email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 24 สมาชิกใหม่

ชื่อตอน : บทที่ 24 สมาชิกใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2564 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 24 สมาชิกใหม่
แบบอักษร

บทที่ 24

 

สมาชิกใหม่

 

 

 

 

 

....ยามเฉิน(07.00 – 08.59 น.)

 

เลี่ยงหรูที่ต้องเบิกตาตื่นในตอนเช้ามืดของวันทั้งๆที่ร่างกายรู้สึกปวดระบมไปหมดเพราะศึกบนเตียงเมื่อคืน วันนี้ที่ต้องตื่นเช้าเพราะต้องเตรียมตัวออกเดินทางต่อ แต่ก็อยากไปดูเจ้าทาสนั่นที่นอนสลบไสลอยู่โรงหมอ เห็นว่าตอนนี้ฟื้นแล้ว

 

"เฮ้อ~ทำไมต้องมาโดนแบกแบบนี้ด้วยนะ"

 

"ก็เห็นบ่นว่าปวดขาเลยช่วย"

 

"ไม่ต้องมาพูดกับข้าเลย ถึงจะทำแบบนี้ก็ไม่หายโกรธหรอกนะ"

 

เลี่ยงหรูที่โดนแบกไว้ข้างหลังบ่นออกมาเป็นรอบที่ร้อย เพราะตั้งแต่ตื่นมาก็ไม่มีอะไรดีเลย เดินลงมากินข้าวพี่หวงก็จ้องมองเขาสายตานี้แทบจะสแกนไปเกือบทะลุร่าง แล้วก็หันไปทำตาขวางใส่องค์ชายสามอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ก็ทำแค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ

 

ส่วนพวกทหารกับพวกข้ารับใช้ก็พากันทำท่าเลิ่กลั่กแถมยังมือไม้สั่นๆซุ่มซ่ามบ่อยเหลือเกิน ทั้งยังไม่กล้าแม้แต่จะสบตาด้วย พอถูกสบตาทีก็ทำหน้าแดงแล้วละล่ำละลักไปชวนเพื่อนคุย แบบนี้ก็คิดได้เป็นอย่างเดียวว่าเมื่อคืนคงได้ยินอะไรแปลกๆเข้าล่ะสิ! 

 

พอคิดถึงเรื่องเมื่อเช้ามืดก็รู้สึกหงุดหงิดจนแทบบ้าไปเลย! อายจนไม่มีหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วเนี่ย! เขาคิดว่าตัวเองเก็บเสียงไว้ดีแล้วเชียว แต่เจ้าตัวการก็ชอบทำแรง ทั้งยังพยายามดึงมือออกด้วย คิดแล้วมันน่าโมโหจริงๆ นี้ไม่ยังไม่นับเรื่องยาคุมด้วยนะ ฮึ่ย! อยากฆ่าผัวนี้ผิดไหม?

 

"ภรรยาอย่าฆ่าสามีเลยสามีผิดไปแล้ว"

 

"พูดก็พูดได้สิ! ถ้าไม่อยากตายก็รีบๆวางลงเลย จะถึงแล้วไม่ใช่เหรอ"

 

"ขอรับๆ"องค์ชายสามยิ้มเจือนๆให้กับภรรยาที่มีจิตสังหารอ่อนๆกับมือไม้ที่กำลังบิดหูไปมา จนตอนนี้หูของฟิลิกซ์แดงก่ำไปหมดแล้ว สงสัยคงจะโกรธมากจริงๆ 

 

"อะ...องค์ชาย ไม่เป็นอันใดใช่รึไม่พ่ะย่ะค่ะ"​​​​​​เลี่ยงหวงที่มาทำหน้าที่เป็นองครักษ์ให้กับองค์ชายมองด้วยแววตาที่เป็นห่วง ไม่ใช่ห่วงองค์ชายนะ แต่ห่วงน้องชายของตัวเองมากกว่า

 

เลี่ยงหรูที่ถูกวางลงรีบเดินไปข้างหน้าพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในโรงหมอทันที เพราะไม่ อยากต่อล้อต่อเถียงอะไรไปมากกว่านี้ โรงหมอนี้ดูค่อนข้างใหญ่พอสมควร คนป่วย คนบาดเจ็บก็มีไม่ใช่น้อยๆ คนป่วยไข้ที่ไม่มีเงินก็ต้องอยู่รวมๆกัน เป็นเตียงแยกต่างหาก ส่วนผู้ป่วยที่มีอันจะกินก็จะมีห้องแยก ซึ่งเจ้าทาสคนนั้นอยู่ห้องแยก

 

ปึก!....."นั่น....เจ้ากำลังทำอะไร?"เลี่ยงหรูเปิดประตูห้องแล้วถามออกไปเมื่อเห็นเจ้าทาสที่มีผ้าพันแผลเต็มตัวกำลังจับทหารที่อยู่เฝ้า แล้วตอนนี้ ก็กำลังอยู่ในสภาพไร้ทางสู้ถูกจำมัดไว้ตรงที่นอน

 

"....."

 

​​​​​​"ข้าถามทำไมไม่ตอบ หรือว่าเจ้ากำลังจะหนี"

 

ที่จริงเห็นแค่นี้ก็น่าจะรู้แล้วว่ากำลังจะหนีแต่ว่าก็อยากจะถามลองเชิงเฉยๆ เผื่อว่าอีกฝ่ายจะมีข้อแก้ตัวอะไรบ้าง แต่เจ้าทาสโจรป่ากลับเงียบทำท่าเหมือนคนเป็นใบ้ไม่มีผิด ไม่แปลกเลยที่เจ้าอวบๆเมื่อวานจะโมโหจนฟาดแส้ขนากนั้น บางทีการไม่ตอบก็เหมือนการกวนตี* อย่างหนึ่งอยู่เหมือนกัน

 

"พี่หวง ท่านว่ายังไงหากจะให้เจ้านี้ไปเป็นลูกศิษย์อีกคน"

 

"หากเจ้าต้องการ ข้าก็สอนให้ได้"

 

"ขอบคุณขอรับ แต่ก่อนอื่นต้องเอาเจ้านี้ไปตัดผมแล้วก็หาเสื้อผ้าดีๆสักชุดให้ใส่ ดูจากท่าทางที่ยืนได้แล้วจับมัดเจ้านั้น คงจะไหวอยู่กระมั้ง"

 

"...."ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีสัญญาณตอบรับแต่อย่างใด ทั้งที่เมื่อวานก็พูดอยู่แท้ๆ ตอนนี้กลับเงียบเหมือนโดนตัดลิ้นไปแล้ว เห็นแล้วมันก็คันไม้คันมือชะมัด! ถ้าจะยืนเงียบขนาดนี้ก็ขอเอาตัวไปเลยแล้วกัน! ถือว่าตอบตกลงแล้ว 

 

"เจ้าชื่อว่าอะไร?"

 

"...."

 

"สนใจมาเป็นองครักษ์ให้ข้าไหม?"

 

"....."

 

"ตอนนี้เจ้าเป็นอิสระแล้ว ถ้าข้าขอตัวเจ้าไปเป็นลูกน้องเจ้าจะว่าอะไรไหม?"

 

"....."

 

"...."เลี่ยงหรู

 

"อยากตายนักใช่ไหมห่ะ!? ข้าถามน่ะ ได้ยิน บ้างไหม!?"เลี่ยงหรูตะโกนใส่หูเจ้าทาสพร้อมกับคิดจะพุ่งเข้าไปบีบคอเจ้าตัวน่ารำคาญที่ไม่ตอบคำถามอะไรสักอย่าง จะเงียบก็ให้มันมีขอบเขตบ้างเถอะ คนเขาอุตส่าห์หวังดีจะช่วย! ทำไมถึงได้ดื้อด้านหน้าตายจนอยากถีบหน้าให้กระเด็นไปไกลๆเลย คำขอบคุณก็ไม่มีให้สักคำ โธ่...ไอ้ทาสโง่!?(ใจเย็นลูก...)

 

"ใจเย็นๆ"เสียงองค์ชายสามที่ห้ามภรรยาไม่ให้ไปบีบคออีกฝ่าย

 

"ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว! เจ้าคนบ้า! ข้าจะปล่อยให้แม่ลูกนั้นอดอยากจนตายเลย ถ้ายังไม่พูดแบบนี้!"

 

"ข้าชื่อ...อานจิ้ง"

 

"เหอะ! พูดออกมาได้สักทีนะ ทำไมต้องทำให้มีน้ำโหด้วย"เลี่ยงหรูผละออกจากการกักตัวของสามีที่ห้ามไว้ ก่อนจะกอดอกมองหน้าคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่พอใจอย่างแรง เห็นแล้วหงุดหงิดนิดๆแฮะ ต้องให้ขู่ด้วยไม้นี้ถึงจะยอมตอบ ชื่อนี้ก็จะเข้ากับบุคลิกเกินไปไหมเนี่ย อันนี้ไม่เรียกว่า 'เงียบสงบ' เรียกว่า 'เงียบสลบ'มากกว่า(😂)

 

"น้ำโห? คืออันใดกัน"เลี่ยงหวงที่ยืนฟังเหตุการณ์มาเงียบๆ ก็เอ่ยถามขึ้นทันทีเพราะไม่รู้ว่า'น้ำโห'มันคืออันใด กินได้หรือไม่ หรือว่าเอาไว้ทรมานคนกินเฉยๆ มันเป็นน้ำพิษหรือไม่?

 

"หมายถึง โมโหน่ะขอรับ ไม่มีอันใดหรอก"

 

"อ่อ"เลี่ยงฟวงพยักหน้าเข้าใจกับคำอธิบายของเลี่ยงหรูแล้วก็ไม่ถามอันใดต่ออีก

 

"แล้วเจ้าเป็นอันใดกับสองแม่ลูกนั่น หรือว่าเป็นสามีของนาง"

 

"เป็นพี่ของนาง แล้วเด็กคนนั้นคือหลานข้า"

 

"งั้นหรือ แล้วสามีนางไปไหนเสียแล้ว"

 

"ทิ้งไปแล้ว ทั้งยังทิ้งหนี้ที่ไม่มีวันใช้หมดให้กับนาง"

 

เลี่ยงหรูทำหน้าเหมือนอยากตบหน้าอีกฝ่ายแรงๆ เพราะถ้าไม่พูดเรื่องสองคนนั้นเข้ามาอีกฝ่ายก็จะไม่ปริปากพูด แถมพอขู่เรื่องนั้นเสร็จก็ตอบทุกคำถามโดยไม่อิดออด เห้ย! อยากจะให้ย้อนไปดูเมื่องสองนาทีที่แล้วจริงๆเลย! แต่มันก็ถือว่าเป็นเรื่องดีที่จะได้ใช้สองแม่ลูกนั้นเป็นข้ออ้าง แต่มันคงใช้ไม่ได้ตลอด คงต้องหาทางเอาชนะใจอีกฝ่ายให้ได้! ถึงจะไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะตั้งกำแพงไว้สูงขนาดนี้

 

"แล้วเจ้าอยากมาเป็นองครักษ์ให้ข้าไหม ข้าไม่ทรมาน หรือบังคับให้ทำในสิ่งที่เจ้าไม่อยากทำหรอก ก็แค่อยู่ข้างข้า ปกป้องข้า ช่วยเหลือข้าในสิ่งที่ข้าอยากให้เจ้าทำ ข้าจะไม่ทำให้เจ้าตายหรอก ข้าจะให้เงินเดือนแล้วจะชำระหนี้ให้"

 

"...."

 

"ข้าให้เวลาเจ้าคิดหลังจากเตรียมตัวเจ้าเสร็จแล้ว เจ้าไม่ต้องเชื่อใจข้าตอนนี้ก็ได้ ข้ารอได้"

 

เลี่ยงหรูว่าจบก็เดินไปแก้มัดให้ทหารน้อยๆที่นอนร้องไห้จะเป็นจะตายเพราะอยู่ตรงนี้มานานแล้ว เห็นทีว่าจะทรมานน่าดูเลยพูดก็พูดไม่ได้ทำได้เพียงนอนดิ้นไปมาบนเตียง คราวนี้ถือว่าเขาใจดีที่มาแกะให้ แต่โดนพี่หวงแย่งไปแกะเอง พอเสร็จสรรพเขาก็ดึงเจ้าพูดน้อยนี้เดินออกจากห้องคนไข้ แล้วก็โดนขัดขว้างโดยสามีผู้เป็นที่รักที่เดินมาจับอีกฝ่ายแทน

 

 

 

 

 

 

 

"นี้มัน...เจ้ามือขวานิ"เลี่ยงหรูกระซิบบอกสามีที่ยืนอยู่ข้างๆพร้อมกับมองไปที่คนตรงหน้าที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน จากโจรป่ากลายเป็นเทพบุตรจุติลงมาเกิด ยิ่งใส่ชุดราคาแพงยิ่งเสริมบารมีตัวเองไปอีกขั้น ผมเผ้าที่ยาวจนเหมือนผู้หญิงถูกจับมัดรวบเป็นทรงหางม้า ผมหน้าม้าที่ยาวๆถูกตัดออกพร้อมกับเบี่ยงขวา จนเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง ใครเห็นก็ต้องบอกว่าคนละคนกับคนที่เป็นทาสเมื่อคืนแน่นอน! 

 

ชุดสีฟ้าออกน้ำเงินหน่อยๆ ลวดลายดอกกล้วยไม้ยิ่งทำให้เหมือนพวกคุณชายหรือไม่ก็เป็นบุรุษล่มเมือง แต่ติดตรงที่ว่าใบหน้านี้มัน...เหมือนกับเจ้ามือขวาของฟิลิกซ์น่ะสิ! ไอ้คิมมือขวาที่เปลี่ยนลุคไว้ผมยาวชัดๆ แต่นิสัยแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ชาติก่อนมันพูดมาก ระแวงพ่อมันเหลือเกินเพราะกลัวโดนกัด ตอนนี้มันกลายเป็นคนเงียบ เงียบจนกวนตี*สุดๆ

 

"หน้าก็คล้ายๆกันอยู่"

 

"ไม่คล้ายอ่ะ เหมือนเลย"

 

"ไอ้คิม ไม่น่าทำตัวแบบนี้"

 

"ไม่แน่นะ มันอาจจะเจออะไรมาเยอะเลยไม่ค่อยพูดเลยก็ได้"

 

"งั้นมั้ง"องค์ชายสามตอบออกไปพร้อมกับกอดอกมองหน้าอีกฝ่ายอย่างสังเกต ส่วนเจ้าตัวนั้นก็จ้องหน้ามองมาที่ฟิลิกซ์เหมือนกัน ทั้งสองคน ไมพูดอะไร แต่จ้องนิ่งๆเหมือนคุยกันในใจ นี้เขาจะเอาอีกฝ่ายมาอยู่ด้วยนะ ไม่ใช่ไปเข้าข้างกับคุณพี่เขา 

 

"ว่าไง...เจ้าจะไปกับข้าหรือไม่"

 

"....ข้าขอไปหาน้องสาวก่อน หากว่านางไม่อยากให้ไปข้าก็จะไม่ไป"

 

"เฮ้อ...งั้นก็แล้วแต่เจ้า"

 

"นี้คือเงินของข้า หากเจ้าอยากได้เพิ่มก็ตามข้าแล้วก็เอาน้องสาวเจ้ากลับวังหลวงเสีย หากเจ้าไม่อยากได้ก็กลับเอาไปไว้ตั้งตัวกับนางเถอะ"

 

เลี่ยงหรูให้ถุงเงินอีกฝ่ายไปพร้อมกับเดินขึ้นไปนั่งบนรถม้าโดนไม่รอให้อีกฝ่ายคืนมันมาให้ นี้มันก็จะเลยเวลาออกเดินทางแล้ว หากว่าอีกสอง ก้านธูป อีกฝ่ายยังไม่กลับมา พวกเขาก็จะเริ่มออกขบวนเดินทางทันที ไม่ว่ายังไงหนทางก็อีกยาวไกล คงจะมารอเจ้านี้คนเดียวไม่ได้หรอก

 

และอีกอย่างเขาคิดว่ายังไงซะอีกฝ่ายก็คงกลับมาเพราะเงินในถุงนั้นซื้อข้าวได้ไม่เกินสามวันหรอก ที่เขาให้แบบนั้นก็เพราะอยากให้อีกฝ่ายมาอยู่ข้างเขาหรอก มีหลายอย่างเลยทีเดียวที่เขานึกสนใจ พลังกำลังอาจจะฝึกยากหน่อย แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ เรื่องความรู้ก็ไม่ค่อยมีปัญหานักหรอก ดูจากที่อีกฝ่ายไม่ตอบตกลงในทันทีทั้งที่ข้อเสนอดีขนาดนี้นับว่าเป็นคนรอบคอบพอสมควร

 

 

 

ใช้เวลากว่าหนึ่งเค่อ อีกฝ่ายถึงได้เดินกลับมา สายตาดูท่าคงไม่คิดว่าเขาจะรออยู่แน่ๆ มือซ้ายจูงม้าที่คิดว่าเอาเงินทั้งหมดที่เขาให้ไปซื้อแน่ๆ และอาจจะเอาเงินเก็บมาซื้อด้วย บนตัวม้ามีสองแม่ลูกนั่งอยู่ด้วยกัน ไหล่ขวาถือสัมภาระที่มีไม่มากนัก ชุดที่ใส่ยังคงเป็นชุดที่เขาซื้อให้ ดูท่าจะตัดสินใจได้แล้ว

 

"ให้นางกับลูกไปไปนั่งรวมกับนางกำนัล"

 

เขาหันไปบอกทหารที่อยู่ใกล้ๆ ทหารคนนั้นพยักหน้าแล้วไปช่วยนางให้ลงจากม้า ชุดที่นางกับลูกใส่กับปิ่นปักผมแน่นอนว่าเป็นเงินสามีที่ซื้อให้ เพราะเขาไม่ค่อยมีเงิน ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นสามีและขี้โกงมาเกิดในร่างองค์ชายเขาก็ขอใช้เงินเล็กๆน้อยๆนี้บ้าง

 

"ถือว่าตัดสินใจเร็วนะ 'อานจิ้ง'"เขาพูดออกไปพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนจะล้าถอยมานั่งที่ของตนเองเพื่อเดินทางไปยังวังหลวง หวังว่าการเดินทางนี้จะทำให้เขากับเจ้าสหายคนใหม่นี้สนิทกันขึ้นมาบ้างนะ

 

 

 

 

 

 

 

6 วันต่อมา ณ เมืองหลวง

 

และในที่สุดเขาก็มาถึงเมืองหลวงสักที ตลอด อาทิตย์ที่ผ่านมา ได้มีเจ้าโรคจิตคนหนึ่งที่คิดจะผลิตลูกตามใจชอบ บอกกลัวลูกไม่ติดแล้วก็ทำในโรงเตี๊ยมเกือบทุกเมือง นั่นเลยทำให้เขาฟิวขาดโมโหจนต้องเงียบใส่แล้วคุยกับอาจิ้งแทน เจ้าจอมละโมบที่ทำอะไรตามใจชอบควรได้รับบทลงโทษ! คนอะไรจะชอบเอาในที่แปลกๆทุกที่จนพวกข้ารับใช้คนอื่นๆเขาชินกันแบบนี้หรอก! 

 

"พวกข้าขอต้อนรับองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ"

 

เหล่าทหารที่รอรับใช้อยู่ที่เมืองหลวงพอเข้ามาในเขตพระราชวังก็เข้ามาคุกเข่าต้อนรับการกลับมาทันที ในบรรดาทหารทั้งหมดจะมีทหารคนหนึ่งที่ยศใหญ่กว่าคนอื่นๆใส่ชุดเกราะสีดำ หน้าตาเหมือนวัยกลางคนมีพลังบางอย่างที่แผ่ออกมาให้รับรู้ว่าคนนี้ไม่ธรรมดา เห็นแล้วรู้สึกขนลุกเล็กน้อย

 

ภาพที่มีคนคุกเข่าต่อหน้าเยอะๆแบบนี้ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นหรือไม่เคยได้สัมผัส เพราะเคยเป็นมาเฟียตอนช่วงที่ฟิลิกซ์รับตำแหน่งคนสำคัญของตระกูลก็จะมีพวกลูกน้องเข้ามายินดีและคุกเข่าให้แบบนี้ และเขาเองก็อยู่ตรงนั้นด้วยทั้งยังได้ยืนเคียงข้างกับฟิลิกซ์

 

"เลี่ยงหรู...เจ้ากับอานจิ้งไปรอข้าที่จวนก่อน"

 

"หึ....เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย"

 

"เจ้า..เหตุใดจึงทำกิริยาไม่เหมาะสมเช่นนี้!"เสียงของทหารคนหนึ่งเอ่ยขึ้นทั้งยังยืนขึ้นหวังจะมาคว้าตัวเขาไว้ เขาเลยหยุดเดินแล้วหันไปต้องหน้าอีกฝ่ายด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เมื่อกี้เขาเผลอทำท่าทางแบบไหนออกไปกัน ไม่เห็นรู้เรื่องเลย ก็แค่หัวเราะในลำคอไม่นึกว่าใครจะได้ยินสักหน่อย

 

"ใครให้เจ้ายืนกัน เลี่ยงหรูเจ้าไปเถอะ"

 

"เมื่อกี้กระหม่อมมิได้ตั้งใจจะทำเสียมารยาท ยังไงก็ขอให้องค์ชายอภัยให้ข้าด้วย"ว่าจบเลี่ยงหรูก็หันไปคำนับครั้งหนึ่งสะบัดชายเสื้อแล้วเดินออกไปทันที นั้นเป็นเพราะไม่อยากให้มีปัญหาทีหลังหากฟิลิกซ์ยอมเขามากเกินไปจะทำให้เสื่อมเสียเกีตรติได้ ถึงเขาจะโกรธมาก แต่ก็ไม่ควรทำเสียมารยาท

 

"กระหม่อมขอประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมแค่เห็นว่าเด็กคนนั้นทำเสียมารยาทกับองค์ชาย"เจ้าตัวตนเหตุที่ทำให้ข้อหาของฟิลิกซ์เพิ่มขึ้นคุกเข่าลงต่อหน้าพร้อมกับก้มหัวให้อย่างนอบน้อม

 

"แม่ทัพหลิว...บางทีการที่เจ้าจะจับผิดใคร ก็ควรดูหน้าข้าด้วย"องค์ชายเทียนโจวปล่อยจิตสังหารออกมาจนทหารที่นั่งคุกเข่ากันอยู่พากันตัวสั่นเป็นแทบๆ ไม่นึกว่าองค์ชายจะโกรธถึงเพียงนี้ คนที่มากับองค์ชายด้วยคงเป็นคนสำคัญมากกระมั้ง

 

"ขะ...ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ"

 

"..ตาแก่นั้นเรียกหาข้าอีกหรือ"

 

"อะ....องค์ชายมิควรเรียกฝ่าบาทเช่นนั้นนะพ่ะย่ะค่ะ"

 

"จะไปก็รีบไป"

 

"พ่ะย่ะค่ะ!?"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.........

 

เพิ่งกลับมาก็มีเรื่องซะแล้ววว ทำไมคุณพี่เรียกฮ่องเต้แบบนั้นล่ะลู๊ก ใจเย็น~ 

 

ปล.ยังไม่แก้อีกแล้ว เดี๋ยวข้าน้อยมาเพิ่มเติม นะขอรับ✍🍚

 

รักรี้ดทุกโคนน้าาาาาาา😍🥰😘

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว