ขอบคุณที่สนับสนุนไรท์นะค่ะทุกคน ทั้งที่ตั้งใจเข้ามาและก็หลงเข้ามาอิอิ ขอดาวให้ไรท์ซักคนละดวงหน่อยน้าาเพื่อเป็นกำลังใจในการแต่ง

บทที่3 การกลับมา (แก้ไข)

ชื่อตอน : บทที่3 การกลับมา (แก้ไข)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.6k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่3 การกลับมา (แก้ไข)
แบบอักษร

10ผ่านไป 

น้ำเย็นกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อย่างเช่นทุกวันที่เธอทำอยู่ๆ ก็มีรถตู้สีดำวิ่งเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน น้ำเย็นก็สงสัยว่าเป็นรถใครกันเพราะเธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย 

พอคนที่เธอสงสัยก้าวเท้าลงจากรถเธอก็ตกใจทำตาโตเท่าไข่ห่าน ทำไมคุณริชแมนถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ไหนคุณแม่บอกว่าคุณริชแมนจะกลับมาเดือนหน้าไง เธอเคยเจอเขาแค่ไม่กี่ครั้งตอนเด็กๆ เวลาเขากลับมาเยี่ยมบ้าน เพราะเขาไม่ค่อยกลับมาบ้านเท่าไร ส่วนมากจะเป็นคุณแม่บินไปหาเขาอยู่บ่อยครั้ง และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยชอบหน้าเธอเท่าไรอีกด้วยแต่เธอก็ไม่ทราบสาเหตุที่เขาไม่ชอบหน้าเธอ ทำไมเขาหล่ออย่างกับ,หย่ากับนายแบบอย่างนี้นะ เธอคิดอยู่ในใจมือก็ยังถือสายยางรดน้ำ 

“เธอยืนทำอะไรอยู่ทำไมยังไม่มาเอากระเป๋าฉันขึ้นไปเก็บอีก” เขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่สีหน้าตอนนี้เหมือนเขากำลังโมโหใครอยู่ น้ำเย็นเห็นแล้วทั้งกลัวทั้งตกใจเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินเสียงที่เขาพูดกับตนเอง 

เธอรีบวิ่งมาเอากระเป๋าที่เขาบอกและขนขึ้นข้างบนห้องนอนของเขาอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าของเขาด้วยซ้ำเพราะเธอกลัวจะไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจแล้วโกรธไปมากกว่านี้ แค่ตอนนี้ก็น่ากลัวจะแย่แล้ว 

เขามองเธอขนเก็บกระเป๋าอย่างนิ่งๆ ไม่ค่อยสนใจซักเท่าไร และหันมองหน้าจอเครื่องมือสื่อสารของเขาเช่นเดิมจนเธอขนเสร็จเรียบร้อยเขาจงเดินขึ้นห้องไปโดยไม่มองร่างบางแม้แต่น้อย 

เมื่อถึงเวลายามเย็นท่านทั้งสองกลับมาจากบริษัทก็ได้พบลูกขายหัวแก้วหัวแหวนของท่าน คุณแม่ดีใจมากที่ได้พบลูกชายของท่านเพราะยังไม่ถึงกำหนดกลับของลูกชายของท่านเลย 

“มาตั้งแต่เมื่อไรลูกแม่” นางทั้งพูดและสวมกอดไม่ยอมปล่อยเพราะช่วงหลังๆ มานี้เธอไม่ค่อยได้บินไปหาเจ้าลูกชายเลย เพราะเจ้าลูกชายให้เหตุผลว่าไม่อยากให้แม่ต้องนั่งเครื่องบินนานๆ กลัวจะเมื่อยล้าและตัวเองก็โตแล้วดูแลตัวเองได้แล้ว 

“ปล่อยเมียแด๊ดเดี๋ยวนี้เลยไอ้เสือ” ผู้เป็นพ่อพูดขัดจังหวะสองแม่ลูก ทำเอาคุณรัดเกล้าถึงกับทำตาเขียวใส่เลยทีเดียว 

“คุณอย่ามาขัดจังหวะได้ไหมคะ ลูกเพิ่งกลับมาฉันก็คิดถึงลูกของฉันนะคะ” เธอแวดเสียงใสอย่างไม่จริงจังนักและหันกลับมายิ้มให้กับลูกชาย 

“งั้นผมไปหาลูกสาวผมดีกว่า” ผู้เป็นพ่อพูดและเดินเข้าไปในบ้านอย่างอารมณ์ดี แต่ริชแมนกลับไม่ชอบใจเท่าไรเมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อกล่าวถึงใครอีกคน 

“อย่าไปสนใจเลยลูกเราเข้าบ้านกันเถอะใกล้ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว” และสองแม่ลูกก็เดินตามเข้าไปในบ้าน 

พอถึงเวลาอาหารเย็นทุกคนก็นั่งประจำที่ ส่วนน้ำเย็นก็ยกกับข้าวมาเสิร์ฟอย่างเช่นทุกวัน แต่วันนี้เธอไม่กล้าเข้าไปนั่งทานข้าวด้วยเพราะบุคคลที่มาใหม่เธอจึงยืนดูอยู่ใกล้ๆ เผื่อคุณท่านจะ ต้องการอะไรเพิ่มเติม 

“น้ำเย็นมานั่งลูกเร็วลูก นั่งข้างๆ พี่เขาเลยลูก” 

คุณรัดเกล้าเรียกน้ำเย็นเข้ามา น้ำเย็นก็เป็นแบบนี้เสมอเธอจะเจียมตัวเรียบร้อยเสมอขนาดอยู่ด้วยกันมาเป็นสิบปีเธอก็เหมือนเดิมเสมอ เธอเดินเข้ามาอย่างช้าแล้วก็นั่งลงตรงข้างๆ กับเขาตามที่คุณรัดเกล้าบอกซึ่งในใจก็ยังกล้าๆ กลัวๆ อยู่ 

“ไม่มีมารยาท”  

เขาพูดแบบหน้ายังนิ่งๆ คาดเดาอารมณ์ไม่ถูกไม่รู้ว่าเธอเผลอไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า เธอจึงได้แค่นั่งตัวแข็งทือหน้าซีดไปตามระเบียบ เธอจำได้ว่าเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ได้พบเขาแต่เธอก็ไม่โกรธสักนิดเพราะว่าเขาก็คือผู้มีพระคุณของเธอเช่นกัน 

“ลูกอย่าแกล้งน้อง ดูสิหน้าซีดหมดแล้วนะ” เธอเอ็ดลูกชายสุดที่รักของเธอ เจ้าลูกชายตัวดีนี่ชอบทำให้ลูกสาวของตนกลัวอยู่เสมอ 

“ก็โตจนป่านนี้แล้วยังต้องให้ผู้ใหญ่เรียกอีก ไม่รู้หน้าที่” เขาพูดและหันมามองน้ำเย็นสายตาน่ากลัว 

“น้ำขอโทษค่ะ” เธอยกมือขึ้นไหว้อย่าอ่อนโยน รู้สึกผิดที่ทำให้ทุกคนต้องเสียเวลาเพราะเธอเป็นต้นเหตุ 

“พอได้แล้วไอ้เสือ กินข้าวกันได้แล้ว” ประมุขของบ้านพูดขึ้นและส่ายหัวให้กับให้ลูกชายตัวดีของเขา มันนี้ปากหมาปากแข็งได้พ่อมันจริงๆ  

เมื่อทุกคนรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยน้ำเย็นก็รีบเก็บโต๊ะเรียบร้อย ส่วนคนอื่นก็ไปนั่งคุยกันอยู่ที่ห้องรับแขกของบ้าน พอเธอทำเสร็จเธอก็เดินเข้าไปในห้องรับแขกเผื่อคุณทั้งสามจะต้องการอะไรเพิ่มอีก เธอจึงนั่งลงข้างโซฟาอย่างเงียบๆ  

“ขึ้นมานั่งข้างบนเร็วลูกไปนั่งอะไรตรงนั้น” คุณรัดเกล้าบอกกับเธอ 

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ หนูนั่งตรงนี้ดีกว่าค่ะ” ว่าแล้วก็นั่งก้มมองมือตัวเองอยู่แบบนั้นไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเพราะกลัวคุณริชแมนจะรำคาญตนเองเพราะสายตาที่เขามองทำให้เธอคิดเช่นนั้น 

“ผมขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะครับแด๊ดมัม” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นไปหอมแก้มผู้เป็นมารดาและเดินขึ้นไปยังห้องนอนของตน 

“หนูน้ำขึ้นไปพักเถอะลูกดึกแล้วเดี๋ยวตื่นสายไปเรียนไม่ทันนะลูก” คุณรัดเกล้าบอกกับน้ำเย็น 

“ค่ะ น้ำขอตัวไปนอนก่อนนะคะ”  

แล้วน้ำเย็นก็เดินขึ้นห้องของเธอไป เธออาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนอนลายหมีสีชมพูที่เธอชอบอย่างเช่นทุกวัน แต่อยู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูห้องเธอจึงเดินมาเปิดประตูและก็ตกใจเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนมาเคาะประตู 

“คุณริชแมนมีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วก็ก้มหน้าไม่กล้ามองเขาเช่นทุกที 

“คุยกับผู้ใหญ่ทำไมไม่มองหน้าเธอนิ่มัน” เขาพูดกับเธอแบบไม่สบอารมณ์ แล้วเราจะอารมณ์เสียทำไมว่ะเขาพูดกับตัวเอง 

“ขอโทษค่ะคุณริชแมน” แล้วเธอก็เงยหน้ามามองเขาอย่างกลัวๆ  

“ฉันอยากได้เบียร์”  

“แต่มันไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ” เธอลืมตัวจึงเผลอพูดไปแบบนั้นแล้วเขาก็จ้องเธอแบบน่ากลัว ปกติไม่ทำอะไรก็น่ากลัวอยู่แล้ว แต่นี่ยิ่งตอนนี้ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่เธอคิด 

“น้ำขอโทษค่ะ เดี๋ยวน้ำเย็นไปเอามาให้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” ว่าจบเธอก็รีบลงไปเขาเบียร์มาให้เขาอย่างไว 

เขาหันมองตามร่างบางจนสุดสายตานึกในใจทำไมยัยนี่ถึงตัวเล็กขนานนี้กินอะไรบ้างหรือเปล่าวะ แล้วก็เดินเข้าห้องของตนเองไป รอสักพักก็ได้ยินเสียงเคาะประตู 

“ประตูไม่ได้ล็อก” เขาบอกเธอและนอนอยู่ที่เดิมอย่างสบายใจ 

“งั้นน้ำขออนุญาตเข้าไปข้างในนะคะ”  

เธอบอกเขาและค่อยๆ เปิดประตูเข้ามา และว่างเครื่องดื่มไว้ที่โต๊ะของประตูเพราะไม่กล้าเข้าไปในห้องของเขามากกว่านี้ 

“เอามานี้ฉันขี้เกียจเดิน”  

ปากพูดแต่ตากลับไม่ได้มองเธอเลย เธอจึงเดินเข้ามาวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงของเขาแทนแล้วกำลังจะหันหลังเพื่อเดินออกจากห้องก็มีมือหนารั้งเอวเธอไว้ เธอจึงเสียหลักล้มลงนั่งที่ตักของเขาซึ่งแสดงว่าตอนนี้เธออยู่บนตัวแล้วบนเตียงของเขา ทำเอาร่างบางตกใจเป็นอย่างมาก 

“จะรีบไปไหน ฉันยังไม่ได้บอกให้เธอไป” เขายังพูดเสียงเรียบไม่ทุกข์ร้อนใดๆ ส่วนเธอก็ดิ้นอยู่บนตักเขา 

“เธอจะดิ้นทำไมนักหนายัยกาฝาก” เขาว่าอย่างไม่สบอารมณ์นั้นเป็นเหตุให้ร่างบางนั้นหยุดดิ้นทันที 

“ทำแบบนี้มันไม่เหมาะสมนะคะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้าจะดูไม่ดีเอาได้”  

เธอพูดพร้อมกับก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขา เธอกลัวเขาเหลือเกินไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ถึงทำแบบนี้ 

“เธอมีสิทธิ์อะไรมาสอนฉันห้ะ!! ” เขาตะโกนใสเธอเสียงดัง เธอกลัวเขาจับใจไม่กล้าเงยขึ้นมองหน้าของเขาแม้แต่น้อย 

“ขอโทษค่ะ น้ำไม่ได้ตั้งใจ” ที่เธอพูดไปก็เพราะว่ากว่าจะมีใครมาเห็นแล้วเข้าใจผิดเอาได้ 

“แล้วจะก้มอีกนานไหม” เขาถามเธอย่างไม่พอใจ แล้วรั้งเอวเธอแน่นกว่าเดิม 

น้ำเย็นจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองเขา ทันใดนั้นเขาก็ประกบปากของตนเองกับริมฝีปากบางทันทีและดูดดึงตามใจชอบไม่สนว่าน้ำเย็นจะตกใจกับการกระทำของตนเองมากขนาดไหน จูบแรกของเธอเสียไปแบบไม่ได้ตั้งตัวเลยเหมือนโลกหยุดหมุนหูอื้อตาลายไปหมด ส่วนเขาก็ยังก็วนอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ 

“อื่มมมม”  

เสียงของคนตัวโตครางออกมาอย่างพอใจ ลิ้นหนาตวัดเข้าไปชิมน้ำหนาวภายในโพรงปากอย่างหิ้วกระหายดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ คนประสบการณ์ไม่มีอย่าน้ำเย็นไม่รู้ต้องทำอย่างไรเมื่อเขาไล่ต้อนดูดดึงเรียวลิ้นเธออย่าเอาเป็นเอาตาย 

“หวานจังอื่มมม” เขาพูดชิดริมฝีปากเธอและดูดดึงไล่ต้อนลิ้นเธออยู่อย่างนั่งจนพอใจ ส่วนเธอก็ไม่กล้าขัดใจเขากลัวเขาจะไม่พอใจ 

“อย่าทำอะไรขัดใจฉันเข้าใจไหม ฉันบอกอะไรก็ต้องฟังและทำตามเท่านั้น” เธอยังก้มหน้าไม่มองเขาอยู่อย่างนั้น แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่เข้าสั่งเธอก็พยักหน้ารับรู้ทันที 

“ดีมาก อีกอย่าฉันไม่ชอบที่เวลาคุยกับฉันแล้วเธอมัวแต่ก้มหน้า” เมื่อได้ยินเขาพูดเธอจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาแต่ก็ไม่กล้าสบตาเขาอยู่ดี 

และคืนนั่นเธอก็นอนไม่หลับทั้งคืนคิดถึงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและเขา ส่วนร่างหน้าที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อยก็คงต้องช่วยตัวเองไปตามระเบียบเพราะยังไม่อยากทำให้ไก่ตื่น 

เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทั้งที่ปากบอกไม่ชอบขี้หน้าเธอนักหนาแต่เมื่อได้เข้าใกล้เธอกับทำให้เขานั้นควบคุมตัวเองไม่ได้ ซึ่งเขาไม่เคยเสียอาการขนาดนี้และที่สำคัญเขาไม่เคยคิดที่จะจูบกับคู่นอนคนไหนเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมกับยัยกาฝากแค่เขาอยู่ใกล้ๆ ก็ทำเอาอารมณ์เขาพุ่งสูงปรี๊ดจนแทบหยุดไม่อยู่.... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว