email-icon

ขอบคุณทุกแรงสนับสนุน ฝากกดถูกใจและคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ 🙏💕

ชื่อตอน : บทนำ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2564 20:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ 1
แบบอักษร

บทนำ

ณ บริษัท วาย.เอ.เอ็ม จำกัด (มหาชน) อันเป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ติดอันดับท็อปไฟท์แห่งภาคพื้นเอเชียและแปซิฟิคที่ตอนนี้กำลังขยายไปถึงทวีปยุโรปและทวีปแอฟริกา

ก่อนหน้าแรกเริ่มกิจการเริ่มต้นจากศูนย์โดยอาศัยการซื้อบ้านมือสองมีประวัติราคาแสนถูกที่ไม่มีคนไหนกล้าซื้อนำมาเพิ่งทั้งวิธีทางไสยสาตร์และฮวงจุ้ยเข้ามาเสริมจนกลายเป็นบ้านใหม่ราคาแพง อันก่อตั้งโดยคุณยลธิดาและสามีคุณวิทยาจนทุกวันนี้ได้เป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่ครอบคลุมทั้งหมู่บ้าน คอนโด และโรงแรม กระจายตัวอยู่ทั่วทั้งภูมิภาคเอเชีย

การจะเข้าทำงานที่บริษัทแห่งนี้นั้นไม่ง่ายเพราะต้องผ่านการคัดเลือกอย่างมหาโหดทั้งการทดสอบทางด้านไอคิวและอีคิวที่ต้องมีผลสัมพันธ์กัน แต่ด้วยค่าตอบแทนและสวัสดิการที่สูงลิ่วจึงทำให้คนตบเท้าเข้ามาสมัครร่วมพันคนในแต่ละครั้ง การจะเป็นนักศึกษาฝึกงานที่แห่งนี้ก็ไม่ง่ายด้วยเช่นกัน

พิมดาวนักศึกษาฝึกงานชั้นปีที่ 4 กำลังนั่งรออยู่หน้าห้องท่านรองประธานมือไม้เริ่มเย็นซึดไปทั้งมือทั้งเท้าเกิดฝ่ามือเริ่มยุบยิบด้วยความประหม่า

เธอไม่รู้ว่าข่าวดีที่เธอกำลังจะพูดกับบุคคลที่เธอตั้งตารออยู่นี้เขาจะดีใจกับเธอไหม แต่สำหรับเธอนี่ถือเป็นข่าวดีและพยานรักของเธอและเขาที่มีต่อกันมาร่วมสามปี

พิมดาวรู้จักกับแฟนหนุ่มผ่านทางยิปซีผู้เป็นยายรหัสของเธอ วันแรกที่เธอได้เจอกับเขาในขณะที่เธอนั้นเพิ่งเข้าเรียนปี 1 ส่วนยิปซีนั้นอยู่ปี 4 โดยที่ยิปซีได้เลี้ยงต้อนรับหลานรหัสเช่นเธอ ในวันนั้นมาวินได้มารับน้องสาวพอดีเลยทำให้เธอนั้นรู้สึกถูกชะตากับมาวินตั้งแต่แรกเห็น และแม่สื่อของเธอนั้นคือยิปซียายรหัสของเธอ

ถือว่าเป็นโชคดีที่เด็กกำพร้าอย่างเธอได้รู้จักกับบุตรชายของมหาเศรษฐีคนนี้ทางครอบครัวของมาวินก็ไม่ได้รังเกียจเด็กกำพร้าอย่างเธอสักนิด ทั้งยังเอ็นดูราวกับเธอนั้นเป็นลูกสาวอีกคนของพวกเขา แต่เธอก็ยังเกรงใจทุกคนอยู่ดี เลยพยายามพึ่งพาตัวเองให้ได้มากที่สุด

หลังเลิกเรียนก็ทำงานพาร์ทไทม์ตกดึกก็มีมาวินมารอรับกลับหอพักของเธออยู่ทุกวัน เธอก็ไม่นึกเหมือนกันว่าเขาจะสนใจเธอถึงขั้นขอไอดีไลน์ของเธอจากยิปซี แล้วทักเธอมาด้วยสติ๊กเกอร์ยิ้มเพียงรูปเดียว

มาวินเป็นคนเงียบขรึมพูดน้อยนับคำได้ ส่วนมากจะถนัดในการแสดงออกเสียมากกว่า เป็นเพราะเขาไม่ค่อยพูดระหว่างที่คบกันมา 3 ปี ทั้งคู่ไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้ง เมื่อเธอถึงคราวต้องมาฝึกงานเขาไม่ยอมให้เธอไปฝึกที่ไหนเธอเลยต้องมาฝึกงาน ณ ที่แห่งนี้

ระหว่างการฝึกทั้งสองต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน เขาเป็นเจ้านายส่วนเธอเป็นเด็กฝึกงาน โดยแอบลอบพบกันหลังเลิกงานทุกวันโดยมีมาวินเป็นคนคอยไปรับไปส่งเธอทุกครั้ง

ในเวลานี้เป็นเวลาห้าโมงกว่าแล้วเหล่าพนักงานทุกคนเริ่มทยอยออกจากตึกพิมดาวเลยขึ้นมานั่งรอเขาอยู่ชั้นบนสุดของตึกอย่างเช่นทุกวัน

ปกป้องลูกน้องคนสนิทของมาวินเปิดประตูห้องเดินออกมาด้วยสายตาไม่สู้ดีราวกับกำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเธอ พิมดาวยกมือไหว้เพื่อทักทายอย่างเช่นทุกครั้งแต่ครั้งนี้ดูเหมือนสถานการณ์จะดูอึมครึมกว่าทุกครั้ง

ชายร่างสูงสวมชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างดีจากห้องเสื้อชื่อดังเดินออกมา แววตาของเขาในตอนนี้นั้นกลับมองเหมือนเธอนั้นเป็นคนไม่รู้จักของเขา

“พี่วินเครียดเรื่องงานเหรอคะทำไมทำหน้าบึ้งจัง”

พิมดาวเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มสดใส เขย่งปลายเท้าเอื้อมมือสองข้างขึ้นจับมุมปากทั้งสองข้างของมาวินให้ยิ้มขึ้นอย่างที่เธอชอบทำเป็นประจำตอนที่เขาเครียด

ถึงเขาจะเป็นคนไม่ค่อยพูดค่อยจาแต่ถ้าเธอทำแบบนี้แล้วเขามักจะอมยิ้มให้กับเธอเสมอ แต่ว่าวันนี้นอกจากเขายังไม่ยิ้มให้เธอแล้วเขากลับปัดมือของเธอออกพร้อมเบือนหน้าหนีอย่างนึกรำคาญเธอแทน

พิมดาวหันไปทางปกป้องที่น่าจะรู้อาการของผู้เป็นนายดีแต่ว่าปกป้องกลับขยิบตาเชิงห้ามปรามเธอ

เขาคงจะเครียดเรื่องงานจริงๆอย่างที่เธอคิดนั่นแหละ หากเขาเครียดจริงๆเธอควรที่จะเลิกกวนเขาให้เวลาเขาจัดการกับความเครียดของตัวเองเดี๋ยวเขาก็ดีขึ้นเอง ข้อนี้เธอรู้ดี พิมดาวจึงเดินตามหลังมาวินที่เดินนำหน้าไปแล้ว เรื่องสำคัญที่เธอจะบอกกับเขาคงเอาไว้วันหลังแล้วกัน

แต่คนมันตื่นเต้นดีใจไปหมดแล้วจะให้เธอเก็บมันเอาไว้ได้ยังไงไหว ระหว่างกลับมายังหอพักของเธอเขามองแต่ข้างทางไม่มองมายังเธอเลยแม้แต่หางตา ส่วนปกป้องที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถในวันนี้นั้นได้แต่มองผ่านกระจกหลังมาด้วยรอยยิ้มให้กำลังใจ

“วันนี้พี่วินไม่ขึ้นไปเหรอคะ”

เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นเมื่อรถยนต์คันหรูมาจอดหน้าเจ้แดงแมนชั่นที่เป็นหอพักของเธอ

ที่ในทุกวันเขาจะมาส่งเธอและขึ้นไปทานอาหารกับเธอทุกวันค่อยกลับ บางวันก็ซื้อจากข้างนอกเข้ามาทานบางวันก็เป็นเธอที่ทำหน้าที่เป็นแม่ครัวทำให้เขาทาน

“...” เขาหันมามองเธอเพียงวูบเดียวพร้อมเสหน้าหนีไปอีกทาง นี่หมายถึงว่าเขาปฏิเสธ เธอรู้ดี

“พี่ปกป้องคะขอพิมคุยกับพี่วินแป๊บนึงได้ไหมคะ”

ปกป้องทำหน้ากระอักกระอ่วนนิดนึงก่อนเปิดประตูรถลงไป ในตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่เขาและเธอ เสียงเครื่องยนต์ด้านนอกให้พอได้ยินบรรยากาศในรถตอนนี้มันทั้งเงียบและเย็นจนอึดอัด

“พี่วินคะ” เธอจับใบหน้าคมคายให้หันมา พร้อมกับยิ้มให้แก่เขา “พิมมีข่าวดีจะบอกค่ะ”

“...” เขามองเธอนิ่งๆสายตาห่างเหินจนทำให้รู้สึกได้ทำให้เธอชักเริ่มรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมา คนคบกันมาตั้งสามปีหากมีอาการเริ่มแปลกไปเธอย่อมรู้สึกได้เป็นเรื่องปกติ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว