email-icon

ขอบคุณทุกแรงสนับสนุน ฝากกดถูกใจและคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ 🙏💕

ตอนที่ 4 อย่าให้ฉันเห็นใครเอาเด็กมาเลี้ยงที่นี่อีก

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 อย่าให้ฉันเห็นใครเอาเด็กมาเลี้ยงที่นี่อีก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2564 19:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 อย่าให้ฉันเห็นใครเอาเด็กมาเลี้ยงที่นี่อีก
แบบอักษร

“...” เขาใช้สายตามองมือของเธอที่ขยุ้มแขนเสื้อของเขาเอาไว้ด้วยความรำคาญถึงเขาจะไม่พูดเธอก็รู้ว่าเขารู้สึกยังไงเพราะเคยเป็นแฟนของเขาจึงทำให้เธอรู้นิสัยของเขาดี จึงยอมปล่อยมือออก 

“นายครับคุณแยมเป็นคนเลือกเธอเองนะครับนายทำอย่างนั้นคุณแยมคงไม่พอใจแน่ครับ” ปกป้องกล่าวเรียกสติของเจ้านาย 

“แม่ฉันเลือกพนักงานจากวันเดือนปีเกิด แต่ไม่มีความรับผิดชอบอย่างนี้ก็สมควรไล่ออก”  

ในที่สุดเขาก็ยอมเปิดปากพูดมองเธอด้วยสายตาราบเรียบมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเรียบเฉย  

“ฉันโทรมาแจ้งแล้วว่ามีเหตุสุดวิสัยจริงๆถ้าบอกว่าฉันไม่มีความรับผิดชอบคุณมากกว่ามั้ยที่ไม่มีความรับผิดชอบ”  

เธอสวนกลับทันควันอย่างไม่น้อยหน้า ไม่มีความรับผิดชอบที่เธอเอ่ยถึงไม่ได้หมายถึงเรื่องงานเพียงอย่างเดียว 

เป็นลูกน้องที่ไหนเพิ่งเริ่มงานวันแรกก็กล้ายืนต่อปากต่อคำกับเจ้านายแล้วเสียงพูดคุยในห้องทำให้เหล่าไทยมุงที่กำลังเงี่ยหูฟังหน้าประตูนั้นได้เย็นกันแทบทุกคน เด็กใหม่คนนี้ใช่ย่อยที่ไหน กล้ายืนเถียงต่อหน้านายขนาดนี้ คงไม่มีความเกรงใจใครแน่ 

“อยากทำงานที่นี่มากขนาดนั้นเลย?” 

เขาพูดพร้อมกับจิ้มเข้าหน้าอกของเธอยิกๆในแต่ละคำ พิมดาวถอยร่นมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตาไม่นึกว่าคนที่เลิกกันไปแล้วต้องมาเริ่มความสัมพันธ์ใหม่ในสถานะแบบนี้ 

“ฉันต้องการเอกสารพวกนั้นอีกหนึ่งชุดทำให้เสร็จก่อน 5 โมงเย็น”  

มาวินบอกพร้อมชี้ไปทางตู้เก็บเอกสารเรียงรายเต็มผนังนับแฟ้มรวมๆได้เกือบสามร้อยเล่มก่อนจะเดินออกจากห้องนั้นไป  

พิมดาวได้แต่มองแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไปอย่างทำอะไรไม่ได้กำมือแน่นอย่างเคียดแค้นไม่นึกว่าเขาจะใจร้ายได้ขนาดนี้ มองไปทางปกป้องเขาก็ได้แต่ส่งยิ้มพร้อมชูกำปั้นขึ้นมอบให้เธอ 

“สู้ๆนะครับน้องพิม”  

กล่าวเพียงแค่นั้นก่อนจะรีบเดินตามเจ้านายของตัวเองออกไป  

 

เจ้านายหุนหันเปิดประตูออกจากห้องทำงานอย่างรวดเร็วจึงทำให้เหล่าไทยมุงรีบวิ่งหน้าตั้งแยกย้ายกันไปอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มาวินมองอย่างไม่พอใจพนักงานพวกนี้เห็นทีต้องเรียกไปอบรมที่บริษัทแม่ให้หมด 

