ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 36 เด็กชาย เทปเป

ชื่อตอน : ตอนที่ 36 เด็กชาย เทปเป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 31 พ.ค. 2564 17:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 36 เด็กชาย เทปเป
แบบอักษร

 

 

แอ๊ดดด~~

ตึ้ง!!

ประตูไม้ที่ดูแสนธรรมดาได้ปิดลงหลังจากที่เก็นโตคุได้เดินเข้ามา..

“ฟู่~~ เหนื่อยจริงๆ เหนื่อยจริงๆ”

“นี่เธอ!! ไอ้เมื่อกี้นี่มันอะไรกันน่ะหา!!” โจฮิ

“เอ๋.. มีอะไรหรอคะคุณโจฮิ.. อ่ะ รีบเข้าไปกันก่อนเถอะค่ะ!!”

ว่าแล้วเธอก็เดินไปจับแขนของคันอูและรีบพาทุกคนเข้าไป..

แต่เธอไม่ได้เข้าไปในพื้นที่โรงฝึก แต่กลับเข้าไปในส่วนด้านหลังที่เป็นห้องพักใหญ่!!

เธอเปิดประตูออกในทันทีก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาเด็กชายคนหนึ่งที่ตอนนี้กำลังยืนทำอะไรบางหย่างกับหลอดทดลองในมือ..

“เทปเป~~ คุง~~~”

ฟิ้ว!!

เก็นโตคุกระโจนเข้าใส่เขาในทันที!

ทว่าเด็กชายกลับเบี่ยงตัวหลบปล่อยให้เธอหน้าคะมำกับพื้นไป..

“หยุดกระโดดเข้าใส่ฉันแบบนั้นสักทีเถอะ..”

“เอ๋! แต่ว่าๆ อ๊ะ! จริงสิ! เทปเปคุง! ขอยาหน่อยสิ! คุณคันอูได้รับบาดเจ็บที่ข้อมือน่ะ!!”

เมื่อได้ยินดังนั้นเด็กชายจึงมองไปยังกลุ่มผู้มาใหม่.. ดวงตาอันเฉยชาจ้องมองไปยังร่างของหญิงสาวผมดำและมองข้อมือของเธอที่ร้าวเล็กน้อย..

แต่ในตอนนั้นเอง!!

ร่างหนึ่งก็ได้พุ่งเข้าใส่เด็กชายอย่างรวดเร็วและซัดกำปั้นเข้าใส่!!

เขาไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรและกำลังจะขยับ..

หมับบ!!

ก่อนที่กำปั้นจะไปถึง มันก็ถูกหยุดโดยเก็นโตคุ..

.!!!.

โจฮิตกใจที่หมัดของเธอถูกหยุดเอาไว้ได้ แถมคนที่หยุดมันได้ยังเป็นยัยเอ๋อนี่อีก..

“ทำอะไรของเธอน่ะยัยเอ๋อ! ปล่อยฉันนะ!”

“คุณโจฮิ..”

เก็นโตคุเผยแววตาเศร้าๆออกมาก่อนจะเปลี่ยนไปจริงจัง..

“หยุดเถอะค่ะ..”

“เธอจะมาห้ามฉันทำไมกัน! เจ้านั่นเป็นคนที่ทำร้ายคุณคันอุ ชิริว แล้วก็อาจารย์นะ!!”

“เพราะแบบนั้นแหละค่ะ..”

เธอยังคงมีสีหน้าที่จริงจัง จนแม้แต่โจฮิยังต้องตกใจที่ยัยเอ๋อคนนั้นทำสีหน้าจริงจังแบบนี้ แต่ว่า.. เธอกลับยิ่งรู้สึกหงุดหงิด!!

“โจฮิ.. พอได้แล้ว..”

เป็นชายชราที่พูดขึ้น..

เมื่อครู่เขารู้ดีว่าถ้าเก็นโตคุไม่หยุดไว้ โจฮิคงถูกโจมตีจนบาดเจ็บสาหัสแน่.. เด็กนั่น ไม่คิดจะปราณีเลยสักนิดเดียว..

“ชิ!”

“ไม่มีมารยาทเลยนะ.. เอาเถอะ..”

เทปเปว่าพลางเดินไปหยิบเอากระเป๋าผ้ามาจากเก็นโตคุ..

“แกว่าไงนะ!!” โจฮิ

“ถ้าใช้สมองสักนิด เธอจะคิดได้เอง.. ขนาดตาแก่นั่นกับผู้หญิงผมเงินคนนั้นยังทำอะไรฉันไม่ได้ เธอที่ระดับต่ำกว่าคิดจริงๆหรอว่าจะทำอะไรได้น่ะ..”

“หา!! งั้นลองมั้ยล่ะ! ฉันจะอัดแกให้ดูเจ้าเด็กบ้า!!”

“หาเรื่องทะเลาะกับเด็กประถม? ไม่แปลกใจเลยที่เป็นโจฮิ(เตียวหุย)”

เขาเดินไปยังโซของครัวและสวมผ้ากันเปื้อนโดยไม่สนใจใคร..

“เจ้าเด็กบ้านี่..”

“พอได้แล้วโจฮิ.. เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อสู้นะ..” คันอู

“แต่ว่าคุณคันอู!!”

ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงแค่สายตาจริงจังของคันอูเท่านั้นที่จ้องมองไปที่เธออย่างจริงจัง..

โจฮิได้แต่กัดฟันเก็บกดความไม่พอใจเอาไว้เท่านั้น..

“อ๊ะ! จริงสิ! ทุกคนมาทานข้าวเย็นกันเถอะนะคะ!”

ว่าแล้วเก็นโตคุก็เดินไปเอาถุงวัตถุดิบและเข้าไปในครัว..

“เธอน่ะออกไปรอข้างนอกเลย.. จัดโต๊ะแล้วก็นั่งนิ่งๆซะ”

“เอ๋~~”

“หรืออยากถูกโยนออกไปข้างนอกอีก..”

“ฉันจะรีบไปจัดโต๊ะทันทีเลยค่า!!”

ว่าแล้วเธอก็ออกไปเอาโต๊ะมา จัดเตรียมที่นั่งให้ทุกคนพร้อมเสร็จสรรพ..

พวกเขาทุกคนมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเก็นโตคุถึงเชื่อฟังเด็กคนนี้ขนาดนั้น.. มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!!

“ในเมื่อเจ้าบ้านเชิญแล้วก็อย่าเสียมารยาทสิ..”

ชายชราเดินไปนั่งที่เบาะ..

“หืม..”

เทปเปมองด้วยหางตา ก็คงต้องบอกว่าสมกับเป็นคนแก่มากประสบการณ์?

เขาเริ่มเตรียมวัตถุดิบและทำอาหาร.. ขณะเดียวกันพวกคันอูก็นั่งล้อมวงกันอยู่ที่โต๊ะวงกลมด้วยใบหน้าที่มากไปด้วยคำถาม..

“เก็นโตคุ.. ตกลงว่า เกิดอะไรขึ้นกันแน่..” คันอู

ได้ยินแบบนั้นเก็นโตคุก็ทำสีหน้าหลากหลาย.. ก่อนจะตอบกลับไป..

“อืม.. คือ ฉันกำลังฝึกอยู่น่ะค่ะ”

“ฝึก?”

ทุกคนพลันนึกไปถึงการโจมตีของเธอที่ปล่อยมังกรออกมา..

“จริงสิ ท่าที่เธอใช้เมื่อกี้นี้..” คันอู

“อ่อ หมัดมังกรผงาด น่ะหรอคะ.. แหม.. มันค่อนข้างน่าอาย ฉันพึ่งฝึกมันได้แค่ 10 วันเท่านั้นเอง อ๊ะ! แต่ก็สร้างร่างมังกรได้แล้วนะเทปเปคุง!!”

เธอหันไปมองเทปเปด้วยแววตาเป็นประกาย..

“อ่อหรอ.. เก่งจังนะ..”

“บู่~~ อะไรกันน่ะปฏิกิริยานั่น”

“กว่าจะปล่อยหมัดได้เธอใช้เวลามากเกินไป.. แถมพลังทำลายก็น้อย.. คิที่ใช้ก็มากเกินไป.. คงสภาพมังกรได้ไม่ถึง 5 วิด้วยซ้ำ.. สรุปก็คือ..”

“พอแล้วเทปเปคุง.. ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนจะโดนแทงจนพรุนแล้วอ่า~~”

“....”

ทุกคนมองไปยังเก็นโตคุที่นอนแนบกับโต๊ะกันหมด..

“งั้นวิชานั่น เจ้าก็เป็นคนสอนเก็นโตคุสินะ..” ชายชรา

“ก็นะ..” เขากำลังผัดหอมซอยกับแครอทสับอยู่..

“เทปเปคุงน่ะสอนเก่งมากเลย! แต่ว่า.. วิธีการโหดเหี้ยมไปหน่อยน่ะ.. ฮ่ะๆ”

เก็นโตคุหัวเราะแห้งๆ..

“งั้นตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ ท่านเก็นโตคุก็ฝึกอยู่สินะคะ..” ชิริว

“จะว่าแบบนั้นก็ไม่ถูกหรอกค่ะ ฉันก็แค่ลุกขึ้นมาได้ ก็เท่านั้นค่ะ..”

แววตาของเก็นโตคุมันมีความมุ่งมั่นบางอย่างอยู่..

“งั้นเธอก็สามารถควบคุมพลังของมังกรได้แล้วงั้นหรอ?”คันอู

“เรื่องนั้น..”

ตอนนั้นเองที่กลิ่นหอมลอยโชยออกมา.. ทุกคนพลันหันไปสนใจเทปเป.. ไม่นานเขาก็ถอดผ้ากันเปื้อนพร้อมกับเก็นโตคุที่เข้ามาช่วยยกกับข้าวออกไป..

“ข้าวก็ตักเองแล้วกันนะ”

“ชิ ทำอย่างกับเป็นบ้านตัวเองงั้นล่ะ”โจฮิ

“คนอ่อนแอ ไม่มีสิทธิ์พูดหรอกนะ..”

“ว่าไงนะ!!”

ครึ่ม!!

แรงกดดันบางอย่างกดทับลงบนร่างของโจฮิแลละทุกคนที่อยู่ที่นี่!!

ดวงตาคมจับจ้องไปยังหญิงสาวผมสั้นที่ตอนนี้กำลังร่างกายสั่นสะท้านและไม่อาจขยับได้!!

“ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน.. ผู้อ่อนแอก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น.. ทำได้เพียงก้มหน้ารับกับสิ่งที่เกิดขึ้น และใช้ชีวิตอยู่ต่อไปแบบนั้น..”

และแล้วแรงกดดันก็หายไป..

“ม่า.. แต่ก็มีพวกโง่ๆมักจะพุ่งออกไปตายบ่อยๆอย่างไร้ค่า.. เธอเองก็อย่าทำอะไรโง่ๆล่ะ มันจะลำบากคนอื่นเขา..”

พูดจบเขาก็หันไปสนใจกับข้าวของตัวเอง..

คนอื่นๆได้แต่หลั่งเหงื่อออกมาที่แผ่นหลังและหน้าผาก..

แม้แต่ชิริวที่สงบนิ่งยังอดจะหวาดหวั่นไม่ได้ ชายชราเองก็รับรู้ได้ว่ารูปร่างนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น.. ส่วนคันอู เธอยังคงสั่นอยู่.. แม้แรงกดดันจะไม่เท่ากับตอนนั้น แต่ว่า มันก็เป็นอะไรที่น่ากลัวมาก..

อึ่ก.. แฮ่ก ๆ ๆ

โจฮิหายใจอย่างเหนื่อยหอบ.. ก่อนจะกัดฟันและวิ่งหนีไป..

“คุณโจฮิ!!”

“ไม่ต้องไปสนใจ..”

“แต่ว่า..”

“เธอเองก็รู้ไม่ใช่หรอ.. คนที่ไม่สามารถยอมรับความจริงแค่นี้ได้ ไม่มีวันก้าวหน้าต่อไปได้.. ถ้าจะให้ฝืนอยู่ต่อไป สู้ให้ตัดใจไปซะจะดีกว่า..”

เขาว่าพลางคีบอาหารเข้าปาก..

ไม่มีใครลงมือทานข้าวนอกจากเขา แต่ชายชราก็เข้าใจในเรื่องนี้.. เขาจึงเริ่มทานอาหารบ้าง..

และเขาก็ต้องยอมรับเลยว่า อาหารนี่ มันอร่อยจริงๆ..

ชิริวกับคันอูที่เห็นดังนั้นจึงเริ่มทานบ้าง และพวกเธอก็หยุดทานไม่ได้ เหมือนร่างกายได้เติมเต็มพลังงานที่สูญเสียไป..

พวกเขากินกันจนเสร็จและนั่งอย่างเรียบร้อย..

“แล้ว.. ต้องการอะไรล่ะ?” เทปเป

ทั้ง 3 มองหน้ากัน ก่อนที่คันอูจะเป็นคนพูด..

“ฉันอยากรู้ว่าเธอเป็นใครและต้องการอะไร ทำไมถึงต้องจับเก็นโตคุไว้ที่นี่..”

คันอูถามออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่มือของเธอก็ยังสั่นจนต้องกำเอาไว้แน่น..

“ฉันเทปเป ส่วนต้องการอะไร.. นั่นสินะ ศึกษาการคงอยู่ของมังกรล่ะมั้ง.. ส่วนที่ต้องให้เก็นโตคุอยู่นี่ก็เพื่อช่วยการทดลองหลายๆอย่างน่ะ..”

“การทดลองอะไร?”

“นั่นไม่ใช่เรื่องของเธอ..”

คันอูขมวดคิ้วแล้วกัดฟันอย่างไม่พอใจ..

“นั่นคือเหตุผลที่เจ้าเอามังกรออกจากเก็นโตคุสินะ.. แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าทำได้ยังไงก็ตาม..”

“วิญญาณมังกรนั่นก็แค่สิ่งแปลกปลอม.. คุณควรขอบใจผมที่เอามันออกมามากกว่านะ..”

เทปเปมองไปยังชายชราอย่างนิ่งเงียบ..

“สิ่งแปลกปลอม..” คันอู

“คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติงั้นหรอที่จะมีของแบบนั้นในตัว? ด้วยมวลคิที่จิตมังกรนั่นมีอยู่จะทำให้วิญญาณของเธอต้องรับภาระหนัก.. และการเชื่อมต่อก็จะทำให้มันเข้ายึดครองจิตวิญญาณของเธอ.. ถ้าปล่อยไว้เธอจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกิน 30 ปี..”

.!!!.

เขาซดชาเบาๆปล่อยให้พวกเธอมองไปยังเก็นโตคุ ซึ่ง เธอก็ยิ้มอย่างเศร้าๆ..

“งั้นหรอ..”

คันอูรู้สึกโล่งใจ.. อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดี แต่ว่า..

“เจ้ารู้รึเปล่าว่าได้ทำอะไรลงไป.. สิ่งที่เจ้าทำคือการเล่นกับโชคชะตาของเก็นโตคุ..” ชายชรา

“ไร้สาระ.. พอไม่มีความรู้ความเข้าใจ มนุษย์ก็จะหันหน้าเข้าหาความเชื่อและกล่าวอ้างถึงโชคชะตา.. เอาเถอะ มันก็เป็นเรื่องปกติล่ะนะ..”

เทปเปยิ้มเยาะ ทำให้ชายชราขมวดคิ้ว..

“คุณจะบอกว่าคุณเข้าใจโชคชะตาหรอคะ..” ชิริว

“อย่างน้อยก็เข้าใจมากกว่าตัวหมากอย่างพวกเธอ..”

เขาซดชาเบาๆและจ้องมองไปยังพวกเธอ..

“ตัวหมาก..” ชิริว

ทั้ง 3 รู้สึกไม่พอใจและรู้สึกไม่ดีกับคำพูดนี้ ไม่มีใครรู้สึกดีกับการถูกเรียกว่าเป็นตัวหมากหรอก..

“จากปฏิกิริยาแล้ว ดูเหมือนแม้แต่อาจารย์อย่างคุณก็คงไม่รู้อะไรเลยสินะ ไม่สิ คงไม่มีใครที่รู้เรื่องอยู่อีกแล้ว..”

“หมายความว่ายังไง..”

“ก็ความจริง.. ของการต่อสู้ทั้งหมดนี่ ความจริงของการกลับชาติมาเกิดของเหล่านักรบทั้งหมด.. หรือจะให้เรียกว่า พิธีกรรม ดีล่ะ..”

 

 

 

———————

เอาล่ะ หลังจากนี้ จะเป็นการมโนของผมล้วนๆ ผมไม่เคยอ่านมังงะและดูแค่ภาค 1 เท่านั้น เดี๋ยวไปดูภาคอื่นทีหลัง

ปล.วันนี้มาช้าเพราะผมต้องพาแม่ไปโรงบาล..

 

 

——————

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว