาโมโตะถามเพื่อนร่วมก๊วนทั้ง 3 นั่นก็คือซันซัส มุคุโร่ และเบียคุรันพวกเขานัดเจอกันนอกเมืองเพื่อรวมตัวกันไปทำภารกิจทำลายโลก...ของพวกเขา และก็ได้รับความร่วมมืออย่างดี

 

  "..." 

  กริบ~~

 

 อย่างดี...เงียบกริบเป็นอย่างดี ไม่ได้ให้ความร่วมมืออะไรเล๊ยย...ทำเอายามาโมโตะเกือบฟิวส์ขาด

 

  "เงียบแบบนี้แสดงว่าไม่พร้อมก็ดีจะได้ไม่ต้องทำ ทนเป็นทาสของรีบอร์นไปอีกสัก 10 ปี 20 ปีก็แล้วกันเนอะ"

 

  กริบ...ก็ยังไม่ได้รับการตอบสนองจากเพื่อนรักทั้งหลาย

 

  "เฮ้อ สงสัยวันนี้คงไม่ได้กลับแล้วล่ะ ต้องอดกอดฉลาม นก และกระต่ายที่กำลังท้องแน่ๆ"

  "ไม่ได้นะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" x3 

 

 ทีแบบนี้ล่ะพร้อมใจกันตทบกันพร้อมเพรียงสามัคคีกันเชียวนะ

 

  ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอยากกลับไปหาเมียมากกว่าไปทำงานน่ะ เหอะๆ

 

  "ถ้าอยากรีบกลับล่ะก็ ก็ไปขึ้นรถนะจากนี้พวกเราจะไปกันเอง สั่งงานกับผู้ติดตามของตัวเองแล้วไปขึ้นรถซะ"

  "เออ รู้แล้วสั่งจริงไอสวะเดี๋ยวพ่อก็ระเบิดสมองทิ้งแม่ง" >>>ซันซัส

  "ครับๆสั่งจริงนะครับ ผมพาไปทัวร์นรกมั้ยจะได้หยุดสั่ง" >>>มุคุโร่

  "เฮ้อ อยากกลับบ้าน อยากกลับไปหาโชจางงงงงง รุยจัดการเจ้าคนชอบสั่งที พ่อจะได้รีบกลับบ้านไปหาแม่">>>เบียคุรัน

 

 ทุกคนบ่นกันพอเป็นพิธี (?) ก่อนที่จะแยกย้ายไปสั่งงานกับผู้ติดตามของตน

 

 ก่อนที่จะมาถึงที่นี่ทุกคนก็จะมีผู้ติดตามตามมาส่งที่จุดนัดหมายคนละ 1 คน คนติดตามของยามาโมโตะคืออี้ผิง ของซันซัสคือเลวี่ เบียคุรันคือแกมม่า มุคุโร่คือเคน และฟรานมาเป็นตัวแถม

 

  เพราะว่าเจ้าตัวน้อยร้องว่าจะตามมาส่งให้ได้ ไม่ให้มันมาก็กลัวจะงอแงจนปราสาทแตก

 

  "ฟรานเลิกทำหน้างอได้แล้วครับ พวกผมก็ใฟ้มาส่งแล้วยังไงล่ะ ระหว่างที่พวกผมไม่อยู่ก็ฝากที่นี่ด้วยนะครับ หากเกิดอะไรขึ้นที่เป็นเรื่องใหญ่ก็เรียกมุคุโร่ออกมาแล้วส่งจดหมาย เดี๋ยวมุคุโร่จะมาหาผมเอง"

 

 มุคุโร่บอกกับฟราน แล้วสอนคาถาเรียกมุคุโร่ให้ (ลูกฉันกลายเป็นสัตว์อัญเชิญไปซะแล้ว) เพราะปกติมุคุโร่จะอยู่กับโคลม และติดโคลมมากถ้าไม่เรียกมาก็ไม่โผล่มาให้เห็นหรอก (ติดหญิงเหมือนเจ้าขอ---///แอ๊กโดนสามง่ามแทงตาย)

 

  "งื้อ ทีนี้ล่ะมาสั่งงาน ทำไมไม่พาผมไปด้วย ผมก็อยากไปก่อเรื่องทะเลาะวิวาทบ้างอ่ะ"

 

  โป๊กกกกก

 

  "โอ๊ยยยยย เจ็บนะบอสเขกหัวผมไมอ่ะ งื้ออออ"

 

 ฟรานโวยวายที่ซันซัสเขกหัวตัวเองจนหน้าทิ่มแทบจะติดพื้น ไออาจารย์เพียงคนเดียวก็ช่างดีแสนดียืนเฉย ให้ลูกศิษย์ถูกรังแก

 

  แง่งงงงงงง ฟรานโมโหแล้วนะ!!!!!!!!

 

  "หยุดแยกเขี้ยวขู่เหมือนจิโร่ได้แล้วครับฟราน"

  "เพราะมันน่ารักเหรอครับ"...ทำตาแป๋ว

  "มันเหมือนหมาครับ"...ทำตาเขียว

  "เชอะ"

 

 ฟรานทำหน้าบึ้งปากยื่นๆแบบไม่พอใจสุดๆ ก็ต้องไม่พอใจแหล่ะ อยู่กลุ่มเดียวกันแท้ๆแต่ดันไม่ได้รร่วมภารกิจสำคัญ

 

  ทำเหมือนเขาเป็นตัวถ่วงเลยนะ อยู่ด้วยคงเกะกะ เหอะ เรานี่มันน่าสมเพชจริงๆ

 

 ปุปุ

 

  "ทำอะไรครับ คิดจะตบหัวแล้วลูบหัวเหรอครับ ผมไม่ดีใจหรอกนะ"

 

 ฟรานพูดขึ้นเมื่อมุคุโร่ลูบหัวของตัวเอง แม้จะพูดออกมาแบบนั้นแต่น้ำเสียงไม่ได้แสดงถึงความไม่พอใจ แต่มันแสดงถึงความน้อยใจมากกว่า

 

  "หน้าที่ของคุณมันสำคัญมากนะครับ ตัวติดกับเบลเฟกอล สุดยอดอัจฉริยะคนนั้นเอาไว้จะช่วยงานพวกผมได้อย่างมากเลยนะครับ"

 

 ฟรานทำหน้าเบ้เขาเข้าใจเพราะต้องตัวติดกับพี่เบลของตนทำให้ไปร่วมทำลาย หรือยึดโลกนั้นไม่ได้ แต่ก็ไม่ชอบที่ตัวเองดูเหมือนจะไม่รู้อะไรอยู่คนเดียว

 

  เหมือนไม่สำคัญ ไม่จำเป็นกับใคร...

 

  "คุณจำเป็นกับพวกผมนะครับ จำเป็นมากๆ"

  

 พอได้ยินแบบนั้นฟรานน้อยก็หายจากอาการกบหงอย หยุดน้อยใจในทันที

 

  "ก็ได้ แต่ก็ดีนะครับ ที่ผมได้อยู่กับพี่เบลแบบนี้ สงสารคนที่ไม่ได้อยู่กับคู่ตัวเองเหมือนกันนร้า สมน้ำหน้า เอ้ย สงสารจัง"

 

 ฟรานพูดแล้วก็นึกถึงเรื่องที่เบลบอกตนเกี่ยวกับเมล ดูเหมือนเมลจะโดนกลุ่มมาเฟียของเยอรมันรังแกมาสินะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ ตอนแรกนึกว่าเป็นพวกเอฟเนอร์ซะอีก แต่เอฟเนอร์น่ะมันอยู่ฝรั่งเศสนะ แล้วก็ไม่มีเครือข่ายอยู่ที่เยอรมันด้วย งงแล้วนะ (ฟรานยังไม่รู้นะคะว่าเบลบอกประเทศผิด และตระกูลเอฟเนอร์ก็คือตระกูลของพ่อฟราน เป็นตนะกูลที่ร้ายมากๆของฝรั่งเศสจร้า)

 

  "สักแผล สองแผลมั้ยครับฟราน ยิ่งอารมณ์เสียอยู่"

 

 มุคุโร่หยิบสามง่ามจ้วงแทงใส่หมวกกบของฟราน นัยน์ตานี่อาฆาตแค้นมาก ก็นะ เข้าใกล้โคลมมาไม่ได้หลายวันแล้วนี่ กอดก็ไม่ได้ ลวนลาม เอ้ย เข้าใกล้ก็ไม่ได้ นกยักษ์สองสีก็ลงแดงได้เหมือนกัน

 

  "ผมไม่อยู่ ฝากดูแลนางิด้วยล่ะเคน"

  "ครับท่านมุคุโร่"

 

 มุคุโร่ละความสนใจจากฟรานมาสั่งงานกับเคนแทน ซึ่งเคนก็รับคำอย่างขยันขันแข็ง

 

  "แล้วก็อย่ามัวแต่วางแผนอะไรกับยัยสายน้ำนั่นทำให้จิคุสะหึงจนเลือดขึ้นหน้านะครับ"

 

  สะดุ้ง...

 

 เคนสะดุ้งเฮือกเมื่อมุคุโร่พูดว่าแผนขึ้นมาลอยๆ แถมยังทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่อีกต่างหาก

 

  'ท่านมุคุโร่รู้เรื่องนั้นแล้วเหรอ เป็นไปไม่ได้'

 

  "หึหึ น่าซีดเชียวเอาเป็นว่าอย่ามัวแต่สนใจบลูเบลจนจิคุสะงอนหอบลูกหนีละกัน อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะเคน"

  "ค...ครับ"

 

 เคนตอบกลับเสียงสั่นเล็กน้อย มุคุโร่ยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะเดินไปที่รถเป็นคนแรก ทิ้งให้เคนยืนตัวสั่นอยู่ที่เดิมคนเดียว ส่วนฟรานก็วิ่งเล่น (?) แล้วไปป่วนซันซัสต่อ เพราะตอนนี้ว่างงานไม่มีอะไรทำ

 

 

  "มุคุโร่คุงยิ้มชั่วแบบนี้แสดงว่ารู้เรื่องเคน กับบลูเบลแล้วสินะ หึหึหึ"

 

  ตัวเองก็ยิ้มชั่ว...ร้าย...ไม่ต่างกันหรอกนะเจ้าบ้าเบียคุรัน

 

 แกมม่าคิดเมื่อเห็นรอยยิ้มของเบียคุรัน ซึ่งมันไม่ได้ต่างไปจากมุคุโร่เลยสักนิด แถมยังดูชั่วร้ายกว่าซะอีก

 

  "ทำหน้าแบบนี้แอบด่าผมเหรอแกมม่าคุงง"

  "เปล่าสักหน่อยคิดไปเองแล้วมั้งเบียคุรัน"

 

 แกมม่าตอบด้วยสีหน้ายียวนกวนบาทาเป็นอย่างสูง ไม่รู้ว่าใครมันเป็นตัวต้นคิดให้แกมม่ามาเป็นผู้ติดตามเบียคุรันเนี่ย

 

  "แล้วนึกยังไงถึงได้ให้ฉันมาเป็นผู้ติดตาม และถ่ายทอดคำสั่งของนายน่ะฮะ คิดว่าฉันจะทำตามงั้นเหรอ"

  "ไม่ทำก็ได้นะแกมม่าคุง ถ้าไม่ทำผมก็แค่กดสวิซท์ดับเครื่องช่วยหายใจของยูนิจัง และสั่งระงับยาทั้งหมดให้ก็เท่านั้นเอง ไม่ได้ขู่นร้าาาา"

 

  ไม่ได้ขู่ แต่ทำจริงสินะไอ้สารเลวเอ้ยยยยยย

 

 แกมม่ากัดฟัน กำหมัดอย่างแค้นใจเพราะเบียคุรันยกสวิทซ์นั่นขึ้นมาแล้วทำท่าจะกด ใบหน้ายิ้มๆนั่นมันช่างน่าเอาฝ่าเท้าไปประทับเสียจริงเลยโว้ยยย

 

  "เอาน่าๆช่วยฉันนิดเดียวไม่ถึงกับตายหรอก ก็แหมทุกคนไม่ว่างนี่นา ซาบุโร่ต้องดูแลโชจัง กับลูกของฉัน ไหนจะเรื่องสืบสวน และดูแลฐานทัพอีก งานเยอะกว่าเจ้านายอย่างฉันอีกนะ (รู้ตัว///กรี๊ดดดดโดนป๋าเบียไล่ฆ่า) บลูเบลก็ถูกส่งไปช่วยหน่วย 3 เดซี่ก็ตั้งท้อง โทริคาบูโตะก็ไม่ว่าง คิเคียวก็ถูกขัง เหอะ พูดถึงคิเคียวแล้วอารมณ์เสีย ไอ้หมอนั่น..!!!"

 

 เบียคุรันทำหน้าไม่พอใจเมื่อพูดถึงคิเคียว ตอนนี้สถานการณ์ของมิลฟีโอเล่กำลังวิกฤตสุดๆเมื่อหัวหน้าผู้พิทักษ์อย่างคิเคียวถูกขังคุกเพราะเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีพยายามฆ่าอิริเอะ และลูกในท้อง ซาบุโร่ก็ซึมกระทือเป็นกระบือไม่มีแรง แต่ก็ยังทำงานต่อได้

 

  ในสภาพที่เหมาะกับคนตายล่ะนะ

 

  "แล้วนายจะทำยังไงกับคิเคียวต่อไป ขังเขาไว้ตลอดชีวิตงั้นเหรอ"

  "ยูนิอาการเป็นยังไงบ้าง"

  "อ้าวไอ้นี่ ถามไม่ตอบ"

 

 แกมม่ารู้สึกหัวเสียที่เบียคุรันบ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบคำถามของเขา แต่ก็ยอมตอบคำถามของเบียคุรันแต่โดยดี

 

  "อาการทรงตัวดีขึ้นตามลำดับ ไม่มีโรคแทรกซ้อน แต่ก็นะท่านยูนิก็ยังไม่ตื่นอยู่ดี"

 

  3 เดือนแล้วตั้งแต่ที่ยูนิบอกคำทำนายว่าจะมี 2 คนถูกฆ่าตาย เธอก็นอนเป็นเจ้าหญิงนิทรามาโดยตลอดพร้อมกับลูกในท้องของเธอ

 

  "กรอด...ฉันนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ ป่านนี้ก็ยังทำให้ท่านยูนิฟื้นไม่ได้"

 

 แกมม่าพูดพร้อมกับก้มหน้ากำหมัดด้วยความคับแค้นใจที่ช่วยอะไรลูกเมียตัวเองไม่ได้นอกจากยืนมอง และคอยดูแลอยู่ข้างๆ

 

  หมับ

 

  "นายทำดีที่สุดแล้วล่ะแกมม่าคุง ยูนิอาการดีขึ้นเรื่อยๆแบบนี้แสดงว่าอีกไม่นานเดี๋ยวเธอก็ตื่น"

  "เหอะ ไม่อยากได้กำลังใจจากนายหรอกนะไอ้คุณบอส"

 

 แกมม่าบอกแบบนั้นแต่ก็ลอบยิ้มออกมา เบียคุรันเองก็ยิ้ม นี่เขากลายเป็นคนดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย หรือว่าเป็นเพราะโชจัง กับลูก ก็นะขอแค่มีพวกเขาเขาก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

 

  เพราะแบบนั้น...เขาถึงต้องทำลายยังไงล่ะ ทำลายทุกอย่างที่มันจะพรากความสุขเพียง 1 เดียวของเขาไป

 

  "ฝากดูแลโชจัง และฐานด้วยนะแกมม่า ถ้ายูนิตื่นแล้วก็ติดต่อมาด้วยล่ะ และถ้าเกิดอะไรขึ้นก็ติดต่อมาทางวิทยุไร้สายนี่นะ"

 

 เบียคุรันส่งเครื่องมือสื่อสารขนาดจิ๋วให้แกมม่า มันเป็นของที่เขาประดิษฐ์เองเพื่อใช้ในสงคราม ก็นะจะให้ติดต่อกันผ่านมือถือมันก็ไม่ค่อยจะสะดวกเท่าไหร่

 

  "แล้วก็ให้คนดูแลเก็นนิชิดีๆล่ะ"

  "..."

  "เพราะเขาอุตส่าห์ช่วยโชจัง กับลูกของฉันไว้นี่นา

 

 เบียคุรันมองแกมม่าอย่างสื่อความหมาย แกมม่าลอบถอนหายใจออกมา ก่อนที่จะบอกกลับไปว่า...

 

  "เออ รู้แล้ว"

 

 แกมม่ารับคำสั้นๆเบียคุรันยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนที่จะเดินตามไปที่รถเป็นคนต่อมา แต่ก่อนที่จะได้เดินไปแกมม่าก็พูดออกมาว่า

 

  "อย่าแพ้เขาล่ะ"

  "..."

  "ถ้าแพ้ล่ะก็ฉันจะยึดฐานทัพนาย แล้วปล่อยอิริเอะให้เป็อิสระ"

  "ดูเหมือนนายจะอยากเป็นเจ้าชายนิทราคู่กับยูนิสินะแกมม่าคูงงงงงงงงงงง"

  

 เบียคุรันหันไปยิ้มเหี้ยม มองแกมม่าตาเขียว กล้าดียังไงคิดจะมาปล่อยกระต่ายตัวน้อยๆของเขาไปฮะ ถึงจะแค่ขู่ก็เถอะ

 

  "หึ ไม่แพ้หรอก...ไม่แพ้แน่นอน"

 

 พูดจบเบียคุรันก็ขึ้นรถตามมุคุโร่ไป แกมม่าที่ได้รับคำตอบจากเบียคุรันก็ยิ้มออกมาเบาๆ

 

  "ชนะได้ก็ดี"

 

 แกมม่ายิ้มก่อนจะเงยหน้าแล้วขี่จิ้งจอกดำของตัวเองกลับฐานทัพมิลฟีโอเล่ทันที แต่ก่อนไปเขาเห็นเคน ลูกน้องของมุคุโร่มีท่าทางแปลกๆ เขากำลังคุยกับใครไม่รู้ท่าทางหัวเสียก่อนจะวางไป ตอนแรกแกมม่าทำท่าจะเข้าไปทัก แล้วชวนกลับด้วยกัน แต่อีกฝ่ายกลับใช้ไฟของตัวเองมุ่งหน้าไปที่ไหนก็ไม่รู้

 

  ซึ่งมันคนละทางกับฐานทัพมิลฟีโอเล่...

 

  "ว่าแต่ทางนั้นมันทางไปหน่วยที่ 3 นี่ เจ้าหมาน้อยนั่นมีธุระที่หน่วย 3 กันนะ"

 

 แกมม่าคิดอย่างสงสัย ก่อนจะปล่อยเลยตามเลยไม่สนใจเคนอีก เพราะต้องรีบกลับไปทำงานตามที่เบียคุรันสั่ง และรีบกลับไปหายูนิ

 

  เพราะไม่คิดว่าเคนจะทำอะไรที่หักหลังพวกเขา หรือมุคุโร่ได้น่ะสิ

 

 

  ทางด้านซันซัส

 

  "ตามนั้นนะเลวี่ ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ก็ให้ลูสมันดูแลปราสาทกับสควอลโล่แทนฉัน"

  "ครับบอส"

 

 ซันซัสสั่งงานทุกอย่างผ่านเลวี่ ความจริงคนที่รับหน้าที่ติดตามเขาในวันนี้ควรจะเป็นลูสซูเรียมากกว่า แต่เลวี่มาแทน เพราะลูสซูเรียอาการไม่ค่อยดี อ้วกโอ๊กอ๊ากมาตั้งแต่เมื่อวาน พอจะให้ชามาลมาตรวจลูสก็ไม่ยอม บอกว่าไม่เป็นอะไรมากทั้งๆที่อ้วกออกมาตั้งขนาดนั้น

 

  "ดูแลลูสดีๆล่ะ ว่าแต่ภารกิจของนายน่ะเริ่มคืนนี้สินะ"

  "ครับ"

 

 เลวี่ตอบซันซัสก่อนจะเว้นวรรคไปช่วงนึงแล้วเรียกบอสของตัวเองอีกครั้ง

 

  "บอสครับ"

  "อะไร..."

 

  พรึ่บ

 

  "ที่ผ่านมาขอบคุณมากๆเลยนะครับ ผมดีใจครับที่ได้เกิดมาเป็นลูกน้องของบอส ขอบคุณที่บอสอนุญาตให้ผมแต่งงานกับคนที่ผมรัก"

  "นายทำอะไรของนายฮะ"

 

 ซันซัสถามด้วยความสงสัย เพราะอยู่ดีๆเลวี่ก็คุกเข่าก้มหัวคำนับตัวเองแทบเท้า...อย่างไม่มีสาเหตุ

 

  "ถ้าชาติหน้ามีจริงผมก็อยากเกิดเป็นลูกน้องของบอสอีกครั้งครับ"

  "..."

  "ต่อจากนี้ฝากด้วยนะครับบอส"

 

 เลวี่เงยหน้ามีสบตาซันซัส นัยน์ตาของเขามีหยดน้ำเล็กๆเลวี่ฝืนไม่ให้มันไหลออกมา ยิ่งทำให้ซันซัสงงกับสิ่งที่เลวี่ทำเข้าไปใหญ่"

 

  "นายพูดแบบนี้หมายความว่ายังไ---"

  "บอสคร้าบบบบ คุยอะไรอยู่อ่ะ มีงานจะฝากให้ผมไปมำบ้างมั้ย มีมั้ย มีมั้ย มีมั้ย มีมั้ย"

 

  เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยงงงงงงงงงงง...

 

 คำถามของซันซัสถูกขัดโดยฟรานน้อยที่วิ่งเข้ามาก่อกวนทำให้ร่างสูงเกิดน้ำโหยิงฟรานไปแบบไม่ยั้ง แต่ก็นะระดับฟรานแล้วไม่มีเจ็บไม่มีคันไม่มีแผล

 

  มีแต่ความงอแง และกวนบาทาล้วนๆแบบไม่มีอะไรผสม

 

  "แง้ บอสใจร้าย ใจร้าย คอยดูนะผมจะไปฟ้องหัวหน้า!!!!"

  "อยากเป็นกบผัดพริกแกงก็เชิญไอ้สวะ"

  "แง้"

  "คอยอยู่กับไอ้เบลมันไปเถอะ เดี๋ยวเผลอๆมันเอาคว้าใครมาเป็นเมียอีกคนน้ำตาจะเช็ดหัวเข่า ลูกเลี้ยงของมาม่อนก็เข้าท่าเรียบร้อย และไม่แรดแบบแก แถมเบลมันก็จะเอ็นดูมากๆซะด้วย"

  "แง้บอสใจร้าย โป้งแล้ววววววววว"

 

 ฟรานงอแงยิ่งกว่าเดิมเมื่อซันซัสพูดเรื่องของเบล และเมลออกมา จริงอยู่ที่พี่เบลเอ็นดูเมล แต่มันไม่ได้เรียบร้อยนะ เกือบฆ่าผมหลายครั้งแล้วเถอะบอสงี่เง่า (ด่าได้แค่ในใจ ด่าออกเสียงกลัวหัวจะไม่ได้อยู่ที่เดิมอีกต่อไป)

 

  "บอสอย่าไปว่าฟรานมันเลยครับ มันยิ่งสมองไม่ปกติอยู่"

  "ลุงงงงง นี่จะช่วยหรือซ้ำเติมเนี่ย"

  "ซ้ำเติม"

  "ลุงบ้า"

  "ฉันไม่อยู่แล้วฝากลูสด้วยนะ ดูแลดีๆด้วยล่ะเบลด้วยนะ สักวันมันจะเห็นค่าในตัวนายอย่ายอมแพ้ไปซะก่อนล่ะ"

 

  เอ๊ะ...

 

 รอยยิ้มของเลวี่มันเจือปนไปด้วยความเศร้า ในใจรู้สึกวูบโหวงแปลกๆแม้แต่ซันซัสยังรู้สึก

 

  "หมายความว่ายังไงอ่ะ"

  "หมายความว่าอย่ามัวแต่งี่เง่า ทำงานตามที่บอสสั่ง ดูแลลูส เบล.และสควอลโล่ดีๆระหว่างที่ฉัน กับบอสไม่อยู่ ถ้ากลับมาแล้วปราสาทเละ สควอลโล่หนี เบล และลูสซึมกระทือละก็มีกระทืบรู้มั้ย"

  "แง้ รู้แล้วไม่เห็นต้องขู่เลยลุงใจร้าย บอสใจร้าย อ๊ากกกกก หัวผมมมมมม"

 

  เลวี่ขยี้หัวฟรานอย่างสนุกสนาน ฟรานเองก็งอแงบ้างว่าบ้าง ซันซัสที่เห็นรอยยิ้มที่แสนสนุกสนานของเลวี่ก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรออกไป และคิดว่าสิ่งที่ตัวเองกังวลเป็นสิ่งที่เขาคิดมากไปเอง

 

  ก็ขอให้มันเป็นเรื่องที่เขาคิดมากไปเองจริงๆเถอะ

 

  "ฉันไปแล้วไอพวกสวะฝากสควอลโล่กับไอ้พวกสวะในปราสาทด้วยล่ะ"

  "ครับบอส/งื้อ"

 

 เลวี่ และฟรานรับคำของซันซัส ก่อนที่ซันซัสจะขึ้นรถไป เขาหันไปหาเลวี่แล้วตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆบอกว่า

 

  "ฝากเรื่องภารกิจด้วยล่ะ ฉันไว้ใจแก ทำให้ดีเหมือนที่ผ่านมาก็พอ"

 

 แค่นั้นก็ทำให้เลวี่หน้าบานยิ้มแก้มแทบปริ ก็นะคำชมของซันซัสเป็นสิ่งที่เลวี่ใฝ่ฝัน และไคว่ขว้ามาตลอดตั้งแต่เมื่อก่อน จนถึงบัดนี้...

 

  และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป...

 

 

 

  ทางด้านยามาโมโตะ

 

  "อี้ผิงฝากนี่ไปให้คนในปราสาทวองโกเล่ทีนะ มันเป็นงานในช่วงที่ฉันไม่อยู่"

  "ค่ะท่านยามาโมโตะ"

  "ฝากเธอไปบอกฮายาโตะของฉันด้วยล่ะว่าฉันจะไม่อยู่หลายวัน"

  "ค่ะท่านยามาโมโตะ"

  "นี่อี้ผิง..."

  "ค่ะท่านยามาโมโตะ"

 

 !!??

 

 ยังไม่ทันได้ถามอี้ผิงก็รับคำยามาโมโตะซะแล้ว จะว่าไปตั้งแต่แยกกันกับแรมโบ้อี้ผิงก็มีอาการเหม่อลอยแบบนี้มาตลอดสินะ

 

  โตเป็นสาวแล้วสินะน้องสาวฉัน อี้ผิง...

 

  "อี้ผิง!!!!!!!!!!!!!!!"

  "กรี๊ดดดดดดดดดดด คะคะท่านยามาโมโตะ"

 

  อี้ผิงตกใจที่อยู่ๆยามาโมโตะก็เรียกตนเสียงดัง ทำให้อี้ผิงหลุดออกจากผวังค์

 

  "เป็นห่วงแรมโบ้เหรอ"

  "เอ๊ะ...ป...เปล่านะคะ ไม่ได้เป็นห่วงซะหน่อย >////<"

 

 ไม่ได้เขินแต่หน้าแดงแปร๊ดยิ่งกว่าลูกตำลึงซะอีก ยามาโมโตะยิ้มเอ็นดูก่อนจะลูบหัวสาวจีนคนเก่งเบาๆ

 

  "ฉันไม่ว่าอะไรหรอก ห่วงก็ห่วงสิ เจ้าวัวน้อยน่าเป็นห่วงจะตายฉันเองก็ยังห่วงเลย"

  "ค...ค่ะห่วงค่ะท่านยามาโมโตะ นี่ก็ผ่านมาอาทิตย์นึงแล้วฉันแต่แรมโบ้ไม่ติดต่อมาเลยค่ะ โทรไปก็ไม่รับสายฉันเลยเป็นห่วง"

  "นั่นสินะ"

 

 1 อาทิตย์ที่ผ่านมาแรมโบ้ไม่ได้ติดต่อมาเลย โทรไปก็ไม่รับสาย คนที่มารับถ้าไม่ใช่บาจิล ก็บลูเบล หรือโนซารุแทน พอถามพวกบาจิลว่าแรมโบ้เป็นอะไรรึเปล่าก็บอกว่าสบายดี กิน เล่น นอนตามปกติไม่มีอะไรผิดปกติ (นี่ส่งไปทำงานนะโว้ยยย ไหนทำงาน///กรี๊ดดดดโดนไฟฟ้าช็อต)

 

  คงลืมล่ะมั้งปกติโทรไปก็ไม่ค่อยจะรับสายอยู่แล้วบอกว่าไม่ว่างเล่นเกมส์อยู่

 

  "บาจิลบอกว่าแรมโบ้ปกติดี แล้วทางฝั่งหน่วย 3 ก็ไม่มีอะไรที่ผิดปกติ เจ้านั่นคงเล่นจนลืมติดต่อไปอย่างทุกทีแหล่ะไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะอี้ผิง"

  "ค่ะ"

 

  แต่อย่างน้อยก็ควรตอบข้อความ หรือรับสายหน่อยสิเจ้าวัวบ้า กลับมาเมื่อไหร่นะแม่จะแฉ่งให้หูแตกเลย

 

 อี้ผิงคิดในใจทั้งโกรธทั้งห่วง อาจเป็นเพราะอยู่ด่วยดันมาตั้งแต่เด็ก และไม่เคยแยกจากกันไกล และนานขนาดนี้ แถมยังมีความรู้สึกดีๆให้กันและกันอีกเลยยิ่งห่วงมากล่ะมั้ง

 

  แถมยังเรื่องรูปของแรมโบ้ที่ตกมาแตกอีกล่ะ กลัวจัง กลัวว่าแรมโบ้จะเป็น 1 ใน 2 ของคำทำนายของท่านยูนิ...ที่ว่าจะมีคนตาย

 

  'ขอให้ปลอดภัยทีเถอะเจ้าวัวบ๋อง'

 

  "ฉันไปก่อนนะอี้ผิงฝากงานที่สั่งด้วยล่ะ"

  "ค่ะ ท่านยามาโมโตะ"

 

 อี้ผิงรับคำสั่ง ยามาโมโตะก็เดินไปที่รถ และเข้าไปทันที...ตอนนี้ผู้เข้าร่วมทริปทำลายโลก...ได้ขึ้นรถกันครบคนแล้ว...

 

 

  ปัง...

 

 

  "งั้นเราก็ไปกันเถอะ...สู่ทริปทำลายล้างโลก...ของพวกเรา โอ้ส"

 

  ยามาโมโตะพูดหลังจากที่เข้ามาประจำที่นั่งคนขับแล้ว ร่างสูงรีบออกรถทันทีเป้าหมายของเขาคือใจกลางของอิตาลี่

 

  สถานที่พวกเขาจะเริ่มสงคราม

 

  เฮ้อ...จะว่าไปเราก็แอบอิจฉานะ...ความสงบสุขที่ญี่ปุ่นน่ะ

 

  อยากไปเที่ยวกับฮายาโตะเหมือนกันนะ เจ้าบ้าฮิบาริ!!!!!!!!!!

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

  ญี่ปุ่น

  เวลา 8.30 น. ก่อนทริปท่องเที่ยวของฮิบาริ

 

  อ้วกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

 เริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยเสียงอ้วกของเรียวเฮที่แพ้ท้องแทนฮานะ มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เช้ามืดแล้วล่ะ ก่อนที่จะเริ่มทริปท่องเที่ยว ที่รถจะออกตอน 9 โมงเช้า

 

  แต่ไม่ใช่แค่เรียวเฮหรอกนะที่ไม่ได้ไป ฮานะเองก็ไม่ได้ไปเพราะท้อง และต้องดูแลสามีที่แพ้ท้อง (?)

 

  และอีกคนนึง...

 

  "แค่ก แค่ก ขอโทษนะคะ ดูเหมือนฉันจะไปเที่ยวด้วยไม่ได้แล้วล่ะค่ะ แค่ก แค่ก"

 

  นั่นก็คือฮารุนั่นเอง

 

  "ฮารุเป็นยังไงบ้างไหวมั้ย"

 

 เท็ตสึถามคนรักอย่างเป็นห่วง เมื่อวานยังดีๆอยู่แท้ๆ แต่วันนี้กลับไข้ขึ้นตัวร้อนจี๋เสียอย่างนั้น

 

  "แค่ก แค่ก ไหวค่ะแต่คงไปเที่ยวด้วยไม่ได้แล้ว ขอโทษนะคะ"

  "เรายกเลิกทริปนี้ดีมั้ยฮารุป่วยแบบนี้ แถมคุณเรียสเฮก็แพ้ท้องไม่หายด้วย"

 

 สึนะที่มาดูอาการพร้อมฮิบาริ เท็ตสึ เคียวโกะ ฮานะ และเรียวเฮ (เรียวเฮแพ้ท้องเลยไปอ้วกในห้องน้ำของฮารุ)

 

  "ไม่ได้นะคะ ทุกคนรอมาตลอด คุณสึนะก็รอมาตลอดนี่นา จะให้ยกเลิกเพราะฉันได้ยังไงคะ แค่ไข้หวัดนอนพักเดี๋ยวเดียวเดี๋ยวก็หายแล้วแค่ก แค่ก"

 

 ฮารุร้องห้ามเมื่อสึนะจะยกเลิกทริป ฮิบาริไม่มีปัญหาอยู่แล้วถ้าสึนะบอกว่าไม่ไปเขาก็พร้อมที่จะตามใจ แต่ฮารุไม่ยอม สึนะก็ได้แต่ลังเล เพราะทุกคนก็รอมาตลอดจริงๆ

 

  "แต่ว่า..."

  "มีฉันดูแลอยู่คุณสึนะไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะคะ"

  "ใช่ค่ะ อย่ายกเลิกเลยนะคะ ทุกคนอุตส่าห์ได้หยุดแล้วแท้ๆ แค่ก แค่ก"

  "แต่..."

  "นะคะ" x2 

  "ก็ได้ครับ ไม่ยกเลิกก็ได้ แต่ผมจะอยู่ด้วย"

  "ไม่ได้ ถ้านายไม่ไป ทริปนี้ก็ต้องถูกยกเลิก และทุกคนต้องทำงานหนักเป็น 2 เท่า"

  "แง้ไม่เอานร้า!!!!!!!!!!"

 

 ทุกคนโอดครวญกันยกใหญ่เมื่อได้ฟังคำประกาศิตจากประมุขของบ้าน ทำให้ได้ข้อสรุปว่าทริปนี้จะถูกจัดต่อไป และสึนะก็ต้องตามไปด้วย

 

  "งั้นผมอยู่ดูแลฮารุเองนะครับ ผมเป็นห่วงเธอ"

  "ไม่ได้นะคะคุณเท็ตสึ"

 

 เท็ตสึที่ขออยู่ก็โดนฮารุปฏิเสธโดยหญิงสาวให้เหตุผลว่า

 

  "คุณเท็ตสึต้องดูแลคุณฮิบาริ กับคุณสึนะนะคะไปเถอะค่ะไม่ต้องห่วงฮารุ"

  "แต่..."

  "ฉันจะดูแลฮารุเอง เท็ตสึอย่าเป็นห่วงเลยนะ"

 

  อ้วกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

  "คนนู้นน่าห่วงกว่าเยอะเลย"

 

 ฮานะพยักพเยิดไปทางเรียวเฮที่นั่งกอดคอห่านไว้ เท็ตสึมองเพื่อนอย่างเป็นห่วง และมองคนรักอย่างเป็นห่วงมากกว่า ร่างโปร่งลูบมือที่ร้อนผ่าวด้วยความห่วงใย เคียวโกะเหลือบเห็นแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของฮารุ เธอมองสายตาว่างเปล่าก่อนที่จะยิ้ม แล้วพูดขึ้นมาว่า...

 

  "งั้นฉันก็จะอยู่ช่วยฮานะจังดูแลฮารุจังกับพี่นะจ๊ะ"

  "ไม่ได้นะ"

 

 ฮารุร้องห้ามเมื่อเคียวโกะบอกว่าจะอยู่ดูแลเธอทำให้ทุกคนมองอย่างสงสัย 

 

  "อุ๊บส์ แค่กๆ เคียวโกะจังเองก็รอวันนี้มาตลอดนะคะ อย่าห่วงฮารุ แล้วไปเที่ยวให้สนุกเถอะนะคะ"

  "ไม่มีฮารุแล้วจะเที่ยวให้สนุกได้ยังไงล่ะ"

 

 สึนะถามพร้อมกับเบะปาก เหมือนเด็กจะร้องไห้ ฮารุเมื่อเห็นสึนะมีท่าทางแบบนั้นก็จับมืออีกฝ่ายแล้วบอกว่า

 

  "ก็เที่ยวเผื่อฮารุสิคะ เที่ยวเยอะๆถ่ายรูปสวยๆมีความสุขมาก คราวนี้พลาดโอกาส แต่คราวหน้าไม่พลาดแน่นอนค่ะ เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงนะคะ"

  "ฮารุ"

  "แล้วก็...ถ้าได้นายน้อยมาฝากฮารุล่ะก็ ฮารุจะดีใจมากเลยค่ะ เพราะฮารุจะรอเป็นแม่นมให้นายน้อย"

  "ฮารุ!!!!!!!!!! >/////////<"

 

 สึนะเขินหน้าแดงเมื่อฮารุกระซิบบอกเรื่องนายน้อย ใจเขามันเต้นตึกตักยังไงไม่รู้ ก็ไม่ใช่ไม่อยากมีหรอกนะ เด็กตัวน้อยที่หน้าตาเหมือนพี่เคียว หรือเขาจะเป็นยังไงนะ

 

  แต่พี่เคียวน่ะสิ...อยากมีกับเขารึเปล่านะ...

 

  "คุณสึนะคะ"

  "หือ...อะไรเหรอฮารุ"

 

 ในขณะที่สึนะกำลังคิดมากอยู่นั้น ฮารุก็เรียกสึนะ และกระซิบอะไรบางอย่าง

 

  "ถ้าคุณสึนะกลับมาแล้วอย่าลืมดูกุหลาบที่ปลูกอยู่ข้างหน้านางฟ้านะคะ"

 

  ฮะ!!??

 

  "หมายความว่ายังไงอ่ะฮารุ"

  "สึนะเราไปเตรียมตัวกันเถอะ ป่านนี้คนอื่นคงเตรียมตัวกันหมดแล้ว พวกนายก็ด้วยนะเท็ตสึ เคียวโกะ"

  "ค...ครับ/ค่ะ"

 

 ยังไม่ทันที่สึนะจะถามฮารุก็โดนพ่อนกขี้หึงลากตัวกลับห้องไปซะแล้ว ฮานะไปลากเรียวเฮออกจากห้องน้ำทำความสะอาดแล้วเรียกให้ทุกคนออกจากห้อง

 

  "เท็ตสึ ฮารุน่ะฉันจะดูแลเองเพราะแบบนั้นไม่ต้องเป็นห่วงนะ เที่ยวครั้งนี้จะมีคนลอบสังหารคุณฮิบาริเหมือนครั้งที่แล้วรึเปล่าไม่รู้ นายต้องตามไปคุ้มกันท่านนะ ยิ่งตอนนี้มีคุณสึนะตามไปด้วย"

  "อ...อืม"

 

 เท็ตสึคิดหนักหน้าที่ของเขาคือปกป้องคุณเคียว และคุณสึนะ จะละทิ้งหน้าที่ไปไม่ได้ แม้ว่าจะเป็นทริปท่องเที่ยวแต่ศัตรูก็พร้อมบุกมาเสมอ ขนาดคราวที่แล้วเป็นทริปดำน้ำดูปะการังรอบเกาะยังตามไปไล่ฆ่าในดงปะการังได้เลย

 

  ศัตรูของคุณฮิบาริมีลอบทิศ แต่...ฮารุ...

 

  หมับ

 

  "คุณเท็ตสึคะฮารุอยากได้สร้อยเปลือกหอย คุณเท็ตสึทำให้ฮารุนะคะ ฮารุจะใส่ในงานแต่งน่ะค่ะ"

  "ฮารุ >//////<"

  "แหม ขอแต่งงานกันแล้วอ่ะดิ ไม่บอกเพื่อนเลยนะเท็ตสึ"

  "เงียบไปเลยครับคุณเรียวเฮ คนป่วยก็อยู่ส่วนคนป่วย อย่ามาแซว"

 

 เท็ตสึหน้าแดงเมื่อฮารุพูดเรื่องงานแต่งออกมา แถมยังโดนเพื่อนสนิทแซวอีกต่างหากใบหน้าขาวของร่างโปร่งเลยเปลี่ยนเป็นสีแดงไปทั้งหน้า เพราะความเขินอาย

 

  หมับ

  จุ๊บ

 

  "ผมรักฮารุนะครับ กลับมาเมื่อไหร่เราแต่งงานกันนะ"

 

 เท็ตสึจับมือที่ร้อนผ่าวของฮารุก่อนจะจุมพิตมัน แล้วขอเธอแต่งงานอีกครั้ง ต่อหน้าเรียวเฮ ฮานะ และเคียวโกะ

 

  "ฮึก ค่ะ ค่ะ ฮารุก็รักเท็ตสึนะคะ รักที่สุดเลย"

 

  "วีดวิ้วววววววววววววววว"

 

  >/////////<

 

  "ยินดีด้วยนะจ๊ะฮารุจัง"

  "ขอบใจนะเคียวโกะจัง"

  "เอาล่ะๆแยกย้ายกันได้แล้วเท็ตสึ กับฮารุไปเก็บของ เท็ตสึฝากไปส่งพี่เรียวเฮที่ห้องทีนะ ฉันจะไปเตรียมอาหารให้ทุกคน จะได้ไปกินในรถกัน"

  "ฉันไปช่วยด้วยนะจ๊ะ"

  "โอเค"

 

 ทั้งหมดแยกย้ายออกจากห้องของฮารุเพื่อให้คนป่วยได้พักผ่อน และเมื่อทุกคนออกไปกันหมดแล้ว...

 

  "ฟู่ว์ออกไปกันแล้วได้เวลาเอาไอนี่ออกสักทีร้อนจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

 

 ฮารุพูดพร้อมกับเอาแผ่นเจลทำความร้อนออกจากเสื้อผ้าและที่นอนของเธอ เธอทำให้มันร้อนตลอดเวลาเวลามีคนมาจีบตัวเธอฉะได้ดูเหมือนกับคนป่วยที่มีไข้สูง

 

  เพราะความจริงแล้วเธอสบายดี ไม่มีอาการป่วยใดๆเลยทั้งสิ้น แต่ที่ต้องแกล้งป่วยเพราะเธอไม่อยากไปเที่ยวทริปออนเซ็น

 

  เพราะเธอมีภารกิจที่ต้องทำมากกว่าไปเที่ยวน่ะสิ...

 

  "เอาล่ะเริ่มปฏิบัติแผนการสืบเรื่องตัวตนที่แท้จริงของ Kill Killer (KK) กัน ณ บัดเดี๋ยวนี้กันเถอะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

  เอาล่ะ...เริ่มนับถอยหลังโศกนาฏกรรม ณ บัดนี้...

 

  

 

 

 

 

 

TBC...

Shadow P.

เงานกไฟ

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++

 

  จะเกิดอะไรขึ้นกันละเนี่ยยยย...หลังจากตอนนี้ไปบางตอนก็เป็นที่ญี่ปุ่นบางตอนก็เป็นที่อิตาลี่ เนื้อเรื่องจะวาปๆไปๆมาๆอาจจะมีงงบ้างขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

 

 

 

  ตอนหน้าก็ยังอยู่ที่ญี่ปุ่นนี่ล่ะไปดูฉากหวานๆกันก่อน...หึหึหึ

 

  จำได้ว่ามีคนเคยขอมาม่ารสต้มยำพริกเผา ยังอยู่มั้ยคะเงาพร้อมเสิร์ฟแล้วนะ 55555

ความคิดเห็น