เดินเลยจากตรงนั้นอีกนิดในส่วนหลังเคาน์เตอร์ฝ่ายบริการลูกค้าก็เห็นพนักงานเกาะกลุ่มมุงดูอะไรบางอย่างอยู่ เมื่อเห็นนายเหล่าพนักงานที่กำลังหยอกล้อกับเด็กน้อยอยู่ก็ค่อยๆหายไปทีละคน นี่บริษัทชิวขนาดเอาเด็กเข้ามาเลี้ยงแล้วเหรอเนี่ย ต่อไปคงย้ายกันมาเลี้ยงทั้งครอบครัวเจริญล่ะ 

หนูน้อยพาขวัญหันมองซ้ายมองขวาอย่างงงๆที่เหล่าพี่ๆที่กำลังเล่นด้วยก่อนหน้านั้นหายไปหมดแล้ว ดวงตากลมโตกระพริบตาปริบๆอย่างน่าเอ็นดูมองมาวินที่ยืนนิ่งมองเธออยู่ก่อนจะยกมือขึ้นมา 

“สวัสดีค่ะหนูชื่อพาขวัญค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”  

สองมือเล็กป้อมยกขึ้นมาพนมมือพร้อมเอ่ยคำตามที่เจ้แดงชอบสอน ก่อนหน้านี้เธอทำแบบนี้เหล่าพี่ๆต่างยิ้มและชื่นชมเธอกันใหญ่ว่าช่างพูดช่างจา แต่ทำไมลุงคนนี้ถึงได้ยืนทำหน้ายักษ์ใส่เธอแบบนี้  

จะหันไปหาลุงนนนี่ ลุงนนนี่ก็เพิ่งขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เหล่าพี่ๆก็ค่อยๆโงหัวขึ้นมาจากที่ทำงานส่งสัญญาณแปลกๆให้เธอนั้นเงียบเสียงแต่หนูน้อยนั้นไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าต้องทำยังไง  

“อย่าให้ฉันเห็นว่าใครเอาเด็กมาเลี้ยงที่นี่อีก มีคราวหน้าไล่ออกให้หมด”  

มาวินไม่ได้ตอบรับหนูน้อยแต่หันไปกล่าวกับปกป้องแทน เมื่อทิ้งคำประกาศิตเอาไว้แล้วเขาจึงรีบเดินออกไป  

“พาขวัญนั่งรอคุณแม่อยู่ที่นี่ก่อนนะครับลุงไปละ”  

ปกป้องยิ้มพร้อมยกมือขึ้นยีหัวเด็กน้อย หนูน้อยยกมือไหว้อย่างไม่ค่อยเข้าใจนักได้แต่นั่งทำตาปริบๆบนเก้าอี้  

ปกป้องไม่นึกเลยว่าพิมดาวจะพาลูกมาเลี้ยงที่บริษัทด้วย ทั้งที่ตัวเองก็เพิ่งมาทำงานวันแรกแท้ๆสามีของเธอไม่ช่วยเลี้ยงลูกเลยหรืออย่างไรถึงได้ปล่อยลูกเมียนั่งมอเตอร์ไซค์มาทำงานทั้งเกิดอุบัติเหตุเขาก็ไม่เห็นว่าพิมดาวจะโทรบอกผู้เป็นสามีเลย 

เสียงรองเท้าส้นสูงดังกึกๆมาแต่ไกล คุณแยมที่เหล่าพนักงานทุกคนให้ความเคารพเดินเข้ามา ใบหน้านั้นประกอบไปทั้งโบท็อกซ์ ฟิลเลอร์ ร้อยไหม หรือแม้กระทั่งเมโสแฟต ถึงจะอายุปาเข้าไปเกือบหกสิบปีแล้ว แต่ใบหน้ายังตึงเปรี๊ยะยิ่งกว่าสาวยี่สิบ 

เดินยิ้มมาแต่ไกลทั้งสองข้างหิ้วถุงกระดาษอันเป็นของฝากที่เธอตั้งใจแวะซื้อมาฝากพนักงานที่ออฟฟิศของเธออย่างใจดี ถึงจะไม่ค่อยเข้าแต่ถ้ามาแต่ละทีนั้นมักมีของกินแบบนี้มาฝากเป็นประจำ 

“อ้าวคุณปกป้องมาทำอะไรที่ออฟฟิศดิฉันคะ”  

หนึ่งในพนักงานรีบวิ่งมารับถุงอย่างรวดเร็ว  

“เอาไปแบ่งกันกินให้ครบนะถ้าไม่ครบเดี๋ยวให้คุณพลเอาขึ้นมาให้อีก” 

 เธอหันไปบอกกับพนักงานอย่างใจดี คุณพลนี้คือคนขับรถของเธอ 

“อ้าวเด็กที่ไหนเนี่ยน่ารักจังเลย”  

คุณแยมเลิกให้ความสนใจปกป้องไปแล้วไม่รอคำตอบรีบสนใจเด็กผู้หญิงน่ารักน่าชังตรงหน้านี้แทน  

“สวัสดีค่ะหนูชื่อพาขวัญค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”  

เด็กน้อยยกมือไหว้ยิ้มร่าออกมาอีกครั้งราวกับถูกตั้งโปรแกรมอัตโนมัติไว้แต่ก็ถูกใจคุณแยมไม่น้อย  

“น่ารักจัง ป่ะๆเข้าไปนั่งเล่นในห้องกว้างๆของย่าดีกว่า”  

คุณแยมหรือยลธิดาผู้ถูกเรียกคุณยายจากหลานแฝดชายหญิงเอเดนกับนาเดีย จึงอยากถูกเรียกว่าคุณย่าบ้างจึงเอ่ยแทนตัวเอง 

พาขวัญยอมให้ผู้ใหญ่อุ้มไปอย่างง่ายดายเมื่อผู้ใหญ่ตรงหน้านี้ไม่ได้มีทางท่าน่ากลัวดูใจดีมากกว่า  

“ลูกใครคะฉันขอเอาไปเลี้ยงแป๊บนึงเดี๋ยวเอามาคืนนะจ้ะ”  

คุณแยมเอ่ยดังทั่วทั้งออฟฟิศบอกเล่าแก่เหล่าพนักงานแล้วเดินเข้าห้องทำงานของตัวเองไปอย่างอารมณ์ดี วางหนูน้อยพาขวัญเอาไว้บนโซฟาในห้องทำงานของเธอ  

กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยคลุ้งไปทั้งห้องทำให้เธอนั้นขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย  

“ตาวินเพิ่งเข้ามาทำงานที่ห้องทำงานของฉันเหรอเนี่ย หนูนั่งรอย่าที่นี่ก่อนนะเดี๋ยวย่าหาอะไรให้เล่น”   

หนูน้อยพาขวัญนั่งเล่นรออย่างว่าง่าย พร้อมมองไปยังคุณย่าที่กำลังเดินเหมือนหาอะไรสักอย่าง  

“ไม่ใช่มาแอบเปลี่ยนอะไรของฉันอีกนะ”  

เธอเดินไปทางตู้เซฟที่อยู่หลังโต๊ะทำงานก็โล่งใจที่เห็นหินมงคลที่เธอเพิ่งได้มานั้นยังอยู่ที่เดิม ลูกชายไม่เอาไปปล่อยเช่าต่อเหมือนครั้งก่อน  

พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปครอบครัวที่ตั้งเอาไว้อยู่ด้านหลังเป็นภาพสมัยเด็กของลูกชายและลูกสาวทั้งสองตั้งเรียงรายเอาไว้อยู่  

มือขาวเนียนหยิบกรอบรูปเด็กผู้หญิงอายุราวสามขวบที่นั่งอยู่บนโซฟาสีน้ำตาลมือกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรดเอาไว้ขึ้นมามอง  

“ยัยยิปซีตอนเด็กเห็นแล้วคิดถึงยังเลย”  

เธอกล่าวพร้อมถือกรอบรูปขึ้นมอง เพิ่งห่างจากลูกสาวได้ไม่นานก็คิดถึงอีกแล้ว 

เมื่อมองผ่านกรอบรูปไปเห็นหนูน้อยพาขวัญกำลังนั่งกอดตุ๊กตาอยู่ คุณแยมจึงรีบยกมือขึ้นทาบอกอย่างตกอกตกใจ  

“หน้าเหมือนยัยยิปตอนเด็กไม่มีผิดอย่างกับฝาแฝด”  

คุณแยมเอ่ยอย่างตกใจมองรูปและเด็กน้อยสลับไปมาอย่างไม่เชื่อสายตาพยายามหาจุดจับผิดแต่ก็ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือน 

ถ้าเธอไม่สนิทสนมตัวติดกับลูกสาวตลอดเธอคงคิดว่านี่เป็นลูกอีกคนของลูกสาวเธอแล้ว  

“น่าแปลกคนเราจะหน้าเหมือนกันโดยไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย หรือว่ายัยยิปซีจะหน้าโหล”   

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว