ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 29 หมดแล้วหรอ ปิดเทอม

ชื่อตอน : ตอนที่ 29 หมดแล้วหรอ ปิดเทอม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2564 12:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29 หมดแล้วหรอ ปิดเทอม
แบบอักษร

 

 

วันต่อมา ทุกอย่างยังคงเป็นปกติดี ยกเว้น 2 แฝดที่เหมือนจะไม่ค่อยมีแรง แต่ก็ดูเหมือนจะสนิทกับเทปเปมากขึ้น..

พวกผู้ใหญ่เองก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก ดูเหมือนพวกเขาจะมีบางอย่างที่ต้องทำ..

ขณะเดียวกัน เทปเปก็เริ่มสอนบางอย่างให้กับพวกเธอ.. จะเรียกว่าเป็นสิ่งที่ต้องทำ และสามัญสำนึกนิดหน่อย..

“จริงสิ พวกเธอ.. รู้จักจูเค็นรึเปล่า..”

และนั่น ก็เป็นจุดเริ่มต้น ของการฝึกซ้อมประหลาดของคุณหนูทั้ง 2 ตระกูลชิกิคากามิ ซึ่งก็ไม่มีใครรู้เลยว่า มันมีใครบางคน เป็นตัวแปร..

ในขณะเดียวกัน เทปเปก็ใช้เวลาปรับปรุงเกคิของเขา.. 2 แฝดทำได้ดีเกินคาดโดยเฉพาะซาโอริ ดูเหมือนเธอจะเข้าถึงคิได้เร็วมาก บางทีคงเพราะเธอชอบเหม่อลอย การทำใจให้สงบจึงง่ายมาก..

กลับกัน ซานาเอะที่ขี้กังวลนั้นคิดมากเกินไป สุดท้ายก็ต้องใช้การกระตุ้นเพื่อให้เข้าถึงส่วนลึกของจิตใจ..

อ๊า! อร๊า! เทปเปคุง!

ร่างบางของซานาเอะโดนขย่มคาโต๊ะจนน้ำเงี่ยนแตกกระจาย ลำดุ้นยักษ์แทงเข้าออกโพรงหอยน้อยๆของเธออย่างไม่ปราณีมาได้ 2 ชั่วโมงแล้ว!!

“ตั้งสมาธิสิ.. ไม่งั้น ฉันจะไม่ทำแบบนี้กับซานาเอะอีกแล้วนะ”

“เอ๋!! ไม่นะ!!”

เธอโดนแตกในมาแล้ว 2 รอบ และรอบนี้คือรอบสุดท้าย หากเธอยังสัมผัสถึงคิไม่ได้ เทปเปจะไม่ทำกับเธออีก!

ตรั้บๆๆๆๆ!!

อร๊าง!! อร๊า!!

อร๊าาาา~~!!!

ซู่มม!!

พรววดดด~~!!!

สุดท้าย เธอก็สามารถทำมันได้ ออร่าสีขาวของคิระเบิดออกมาจากร่างของเธอพร้อมๆกับน้ำขาวขุ่นที่ฉีดเข้าไปในมดลูกจนแน่นขนัด!!

“อ่า อ่า ฉันทำ.. ได้แล้ว..”

สุดท้ายเธอก็สลบไป..

เทปเปพยักหน้าอย่างพึงพอใจและออกจะตกใจด้วยซ้ำ เพราะคิของเธอมันมากกว่าเด็กทั่วไปหลายเท่า..

‘พอๆกับเราเลยหรอ..’

บล็อบ.. พรวด!

เขาถอนลำดุ้นออกมาหลังจากเสร็จพิธีกรรมปลุกคิ.. ซาโอริที่รออยู่นานแล้วเข้ามาอมแล้วดูดมันทันทีพร้อมกับทำหน้าตาอยากจะได้อยากจะโดน..

“จ้าๆ เข้าใจแล้วๆ..”

สุดท้ายเขาก็ต้องให้พี่น้องเท่าๆกัน..

สรุปเลยว่า 5 วันที่เหลือ นอกจากทดลองสอนคิและปลุกเกคิให้พวกเธอแล้ว ที่เหลือก็เย็ดกันซะส่วนใหญ่..

ไอ้ที่เห็นดวงตาเป็นรูปหัวใจในอนิเมะน่ะ มันคงไม่ต่างจากนี้เท่าไหร่..

ก่อนจากกันเขาได้มอบตำราให้พวกเธอคนละเล่ม และกำไลคนละวง.. เด็กสาวทั้งคู่ร้องไห้งอแงทันทีที่เขาจากไป..

“อะร่า~ ดูเหมือนว่าทั้งซาโอริและซานาเอะจะชอบเทปเปคุงมากเลยนะ”

เธอลูบหัวลูกสาวทั้ง 2 คนที่นอนหลับไปแล้วอย่างอ่อนโยน..

“เด็กคนนั้นเป็นลูกของเค็นเซย์ ฉันกลัวว่าเขาจะทำให้ลูกสาวของเราต้องเจ็บปวดน่ะสิ..” โทชิโร่

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ถ้าเป็นเด็กคนนั้น จะต้องดูแลทั้งซาโอริและซานาเอะได้แน่..”

ซากิริยิ้มบางๆ โทชิโร่เข้าใจความหมายนั้น.. มี 1 อย่างที่ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติเหมือนๆกัน นั่นคือสัญชาตญาณและสัมผัสพิเศษ..

และพวกเขาก็รู้ได้ว่าเทปเปนั้นไม่ใช่เด็กธรรมดา เรื่องนี้เค็นเซย์เองก็รู้.. แต่นั่นก็เป็นเพียงสัมผัสผิวเผินของเกคิที่ปกคลุมร่างของเขาเท่านั้น.. พวกเขาไม่ได้รู้ความแข็งแกร่งจริงๆของเทปเป..

“คิของซาโอริเพิ่มขึ้นมาก แต่ที่น่าตกใจคือซานาเอะเองก็มีคิแถมยังมากมายขนาดนั้น..” โทชิโร่

“อุหุๆ คงเป็นเพราะเด็กคนนั้น..”

“เทปเปคุงน่ะหรอ?”

ซากิริพยักหน้า..

“ฉันไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีอะไร แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้วิธีปลุกคิ แถมหนังสือพวกนี้..”

เธอยื่นหนังสือของซาโอริไปให้สามีดู..

“นี่มัน..”

ด้านในมีเนื้อหาของคิและพลังบางอย่างที่เข้มข้นยิ่งกว่า เกคิ และวิธีปลุกมัน.. การฝึกฝนเบื้องต้น ท่วงท่าและวิชาที่แต่ละอย่างราวกับถูกออกแบบมาเพื่อซาโอริ..

“บางทีมันอาจจะถึงเวลาที่คลื่นลูกใหม่จะซัดเข้ามาแล้วก็ได้ค่ะ..”

“เห้อ~~ ดูเหมือนเด็กคนนั้นจะยังไม่รู้ว่าตัวเองทำเรื่องอันตรายลงไปแค่ไหน.. ฉันต้องเตือนเรื่องนี้กับเค็นเซย์..”

“แต่ถ้ามองอีกมุม เขาก็จริงใจกับซาโอริและซานาเอะนะคะ”

ซากิริยิ้มบางๆ

หนังสือทั้ง 2 เล่มนั่นมันล้ำค่ามากจนอาจจะพลิกโลกทั้งใบโดยเฉพาะ หากมันตกไปอยู่ในมือผิดคน..

“เราคงไม่ให้เด็กพวกนี้ไม่รู้เรื่องต่อไปไม่ได้..” โทชิโร่

“ค่ะ แต่อย่างน้อยฉันก็อยากให้พวกเธอใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข สิ่งที่ควรรู้ก็ให้รู้ สิ่งที่ไม่ควรรู้ ก็ควรให้มันตายไปกับพวกเรา..”

สิ้นเสียงของซากิริ ทั้งคู่ก็ออกไป..

.

.

.

สุดท้าย ช่วงเวลาปิดเทอมแสนสั้น 2 อาทิตย์ก็สิ้นสุดลงโดยที่เทปเปไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันนอกจากขย่มเอ็นใส่เด็กสาว 9 ขวบตลอด 5 วัน..

พอมาคิดๆดูแล้ว เขาก็ไม่ได้รังเกียจเด็กหรอกนะ ก็แค่ชอบแนวคุณน้ามากกว่าเท่านั้นเอง..

และในระหว่างที่กำลังออกจากห้องน้ำและเตรียมจะลงไปหมกตัวที่ห้องใต้ดิน สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นใครบางคนในร้าน.. เป็นตาแก่หัวหงอกคนหนึ่งที่กำลังนั่งคุยกับแม่ของเขา..

และเมื่อประเมินจากความจริงที่ว่าวันนี้ไม่ได้เปิดร้าน ตัวตนของชายชราคนนี้จึงน่าจะพิเศษ และเหมือนตาแก่นั่นจะสังเกตเห็นเขาแล้ว แม่จึงเรียกเขาไปหา..

“เทปเป นี่คือ..”

“ก็แค่ตาแก่ที่มาไม่ถูกเวลาน่ะ..”

คงจะประชดที่ร้านปิดล่ะนะ.. ซึ่งนั่นก็ทำให้แม่มองแบบแปลกๆ..

“โคบายาชิ เทปเป เป็นลูกชายของเจ้าของร้านกับคุณแม่ครับ..”

“โอ้.. เทปเปคุงหรอ ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ”

ดวงตาของชายชรามีประกายขึ้นมา

“9 ขวบครับ ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียนคาราสุโมริแผนกประถมชั้น ป.4”

เขาตอบคำถามอย่างไหลรื่นและสงบนิ่ง.. และที่ทำให้ชายชราถูกใจเขาก็เห็นจะเป็นความไม่ตื่นกลัวคนแปลกหน้า แววตาฉายแววความฉลาดและโดดเด่น แล้วใบหน้านั่น โตไปต้องหลอเหลาเป็นแน่..

“งั้นหรอ ขอโทษที่เสียมารยาท ตาแก่คนนี้ชื่ออิชชิน.. แค่มาคุยธุระกับแม่ของเธอเท่านั้นแหละ..”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณอิชชิน..”

“เทปเป ลูกจะลงไปที่ห้องนั่นอีกแล้วหรอ?”

“นิดหน่อยครับ ถ้างั้นผมคงไม่รบกวนแล้ว เชิญคุยธุระต่อเถอะครับ..”

สิ้นเสียงเขาก็ก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป..

“นั่นคือหลานของฉันสินะ..”

ชายชราลูบเคราแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ..

“คุณพ่อคะ เรื่องนี้เราคุยกันแล้ว ไม่ว่าหนูหรือเทปเปจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับตระกูลอาริมะอีก..”

ชายชราถอนหายใจเบาๆ..

“พ่อลูกว่าลูกยังโกรธเรื่องในวันนั้น พ่อเองก็รู้สึกผิดไม่ต่างกัน.. เพราะงั้นไม่ได้คิดจะบังคับลูกหรอกนะ แต่ถ้าว่างๆ ก็กลับมาที่บ้านได้เสมอ..”

พูดจบ ชายชราก็ลุกขึ้น..

“คุณพ่อ..”

แต่ก่อนจะเปิดประตูออกไป.

“อ้อ แล้วก็อย่าพาเจ้านั่นมาล่ะ ถึงยังไงฉันก็ยังเกลียดขี้หน้ามันอยู่ดี..”

พูดจบเขาก็เปิดประตูร้านและออกไป..

คานาเอะยิ้มอย่างจนใจ.. ถึงเรื่องทุกอย่างมันจะเริ่มจากพ่อของเธอก็ตาม แต่สิ่งที่เธอทำมันก็ไม่ถูกต้อง.. และสุดท้ายเธอก็ไม่คาดคิดว่าชีวิตจะได้มาลงเอยแบบนี้..

แต่นี่มันก็ทำให้เธอมีความสุข โดยเฉพาะวันที่เธอได้มีเทปเปเข้ามาในชีวิต..

เทปเปนั่งมองสิ่งที่เกิดขึ้นผ่านหน้าจอ.. กล้องพิเศษที่ติดตั้งเอาไว้ยังคงทำงานได้ดี คมชัดทั้งภาพและเสียง..

ดูเหมือนปัญหาของครอบครัวเขาจะมีอะไรมากกว่าที่คิด.. แต่เอาเถอะ ในฐานะ เอโดกาวะ เทปเปนัน เขาจะไขคดีนี้ให้กระจ่างเอง!!

“แต่เอาไว้คราวหน้าเถอะ..”

ว่าแล้วก็ละเลงนิ้วลงบนแป้น โปรเจ็คเบียคโกะของเขาดำเนนินการมาจนถึง 60% แล้ว!! อีกแค่นิดเดียว! แค่นิดเดียวเท่านั้น!!

.

.

.

“จากนั้นนะ! ก็มีลาวาครีมรสวนิลาระเบิดออกมาจากปล่องภูเขาไฟ! ตู้ม!! แล้วฉันก็ใช้ถังตักมันมาราดใส่ขนมปังไซท์ยักษ์ที่มีไอศกรีมช็อกโกแล็ตก้อนโต!!”

ตอนนี้คิราริกำลังเล่าประสบการณ์ช่วงปิดเทอม 2 อาทิตย์ให้เพื่อนๆในห้องฟังอยู่.. แน่นอนว่าไม่มีใครใส่ใจไอ้เรื่องเพ้อฝันเกินจินตนาการนั่นของเธอสักคน.. แต่ว่าพวกเขาก็ยังฟังไว้ เพราะไม่ว่าคิราริจะทำอะไรเธอก็สดใสจนทำให้ทุกคนยิ้มตามและรู้สึกดี..

“โคบายาชิคุงไม่เข้าไปร่วมด้วยหรอ?”

โทกิเนะพูดขึ้น เพราะตลอด 2 อาทิตย์ เธออยู่บ้านไม่ได้ไปไหนนอกจากออกมาทำงานตอนกลางคืนที่คาราสึโมริ..

“น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้ไปเจอของสุดยอดแบบคิราริเลยไม่มีอะไรให้เอามาพูด..”

“หรอ แล้วนายทำอะไรมาตลอดปิดเทอมล่ะ?”

“ฝึกนิดหน่อย(ให้โลลิแฝด)น่ะ”

“คาราเต้น่ะหรอ คิราริก็เรียนด้วยใช่มั้ย”

“ก็ประมาณนั้น..”

“อ๊ะ!! โคบายาชิคุง!”

จู่ๆคิราริก็พุ่งพรวดเข้ามา

“โคบายาชิคุงๆ!! ตอนปิดเทอมฉันฝึกท่าใหม่ได้ด้วยล่ะ!”

“หืม.. งั้นหรอ”

“ฮ๊ะๆ เรามาสู้กันเถอะนะ!!”

เสียงของคิราริดังพอให้ทุกคนในห้องได้ยิน..

“อะไรนะ คิราริจังจะสู้กับเทปเปหรอ?”

“ได้ยินมาว่าทั้งคู่ฝึกคาราเต้”

“งั้นก็ดีเลยนี่!”

เทปเปอ้าปากค้างเล็กน้อย ก่อนที่อะไรจะวุ่นวายไปกว่านี้ เขา—

“งั้น! ฉันจะไปรอที่โรงยิมนะ! ทานข้าวเสร็จแล้วก็รีบมาล่ะ!!”

ว่าแล้วยัยนั่นก็คว้ากล่องข้าวและแขนของโทกิเนะไป!

“เอ๊ะ! ฉันด้วยหรอ!”

“ฮ๊ะๆๆ ไปก่อนนะ! เทปเปคุง..”

เทปเปรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยกยิ้ม.. ดูเหมือนคิราริจะเอาจริง..

ฮ่ะๆๆ บางทีเขาอาจปลุกสัตว์ร้ายขึ้นมาตัวนึง ไม่สิ สร้างขึ้นมามากกว่า?

ก็ดี.. จะได้เป็นการทดสอบไปในตัว..

 

 

 

———————

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว