ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 32 ภารกิจมังกร?

ชื่อตอน : ตอนที่ 32 ภารกิจมังกร?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2564 13:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32 ภารกิจมังกร?
แบบอักษร

 

 

เทปเปที่นอนหลับไม่ได้สติพลันตื่นขึ้นมาพบกับฝ้าเพดานที่คุ้นเคย.. มันคือห้องนอนของเขา..

‘คราวนี้หลับไปกี่วันกันนะ..’

เขาเอื้อมมือควานหาโทรศัพท์..

‘2 วันหรอ.. เอาเถอะ’

ถึงจะจำอะไรตอนสุดท้ายไม่ได้ แต่เขาก็พอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น.. ตอนนี้ก็ยังสัมผัสพลังวิญญาณไม่ได้ คงต้องปล่อยให้แกนพลังรวบรวมพลังวิญญาณต่อไปก่อน..

แม้จะอยากตรวจสอบเร็วๆ แต่ก็ทำไม่ได้ อีกอย่างตอนนี้เขาเข้าไปในจิตใจของตัวเองไม่ได้เพราะถูกปิดกั้นอยู่.. ทั้งที่พึ่งเกิดมาแท้ๆ แต่เอาใหญ่เชียวนะ บังอาจปิดกั้นเขา คอยดูเถอะ ถ้าเขาฟื้นพลังกลับมาได้จะแหวกเข้าไปจับมันมาทดลองซะให้เข็ด..

“เทปเป! ลูกตื่นแล้ว!” คานาเอะ

“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะครับ”

“ลูกนี่จริงๆเลย”

คุณแม่เข้ามากอดจนหน้าอกของเธอกลืนกินหัวของเขาไป..

“ว่าแต่ทำไมลูกถึงได้ไปสลบบอยู่ที่สวนสาธารณะได้ล่ะ?”

“ฝึกเพลินน่ะครับ พอพลังหมดก็เลยสลบไป..”

เขาพูดพลางเอามือลูบท้อง..

“เห้อ~~ คราวหน้าก็กินข้าวให้อิ่มก่อนนะ”

“ครับ..”

“แล้วก็อย่าลืมไปขอบคุณโทกิเนะจังเพื่อนของลูกด้วยล่ะ”

“โทกิเนะเกี่ยวอะไรด้วยหรอครับ?”

โทกิเนะเคยมากินบะหมี่ร้านขอฃเขาอยู่บางครั้งหลังเลิกเรียน พ่อกับแม่จึงพอรู้จักเธออยู่บ้าง..

“ก็ตากับยายของเธอเป็นคนพาลูกมาส่งน่ะสิจ๊ะ..”

เทปเปปากอ้าเล็กน้อย.. เขาก็นึกอยู่ว่าทำไม Device ถึงไม่วาร์ปพาเขากลับมาที่บ้าน คงตรวจพบ 2 คนนั้นเข้าพอดีจึงไม่ทำงานสินะ..

‘ว่าแต่ ตากับยายหรอ?’

เหมือนจะเป็นตาแก่บ้านสุมิมุระ กับยายแก่บ้านยูกิมุระ นั่นแหละ..

เทปเปไปอาบน้ำแล้วมาหาอะไรกิน ยังไงเขาก็ไม่ต้องไปโรงเรียนหรอกวันนี้ เพราะงั้นจึงมีเวลาพักผ่อนและฝึกปรับสมดุลให้กับร่างกาย..

ตอนนี้พลังวิญญาณของเขาได้ถูกแยกออกไปเป็นแกนพลังเดี่ยวที่ไม่ผสมกับพลังอื่นๆแล้ว..

จะเหลือก็แต่พลังเวทกับพลังจิตที่ตอนนี้ยังผสมปนเปกันอยู่.. เทปเปจึงใช้เวลาทั้งวันในการแยกพวกมันออกจากกันแล้วควบคุมให้พื้นที่ที่ผสมกันเป็นแค่ส่วนน้อย เพราะยังไงตอนนี้เขาก็จำเป็นต้องพึ่งการเชื่อมต่อของทั้ง 2 พลังเพราะพลังวิญญาณของเขายังใช้ไม่ได้ในตอนนี้..

ช่วงเย็นของวันนั้น คิราริกับโทกิเนะ ได้มาเยี่ยมเขา..

คิราริมีสีหน้ากังวล ซึ่งก็หายดีหลังจากได้ซดบะหมี่ไปหลายชาม ในขณะที่โทกิเนะขมวดคิ้วและดูเหมือนจะมีคำถามอยู่ในหัว..

“เป็นอะไรหรอ?”

“ป เปล่า.. ฉันไม่ได้เป็นอะไร”

“หรอ ถ้าเธอว่าอย่างงั้น..”

จากนั้นพวกเขาก็กินบะหมี่กันก่อนจะพูดคุยกันเล็กน้อย แม้คิราริจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เขาก็บอกแค่ว่าฝึกมากเกินไปเท่านั้น แต่โทกิเนะรู้สึกว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น เพราะเธอรู้และสัมผัสถึงพลังที่น่ากลัวนั่นได้..

“จะว่าไป เหมือนฉันจะเห็นแสงสีแดงด้วยล่ะนะ..”

“นายเห็นมันด้วยหรอ!!”

ตึง!

โทกิเนะตบโต๊ะเสียงดังจนคนอื่นๆหันมามอง..

“ขอโทษด้วยค่ะ!”

เธอขอโทษก่อนจะกลับมานั่งลง..

“แล้ว.. นายเห็นมันจริงๆหรอ?”

โทกิเนะถามอย่างจริงจัง เพราะเสาแสงนั่นมันมีเฉพาะคนที่มีพลังวิญญาณสูงเท่านั้นถึงจะมองเห็นได้

“ก็ไม่ค่อยแน่ใจ ฉันเหนื่อยจากการฝึกแล้วก็นอนอยู่กับพื้นเพราะหมดแรง.. แล้วก็มีแสงแยงตาพอหันไปดู..”

“แล้วยังไงต่อ..”

“ก็มาตื่นที่ห้องนอน..”

เขาว่าพลางยกถ้วยขึ้นซดน้ำซุป..

อ่า..

โทกิเนะชะงักค้างไปครู่หนึ่ง ถ้าเปรียบเป็นเธอเองไปอยู่ตรงจุดนั้นก็คงจะทนไม่ไหวจนสลบไปเหมือนกัน

“ว่าแต่เธอถามทำไม สนใจอะไรงั้นหรอ?”

“ม ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็แต่เป็นห่วงเพื่อนไง”

“อืม.. นั่นก็จริง.. ถ้าเกิดฉันเป็นอะไรไป เธอก็จะเหลือแค่คิราริคนเดียวที่เป็นเพื่อน..”

“เสียมารยาท!! ฉันเองก็มีเพื่อนคนอื่นเหมือนกันนะ!!”

“เอ๊ะ!!” เทปเป

“ทำไมต้องทำท่าทางตกใจขนาดนั้นด้วยยะ!!”

“เอ๊ะ!!” คิราริแสดงสีหน้าหนักกว่า

“พวกนายทั้ง 2 คนนี่มัน!!”

ว่าแล้วเธอก็ยกบะหมี่ขึ้นโซ้ยโดยไม่สนใจทั้งคู่ เป็นคิราริที่ต้องเข้าไปง้อ.. ส่วนเขาก็นั่งดูเงียบๆ..

โทกิเนะเป็นคนจริงจัง และเธอคิดเสมอว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบโดยเฉพาะเรื่องของผืนดินคาราสุโมริ

นั่นจึงทำให้เธอไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับใคร จะมีก็แค่พวกเขา 2 คนที่เธอสนิทด้วยจนมาทานข้าวเที่ยงและทำอะไรด้วยกัน..

จากนั้นทั้งคู่ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน.. ส่วนเทปเปก็กำลังจะเข้าไปในห้องใต้ดิน แต่ก็ถูกแม่ไล่ไปนอนซะก่อน..

เพราะงั้นเขาจึงต้องมานอนไถมือถืออยู่บนเตียง..

[เทปเป : ทุกคนเป็นยังไงกันบ้าง]

[รีบอร์น : ก็ปกติดี ตอนนี้ฉันกำลังจะสอยหัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายในแคลิบู]

[กินจัง : อย่าทำเรื่องแบบนั้นเป็นปกติสิฟระ ว่าแต่นั่นดาวของนายมันหายไปไหนน่ะเทปเป]

[เทปเป : มันค่อนข้างน่ารำคาญผมเลยปิดเอาไว้น่ะครับ ว่าแต่คนอื่นๆไปไหนกันหมด?]

[กินจัง : พวกสาวๆกำลังฝึกกันอยู่ละมั้ง รู้สึกว่าจะมีแชทส่วนตัวกันเฉพาะกลุ่มสาวๆน่ะ]

[อิคคิ : ฉันพึ่งฝึกเสร็จน่ะ ตอนนี้กำลังพักอยู่]

[เทปเป : สบายดีนะอิคคิ เรื่องเอสเมอรันด้าเป็นยังไงบ้าง]

[อิคคิ : หลังจากที่เข้าไปมูลนิธิแกรน พกวเราก็ได้เจอกับอาเธน่า และดูเหมือนเธอจะพอรู้แล้วว่าตัวเองคืออาเธน่า ฉันเลยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเคียวโกที่คอยชักใยอยู่ ก่อนจะให้เธอช่วยดูแลเอสเมอรันด้า ตอนนี้เธอปลอดภัยดี อ่อ ฉันไม่ได้บอกเรื่องของพวกนายหรอกสบายใจได้]

[เทปเป : อืม ขอบใจนะ แล้วตอนนี้นายไปฝึกอยู่ที่ไหนล่ะ]

[อิคคิ : ธิเบตน่ะ ว่ากันว่าที่นี่เป็นจุดที่สูงที่สุดในโลก อาจารย์พาฉันมาฝึกที่นี่เพื่อให้คอสโม่ได้รับพลังจากแสงอาทิตย์]

[เทปเป : งี้นี่เอง สมกับเป็นฟีนิกซ์เซนต์ล่ะนะ]

[อิคคิ : อืม ไฟของฉันจะต้องแข็งแกร่งกว่านี้ ไม่ใช่แค่ไฟจากความโกรธแค้น แต่เป็นไฟแห่งความเกรี้ยวกราดและความร้อนแรงจากดวงอาทิตย์!]

[กินจัง : สุดยอดไปเลยนะ ทางนี้เองก็ยังไม่ไปถึงไหนเลย]

[เทปเป : คุณกินเจอชินปาจิแล้วรึยังครับ?]

[กินจัง : ไม่อ่ะ ถึงจะไปกินพาเฟ่ร้านนั้นบ่อยๆ แต่ก็เจอแต่เจ้าแว่นที่ดูเก็บกดเป็นพนักงานคิดเงินเอง] (แคะขี้มูก)

ไอ้นั่นแหละชินปาจิคุงน่ะ!!

เทปเปได้แต่ถอนหายใจ แต่ก็เอาเถอะ นี่ก็แสดงว่าคุณกินก็ให้ความสำคัญกับเจ้าแว่นนั่นมาก..

[รีบอร์น : ว่าแต่นายมีเรื่องอะไรรึเปล่าล่ะ?]

[เทปเป : อืม จะว่ายังไงดีล่ะ ก็ประมาณว่าลองอะไรนิดหน่อยแล้ว พลังวิญญาณ ก็ระเบิดออกมาพุ่งพรวดจนพวกคนไม่ธรรมดาทั้งเมืองก็รู้สึกได้น่ะครับ]

[กินจัง : โฮ่ยๆ แล้วไหงยังมีเวลามาพิมพ์แขทอย่างสบายใจเฉิบอยู่ล่ะ]

[เทปเป : ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมเอาตัวรอดได้ แต่ตอนนี้คงใช้พลังวิญญาณไม่ได้สักพัก]

[รีบอร์น : งั้นก็ระวังตัวด้วยล่ะ ดูท่าคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆอย่างเป่าสมองนายกแน่ๆ ปิ้ว!!]

[กินจัง : เฮ้ย!! เมื่อกี้นี้มันเสียงปืนใช่มั้ย!! ไอ้ปิ้วที่พิมพ์มานี่คือแกยิงไปแล้วใช่มั้ย!! เฮ้!! ทุกคน!! เจ้าคนลอบสังหารท่านนายกอยู่ตรงนี้!!]

จากนั้นก็ดูจะวุ่นวายนิดหน่อย เทปเปเลิกสนใจและหลับตาลงนอน..

แต่ว่า..

ดิ้งง!!

“ขอฉันพักก่อนไม่ได้รึไง”

พอคิดจะพักกลับไม่ได้พัก พอจะลุยงานก็มีมารผจญ!! โว้ย!!!

เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านการแจ้งเตือนในทันที!!

 

[ภารกิจ : ตามหาความจริงของมังกร]

[เงื่อนไข : เผยความจริงของมังกร และทำลายมัน]

[เงื่อนไข : ทำลายโซ่ตรวนแห่งชะตากรรม]

[ผู้เข้าร่วม : 1 คน]

[รางวัล : 1,000 แต้ม]

[รางวัล : สุ่มรับความสามารถ 1 อย่าง]

 

[กินจัง : ทำลายมังกรนี่.. หมายถึงให้ไปสู้กับเจ้าจิ้งเหลนยักษ์มีปีกพ่นไฟได้ใช่มะ หรือ เจ้าตัวที่ต้องรวบรวมลูกบอล 7 ลูกก่อนจะขอพรได้ 3 ข้อ ถ้าเป็นอย่างแรกฉันขอผ่านนะ]

[รีบอร์น : แต่ฉันฟังเหมือนเป็นปรัชญาอะไรซะมากกว่า แล้วก็ตอนนี้ฉันก็ไม่ค่อยว่างด้วยสิ]

[เทปเป : ฉันก็คิดอย่างงั้นเหมือนกัน มันน่าจะเป็นปัญหาเชาว์หรือเรื่องเล่าตำนานอะไรสักอย่าง ปัญหาจริงๆคงไม่ใช่ เพราะถ้าจะให้ไปสู้กับมังกรจริงๆภารกิจคงไม่ให้ไปแค่คนเดียว]

[อิคคิ : ถ้าเป็นอย่างงั้นฉันก็คงต้องขอผ่าน]

[เทปเป : งั้นก็เหลือแค่สาวๆสินะ]

.....

[กินจัง : ฉันว่าพวกเธอคงกำลังทำเรื่องสำคัญกันอยู่ล่ะมั้ง]

[รีบอร์น : ก็ผู้หญิงนี่นะ]

[อิคคิ : อืม]

แม้แต่อิคคิก็ยังเห็นด้วย.. เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นกันแน่นะ..

[เทปเป : แต่ปัญหาคือไม่รู้ว่าโลกนั้นคือโลกอะไรนี่สิ]

[รีบอร์น : ยังไงก็ระวังตัวล่ะ]

[กินจัง : ถ้าอัญเชิญเทพเจ้ามังกรมาได้ ก็อย่าลืมขอพรเจ๋งๆล่ะ]

[อิคคิ : ระวังตัวด้วย]

สุดท้ายเทเปก็เป็นคนเดียวที่ว่างและน่าจะเหมาะที่สุดกับภารกิจนี้.. ส่วนพวกสาวๆ..

[พรีเซีย : ตอนนี้สาวๆไม่ว่างกัน ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่มีใครตายแน่นอน แล้วก็ ระวังตัวด้วยนะ]

[กินจัง : ฉันคิดไปเอง หรือว่าตอนนี้ทั้งเอมิลี่กับคุโรเนโกะ กำลังเจอเรื่องที่ยากลำบากสุดๆอยู่]

[รีบอร์น : พรีเซียเองก็มีสายเลือดของครูฝึกนะ]

[อิคคิ : การฝึกฝนยิ่งยากลำบากก็ยิ่งทำให้แข็งแกร่งขึ้น]

[เทปเป : โอเค งั้นฉันขอไปเตรียมตัวก่อนนะ]

ว่าแล้วเขาก็รอให้แม่ไปเข้านอนก่อนจะแอบเข้าห้องใต้ดินไปเก็บของ หลังจากนี้คงต้องวางแผนขยับขยายพื้นที่แล้วก็เพิ่มทางเข้าอื่นๆและกับดักอีก..

‘เห้อ~~ เรื่องที่ต้องทำยังมีอีกเยอะเลยสินะ..’

ว่าแต่ มันจะบังเอิญเกินไปรึเปล่า เขาพึ่งให้กำเนิดพลังจิตวิญญาณ(Ki)ของมังกร แล้วภารกิจก็เกี่ยวกับมังกร?

 

 

 

————————

โลกที่มีมังกรมันก็เยอะนา..

 

 

———————

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว