ขอบคุณที่สนับสนุนไรท์นะค่ะทุกคน ทั้งที่ตั้งใจเข้ามาและก็หลงเข้ามาอิอิ ขอดาวให้ไรท์ซักคนละดวงหน่อยน้าาเพื่อเป็นกำลังใจในการแต่ง

บทที่2 ครอบครัวใหม่

ชื่อตอน : บทที่2 ครอบครัวใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่2 ครอบครัวใหม่
แบบอักษร

เมื่อทั้งสองมาถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าพวกเขาก็เข้าไปคุยกับแม่ครูที่เป็นคนดูแลสถานที่นั่นพวกเขาก็พูดคุยกันกับเรื่องที่ตนทั้งสองอยากอุปการะเด็ก

“เด็กที่นี้น่าสงสารนะคะไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก”

เธอหันไปคุยกับสามีของเธอและหันมองออกไปดูเด็กที่วิ่งเล่นกันอยู่ด้านนอกสายตาน่าสงสาร

“ชีวิตคนเราเลือกเกิดไม่ได้ที่รัก พวกเขาถึงได้มาอยู่กันที่ไง” เขาพูดกับภรรยาของเขาอย่างปลอบใจ

“ใช่ค่ะเด็กน่าสงสารมากต้องกำพร้าตั้งแต่เด็กๆ บางคนพ่อแม่ก็ทิ้งไม่ไยดี บางคนพ่อแม่ก็ประสบอุบัติเหตุ”

แม่ครูมองเด็กแล้วก็พูดอย่างสงสารเด็กที่ไม่เคยจะได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่ของพวกเขา คุณรัดเกล้ามองสามีอย่างนึกสงสารในชีวิตที่น่าสงสารของเด็กๆ สามีเธอจึงโอบกอดเธอไว้เพื่อเป็นกำลังใจแก่เธอ

“แม่ครูคะ ฉันอยากจะช่วยเด็กๆเหล่านี้ให้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้นกว่านี้”สามีเธอมองและยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเธอ รวมถึงแม่ครูก็ยิ้มอย่างดีใจที่จะมีผู้ที่ใจดีมาช่วยเหลือเด็กๆ ตาดำๆที่นี่

“ฉันจะส่งเงินสนับสนุนให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทีนี้จะได้ไหมคะ” เธอหั่นไปหาแม่ครูแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“เป็นบุญของเด็กๆ ที่นี่มากเลยค่ะ พวกเราต้องขอขอบพระคุณ คุณสองคนมากๆ เลยนะคะ ที่จะช่วยเหลือเด็กๆ ที่น่าสงสารที่นี้”

แม่ครูทั้งพูดทั้งยิ้มทั้งร้องไห้เมื่อมีผู้ใจดีมาช่วยเหลือเพราะทุกวันนี้ค่าใช้จ่ายก็แทบจะจ่ายไม่ไหวทั้งเด็กๆ ที่เพิ่มขึ้นทุกวันๆ ไม่รู้จะอยู่ได้นานแค่ไหนแต่เหมือนสวรรค์ทรงโปรดมีคนมาช่วยเหลือเด็กๆ เหล่านี้ ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือนี้ก็ไม่รู้ว่าสถานเลี้ยงเด็กแห่งนี้จะเป็นอย่างไร เด็กๆ จะอยู่ยังไง

“และฉันก็อยากจะรับเด็กไปดูแลสักคนด้วยค่ะแม่ครู”เธอทั้งพูดทั้งยิ้มและหันออกดูเด็กๆ และเธอก็ไปสะดุดตากับเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งกำลังนั่งเล่นอยู่คนเดียว เธอมองแล้วสงสารจับใจ

“พวกเด็กคงดีใจมากที่จะได้มีครอบครัวนะคะ งั้นเราออกไปดูเด็กข้างนอกกันค่ะ คุณทั้งสองไปค่ะ”แม่ครูเดินนำออกไปยังที่เด็กกำลังเล่นกันอยู่อย่างสนุกตามประสาเด็ก

“คุณคะ...ฉันอยากได้เด็กผู้หญิงคนนั้นค่ะ”พูดแล้วก็หันหน้าไปทางเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งเล่นอยู่คนเดียว

“งั้นเราเข้าไปคุยกับเธอกันที่รัก”ว่าแล้วก็ยิ้มให้ภรรยาที่รักและเดินเข้าไปคุยกับเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งน่าเศร้าอยู่คนเดียว

“หนูจ้ะทำไมมานั่งเล่นอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะจ้ะ ทำไมไม่ไปเล่นกับเพื่อนๆล่ะ”เธอนั่งลงข้างเด็กหญิงตัวน้อยแล้วถามอย่างเอ็นดูและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมามองคนที่เข้ามาใหม่และใบหน้าเศร้านั่นทำให้ให้คุณรัดเกล้าสงสารอย่างจับใจแต่เด็กน้อยก็ยังเงียบไม่ตอบคำถามของตนเองและก็ก้มหน้าของเธอลงไปเช่นเดิม

คุณรัดเกล้าจึงหันไปมองสามีของเธออย่างเห็นใจและสงสารเด็กน้อยคนนี้ เมื่อแม่ครูเห็นดังนั้นจึงเดินมาหาคนทั้งสามคน

“เธอเป็นเด็กที่ไม่ค่อยพูดเท่าไรค่ะ คงเป็นเพราะเธอเพิ่งจะเสียพ่อแม่จากอุบัติเหตุเมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ” แม่ครูอธิบายให้คุณรัดเกล้าและสามีของเธอฟัง

“น่าสงสารจังเลยค่ะ” และหันไปมองเด็กน้อยอย่างสงสาร

“หนูอยากไปอยู่กับฉันไหมจ๊ะคนสวย”

คุณรัดเกล้าถามหนูน้อยอย่างเอ็นดูและยิ้มอย่างรักใคร่ให้กับหนูน้อยไว้11ปี เธอรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้ตั้งแต่เห็นครั้งแรก อยากจะเอามาเป็นลูกสาวของตนจริงๆ

“ไปอยู่บ้านใหม่กับเรานะ หนูจะได้มีครอบครัวที่อบอุ่นอีกครั้งไงจ๊ะ”เธอพูดและลูบหัวหนูน้อยเบาๆ และหันไปยิ้มให้กับสามีที่รักของเธอ เป็นการบอกนัย ๆว่าเธออยากให้เด็กน้อยคนนี้มาเป็นลูกอีกคน

“น้ำเย็นหนูจะมีครอบครัวใหม่ครอบครัวที่อบอุ่นแล้วนะลูกไหว้ขอบคุณ คุณทั้งสองคนเร็วลูก”

แม่ครูกล่าวกับหนูน้อยอย่างดีใจที่เธอจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นกว่านี้ หนูน้อยยกมือไหว้คุณรัดเกล้าและคุณเอ็ดเวิดค์อย่าน่ารักถึงเธอจะไม่ได้กล่าวคำใดๆ ออกมาแต่ก็ด้วยท่าทางที่น่ารักของเธอทำให้สองสามีภรรยาเอ็นดูไม่ใช่น้อย

เมื่อคุยกันเสร็จทั้งสี่คนจึงลุกขึ้นเดินไปด้วยกันโดยคุณรัดเกล้าเดินจูงมือหนูน้อยด้วยความรักใคร่และถูกชะตาเป็นอย่างมาก

“ถึกเธอจะเป็นเด็กไม่ค่อยพูแต่เธอก็เป็นเด็กดีมาเลยนะคะ และยังเรียนเก่งอีกด้วยค่ะ”

พูดและยิ้มให้กับคุณรัดเกล้าและคุณเอ็ดเวิดค์อย่างสุขใจ แม่ครูรู้สึกปลื้มใจทุกครั้งที่เด็กที่เธอนั้นดูแลได้มีโอกาสที่ดี ที่จะได้ออกไปใช้ชีวิตหรือมีชีวิตที่ดี ๆเพราะถ้าหากอยู่ในที่แห่งนี้พวกเขาเหล่านี้อาจจะไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือสูง ๆเลยก็ได้

เวลาต่อมาเธอและสามีของเธอก็พาน้ำเย็นเดินทางกลับบ้าน เธอมีความสุขมากที่ได้รับน้ำเย็นมาอุปการะเธอสัญญาจะรักและเอ็นดูหนูน้อยคนนี้เป็นอย่างดี

เมื่อทั้งสามคนถึงบ้านคุณรัดเกล้าก็จูงมือน้ำเย็นเข้าบ้านทันทีโดยไม่รอสามีสุดที่รักของเธอเลย คุณเอ็ดเวิดล์ก็มองภรรยาที่รักของเขาอย่างมีความสุข หนูน้อยคนนี้คงจะทำให้เธอหายคิดถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอได้บางและ เธอจะได้ไม่เหงาเวลาเขาออกไปทำงานจะได้มีคนค่อยพูดคุย

“ไม่รอผมเลยนะที่รัก”เขาเดินเข้ามานั่งที่โซฟาโดยมีสองคนนั้นนั่งอยู่ก่อนแล้วและยิ้มให้กับคุณรัดเกล้าและหนูน้อย

“ก็คุณมัวแต่ชักช้านิ่คะ”เธอพูดกับสามีไม่จริงจังนัก และทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่เขา

“งั้นผมไปห้องทำงานก่อนนะที่รัก”พูดเสร็จก็หอมแก้มเธอทีหนึ่งแล้วเดินขึ้นบันไดไปยังห้องทำงานของตน

“เราก็ไปบ้างดีกว่าเนอะ ไปดูห้องนอนของหนูกันนะจ๊ะ”

เด็กน้อยยิ้มและเดินตามเธอไปอย่างเงียบๆ เธอก็ดีใจที่เด็กน้อยพอจะเริ่มคุ้นชินกับเธอบ้างแล้ว และทั้งสองก็เดินขึ้นมาถึงห้องนอนที่คุณรัดเกล้าโทรสั่งให้แม่บ้านมาทำความสะอาดไว้หน้าก่อนที่เธอจะกลับมาบ้าน เพื่อที่จะให้ห้องนั้นพร้อมใช้งานทันที

“หนูน้ำเย็นชอบหรือเปล่าจ๊ะ” เธอถามและยิ้มให้กับหนูน้อยน่ารักจนตาหยี

“สวยจังเลยค่ะ”หนูน้อยยิ้มให้กับผู้มีพระคุณของเธอ คุณรัดเกล้าก็ยิ่งดีใจที่หนูน้ำเย็นชอบที่เขาจัดหาให้

“ต่อไปนี้เราจะอยู่ที่นี่ด้วยกันนะจ๊ะน้ำเย็น”

"และที่สำคัญหนูเป็นลูกสาวของแม่แล้วนะ"

เธอพูดอย่างรักใคร่เอ็นดูในความน่ารักของเด็กคนนี้ เธอดีใจที่ได้รับอุปการะเด็กคนนี้มากเพราะเธอถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นและน้ำเย็นก็ยิ้มตอบอย่างน่ารัก

เมื่อเวลาผ่านไปอะไร ๆก็ดีขึ้นคุณรัดเกล้าก็ไม่เหงาเพราะมีหนูน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มอยู่ด้วยตลอด และนางก็บอกลูกชายนางว่าตนได้รับอุปการะเด็กน้อยหน้าตาน่ารัก ลูกชายของเขาก็ไม่ว่าและไม่ได้สนใจอะไร ส่วนน้ำเย็นก็ได้เรียนหนังสือและโตเป็นสาวเรื่อยๆ

เธอทำงานบ้านทุกอย่างที่สามารถทำได้ถึงแม้ว่าคุณรัดเกล้าจะบอกไม่ต้องทำก็ตาม แต่เพราะเธอมาอาศัยอยู่กับเขาและยังได้เรียนหนังสือมีชีวิตที่ดีและมีความสุข ทำงานบ้านทำกับข้าวแค่นี้ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว เธอรักคุณรัดเกล้าและคุณเอ็ดเวิดล์มากเพราะท่านทั้งสองเป็นคนให้ชีวิตใหม่กับเธอและบุญคุณนี้เธอคงไม่ปัญญาชดใช้จึงขอดูแลท่านทั้งสองด้วยชีวิตของเธอเอง 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว