facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2564 12:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

 

ตะวันคล้อยหลังกำลังจะลาลับขอบฟ้า รถเก๋งสีบรอนซ์เทาคันเก่าขับลัดเลาะมาตามถนนเลียบคลองชลประทาน ก่อนจะเลี้ยวซ้ายผ่านไม้กั้นตรงหน้าป้อมยามเข้ามาในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของเชียงใหม่มากนัก 

‘แทนไท’ ชายหนุ่มเจ้าของรถเหยียบเบรกชะลอความเร็ว ก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปในรั้วบ้านทาวน์โฮมสองชั้นหลังหัวมุม ซึ่งเป็นบ้านหลังเก่าของครอบครัว ที่ตอนนี้เขาอยู่ร่วมกับเพื่อนอีกคน 

เมื่อรถจอดสนิท เขากอบโกยหิ้วถุงผักและเนื้อสัตว์ที่ซื้อมาจากตลาดลงจากรถ เดินอ้อมไปที่ห้องครัวหลังบ้าน พร้อมกับตะโกนเรียก ‘ชายแดน’ เพื่อนสนิทที่อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันเสียงดังลั่น 

“คุณชายแดนครับ ผมซื้อของตามที่สั่งมาแล้วครับผม” 

เขาเรียกแบบนี้อยู่ทีสองที แต่ดูเหมือนเสียงของเขาจะดังไปไม่ถึงอีกคน 

“ไอ้คุณชายแดน มึงอยู่ไหนวะ” 

ชายหนุ่มเรียกชื่อเดิมเป็นครั้งที่สาม แต่ก็ยังไร้เสียงขานรับ 

“ไอ้สัสนี่แม่ง...หายไปไหนวะ เรียกแล้วก็ไม่ตอบ” 

แทนไทพูดกับตัวเอง พลางเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ก่อนจะเปิดประตูห้องของเพื่อนร่วมชายคา แต่...ดันจ๊ะเอ๋กับภาพตรงหน้า!! 

เพื่อนสนิทตัวดีกำลังขยับสะโพกสอบเข้าออก โดยมีขาขาวสองข้างพาดอยู่ตรงบ่าแกร่ง พร้อมกับเสียงครางอู้อี้ในลำคอ ผู้หญิงคนนั้นคือสาวสวยดาวคณะบริหารธุรกิจ แทนไทจำเธอได้ 

ทุกคนชะงักนิ่งเข้าสู่โหมดเดดแอร์ไปสองสามวิ...ก่อนสาวเจ้าจะกรี๊ดขึ้นมาที่เห็นคนแปลกหน้า แล้วพลันรีบเอาผ้าห่มขึ้นมาปิดบังร่างกาย 

“เชี่ยไท...ไม่มีมารยาท สัส! วันหลังหัดเคาะประตูดิวะ” 

แทนไทรีบปิดประตูก่อนจะสบถคำหยาบออกมาหลายสิบคำตามหลัง เรื่องนี้ไม่ใช่เพิ่งเคยเกิดขึ้น แต่มันเกิดขึ้นบ่อยเสียจนเขาเอือมแล้วเอือมอีก ด่าเพื่อนสนิทเรื่องนี้ไปตอนเช้า ตอนเย็นมันก็เอาผู้หญิงมานอนเหมือนเดิม บางวันมีเซ็กส์กัน ผู้หญิงร้องครางเสียงดังจนเขานอนแทบไม่ได้เลยก็มี 

แต่ด่าชายแดนไป ก็เหมือนพูดกับก้อนหินกับต้นไม้นั่นแหละ มันไม่รับฟังแถมยังไม่สะทกสะท้านกับคำด่าของเขาสักนิด 

หากย้อนกลับไปเมื่อสมัยเป็นเฟรชชี่ปีหนึ่ง พวกเขาทั้งคู่ถูกจับพลัดจับผลูให้มาเป็นรูมเมทกัน จากการจับฉลากของอาจารย์ประจำหอใน 

ชายแดนเป็นเด็กกรุงเทพแต่กำเนิด เกิดที่กรุงเทพ โตที่กรุงเทพ พ่อเขาเป็นคนอังกฤษ แม่เป็นคนไทยเชื้อสายจีน เขาย้ายมาที่นี่ทันทีที่สอบติด เพราะมันเป็นมหาวิทยาลัยที่เขาใฝ่ฝันอยากจะมาเรียนตั้งแต่สมัยอยู่มัธยมปลาย เขาชอบบรรยากาศของเชียงใหม่ ชอบภูเขา ชอบความเนิบช้าของผู้คน รวมถึงวิถีชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ของที่นี่ 

จริงๆ มันอาจจะเป็นเพราะความเบื่อหน่ายของชีวิตเร่งรีบวุ่นวายในเมืองกรุงที่สะสมมานาน การเลือกเรียนที่นี่ จึงเหมือนการหลีกหนีชีวิตที่จำเจน่าเบื่อ และที่สำคัญ...กิตติศัพท์เรื่องความน่ารักของสาวๆ มหาลัยนี้ก็ขึ้นชื่อ จนเป็นอีกเหตุผลที่ช่วยดึงดูดให้เขาอยากมาเรียนที่นี่ 

ตอนนี้ชายแดนเป็นนักศึกษาปี 3 คณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาคอมพิวเตอร์ เขาเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ หุ่นดี กล้ามแน่น ผิวขาวสะอาด โดยเฉพาะหน้าตาแบบฉบับลูกครึ่ง ที่มันหล่อเหลาราวกับถูกเทพเจ้าบรรจงปั้นขึ้นมา ดวงตาสีดำขลับโตสวย จมูกโด่งเป็นสัน ดูแล้วช่างเข้ากันกับปากทรงกระจับสีชมพูสวยเข้ารูปนั่น จะมองทางไหนก็แทบไม่มีที่ติ 

ส่วนแทนไทเป็นคนเชียงใหม่แต่กำเนิด ตอนนี้เขาเรียนอยู่ปี 3 คณะเศรษฐศาสตร์ จะว่าไปแทนไทรูปร่างแทบจะไม่ต่างจากชายแดนเท่าไหร่ จะต่างกันก็แค่ความสูงที่เตี้ยกว่าอีกคนแค่ไม่กี่เซน และหุ่นที่บางกว่าอีกคนเล็กน้อย ผิวขาวเนียนสไตล์หนุ่มชาวเหนือ บวกกับหน้าตาที่เป็นเอกลักษณ์และน่าเอ็นดู ปากนิด จมูกหน่อย ดูๆ แล้วหน้าตาของแทนไทจะออกไปทางเกาหลีญี่ปุ่นมากกว่า โดยเฉพาะเวลาที่เขายิ้ม มันเป็นยิ้มพิฆาตที่ทำเอาสาวๆ กรี๊ดสลบกันเป็นแถว 

ด้วยความหล่อขั้นเทพของทั้งคู่ จึงทำให้ตำแหน่งเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์และเศรษฐศาสตร์ในปีนั้นจึงไม่ไปไหนไกล แถมแทนไทยังได้ตำแหน่งเดือนมหาลัยไปครองด้วยคะแนนที่เฉือนเอาชนะชายแดนไปแค่สองคะแนน เรียกได้ว่าพวกเขาเป็นคู่ฮอตของที่นี่ก็ว่าได้ 

ด้วยความที่ทั้งคู่เป็นรูมเมทและเป็นเพื่อนสนิทกัน ไม่ว่าจะขยับตัวไปทางไหน ก็มีแต่สาวๆ กรี๊ดกร๊าดจนเกิดกระแสคู่จิ้น #ชายแดนแทนไท ขึ้นมาในหน้าเพจดาวเดือนของมหาลัยอยู่บ่อยๆ 

แต่กระแสคู่จิ้นที่เหล่าชิปเปอร์สาววายสร้างขึ้นนั้น ดูเหมือนจะถูกล่มเรือโดยชายแดนมาโดยตลอด จนหลังๆ เหล่าชิปเปอร์ก็เลิกชิปเลิกกาวเลิกจิ้นทั้งคู่ไปโดยปริยาย 

เหตุมาจากทุกๆ สองสามเดือน ชายแดนมักจะเปลี่ยนผู้หญิงแทบไม่ซ้ำหน้า เรียกได้ว่าดาวคณะเกือบทุกคณะ ไม่ว่าจะรุ่นเดียวกัน รุ่นพี่ หรือรุ่นน้อง ชายแดนฟาดเรียบจนเกือบหมด แม้แต่อาจารย์สาวๆ บางคนก็โดนชายแดนตกกันเป็นว่าเล่น 

ส่วนแทนไทน่ะเหรอ? รายนั้นเป็นเด็กดี เด็กเรียน และเรียบร้อยมาก ไม่เคยมีข่าวเสียๆ หายๆ ไม่ออกนอกลู่นอกทาง ไม่เหมือนกับอีกคน ที่ดูแล้วยังไงก็ไม่น่าจะเป็นเพื่อนสนิทกันได้... นิสัยและสันดานแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว 

ตัดภาพกลับมาที่บ้านหลังเดิม หลังจากแทนไทเห็นภาพอุจาดตาเมื่อครู่และกร่นด่าไอ้เพื่อนหื่นไปเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปในห้องนอนตัวเอง ถอนหายใจยาวๆ หยิบหูฟังขึ้นมาเสียบเข้าที่หูทั้งสองข้าง ก่อนจะเปิดเพลงแนว Bossa Nova ที่ตัวเองชอบกลบอารมณ์ที่ขุ่นมัวเมื่อครู่ แล้วนั่งลงทำรายงานที่ค้างไว้ต่อ 

เมื่อชายแดนเสร็จกิจเรื่องอย่างว่า ก็เดินลงไปส่งสาวสวยคนนั้นที่หน้าบ้าน จากนั้นเขาจึงกลับเข้าครัวไปทำกับข้าวมื้อเย็นต่อ 

ไม่นานนัก ชายแดนตะโกนเรียกให้อีกคนลงมากินข้าวเย็น วันนี้เป็นเวรเขาทำอาหาร ต้มยำกุ้ง ผัดผัก และไข่เจียว จึงเป็นอาหารง่ายๆ ที่เขาทำให้ตัวเองกับอีกคนกินเป็นมื้อเย็นในวันนี้ 

ชายแดนเรียกแทนไทสองสามที แต่เรียกเท่าไหร่ก็ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับ เขาจึงเดินขึ้นไปเรียกที่ห้อง เคาะประตูอยู่นานสองนาน คนในห้องก็ไม่ยอมเปิดออกมาเสียที จนเขาต้องใช้วิชาสะเดาะกุญแจที่เคยร่ำเรียนมา ไขก๊อกๆ แก๊กๆ สองสามทีจนลูกบิดคลายล็อก แล้วจึงเปิดประตูเดินเข้าไป 

แทนไทที่นั่งหันหลังให้ประตูและทำรายงานอยู่สะดุ้งโหยง รีบดึงหูฟังออกจากหู เขาว่าเขาล็อกห้องแล้วนะ แต่ทำไมไอ้เพื่อนคนนี้มันถึงเข้ามาได้ล่ะ 

“มึงเข้ามาได้ไงวะ” 

“ห้องมึงไม่ได้ล็อก...ลงมากินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวกับข้าวเย็นแล้วมันจะไม่อร่อย” 

ชายแดนแถไปหน้าด้านๆ คงเป็นเพราะอีกคนใส่หูฟังอยู่ เลยทำให้ไม่ได้ยินทั้งเสียงที่เขาเรียกและเสียงสะเดาะกุญแจเมื่อครู่ แต่ดีแล้ว...แถไปแบบนี้แหละ ถ้ามันรู้ความจริงเขาคงโดนมันด่าอีกแน่ๆ 

“อ้าว...น้องดาวคณะบริหารฯ นั่นกลับไปแล้วเหรอ” 

“เออ น้องเค้ากลับไปเป็นชาติละ กูเกรงใจมึง ทำเสร็จก็เลยให้น้องเค้ากลับไปก่อน” 

“สัสแดน! วันหลังมึงจะเอาใครมาทำอะไรที่นี่ ก็หัดล็อกประตูด้วยนะเว้ย กูเห็นละอุบาว์ทลูกตา” 

“เออๆๆ บ่นเยอะเป็นพ่อกูเลยนะมึง” 

ชายแดนรีบพูดตัดบท ดึงแขนเพื่อนรักให้ลุกมาจากเก้าอี้ แล้วลากมันลงบันไดมา ก่อนจะขยับเก้าอี้ให้อีกคนนั่งลงตรงโต๊ะกินข้าวที่ประจำ 

“ไอ้ไท กูขอโทษ กูทำต้มยำกุ้งที่มึงชอบให้แล้ว พอจะไถ่โทษได้ปะล่ะ” 

แทนไทชะโงกหน้าไปดูกับข้าวที่อยู่บนโต๊ะ 

“สัส! รอดตัวไปนะมึงวันนี้ ถือว่าหาของมาไถ่โทษกูได้ดี กูให้อภัย แต่วันหลังถ้ากูเห็นอีก กูไล่มึงออกจากบ้านแน่” 

“โหดจังวะ!! แล้วมึงอะ อยู่กับกูมาสามปีแล้ว ไม่เห็นมึงมีแฟนสักทีเลยวะ กูพอมีน้องๆ เหลือในสต็อกนะ สนใจมะ?” 

“เรื่องของกู เสือก!” 

“เชี่ยไท...ต่อหน้าคนอื่นมึงโคตรจะเรียบร้อย มาดคุณชาย พูดจาก็ไพเราะอ่อนหวาน แต่กับกู มึงแม่งโคตรปากหมา ด่ากูเอาๆ” 

ทั้งสองยังคงเถียงกันและด่ากันไปมา แม้ปากจะทะเลาะกันไม่หยุด แต่ในขณะเดียวกันมือของชายแดนก็สาละวนกับการแกะหัวกุ้งหางกุ้งออก แล้วโยนกุ้งตัวขาวๆ ลงไปในจานข้าวของอีกคนจนเต็มจาน เหลือไว้ให้ตัวเองกินแค่สองสามตัว 

ระหว่างนั้น แทนไทวางช้อนส้อมลง และทำหน้านิ่งเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง 

“ไอ้แดน...กูมีเรื่องจะบอกว่ะ ว่าจะบอกมาหลายวันละก็ไม่ได้บอกซะที แม่งขี้เกียจเก็บไว้แล้ว อันนี้ซีเรียส” 

หน้าของแทนไทดูเครียดตึงขึ้นมาทันทีที่เขาพูดประโยคนี้จบ จนทำให้อีกคนที่มองหน้าเขาอยู่เริ่มทำหน้าเครียดตามไปด้วย 

“อะไรของมึงวะไท มีเรื่องอะไร ทำหน้าเครียดเชียว” 

“เอ่อ...กูว่ากูเป็นเกย์ว่ะ” 

แทนไทพูดโพล่งออกมาให้เพื่อนสนิทตัวเองฟัง แต่นั่นมันทำให้ชายแดนนิ่งเงียบไปด้วยความอึ้ง ตัวนิ่งชะงัก ช้อนที่ถูกคาบคาไว้ในปากตกลงกระทบจานดังแกร๊ง! 

“...” 

“ไอ้แดน มึงอย่ารีแอคเว่อร์ขนาดนั้น แล้วก็อย่าเงียบ กูใจไม่ดี” 

“กูว่าละ…เห็นมึงไม่มีแฟนซะที ทั้งๆ ที่มึงก็แม่งโคตรหล่อ แถมยังเป็นเดือนมหาลัยอีก แล้วดูสาวๆ วิ่งเข้าหามึงเป็นว่าเล่น แต่มึงแม่งไม่สนใจใครสักคน กูเห็นแล้วแม่งโคตรเสียดายแทนเลย...กูเคยคิดเล่นๆ ถ้ามึงไม่ใช่เกย์ ก็คือตายด้านแหละ” 

“มึงรู้แบบนี้แล้วมึงรังเกียจกูมั้ยวะ” 

“เชี่ยไท นี่มันสมัยไหนแล้ว กูจะรังเกียจมึงไปทำไม ยังไงมึงก็เป็นเพื่อนกูเหมือนเดิม อย่าคิดมาก” 

ชายแดนเอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนปุๆ ให้กำลังใจ ถึงแม้เขาจะช็อกอยู่บ้าง แต่ไม่ว่าไอ้แทนไทคนนี้จะเป็นเพศไหน ตุ๊ด แต๋ว เกย์ กะเทย ไบ หรือจะแปลงเพศเป็นผู้หญิงไปแล้วก็ตาม มันก็คือเพื่อนสนิทที่เขารักมากที่สุดคนหนึ่งอยู่ดี 

“แล้วนี่ทำไมอยู่ดีๆ ถึงมาบอกกูวะ” 

“คือ…กูแอบชอบเพื่อนคนนึงอยู่ว่ะ” 

“เหยดดดด...เอาแล้วไง แทนไทของกูมีความรักว่ะเฮ้ย! แล้วไอ้เพื่อนมึงคนนั้นเป็นใครวะ...กูรู้จักมะ?” 

ชายแดนพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูตื่นเต้น ไม่คิดว่าคนอย่างแทนไทจะมีความรักกับเขาได้ เพราะวันๆ เห็นมันเอาแต่นั่งอ่านหนังสือ ตั้งใจเรียน เข้าเรียนตรงเวลาทุกคาบไม่เคยขาดเลยสักครั้ง 

“กูไม่บอก” 

“โหยยยย...ไอ้ไท ไอ้ขี้งก มึงจะเก็บเอาไว้ทำไมคนเดียววะ ในเมื่อสักวันนึงมึงก็ต้องบอกกูอยู่ดีป้ะ หรือมึงไม่เห็นกูเป็นเพื่อนสนิทแล้วเหรอวะ...เสียใจว่ะ” 

“สัส! ทำมาเป็นน้อยใจ เอาจริงๆ กูว่ามึงน่าจะเคยเห็นแหละ เค้าเรียนอยู่คณะสังคมฯ เคยเรียนวิชาอังกฤษพื้นฐานกับเราตอนอยู่ปีหนึ่ง พรุ่งนี้กูมีเรียนวิชาเดียวกับเค้าที่ตึกเรียนรวมตรงข้างโรงอาหารกลาง” 

“กูไม่น่าจะจำได้หรอก มึงก็รู้เรื่องจำหน้าคน สกิลกูคือต่ำตมมาก เอาเป็นว่าพรุ่งนี้กูขอไปดูหน้าไอ้ผู้ชายคนนั้นหน่อย อยากรู้นักมันหล่อขนาดไหนถึงขั้นทำให้เพื่อนกูยอมสารภาพออกมาได้...วี้ดวิ้วววว!!” 

“วิ้วพ่อง! สัสแดน! อย่าแซว แดกข้าวไป” 

ชายแดนหัวเราะร่วน แอบชำเลืองมองเพื่อนตัวเองที่กำลังตักข้าวเข้าปาก ใจนึงก็ดีใจกับมันที่มันกำลังมีความรัก แต่อีกใจก็ใจหายวาบ แถมยังรู้สึกโหวงๆ เหมือนมีลางสังหรณ์ว่าเขากำลังจะเสียเพื่อนสนิทไปยังไงอย่างงั้น 

 

….. 

 

ช่วงเช้าของอีกวัน ชายแดนขับรถส่งแทนไทไปเรียนที่ตึกเรียนรวม ถึงแม้วันนี้ตัวเขาเองจะมีเข้าแล็บช่วงบ่าย ไม่มีเรียนช่วงเช้า แต่ต่อมเผือกที่เต้นระริกหลายริกเตอร์ อยากเห็นหน้าไอ้ผู้ชายคนที่เพื่อนสนิทของตัวเองแอบชอบ เขาจึงยอมตื่นเช้าเพื่อขับรถไปส่งแทนไทที่ตึกเรียนรวมนั่น 

แต่ด้วยความที่ไปถึงแล้วไม่มีที่จอดรถ ทำให้ชายแดนต้องวนรถไปจอดที่มุมตึกอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งมันต้องเดินลัดค่อนข้างไกลพอสมควร 

ส่วนแทนไทที่กำลังพิมพ์ไลน์คุยกับเพื่อนของเขาอยู่ เมื่อเงยหน้าขึ้นมามอง ก็พลันโวยวายเสียงดังขึ้นมา 

“ไอ้เชี่ยแดน มึงส่งกูลงตรงหน้าตึกไม่ได้เหรอวะ จอดตรงนี้มันเดินไกล” 

“มึงอย่าบ่น กูอุตส่าห์แหกขี้ตาตื่นแต่เช้ามาส่งมึง มึงควรต้องตามใจกูดิ” 

“สัส! มึงไม่ได้อยากมาส่งกู กูรู้ว่ามึงอยากเห็นหน้าคนที่กูชอบมากกว่า อย่าเนียน” 

“เฮ้อ...จับกูทันตลอด” 

“นี่ใคร...นี่แทนไทผู้จับผิดคุณชายแดนได้ทุกครั้งยังไงล่ะครับ” 

แทนไทขิงความเก่งของตัวเองที่จับผิดอีกคนทันตลอดจนแถไปไหนไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแทนไทเก่งในเรื่องนี้ หรือเป็นเพราะชายแดนกากเองกันแน่! 

“ไอ้ไท แล้วนี่มึงจีบมันถึงขั้นไหนแล้ววะ” 

“เค้าชื่อ ‘เกริกเกียรติ’ มึงเรียกชื่อเค้าดีๆ” 

“เออ นั่นแหละ!! สรุปมึงจีบไอ้คุณเกิบเกือกอะไรนั่นติดรึยังวะ” 

แทนไทจิ๊ปากไปหนึ่งที่ด้วยความหมั่นไส้ และรำคาญในความกวนตีนของเพื่อนตัวเอง 

“มึงพูดชื่อเค้าดีๆ ก่อนแล้วกูจะตอบ” 

“คุณเกริกเกียรติ...พอใจยัง?” 

“อืม ก็คุยๆ กันอยู่ ดูทรงแล้วก็เหมือนเค้าจะชอบกูอยู่นะ” 

“แหม่ พ่อเทพบุตรสุดหล่อของกู ดีใจด้วยนะมึง เพื่อนกูขายออกแล้ว” 

“ใจเย็นมึง เค้าชอบกูจริงรึเปล่ายังไม่รู้เลย” 

พวกเขาคุยกันไปเรื่อยๆ ในขณะที่เดินลัดไปหน้าตึก แต่เมื่อเดินมาถึงจุดหนึ่งตรงหลืบห้องเก็บของ ทั้งคู่ได้ยินเสียงใครบางคนคุยกันงุ้งงิ้งๆ แถมยังมีเสียงซี้ดซ้าดแปลกๆ ดังออกมาด้วย ชายแดนผู้ชอบเผือกในทุกๆ เรื่อง จึงจับข้อมือแทนไทแล้วดึงให้หลบตรงหลังพุ่มไม้เพื่อแอบดู 

“มึงจะแอบดูเค้าทำไมวะ ไปกันเถอะ เดี๋ยวกูเข้าสาย” 

“ไม่ได้เว้ยไท เรื่องแบบนี้มึงก็รู้ว่ากูชอบ อยู่เผือกเป็นเพื่อนกูก่อน” 

แทนไทส่ายหัวเอือมระอากับเพื่อนสนิทของตัวเอง แต่ก็จำใจต้องแอบดูตาม เพราะมือของชายแดนจับข้อมือเขาไว้แน่นขยับไปไหนแทบไม่ได้ 

ภาพที่ทั้งคู่เห็น คือชายหนุ่มสองคนกำลังยืนประกบปากจูบกันอย่างดูดดื่มเร่าร้อน คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ตัวสูง ผิวสีน้ำผึ้งสวย หน้าคมเข้ม มีหนวดเคราประปรายดูเซอร์ๆ เท่ห์ๆ ส่วนอีกคนเป็นชายหนุ่มรูปร่างเล็ก ตัวขาวๆ หน้าตาตี๋ๆ และดูท่าทางเหนียมอาย 

แต่ดูไปดูมาเหมือนชายหนุ่มตัวเล็กนั่นจะขัดขืนอยู่พอสมควร แต่ก็ต้องจำยอมเพราะไม่สามารถสู้แรงกดของคนตัวโตกว่าที่กำลังกักตัวเขาไว้ได้ 

ไม่นานนัก ฉากรักตรงหน้าชายแดนกับแทนไทก็เริ่มจะร้อนแรงมากขึ้น เมื่อคนร่างใหญ่กว่าเลิกเสื้อเชิ้ตนักศึกษาของอีกคนขึ้นแล้วดูดงับตรงยอดอกจนเด็กหนุ่มผู้ถูกกระทำร้องครางเบาๆ ด้วยความเสียว 

จากนั้นชายร่างสูงก็ปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงของอีกคน ดึงลงมากองอยู่ที่ข้อเท้า ก่อนที่เขาจะคุกเข่าจนใบหน้าแนบชิดส่วนกลางกาย แล้วเริ่มรูดชักแท่งร้อนขนาดพอดีมือนั่นเข้าปาก ดูดอมจนอีกคนร้องครางออกมาอีกรอบ 

ด้วยความเสียวซ่านที่ถูกคนตัวโตปรนเปรอให้ ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น เด็กหนุ่มตัวเล็กนั่นก็เสร็จคาปาก แถมคนตัวโตนั่นยังดูดกลืนน้ำรักลงคอไปจนหมดไม่เหลือสักหยด 

“น้องทำให้พี่ด้วยสิครับ” 

ชายร่างสูงสั่งให้อีกคนช่วยทำให้ตนเอง 

“เอ่อ พี่ครับ ผะ..ผมทำไม่เป็น ไม่ทำได้มั้ย” 

“มาบอกว่าชอบพี่ แต่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างเนี่ยนะ ก็ว่าทำไมเมื่อกี๊ขัดขืนจัง ไอ้เราก็นึกว่าเป็นงาน” 

“...” 

“ถ้างั้นก็รีบใส่กางเกงแล้วไสหัวไปเถอะครับน้อง พี่ไม่ชอบไอ้ไก่อ่อนไม่มีน้ำยาแบบนี้ แม่งโคตรเสียเวลากูเลยว่ะ คนแม่งยิ่งเงี่ยนๆ อยู่” 

น้องคนนั้นเหมือนจะง้างเงิบกับคำพูดคำจาของคนร่างสูง เขารีบใส่กางเกงก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้น 

ส่วนผู้ชายร่างสูงเซอร์ๆ นั่น เมื่อใส่เสื้อผ้าและตรวจเช็คความเรียบร้อยของตัวเองเสร็จก็เดินไปอีกทาง 

“เชี่ยเอ๊ย...ไอ้เข้มนั่นแม่งโคตรเหี้ยเลยว่ะ สงสารน้องคนนั้นจัง” 

“...” 

แทนไทไม่ได้ตอบอะไรออกไป มีแต่ชายแดนที่พูดอยู่คนเดียวปาวๆ 

“ไท...มึงเป็นไรวะ กูลืมไปว่ามึงชอบผู้ชาย มึงเขินเหรอวะ กูขอโทษ” 

แทนไทยังคงเงียบ เขากระชับกระเป๋าเป้สะพายขึ้นบ่า ก่อนที่จะเดินนำชายแดนไปตามทางเดินเปลี่ยวๆ นั่นจนถึงหน้าตึก ถึงแม้ชายแดนจะงงๆ อยู่บ้างที่จู่ๆ เพื่อนเขาเงียบไปอย่างนั้น แต่ก็เดาว่าอาจจะเขิน หรือไม่ก็อาจจะไม่ชอบเรื่องอย่างว่ามากกว่า เลยไม่ยอมพูดกับเขา 

“ไท...งั้นเดี๋ยวตอนเที่ยงเจอกันที่โรงอาหารนะเว้ย เลิกเรียนแล้วก็...” 

แต่ยังไม่ทันที่ชายแดนจะพูดจบ เขาก็ได้ยินอีกเสียงหนึ่งตะโกนแทรกมา 

“แทน...แทนไท...” 

ทั้งคู่หันหลังไปตามเสียงที่ตะโกนมา ก่อนที่คนต้นเสียงจะวิ่งกระหืดกระหอบมาทางเขาทั้งสองคน 

“หืม...ผู้ชายคนนั้น!!” 

ชายแดนพึมพำงึมงำพูดคนเดียวในคอ จนกระทั่ง... 

“ชายแดน...นี่เพื่อนกูชื่อเกริกเกียรติ เคยเรียนกับเราตอนปีหนึ่ง” 

“สวัสดีชายแดน เราเกริกนะ จำเราได้เปล่า” 

ผมยิ้มหน้าเจื่อนๆ กลับไป ฉิบหายแล้วไง!! คนที่แทนไทมันชอบดันเป็นไอ้ผู้ชายห้าวเป้งปากหมาคนนั้น คนเดียวกับที่เจอตรงห้องเก็บของนั่นเหรอวะ!! 

 

 

__________ 

โปรดติดตามตอนต่อไป 

 

สวัสดีค่ะคุณรี๊ดทุกคน เรื่องนี้ไรท์ตั้งใจแต่งเอาใจแฟนๆ สายหืดหาดโดยเฉพาะนะคะ เกือบทุกตอนเป็น nc 

หากใครไม่ชอบ ต้องขออภัยด้วย แต่ถ้าชอบก็กดเลิฟและคอมเม้นท์ให้กำลังใจกันได้เลยนะคะ 

เรื่องนี้ใครอยากจิ้นให้เป็นคู่จิ้นคู่ไหน ไรท์ให้จิ้นได้เต็มที่เลยค่า อิอิ 

ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ 

รักคุณรี้ดทุกคนค่าาา :)​ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว