ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 34 สิ่งที่ทำได้ บึ้ม!!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 34 สิ่งที่ทำได้ บึ้ม!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 31 พ.ค. 2564 12:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 34 สิ่งที่ทำได้ บึ้ม!!!
แบบอักษร

 

 

ผู้ที่ปรากฏตัวขึ้นคือชายแก่ร่างเตี๊ยแคระที่สูงพอๆกับเขา.. ผมบนหัวแทบไม่มี แต่ก็ยังใส่แว่นกันแดดสีส้มที่ดูไม่เข้ากับตัวเอง..

จากที่เคยมั่นใจ ทว่าตอนนี้ชายแก่กลับมีสีหน้าเคร่งเครียดไม่น้อย..

การโจมตีของเขาปะทะเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นแต่แข็งยิ่งกว่าเหล็กกล้า!

แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ยังไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น! เขาเริ่มปลดปล่อยกำปั้นและรัวการโจมตีใส่เด็กประหลาดตรงหน้าในทันที!!

ปั้งๆๆๆๆๆ!!

ยอดฝีมือ เป็นสิ่งที่ไม่อาจดูถูกได้แม้ระดับพลังจะแตกต่างกันมากแค่ไหนก็ตาม.. ตาแก่คนนี้คืออาจารย์ของโรงเรียนเซโตที่คอยสอนการต่อสู้ให้แก่คันอูและทุกๆคน..

ทว่า.. ตาแก่รุ่นเก๋าคนนั้นกลับไม่สามารถทะลวงกำแพงที่มองไม่เห็นนี่ได้แม้จะซัดมันด้วยกระบวนท่าใดก็ตาม!

“เจ้าหนู.. คิดจะทำอะไรกับเก็นโตคุกัน..”

เขาเว้นระยะห่างออกไปและเตรียมเร่งคิขึ้นมา.. ตอนนั้นเองที่คันอูลุกขึ้นมาได้ แต่เธอก็ได้รับบาดเจ็บไปพอสมควรจากแรงกระแทก..

“ก็แค่ศึกษาเท่านั้นแหละ..”

เทปเปเหลือบมองชายชราด้วยหางตาก่อนจะหันกลับไปตั้งสมาธิกับการสำรวจเจ้ามังกรนั่น..

กรี๊ดดดด~~!!

“เก็นโตคุ!”คันอู

เมื่อเห็นท่าไม่ดีชายชราก็เร่งคิขึ้นจนออร่าสีเขียวทะลักออกมา!!

กล้ามเนื้อของเขาขยายตัวขึ้นก่อนจะตั้งท่าแล้วพุ่งเข้าใส่ในทันที!!

กำปั้นขวาลุกโชนไปด้วยคิสีเขียวมรกตที่หนาแน่น! เขาต้องมุ่งเน้นการโจมตีไปที่จุดเดียวหากอยากจะทะลวงการป้องกันนั่นเข้าไป!!

ฟิ้ว!!

กำปั้นหุ้มคิสีเขียวพุ่งเข้าใส่กลางหลังของเทปเปอย่างจริงจัง!! สัญชาตญาณบอกว่าเด็กนี่เป็นตัวอันตราย!!

ทว่าแทนที่กำปั้นของเขาจะปะทะกับกำแพงที่มองไม่เห็นนั้น! มันกลับพุ่งทะลวงใส่ร่างของเด็กชายโดยไม่มีสิ่งใดต้านทานเอาไว้เลยแม้เพียงนิด!!

“น่ารำคาญ..”

.!!!!.

กำปั้นนั่นทะลวงร่างของเทปเปไป! ทว่า! มันกลับว่างเปล่า! ใช่แล้ว มันเป็นเพียงแค่ภาพติดตาเท่านั้น!

ปั้งงงง!!!

อั่ค!

การโจมตีอันรุนแรงซัดเข้าใส่เต็มท้องของชายชราจนตัวโก่งกระอักเลือดออกมา!!

ฟิ้ว!!

ร่างของเขาปลิวกระเด็นกลับไปและปะทะเข้ากับเสาประตูศาลเจ้าจนแตกกระจาย!!

ตึ้มม!!!

“อาจารย์!!”

คันอูดวงตาเบิกกว้างอีกครั้ง! แม้แต่อาจารย์ของเธอก็ยังถูกจัดการได้อย่างง่ายดาย!

เธอมองไปที่ร่างของเด็กชายที่เทียบเคียงได้กับเด็กประถมด้วยแววตาที่สั่นเครือ ทว่าจิตวิญญาณของสิ่งที่อยู่ภายในกลับสั่งให้เธอลุกขึ้น!

ทว่า..

ครื่นน!!

บางสิ่งที่รุนแรงกว่ากลับถูกส่งมากดทับร่างของเธอเอาไว้! จิตแน่วแน่ที่สั่งให้เธอลุกขึ้นถึงกับกรีดร้องอย่างรุนแรงและสั่นสะท้านจนร่างของเธอไม่อาจหยุดสั่นได้จนต้องปล่อยของเหลวมากมายไหลออกมาจากหว่างขา!!

มันเป็นทั้งน้ำรักและฉี่.. เธอหวาดกลัวมันยิ่งกว่าสิ่งที่เคยเจอมาทั้งหมดในชีวิต! แม้แต่บางสิ่งบางอย่างที่อยู่ลึกข้างในของเธอก็ยังกรีดร้องให้เธอหลบหนีหากยังอยากมีชีวิตรอด!!

แฮ่ก ๆ ๆ

คันอูถึงกับกอดตัวเองที่สั่นสะท้าน ด้วงตาของเธอสั่นไหวขณะจับจ้องไปยังดวงตาคมของเด็กชาย ที่บัดนั้นเบื้องหลังของเขามีเงามืดที่มีดวงตาขนาดมหึมาสีทองคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เธออยู่!

เทปเปไม่ได้สนใจเธอนัก แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีร่างกายเร่าร้อนมากทีเดียว.. แต่สุดท้ายมันก็แค่นั้น..

‘หืม..’

ในท้องของเก็นโตคุที่ตอนนี้กำลังพยายามดิ้นรน ไม่สิ เจ้ามังกรพยายามดิ้นรนเพราะรู้ว่ามีบางสิ่งที่มีอำนาจมากกว่ามันกำลังจะทำบางอย่างกับมัน..

“โห.. จิตปรุงแต่ง.. งี้เอง ไม่สมบูรณ์.. ไม่ใช่.. อ่า.. ของเลียนแบบสินะ.. แถมยัง ไม่สมประกอบตั้งแต่แรก..”

เมื่อเข้าใจในตัวตนของมันส่วนหนึ่งแล้ว เพื่อให้ได้ความถูกต้องแม่นยำย่อมต้องตรวจสอบอย่างละเอียดด้วยเครื่องมือของเขา..

เทปเปจึงวางวงเวทไว้ตรงหน้าท้องของเก็นโตคุ..

กรี๊ดดดด!!!

เธอกรีดร้องอย่างรุนแรง! ทว่าในวินาทีต่อมา คิที่ถูกปลดปล่อยออกมาก็ค่อยๆหายไปพร้อมกับร่างของเธอที่หมดสติไป..

เทปเปเอาผ้ามาคลุมร่างเปลือยเปล่าของเธอและยืนครุ่นคิดอะไรเงียบๆ..

แต่ตอนนั้นเองที่มีการโจมตีมุ่งเข้ามา!

“อีกแล้วหรอ..”

คราวนี้เป็นคมดาบที่ฟาดฟันเข้ามาหมายจะสะบั้นร่างของเขาแต่ว่า!!

ติ้ง..

ทุกอย่างกลับหยุดนิ่งลงในชั่วพริบตาเมื่อเทปเปยื่นนิ้วชี้ออกไปรับคมดาบนั้นไว้อย่างง่ายดาย..

.!!!!.

หญิงสาวผมขาวที่มักจะหลับตาอยู่เสมอถึงกับดวงตาเบิกกว้าง!! แต่มันก็ไม่ทันแล้ว!!

แตะ..

เขาเพียงงอนิ้วชี้แตะลงที่ใบดาบเบาๆ..

ชี่สสสสส~~~!!!!!

เคล้งงง!!

ร่างของเธอปรากฏร่องรอยของการถูกฟันขึ้นเป็นแผลลากยาวตั้งแต่ไหล่ไปจนถึงเอว!! ดาบของเธอแตกละเอียดกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยพร้อมกับร่างของเธอที่ร่วงลงไปนอนกับพื้น..

“ชิิริว.. ชิริว!!”

คันอูเหมือนจะได้สติกลับมา..

“โอ้.. กลับมาแล้วหรอ พอดีเลย ช่วยพาพวกเขาไปรักษาทีแล้วกันนะ.. บาดแผลไม่ได้ร้ายแรงอะไรหรอก..”

พูดจบเทปเปก็แบกร่างของเก็นโตคุไป ส่วนคันอูก็ยังร่างสั่นสะท้าน แต่เธอก็ไม่อาจปล่อยให้เขาพาเก็นโตคุไปได้!

“ค คิจะทำอะไรกับเธอ..”

เธอพูดทั้งๆที่ยังสั่น

“ไม่ใช่อะไรที่อันตรายหรอก จริงสิ มีที่กว้างๆเงียบๆรึเปล่า?”

คันอูรู้สึกงงเล็กน้อยและไม่เข้าใจ..

“เธอไม่อยากหลุดพ้นจากชะตากรรมหรอ? ฉันกำลังพยายามช่วยอยู่นะ”

คันอูยิ่งไม่เข้าใจ.. ตกลงยี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่..

.

.

.

ผ่านไปหลายวันหลังจากการโจมตีของโรงเรียนเคียวโชและการอาละวาดของเก็นโตคุในสภาพคลั่ง..

คนแรกที่ฟื้นขึ้นมาคือ โจฮิ(เตียวหุย) ที่สลบไปตั้งแต่แรกก่อนที่เก็นโตคุจะคลั่ง เธอคอยรับมือกับพวกที่บุกเข้ามาอยู่ที่ทางขึ้นบันไดก่อนถึงศาลเจ้าเพราะงั้นเธอจึงยังไม่มีบท..

เธอเป็นหญิงสาวผมสั้นนิสัยห้าวๆและทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง สมองไม่มีอะไรนอกจากวิ่งตรงไปข้างหน้า.. และนั่นก็คือเหตุผลที่ตอนนี้เธอกำลังพยายามโจมตีใส่อากาศที่ว่างเปล่าหน้าทางเข้าโรงฝึกอยู่..

เปรี้ยง!!

กรี๊ดด!!

แรงสะท้อนพร้อมกับแรงกระแทกบางอย่างพุ่งสวนกลับมาเป็น 2 เท่าส่งร่างของเธอให้ปลิวกระเด็นออกไปนอนกองอยู่กับพื้น..

“บ้า.. เอ้ย..”

เธอกัดฟันแน่น ไม่ว่าจะทำยังไงก็ผ่านเจ้ากำแพงที่มองไม่เห็นนี่เข้าไปไม่ได้ ไม่ว่าจะโจมตีด้วยอะไร หรือจะกี่ครั้งก็ไม่สามารถทะลวงมันได้!!

“พอได้แล้วโจฮิ..”

คันอูที่ดูอยู่นานพูดขึ้น..

“คุณคันอู.. ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อีกไม่นาน.. ฉันจะต้อง—“

“เธอทะลวงมันเข้าไปไม่ได้หรอก..”

“อึ่ก.. แต่ถึงอย่างงั้น—“

“ยังไม่เข้าใจอีกหรอ ต่อให้เป็นฉันหรือใช้คนทั้งโรงเรียน พวกเราก็ทำอะไรกำแพงนั่นไม่ได้..”

“แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะค่ะ!! ข้างในนั้น!! ข้างในนั้นมีเก็นโตคุอยู่นะ!! คุณคันอูไม่เป็นห่วงเธอบ้างรึไง!!”

“โจฮิ!!”

.!!!.

เมื่อรู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปโจฮิก็ก้มหน้าลง..

“ฉันเองก็เป็นห่วงเก็นโตคุ.. แต่ว่า..”

เธอกำหมัดกัดปากจนเลือดไหลออกมา..

“คุณ.. คันอู..”

“กำแพงนั่น.. แม้แต่อาจารย์ก็ยังทำลายมันไม่ได้..”

“แม้แต่อาจารย์..”

“ในวันนั้น ฉันเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น.. แค่เพียงกระบวนท่าเดียว อาจารย์ก็พ่ายแพ้ แม้แต่ชิริว..”

เมื่อนึกไปถึงวันนั้นร่างกายของคันอูก็สั่นสะท้านจนต้องกำง้าวแน่น..

โจฮิก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้ทั้งอาจารย์และชิริวก็ยังพักฟื้นอยู่.. ชิริวแม้จะได้สติแล้ว แต่บาดแผลของเธอนั้นรุนแรงจนทำให้เธอยังขยับมากไม่ได้

“แล้วจะให้ฉัน ทำยังไงดีล่ะคะ..”

“ที่พวกเราทำได้ตอนนี้ ก็คือรอเท่าานั้น.. เสริมการป้องกันให้มากยิ่งขึ้น ชิริวตอนนี้ก็อยู่ในสภาพที่สู้ไม่ได้ เธอเองก็รักษาตัวเองให้ดี เราไม่รู้ว่าจะโดนลุกโจมตีอีกเมื่อไหร่..”

“ค่ะ..”

จากนั้นโจฮิก็กลับไป

คันอูมองไปยังโรงฝึกตรงหน้าและนึกถึงใบหน้าของเก็นโตคุ สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้ที่นี่ มันไม่มี..

.

.

.

“เอ่อ.. เทปเปคุง คือว่า..”

“โอ้ พอแล้วล่ะ ขอบคุณมากนะ..”

“เห้อ~~~ ในที่สุด”

หญิงสาวผมสีน้ำตาลถอนหายใจอย่างโล่งอก.. เธอทิ้งตัวลงไปนอนบนพื้นอย่างหมดแรงหลังจากปลดปล่อยคิออกมาอย่างต่อเนื่องหลายชั่วโมง..

ตั้งแต่เธอฟื้นขึ้นมานี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว ตอนแรกเธอก็ยังงุนงงและรู้สึกเศร้าเสียใจ สิ่งสุดท้ายที่เธอจำได้คือภาพที่โจฮิถูกทำร้าย..

เธอตื่นขึ้นมาในโรงฝึก แต่ว่ามีอุปกรณ์หลายอย่างที่เธอไม่รู้จักอยู่เต็มไปหมด แถมยังมีเด็กผู้ชายคนนั้นกำลังทำอะไรสักอย่างกับของเหลวและหลอดทดลอง..

พอถามเขาก็พูดอะไรแปลกๆ และบางอย่างในตัวเธอมันทำให้เธอรู้สึกกังวลและกลังเด็กชายคนนี้ เธอพยายามจะออกไปแต่ก็ออกไปจากที่นี่ไม่ได้..

สุดท้ายก็ได้แต่ยอมแพ้แล้วก็ร้องไห้.. ใช่ ร้องไห้เหมือนที่ผ่านๆมา..

เด็กคนนั้นขอให้เธอทำบางอย่างแลกกับอิสรภาพ แต่มันก็ไม่ง่ายเลย คนที่ไม่เคยฝึกฝนอะไรมาก่อนอย่างเธอจะให้เข้าถึงคิมันเป็นไปแทบไม่ได้..

แต่สุดท้าย เธอก็ได้รู้จักกับคำว่าปีศาจ..

เธอถูกเขาโจมตีอย่างรุนแรงจนเธอเจ็บไปทั้งตัว เธอร้องไห้และอ้อนวอนให้เขาหยุดแต่มันก็เท่านั้น..

เด็กคนนั้นยังคงโจมตีเธอ ทรมานเธอจนกระทั่งหมดสติไป..

แต่พอตื่นขึ้นมาทุกอย่างก็หายดี ทั้งบาดแผลและความเจ็บปวด..

แต่หลังจากกินข้าวเสร็จ ทุกอย่างมันก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง.. เธอโดนซัดจนอ่วม ร้องไห้และยอมแพ้ แต่เธอก็ยังโดนโจมตีซ้ำ และครั้งนั้นเธอก็โดนหักกระดูก..

ใช่ มันเจ็บมาก เธอกรีดร้องเหมือนถูกเขือดจนลำคอแห้งผาก เขาลงมือกับเธออย่างโหดเหี้ยมก่อนจะถามคำถามและยัดความจริงบางอย่างใส่หัวของเธอ..

“คนอ่อนแอ ยังไงก็คือคนอ่อนแอ.. ต่อให้จะมีความสามารถอื่นๆมาทนแทน แต่สุดท้ายแล้วก็ยังอ่อนแอ.. แล้วเธอล่ะ ไม่มีแม้แต่สิ่งที่จะมาทดแทน พลังของมังกรก็ไม่มีแล้ว เธอไม่ใช่ ริวบิ เก็นโตคุ อีกแล้ว.. เธอไม่มีชะตากรรมอะไรอีกแล้ว.. เธอจะ ทำยังไงต่อไปล่ะ..”

แต่.. มันก็เท่านั้นล่ะนะ..

เธอก็ไม่รู้หรอกว่าเรื่องมันเป็นมายังไง แต่พอรู้สึกตัวอีกทีเธอก็ทำตามคำสั่งของเขาแล้ว..

“โอ้! เทปเปคุง! ฉันหิวแล้วอ่าา!”

“คุณพึ่งจะกินไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วเองนะ เห้อ~~ ให้ตายสิ ตกลงว่าการเอาวิญญาณมังกรออกจากตัวคุณมันเป็นเรื่องดีรึเปล่ากันเนี่ย..”

“บ่นอะไรหรอเทปเปคุง?”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ! รออยู่นิ่งๆ! ห้ามไปแตะอะไร—“

แกร๊ก..

บึ้มม!!

“ก็บอกว่าอย่าแตะอะไรไง!!!”

“เอ๋!! ฉันขอโทษ!!!” TvT

 

 

 

———————

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว