ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 19 แต่ละก้าวของแต่ละคน

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 แต่ละก้าวของแต่ละคน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2564 08:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 แต่ละก้าวของแต่ละคน
แบบอักษร

 

 

ยามราตรีคือเวลาออกล่าของเหล่าภูติผี

ไม่ว่าดีเลว อย่างไรต้นกำเนิดก็คือความมืด พวกมันคุ้นชินกับสิ่งนั้นมากกว่าแสงสว่าง..

ทว่า ก็มีสถานที่ที่แสงส่องไปไม่ถึง มันคือโลกอีกโลกของเหล่าภูติผีก็ว่าได้..

ตุ้มๆ บึ้ม!!

กรี๊ดดด!!

เสียงกรีดร้องของปีศาจสาวดังระงมเพราะถูกแรงลมจากการโจมตี!

เมื่อมันรู้สึกตัวอีกทีและมองไปยังคู่หู ก็พบแต่ร่างที่อกเป็นรูฝังอยู่ในกำแพงเท่านั้น!!

ร่างของมันสั่นสะท้าน! มันไม่รีรอที่จะหนี!

หมับ!

กรี๊ด!

มือหนากระชากผมของมันไว้ทำให้มันไม่อาจวิ่งหนีไปได้!

"ไม่! ได้โปรดปล่อยข้าไป ข้าจะไม่ทำ--"

ฟุ่มม!!

กรี๊ดดด!!!

เปลวไฟสีทองอ่อนลุกไหม้เผาร่างของมันในทันทีจนเสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่ว!

เพลิงชำระมีพลังทำลายรุนแรงมากขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มากนัก สีของมันเริ่มอ่อนลงแต่พลังกลับเพิ่มสูงขึ้น!

'อืม อีกไม่นานก็จะเป็นสีขาวแล้ว'

เทปเปไม่มีความรู้เรื่องเพลิงชำระมากนัก แต่เขาก็หวังว่ามันจะกลายเป็นสีขาว เพราะกรงเล็บเบียคโกะเป็นสีขาวตอนปลดปล่อยพลัง ถ้าเกิดเปลวไฟเป็นสีเหลืองทองคงแปลกพิลึก.. อันนี้เขาไม่ได้คิดว่ามันเท่หรืออะไรหรอกนะ..

หลังจากเผาปีศาจร้ายในฐานะองเมียวจิเสร็จแล้ว เขาก็ซ่อมที่นี่ให้ เพราะเขาเล่นแรงไปหน่อย แถมบ้านนี้ก็มีคนอยู่ด้วยสิ ถึงจะสลบไปแล้วก็เถอะ..

ร่างของเทปเปกระโจนออกไปและมองไปรอบๆเมืองอุคิโยเอะด้วยแววตาเรียบนิ่ง..

ตั้งแต่ที่พลังจิตของเขาเลื่อนเป็น Lv.4 มันก็แทบจะหยุดนิ่ง ไม่ว่าจะฝึกเท่าไหร่ก็ไม่เห็นถึงพัฒนาการที่ชัดเจน บางทีเขาอาจจะมองข้ามสิ่งสำคัญบางอย่างไป แต่มันคืออะไรกัน?

พลังจิตของเขาทำได้แทบทุกอย่าง เขาสามารถจัดการกับผลกระทบที่เกิดจากแรงดึงดูดหรือการเคลื่อนที่ได้ดี นั่นคือจุดเริ่มต้น วิชาอื่นๆที่เหลือคือการประยุกต์ใช้​ทั้งนั้น ไม่ว่าจะบาเรีย การสะกดจิต การยิงคลื่นกระแทก แต่พอมาคิดๆดูแล้ว พวก Lv.5 ในเมืองแห่งการศึกษาก็ถูกจัดอันดับตามความแข็งแกร่งของพลังซะส่วนใหญ่ แต่ของแต่ละคนก็มีจุดเด่นในตัวเป็นเอกลักษณ์​ทั้งนั้น..

'หรือฉันควรจะสร้างจุดเด่น?'

มันค่อนข้างจะบ้าบอกับทฤษฎี​นี้ แต่ยังไงก็ตามเขาไม่ได้รีบร้อนขนาดนั้น ยังไงตอนนี้ก็ไม่ใช่แค่พลังจิตอย่างเดียว พลังวิญญาณของเขาเองก็ค้างอยู่ที่ Lv.3 ไม่ว่าจะล่าปีศาจแค่ไหนพลังมันก็ไม่เพิ่มขึ้นเลย พลังเวทเองก็นิ่งค้างสนิท ก็เข้าใจอยู่หรอกว่า Device ของเขามันสู้พวกนาโนฮะไม่ได้ แต่การหยุดพัฒนาการแบบนี้ ก็ค่อนข้างทำให้เขาเศร้า..

ฟุ่บๆๆ

เขากระโจนผ่านท้องฟ้ารับสายลมในยามค่ำคืน..

พลังวิญญาณกำเนิดจากภายในดวงวิญญาณที่เชื่อมต่อกับร่างกาย ในสภาพวิญญาณแหล่งกำเนิดพลังจะอยู่ที่อกใกล้กับหัวใจ นั่นคือทฤษฎี​จากโลก Bleach

พลังจิตเกิดจากสมองซะส่วนใหญ่ ก็ไม่รู้ทฤษฎี​เท่าไหร่ แต่ส่วนหนึ่งก็เกิดจากความนึกคิด ความต้องการ และสามารถควบคุมได้ด้วยจิต

คิ, พลังชีวิต, พลังปราณ หรืออะไรก็แล้วแต่จะเรียก เกิดจากพลังชีวิตที่มีอยู่ในทุกๆเซลล์ร่างกาย สามารถเพิ่มพูนมันได้จากการฝึกฝนร่างกายและจิตวิญญาณ

นี่คือการสรุปพลัง 3 ประเภทที่เขามีในหลักๆ ซึ่งมันก็น่าแปลก ทั้งที่พวกมันก็แยกกันอยู่ แต่ทำไมเวลาขเขาใช้พลังหรือวิชาใดวิชาหนึ่ง มันกลับเหมือนจะมีพลังอีก 2 สายแทรกเข้ามาด้วย มันพยายามจะรวมกัน?

อะไรที่ทำให้พวกมันรวมกัน?

ถ้ารวมกันแล้วจะเป็นยังไง?

เรื่องนี้ค่อนข้างซีเรียส หากเขาไปผิดทางมันคงไม่ดีแน่

แต่สิ่งที่เขาคาดเดาเอาไว้ก็คือ จิตวิญญาณ มันคือคำจำกัดความที่ดีที่สุดของ เจตจำนง ปณิธาน​ หรือ ความต้องการอันแรงกล้า

ไม่ใช่ว่าเขาเป็นพวกบ้าพลังแห่งความเชื่อมั่นหรือพลังแห่งมิตรภาพ แต่ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็เกิดขึ้นได้แล้วจริงมั้ย? ขนาดคิราริยังฝึกเกคิได้เลย ถ้าจู่ๆมีสาวน้อยเวทมนต์ปรากฏตัวต่อหน้าเขา เขาก็จะไม่แปลกใจแล้ว..

.

.

.

ซะที่ไหนกันล่ะ..

"อย่างงี้นี่เอง คุณคือพลังวิญญาณผิดปกติที่ฉันสัมผัสได้ในช่วงที่ผ่านมาสินะคะ"

หญิงสาวผมดำยาวสลวยในชุดกิโมในโทนสีคล้ำใบหน้าขาวผ่อง ดวงตาคมและรอยยิ้มที่ราวกับจะมองหาเรื่องสนุกตลอดเวลาเอ่ยขึ้น

คำนิยามของเธอ คงเป็นหัวหน้าอุโนะฮานะที่ไม่มีดาบฟันวิญญาณและไว้ผมทรงฮิเมะคัทมัดหางม้า อารมณ์คงประมาณนั้น..

แต่ประเด็นมันไม่ใช่เรื่องนั้น..

"อ่า ขออภัยที่เสียมารยาท ฉัน ซุมิมูระ ซุมิโกะ เป็นอดีต Kekaishi น่ะค่ะ"

เทปเปนิ่งค้างไปชั่วครู่..

ซุมิโกะ แม่ของโยชิโมริ? เขารู้เรื่องราวของเธอแค่คร่าวๆเท่านั้น ไม่ได้รู้อะไรมากเท่าไหร่

"...."

เขาไม่ได้ตอบอะไร ยังไงก็ไม่มีความจำเป็นอะไรอยู่แล้ว แถมเธอคนนี้มีนิสัยแปลกๆ แบบว่า อาร่าๆ น่ะ.. คงเข้าใจใช่มั้ย

"เป็นคนขี้อายหรอคะ? ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน ว่าแต่คุณต้องการอะไรจากผืนดินคาราสุโมริหรอคะ?"

'ผู้หญิงคนนี้..'

ถึงระดับพลังจะต่ำกว่า แต่เธอค่อนข้างอันตราย ด้วยบุคลิกและนิสัย แค่คำถามเดียวของเธอ ไม่ว่าเขาจะตอบไปยังไงเธอก็มีแต่ได้กับได้ และต่อให้ไม่ตอบมันก็ไม่ต่างกัน..

เพราะงั้น..

"ฉันไม่ได้สนใจมันหรอก"

ไม่ได้โกหกนะ ที่สนใจคือเจ้าสิ่งที่อยู่ข้างล่างต่างหาก..

"งั้นหรอคะ ว่าแต่คุณไม่ใช่คนขององค์กร คุณเป็นองเมียวจิสินะคะ ทำงานให้ใครงั้นหรอ?"

เทปเปไม่ได้ตอบกลับ ร่างของเขาพลันหายไปในชั่วอึดใจ..

"อาร่าๆ เป็นเด็กขี้อายสินะคะ อายุคงพอๆกับยูกิเนะจังบ้านข้างๆ อืม.. น่าเสียดาย.. ถ้าบ้านเรามีลูกสาวก็คงจะดี.."

.

.

.

หลังจากกลับมาบ้าน เทปเปก็ขมวดคิ้ว การพบกันเมื่อครู่นี้มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ.. อีกฝ่ายตรวจจับเขาได้?

ดูเหมือนเขาต้องพัฒนาอุปกรณ์ปกปิดพลังวิญญาณแล้วสิ..

ก่อนกลับมาบ้านนี่เขาก็วิ่งไปมารอบๆเมืองและย้ายหายไปหาลายๆที่เพื่อปล่อยพลังวิญญาณอ่อนๆกว่า 50 จุด เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้คนที่อาจตรวจจับเขาได้ รู้ว่าบ้านเขาอยู่ที่ไหน..

เทปเปเริ่มกลับมาจริงจังและหมกตัวอยู่ในห้องใต้ดินอีกครั้ง..

 

 

ทางฝั่งของสมาชิกกลุ่มแชทคนอื่นๆเองก็กำลังใช้ชีวิตของตัวเอง จะมีก็แค่คุโรเนโกะกับเอมิลี่ที่ดูจะจริงจังกับการฝึกฝน การมีจอมเวทระดับ SS เป็นเพื่อนมันไม่ได้สูญเปล่า อย่างน้อยๆตอนนี้พวกเธอก็กำลังฝึกเวทมนต์ของมิดชิลด้าอยู่ ถึงจะแค่พื้นฐานก็เถอะ..

"อึ่ก ไอ้นี่ค่อนข้างยากแฮะ"

คุโรเนโกะกำลังยืนหลับตาเพ่งสมาธิในการควบคุมบอลเวทขนาดเท่าลูกเทนนิส 3 ลูกที่ลอยอยู่รอบตัว ในมือขวาของเธอมีคทาเวทสีดำรูปร่างคล้ายเคียวซึ่งก็คือ Device ธรรมดาที่ได้มาจากเทปเป แม้จะเป็นแค่ของธรรมดา แต่มันก็ทำให่เธอฝึกเวทมนต์ได้ง่ายขึ้นมาก แถมมณีที่คทายังเป็นเหมือนแหล่งพลังเวท ทำให้มันช่วยซัพพอร์ตการฝึกของเธอได้มากทีเดียว

ลูกบอลเวทเริ่มลอยไปมารอบตัวเธอ นี่คือการบ้านที่เธอได้รับมาจากพรีเซีย และเธอจะต้องทำมันให้ได้!

"ฉันจะเป็นจอมเวท! จอมเวทดำที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกใบนี้!"

วี้ดๆๆๆๆๆ!!

บอลเวททั้ง 3 หมุนวนไปมาอย่างรวดเร็วก่อนที่พวกมันจะถูกยิงออกไป!

"จงรับทัณฑ์​แห่งความมืดไปซะ!!"

ฟิ้วๆๆ!!

บึ้มๆๆ!!

เธอยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพึ่งทำระเบิดเสียงดัง เธอก็หน้าซีดทันทีก่อนจะรีบวิ่งหลบหนีจากที่นั่นในทันที..

 

 

ทางฝั่งของเอมิลี่ เธอเองก็ได้เรียนรู้จากพรีเซียเหมือนกัน อันที่จริงตอนนี้ทั้งคู่เรียนพร้อมๆกันและจ่ายค่าสอนเป็นแต้มแบบรายอาทิตย์

ในขณะที่คุโรเนโกะเน้นไปที่การเพิ่มพูนพลังเวท เอมิลี่ก็ฝึกการควบคุมซะส่วนใหญ่ นั่นเพราะมันช่วยเร่งการเขียนต้นฉบับของเธอได้มากกว่า พลังเวทก็ค่อยฝึกเพิ่มทีหลังก็ได้..

ตัวเธอเองไม่มี Device เหมือนคุโรเนโกะ แต่เทปเปจะจัดการให้ทีหลังและเธอก็ไม่ได้รีบ แถมเธอก็คาดหวังกับรูปลักษณ์​ของมันพอสมควรหลังจากได้เห็นคทาของคุโรเนโกะ

ตอนนี้ในห้องทำงานของเธอ เอมิลี่กำลังนั่งจิบชาที่โซฟาในขณะที่โต๊ะทำงานของเธอปากกามันกำลังขยับและขีดเขียนลงบนกระดาษไปเอง..

"เวทมนต์นี่มันสะดวกดีจริงๆ"

 

 

ทางฝั่งคุณกิน

ตอนนี้เขากำลังใช้ความสามารถในการพับกระดาษเพื่อหารายได้ เขาได้ตั้งตู้ฟิกเกอร์กระดาษที่ด้านในเต็มไปด้วย เคสึโนะ อานะ ในชุดและท่าโพสต่างๆอยู่มากมายหลาย 10 ตัว

มีทั้ง Deluxe Edition และแม้แต่เวอร์ชั่นที่ใช้กระดาษแข็งที่สามารถ แคสออฟ ถอดชุดของเธอและเปลี่ยนมันได้ตามใจชอบ!!

เปรี้ยงง!!!

อ้าากกก!!!

แต่ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่เขาเอามันมาตั้งขาย จะมีฟ้าผ่าลงช็อตเขาและทำลายฟิกเกอร์ของเขาจนหมด..

"ค ความพยายามตลอดทั้งอาทิตย์ของฉัน.. อ่อก!"

ความสามารถพับกระดาษนั้นยอดเยี่ยมก็จริง แต่ยิ่งผลงานที่ทำออกมาละเอียดมากแค่ไหนก็ยิ่งต้องใช้พลังจินตนาการและจิตไปเยอะมากเช่นกัน..

 

 

ทางฝั่งรีบอร์น

อืม.. รายนี้เหมือนจะเอาความสามารถไปใช้ได้ดีที่สุด นอกจากจะใช้ต่อสู้และจัดการศัตรู ยังทำให้้ขาไปไหนมาไหนหรือส่งคนไปในที่ที่ต้องการได้แทบจะในทันที.. และเขาคงเป็นคนเดียวในกลุ่มที่เหมือนจะรอคอยภารกิจและได้รู้จักเนื้อเรื่องของโลกต่างๆอย่างสนุกสนาน ถ้ามีภารกิจที่น่าสนใจเขาก็อยากจะไปทำดูเหมือนกัน..

 

 

ฝั่งพรีเซีย

เนื่องจากเป็นสมาชิกใหม่ เธอจึงยังไม่มีแต้มมากนัก แต่การสอนคุโรเนโกะกับเอมิลี่ทำให้เธอได้แต้มมาเกือบ 2,000 ในเวลาแค่อาทิตย์เดียว ซึ่งมันเป็นค่ามัดจำรวมกับค่าสอนตลอด 2 อาทิตย์ของทั้งคู่ แน่นอนว่าเธอสอนทั้งคู่อย่างดี แต่ถ้าอยากจะรู้มากกว่านี้ก็คงต้องจ่ายเพิ่มล่ะนะ หุๆๆ

เธอเองก็มีของที่อยากได้หลังจากไล่ดูรายการในร้านค้า และที่น่าสนใจ คือยาลดอายุและยาเพิ่มความเยาว์วัย ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง และผู้หญิงก็ย่อมต้องอยากสวยเป็นธรรมดาอยู่แล้ว..

และเธอก็กำลังเก็นแต้มอยู่ เพราะการเดินทางไปโลกของสมาชิกคนอื่นต้องใช้แต้ม 100 ต่อครั้ง และการคงอยู่ทุกๆ 3 วัน ต้องใช้ 100 แต้ม ดังนั้นตอนนี้เธอก็มีแต้มมากพอจะไปหาเทปเปและอยู่ที่นั่นได้หลายอาทิตย์ แต่ตอนนี้คงยังไม่ดี เทปเปควรมีเวลาของเขาที่โลกของเขา เธอไม่ควรทำให้เขาลำบากใจ เอาไว้ไปเป็นครั้งคราวจะดีกว่า..

 

 

.

.

.

"โทกิเนะจัง โทกิเนะจัง"

"อ๊ะ มีอะไรหรอคิราริจัง"

"เป็นอะไรรึเปล่า เห็นเหม่อๆน่ะ"

"เปล่าหรอก ฉันก็แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ"

โทกิเนะมองไปยังนอกหน้าต่างพลันครุ่นคิดถึงเรื่องในค่ำคืนนั้น..

เด็กผู้ชายในชุดสีดำที่สวมหน้ากากจิ้งจอกลายเพลิง..

แม้จะไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง แต่จากคำบอกเล่าของฮาคุบิ เขาสามารถจัดการฮานาอุโอะตัวนั้นได้อย่างสบายๆ ทั้งๆที่​น่าจะอายุพอๆกับเธอแท้ๆ

'อย่างน้อย.. ฉันก็อยากจะขอบคุณเขา'

โทกิเนะถอนหายใจ เพราะตั้งแต่วันนั้นเขาก็ม่เคยปรากฏตัวอีกเลย..

ส่วนเทปเปก็กินข้าวไปเงียบๆ พลางจ้องมองกระดาษบางอย่างในมือ..

'ตระกูลอาริมะครอบครองธุรกิจหลายอย่างและมีอำนาจล้นมือ ศัตรูเองก็ไม่น้อย แต่ก็ปฏิเสทไม่ได้ว่าจะมาจากกลุ่มอื่นอย่างพวกเหนือธรรมชาติ.. ก่อนอื่น ก็ไล่เก็บพวกที่เป็นศัตรูก่อนก็แล้วกัน'

 

 

 

------------------

ซุมิมุระ ซุมิโกะ

แม่ของโยชิโมริ

เห็นแบบนี้ ลูก 3 แล้วนะเออ แถมตอนนี้ อายุคง 27~ 29 ล่ะมั้ง

สมัยยังเป็น Kekaishi

 

 

————————

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว