ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 08 : the only things i regret NC18+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 83

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2564 23:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
08 : the only things i regret NC18+
แบบอักษร

08 : 

the only things i regret 

  

 

ที่โซฟาเนื้อดี มีชายคนหนึ่งกำลังอัดควันเข้าปอด 

โดฟลามิงโก้คิดว่าอาจเป็นความโมโหชั่ววูบทำให้เขาลงมือเช่นนั้น 

ขายาวผุดลุกขึ้น ดื่มน้ำ ทำให้แน่ใจว่าตัวเองไม่มีกลิ่นบุหรี่ติดตัว มีเด็กคนหนึ่งชอบย้ำว่าเธอไม่ชอบให้เขาสูบ เพราะตัวเขาไม่หอม หลังจากนั้นโดฟลามิงโก้ก็เริ่มสูบน้อยลง 

ชายหนุ่มนั่งลงข้างเตียง มองเด็กสาวที่หลับตาพริ้ม เปลือกตาเจ้าหล่อนขยับไหวเหมือนกำลังฝัน 

นิ้วเรียวเกลี่ยพวงแก้มที่ชมพูระเรื่อจากน้ำเมา แล้วเปลี่ยนมาคลึงริมฝีปากอิ่ม 

“อือ... หนูว่า... หนูชอบ... ดอฟฟี่...” คำละเมอสองสามพยางค์ดึงให้เจ้าของชื่อคลี่ยิ้ม โดฟลามิงโก้กดปลายนิ้วโป้งให้เรียวปากสีเชอร์รี่เผยออ้า 

พอใจในห้วงเวลานี้ 

สการ์เล็ตเล่นผิดคน อุบายตื้น ๆ ยั่วเขาไม่ได้ และเห็นได้ชัดว่าคนที่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้คือนาง แถมสุดท้ายแม่กวางน้อยก็ยังพร่ำเพ้อ อยู่ในเงื้อมมือเขาอยู่ดี 

โรซี่ก็ฉลาด น้องชายเขารู้ว่าอะไรคืออะไร ภาพที่เห็นหมอนั่นสนิทสนมกับเด็กสาวเขาจะลืม เมื่อสรุปได้ดังนั้นโดฟลามิงโก้จึงผละตัวพร้อมจะหันไปสั่งรูมเซอร์วิส 

“แต่หนูจะเลิกชอบจากดอฟฟี่แล้ว ...คิดว่า ถ้าเป็นพี่โรซี่ก็คง ...ดี” คนตัวโตชะงัก อุณหภูมิลดลงเฉียบพลัน ตอนนี้เขาอยากถอดแว่นแล้วเห็นสายตาตัวเองเหลือเกิน 

‘เธอบอกจะตัดใจ คิดว่าเขาจะปล่อยให้ทำหรือ’ 

ร่างกำยำค่อย ๆ หันกลับ เขาเห็นวิโอล่าพลิกตัวนอนตะแคงข้าง เดรสผ่าข้างร่นจนเผยขาอ่อน 

อารมณ์ร้อนระอุ ฐานเริ่มจากความโกรธ แล้วต่อยอดด้วยความยั่วยวน 

โดฟลามิงโก้จับหล่อนนอนหงายก่อนจะคว้าสองขาเล็กดันตั้งฉากทันที ชายกระโปรงเลิกไปกองแถวหน้าท้อง อวดโชว์แพนตี้ตัวจิ๋วที่รับกับสะโพกโค้งมน 

ชุดเธอหลุดลุ่ย ฝ่ามือหนาลูบไล้อกอิ่ม ประดับยิ้มที่ไม่มีความหมายครั้นพบว่ามันช่างพอดีมือ 

เขาค่อย ๆ ลดสาบเสื้อ เผยให้เห็นชั้นในลูกไม้สีอ่อน เกี่ยวตะขอให้หลุด เฝ้าจินตนาการมาหลายปี สุดท้ายก็ได้เห็นจากตา 

ผู้หญิงหลายคนมีหน้าอกสวย แต่ยอมรับจากใจว่าของสาวน้อยถูกใจกว่าใครไหน งดงามได้รูปสอดคล้องกับผิวพรรณ คนตัวโตไม่รอช้า ก้มลงไปเชยชิม รู้สึกลำพองว่ามันหวานเหมือนสีสันจริง ๆ 

โดฟลามิงโก้ละเลียดเวลา เริ่มแรกนุ่มละมุน แต่เพลิงอารมณ์ดึงให้เขาออกแรงดูดดึงจนแทบติดคาปาก เสียงหวานครางผะแผ่ว เด็กสาวไม่มีวี่แววจะตื่น เปิดโอกาสให้เขาเหิมเกริม ตวัดทั่วจากซ้ายไปขวาจนสองเต้าชุ่มด้วยน้ำลาย 

ฝากรักจนพอใจแล้วลดหน้าต่ำลง แวะทักทายสะดือเล็กพลางระดมจูบหน้าท้องแบนราบ ค่อย ๆ เกี่ยวชั้นในตัวบาง โยนทิ้งให้ไกลหูไกลตา ก่อนลมหายใจจะสะดุดยามเห็นเนินสาวไร้ซึ่งปราการ 

ช่างงดงามจนบดบังความชั่วดี เนินเนื้อแดงสวยประหนึ่งกุหลาบช่อเต่งตูม ลืมสิ้นว่าคนที่นอนอยู่ใต้ร่างคือเด็กอายุเพียง 16 โดฟลามิงโก้สัมผัสกลีบงามด้วยความลุ่มหลง แพรไหมบาง ๆ ยิ่งย้ำว่าเธอโตแล้ว อารมณ์เขาพุ่งทะยาน เปลี่ยนมาขยับตัวแทรกหว่างขาพร้อมวาดมือลูบตามปลีขา 

ชายหนุ่มจ้องวงหน้างามด้วยไอราคะ ปลายนิ้วสัมผัสโดนรอยแผลจาง ๆ ที่ต้นขา สายตาเขาหวั่นไหว ก่อนก้มลงจูบแผลนั้นด้วยสีหน้าทรมาน 

ภาพอดีตไหลมาแต่ไม่อาจขัดความต้องการ คนผมทองแยกเรียวขาเธอออกกว้าง ก่อนจะเลื่อนหน้าส่งลิ้น ลิ้มรสใจกลางหญิงทันที 

เขาเป็นคนถือตัว ไม่มีทางปรนนิบัติผู้หญิงคนไหนดั่งที่ทำกับวิโอล่า ลิ้นร้อนไล่เลียโดยไม่นึกรังเกียจ ช่ำชองจนฉ่ำเยิ้ม มือขวากดหน้าท้องเธอไว้ยามสาวน้อยเริ่มบิดกายเร่า ๆ ...เธอยกสะโพกสูง หนีบขาเข้าหากัน เสียงครางหลุดลอดยามเขาเบิกทางแล้วสอดปลายนิ้วเข้าสู่เรือนกาย 

“อื้อ เจ็บ!” ส่วนสำคัญไม่เคยแตะต้อง สีหน้าวิโอล่าจึงบิดเบี้ยว มันเสียดสีจนต้องตะปบสิ่งที่อยู่หว่างขา หล่อนขยำเส้นผมอ่อนนุ่ม ในใจอยากผลักไส แต่ถ้าต่อต้านครั้งต่อไปมันจะแทงลึกกว่าเดิม 

ได้แต่ถ่างขาเพื่อลดความระบม เอวเหมือนถูกพันธนาการ ดีดดิ้นจนหมดแรง ลอยละล่องอยู่ในฝัน 

ช่องทางโดนชำแรกทำให้หางตาประดับด้วยน้ำตา ก่อนสักพักจะแปรเปลี่ยนเป็นซาบซ่าน สอดรับกับอาการตอดรัดที่ริ้วออกมาจากช่องท้อง 

ชายหนุ่มยกยิ้ม คนเมามีอารมณ์ง่าย เขาบอกตัวเองว่าอย่าใจร้อน ใช้นิ้วกลางบดขยี้จุดสวาทในเนื้อนุ่ม บรรจงเร่งแรงสาดเสียวแล้วสอดเพิ่มอีกนิ้ว ซึมซับภายในที่คัดแน่น พยายามหมุนมือขยายเส้นทางรักให้กว้างกว่าเดิม 

น้ำหวานพรั่งพรูชโลมเปียกทั้งมือ ร่างใหญ่ก้มหน้าไปขบติ่งกระสัน เหลือบมองเด็กสาวครวญคราง ก่อนเธอจะแอ่นกายแล้วขับสองทรวงให้ยิ่งดูงาม 

ลิ้นหนากวาดเลียสาบสาวอีกครั้งก่อนเอื้อมมือคลึงยอดปทุมถัน ถอยข้อมือหนัก บันดาลให้ทั้งห้องลั่นไปด้วยทำนองแห่งตัณหา 

“อ๊ะ ...ไม่ ...อื้ออ!” 

‘ดูสิว่าเด็กน้อยของเขาตอบสนองดีขนาดไหน’ โดฟลามิงโก้เลียปาก คว้ามือบางก่อนเร่งส่งเด็กสาวแตะขอบสวรรค์ วิโอล่าซุกหน้าแนบหมอน เนื้อตัวเธอเกร็งกระตุก วงแก้มฝาดไปด้วยสีเลือดดึงให้ชายร้อยเล่ห์มีใบหน้าแสนยินดี 

เขาไม่ชอบให้ชายอื่นเข้าใกล้ ไม่พอใจที่โรซินันเต้ให้เธอดื่มเหล้า แต่ถ้าหล่อนเมาและมาตกอยู่ในมือคู่นี้ ...มันก็อีกเรื่องหนึ่ง 

คนหนุ่มถอนมือ ชื่นชมน้ำใส ๆ ที่ยืดออกเป็นสายยามกรีดนิ้ว มือซ้ายถอดเข็มขัด รูดซิปกางเกงลง ปากก็ไล่เลียสองนิ้วตัวเอง 

ช่างเลยเถิด คืนนี้เขาถลำลึก ได้แต่ดันเข่าเด็กสาวจนชิดหน้าอก วางความเป็นชายไว้ที่ปากทางชุ่มชื้น ใบหน้าคมเหยเกยามกลีบอ่อนบวมปลิ้นโอบหุ้มส่วนปลาย ตื่นเต้นเหมือนเด็กหนุ่มพึ่งมีประสบการณ์ครั้งแรก โน้มตัวจ้องวงหน้านั้นไว้ จุมพิตซับน้ำตา เตรียมพร้อมดันกายทำลายความบริสุทธิ์หวังครอบครอง 

“คุณแม่ ...อย่าทิ้งหนูไป” แต่จู่ ๆ คนใต้ร่างก็สะอื้น คำละเมอดึงให้ในใจเขาหนาวเหน็บ สีหน้าชายหนุ่มเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา 

โดฟลามิงโก้อ้ำอึ้งพูดไม่ออก สองมือที่ยันพื้นเตียงกำแน่น แต่สุดท้ายเขาก็หลับตา ดึงความยับยั้งชั่งใจ ก้มมองสิ่งที่กำลังจะทำก็คิดว่าทำไมตัวเองเลวขนาดนี้ ใช้วิธีเห็นแก่ตัวฉวยโอกาสฝืนใจผู้หญิงคนหนึ่ง แถมคนนั้นยังเป็นคนที่เขาไม่อยากให้เกลียดมากที่สุด 

ร่างหนาทิ้งตัวซบลงหัวไหล่บาง สูดกลิ่นกายหอม 

“พี่ขอโทษ” 

‘เรื่องของเรายังไม่ถึงเวลา’ ก่อนเขาจะผละตัวออกจากร่างเล็กทันที 

คนตัวสูงก้มลงเก็บแพนตี้ที่ตกอยู่ตรงพื้น มองสิ่งที่ยังอัดแน่นอยู่บนร่าง แล้วก้าวขาเข้าห้องน้ำไม่หันกลับมา 

เขาขังตนอยู่ในนั้นนาน ตอนออกมาก็ยังเห็นวิโอล่ายังหลับอยู่ 

มือใหญ่เช็ดคราบรัก สวมชั้นในคืนให้เด็กสาวแล้วแต่งตัวเธอให้เรียบร้อย หยดน้ำบนไรผมหล่นไปบนแก้มเนียน วิโอล่าพลิกหน้าหนี โดฟลามิงโก้จึงลุกขึ้น เช็ดผม รอให้พนักงานนำชุดมาให้ใหม่ ก่อนหางตาจะเหลือบไปเห็นไฟบนหน้าจอ 

จำนวนสายมิสคอลดึงให้บุรุษในชุดคลุมอาบน้ำยิ้มเย็น ก่อนเขาจะหมุนตัวไปรับชุดจากบริกรแล้วกลับมาจ้องชื่อคนโทรเข้า ...ปล่อยมัน คิดไว้ว่าแต่งตัวเสร็จ ค่อยรับแล้วกัน 

“ช่างเป็นพี่สาวที่รักน้องสาว ความรู้สึกช้าดีจัง” คำเหน็บพาลให้สการ์เล็ตอึกอัก แต่นางยังคงใส่อารมณ์ 

[คุณพาน้องสาวฉันไปไว้ที่ไหน!?] 

“ที่เดิม แต่แค่หลับอยู่บนห้อง” 

[นี่อย่าบอกนะว่าคุณทำอะไรน้องสาวฉัน] เขาเงียบนาน 

“...ไม่ได้ทำ” 

[คุณโดฟลามิงโก้! พาน้องสาวฉันกลับมาที่บ้านเดี๋ยวนี้!] 

“คุณพี่สาว ฉันพาน้องสาวเธอไปส่งที่บ้านแน่ แต่ช่วยบอกหน่อยว่าเรื่องวันนี้ เธอจะอธิบายยังไง คงไม่ใช่ว่าปัดความรับผิดชอบ โยนทุกอย่างให้เด็กคนนี้หรอกนะ ฉันคงไม่ต้องบอกนะหากเธอใส่ร้ายเขา คืนนี้ฉันคงต้องบอกพ่อเธอว่าจู่ ๆ เธอก็ทิ้งฉันแล้วหายไปกับเลขา...” 

[หยุดพูด! ฉันรู้แล้ว แค่มาส่งน้องฉัน แล้วทุกอย่างฉันจะอธิบายกับคุณพ่อเอง ส่วนเรื่องอื่นเราจะไม่พูดถึงกัน!] 

“ดี” นิ้วยาวกดตัดสายทันที โยนเครื่องมือสื่อสารไว้บนโต๊ะ 

นิสัยอย่างหล่อน ถ้าไม่ดักไว้ต้องบอกว่าทุกอย่างเป็นความคึกคะนองของวิโอล่าแน่ แม้แต่ครอบครัวก็ไม่ปกป้อง คิดถึงตรงนี้สีหน้าคนผมทองก็มืดลง 

โดฟลามิงโก้เขยิบไปห่มผ้าให้เด็กสาว จดจ้อง ใคร่ครวญอยู่นาน จนไม่มีใครรู้ว่าชายหนุ่มคิดอะไร 

 

 

  

“...อือ เย็น” วิโอล่าสะดุ้งตื่น ในฝันมีความรู้สึกตีกันยุ่งเหยิงแต่ความเย็นนี่แหละที่เด่นชัด 

เธอกระเด้งนั่งก็เห็นโดฟลามิงโก้แนบบางสิ่งไว้ข้างแก้ม มันคือแก้วใส่น้ำผึ้งผสมมะนาว สาวน้อยรับมาประคองด้วยความงงงวย 

“กินสิ” หล่อนจิบอย่างว่าง่าย แต่ต้องหน้าบูดตอนสัมผัสรสชาติของขิง 

“ห้ามบ้วนทิ้ง มันช่วยแก้เราเมาค้าง” 

“หนูมานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วพี่โรซี่กับพี่สการ์เล็ตล่ะ” 

“พี่สาวเราติดธุระเลยกลับไปก่อน ส่วนโรซี่ก็ซุ่มซ่ามตอนนี้อยู่โรงพยาบาล เราเองหลับไม่รู้เรื่องพี่เลยพามานอนบนห้อง” 

“เดี๋ยว! โรง’บาล พี่โรซี่ไม่เป็นไรมากใช่ไหม?” อยู่ ๆ คนตรงหน้าก็ขมวดคิ้ว วิโอล่ารีบหลุบตาลง ได้แต่จิบน้ำในมือเหมือนลูกแมว 

โดฟลามิงโก้กดอารมณ์ บอกว่าไม่เป็นอะไร แล้วส่งรูปที่อีกฝ่ายนั่งชูสองนิ้วถ่ายแขนตัวเองให้ดู 

“รีบกินให้หมด ดึกแล้วเดี๋ยวพี่ไปส่ง” สาวน้อยคิดว่ามันแปลก ๆ แต่เพราะความมึนเธอเลยไม่สงสัยมาก และไม่ทันเอะใจว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนชุด 

เธอพยายามหลบตา วงแก้มสุกปลั่ง เพราะยังมีอีกเรื่องที่ทำให้มองหน้าไม่ติด 

‘ทำไมตัวเองดันฝันว่าได้ร่วมรักกับผู้ชายคนนี้กันนะ’ 

“เป็นอะไร ทำไมหน้าแดง ไม่สบายรึเปล่า” 

“เปล่าค่ะ! สบายดี รีบไปกัน!” ให้คนเมารีบลุกใครก็ทรงตัวไม่ไหว โดฟลามิงโก้คว้าเอวบางได้ทัน สาวน้อยตัวแข็ง ครั้นไออุ่นยิ่งทำให้ความฝันยิ่งเด่นชัด 

“วิโอล่าเรารู้ตัวรึเปล่าว่าทำอะไรลงไป?” 

“นะ...หนูทำอะไร?” เขาอ่านใจได้เหรอ เขารู้แล้วว่าเธอเป็นเด็กลามกคิดบัดสีกับคู่หมั้นพี่สาวตัวเองแล้วเหรอ 

“เราเป็นเด็กนิสัยไม่ดี” เธอเกือบจะร้องไห้ 

‘ไม่นะ’ ให้ตัดใจอย่างน้อยต้องใช้เวลา 

“ทำไมถึงทำแบบนี้ เราอยากลองพี่รู้ แต่ร่างกายเรายังเด็ก ดื่มเหล้าเยอะขนาดนั้นไม่ไหวหรอก” 

“อ๋อ เรื่องนั้น...” 

“นี่ถ้าพี่ไม่อยู่แถวนั้น ป่านนี้เราจะเป็นยังไง ไว้ใจโรซี่ขนาดนั้นเลย? ทำไมไม่ระวังตัว เกิดพ่อเรารู้...” 

“ไม่นะ อย่าบอกคุณพ่อนะ!” โดฟลามิงโก้ปล่อยเอวสาวน้อย พร้อมเลิกคิ้ว 

“ทำไม ให้พี่ปกปิดความลับ แล้วพี่จะได้อะไร” คนจนแต้มกัดปาก พยายามใช้ลูกอ้อน 

“หนูจะไม่ทำอีกแล้ว ดอฟฟี่อย่าบอกคุณพ่อนะ แล้วจะให้ทำอะไรหนูก็ยอม นะ ๆ คุณพ่อรู้หนูโดนกักบริเวณแน่” 

ตรงตามแผน นักวางแผนกระหยิ่มยิ้มย่อง 

“พี่ขอคิดดูก่อน” 

“ดอฟฟี่ช่วยหนูนะ” ปล่อยให้ตกหลุมพราง แล้วค่อยยื่นมือช่วย หล่อนจะได้จำฝังใจ 

“งั้นสัญญากับพี่ วันหลังห้ามกินเหล้าอีก หรือถ้าจะกินก็ต้องมีพี่อยู่ด้วย ไม่เช่นนั้นพี่จะลงโทษเรา เข้าใจไหมครับ” สาวน้อยพนมมือพยักหน้าหงึก ๆ 

ตอนนั้นเธอยังเด็กเลยไม่ทันไตร่ตรองให้ดี ใครจะรู้ว่าข้อตกลงนั้นมันจะติดตัวเธอจนกระทั่งเติบใหญ่ 

  

กลับมาปัจจุบัน 

โดฟลามิงโก้เหม่อมองน้ำสีอำพันในมือ 

อดีตก็น่าขัน ว่าแต่เขา เอาเข้าจริงตอนนั้นตัวเองก็เกือบห้ามใจไม่ได้ สการ์เล็ตกับเขาสันดานเหมือนกันจริง ๆ นั่นแหละ แถมต้นเหตุครานั้นกับครั้งนี้ก็ช่างคล้ายคลึง มันเริ่มจากผู้ชาย เหล้า และสุดท้ายเธอหลับไม่ได้สติ ต่างกันที่คราวนี้เขาไม่จำเป็นต้องควบคุมอารมณ์ 

มือหนายกแก้วจรดริมฝีปาก มองเด็กสาวจมดิ่งในห้วงนิทรา 

ทั้งที่เตือนแล้วแต่แม่สาวคงโยนทิ้งพร้อมต่อต้าน แต่ไม่เป็นไร คราวนี้เขาจะย้ำให้ขึ้นใจ 

“ดูท่าคราวนี้พี่คงต้องล่ามกวางป่าอย่างเราด้วยปลอกคอ” 

  

 

 

 

  

 

 

รุ่งเช้า 

วิโอล่าตื่นมาร่วมโต๊ะกินข้าวกับโดฟลามิงโก้ เธอคิดว่าวันนี้จะเข้าไซต์อีกสักวัน แต่ครั้นถึงหน้าประตูต้องยืนนิ่ง 

หันมองแม่บ้านที่ยืนล้างถ้วยชาม ก่อนชายตาดูอีกคนที่ดื่มกาแฟคุยงานกับบอดี้การ์ดอยู่ที่โต๊ะ 

“หนูต้องไปทำงานแล้ว” 

“เดี๋ยวให้บอดี้การ์ดไปส่ง พอดีพี่มีประชุม แต่ถ้าอยากขับเองก็เลือกรถพี่ไปสักคัน แต่อย่าขับเร็ว” วิโอล่าลังเล คันหนึ่งก็ปอร์เช่ คนก็รู้หมดน่ะสิเพราะเป็นรถที่โดฟลามิงโก้ใช้เป็นประจำ ส่วนอีกคันก็ไม่พ้นโดนสงสัยว่าพนักงานต๊อกต๋อยเช่นเธอมีเงินซื้อได้เช่นไร 

“งั้นให้บอดี้การ์ดไปส่งดีกว่า” ให้ลูกน้องเขาจอดห่าง ๆ แล้วค่อยเดินเข้าไปก็ไม่เสียหาย 

วิโอล่าไม่รู้ว่าตัวเองกำลังตกหลุมพรางที่นายพรานขุดไว้เสียแล้ว 

 

 

  

ที่ไซต์ก่อสร้าง 

สาวน้อยเดินดูงานกับพี่แก้วและพี่เวอร์โก้ มือบางแอบปาดเหงื่อ 

‘สมกับเป็นโปรเจ็คยักษ์ใหญ่’ จุดที่คิดว่าดียังต้องแก้ เหตุเพราะประสบการณ์น้อย เธอเลยคำนึงไม่ถึง อดชื่นชมเหล่าเพื่อนร่วมงานไม่ได้ แม้จะขี้แกล้ง แต่เวลางานพวกเขาเป็นมืออาชีพ สมกับเป็นบริษัทลือชื่อจริง ๆ ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะรับเธอทำงาน 

แต่ในทันทีวิโอล่าต้องสะดุด 

‘รับเข้า? บริษัทไม่รับพนักงานอ่อนประสบการณ์มานาน? บอสพึ่งเทคโอเวอร์?’ นี่คงไม่ใช่แผนของเขาหรอกนะ 

“ว่าแต่น้องไวโอเล็ตมีบ้านอยู่ที่นี่เหรอ เห็นพี่ภพบอกว่าเราขอไปค้างที่อื่น” พี่แก้วถามขึ้นทันทีหลังจากทั้งคู่เดินมาหลบแดดอยู่ในห้องทำงาน 

“บ้านญาติน่ะค่ะ พอดีเขาอยู่ที่นี่” 

ใจจริงเจ้าตัวอยากถามว่าทำไมเมื่อวานหล่อนถึงกลับกับบอสมากกว่า ทว่าดูทรงแล้วเด็กคนนี้คงปากหนัก 

“แล้ววันนี้เรากลับยังไง ญาติมารับเหรอ หรือจะให้รถตู้แวะไปส่ง?” 

“เอ่อ” 

‘นั่นสิ เธอจะกลับยังไง’ สาวเจ้าหลุบตามองมือถือแล้วเม้มปาก เธอได้โทรศัพท์กับซิมคืนเฉพาะช่วงที่ต้องออกมาทำงานเท่านั้น 

ทางนี้ก็ไม่ได้ เลือกนั้นก็แย่ กำลังจะหาตัวเลือกให้พี่เวอร์โก้ไปส่ง แต่วิโอล่าต้องอ้าปากค้างยามเห็นอีกฝ่ายมือทำเป็นรูปหูโทรศัพท์ ก่อนจะยิ้มแล้วขับรถจากไป 

‘ชัด ชัดมาก ไม่มีอะไรชัดกว่านี้แล้ว!’ เด็กน้อยได้แต่ตอบไปว่าเดี๋ยวญาติมารับ ก่อนเดินเลี่ยงสายตาล้อเลียนของพี่แก้ว แล้วเปิดไลน์ขึ้นมาลังเล 

สี่ปีมานี้ เธอเปลี่ยนโทรศัพท์ใหม่ เบอร์ใหม่ แอ็กเคาทน์ทุกอย่างใหม่หมด มือเรียวลองเซิร์ชชื่อไลน์ของโดฟลามิงโก้ 

‘เหลือเชื่อเจอด้วย!’ หัวใจดวงน้อยเต้นเร็ว เธอกดแอด ค้างหน้าพิมพ์ไว้ เหตุใดถึงรู้สึกเหมือนกำลังทักไปจีบหนุ่มล่ะ 

  

V.Vio: ตอนหกโมงให้บอดี้การ์ดคุณมารับที่ไซต์งานได้ไหมคะ? 

  

เงียบ... นาน เด็กสาวเอียงคอ หรือโดฟลามิงโก้จะเปลี่ยนไลน์แล้ว 

ลองเปลี่ยนมาเข้าเฟซบุ๊คเซิร์ชชื่อเขาก็เจอ ทว่าวิโอล่าไม่แอดดีกว่า 

เธอเข้าอินสตาแกรมเซิร์ชก็ยังเจออีก 

หล่อนเข้าไปดูแล้วพลันแลบลิ้นใส่จำนวนผู้ติดตามของเขา สาว ๆ คงสนใจพ่อคุณเยอะขึ้นหลังมีข่าวหลุดออกมาว่าเขาถอนหมั้น 

นิ้วซุกซนเลื่อนดูรูปในแอ็กเคาทน์ชายหนุ่มพลางล้อเลียนไป โดฟลามิงโก้ไม่อัปเดตอะไรเกือบสี่ปี แต่วิโอล่าต้องเลื่อนกลับขึ้นไปดูใหม่ แล้วยื่นหน้าจ้องรูปล่าสุดเขม็ง 

‘เดี๋ยวนะ’ มันลงเมื่อวาน แถมเป็นภาพอาหารเช้าสองจานที่หล่อนจำได้ว่านั่งกินอยู่กับเขาที่รีสอร์ต 

“โอ๊ย บ้า!! อยากให้คนมาถล่มกันรึยังไง!” สาวน้อยกัดปากพิมพ์ข้อความหาเขาไม่ยั้ง ส่งรัวขนาดนี้อีกฝ่ายคงเลิกตีมึนได้แหละ 

สุดท้ายนั่งทำงาน คิดไปคิดมา โดฟลามิงโก้ก็ยังไม่ตอบ เริ่มมืด ทุกคนทยอยกลับ 

พนักงานสาวชักงุ่นง่าน รอบตัวดำสนิทดึงให้เด็กสาวสั่นเล็กน้อย บอกแล้วเธอกลัวผี วิโอล่าจึงยกมือนวดขมับพร้อมตัดสินใจลองพิมพ์เบอร์แล้วโทรออก เตรียมตอบปลายสายว่าโทรผิด แต่ผิดคาดเพราะเสียงที่ตอบกลับมาเป็นเสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นหู 

[ครับ?] 

“อ้าว โทรติดเฉย” 

[วิโอล่า? ไปเอาเบอร์พี่มาจากไหน] 

“ก็เบอร์เก่านี่” 

[จำได้?] สาวน้อยเหล่ตา ขยับปากพึมพำ 

“เปล่า กดมั่ว” 

[จะกลับเมื่อไหร่] 

“กลับไม่ได้ ไม่มีรถ” 

[แล้วจะให้พี่ทำยังไง?] เด็กหัวดื้อกรี๊ดอยู่ในใจ ทำไมเขาจูงคนเก่งขนาดนี้  

“ท่านประธานบอกให้ลูกน้องมารับฉันที่นี่หน่อยนะคะ” 

วิโอล่ายกหน้าจอขึ้นมาดู ก็มีสัญญาณนี่ ทำไมเขาไม่ตอบ  

“เอ่อ โดฟลามิงโก้...” 

[เราอยู่กับใครน่ะ ทำไมพี่ได้ยินเสียงคนแซ่ดเลย] 

“ฮะ! ใคร อยู่กับใคร ไม่มี! ตอนนี้หนูยืนอยู่คนเดียวนะ ดอฟฟี่หูแว่วแล้ว อย่ามาหลอกนะ! อย่ามาบอกว่ามีผี!” จินตนาการได้เลยว่าระหว่างพูดแม่สาวต้องหมุนรอบตัว 

วิโอล่าเพ่งมองก็เห็นแต่พนักงานกะดึกอยู่ไกลลิบ เสียงหวานร้องว้ายครั้นมีตัวอะไรวิ่งอยู่ในพงหญ้า หน่วยตาเธอเริ่มแดง หมดแล้วความแข็งกระด้าง 

“ดอฟฟี่มารับหนูหน่อย มันมืด น่ากลัวนะ ต้องมีผีแน่ ๆ” 

[โตขนาดนี้ยังกลัวผีอีก ไปอยู่กับพนักงานกะดึกก่อน เดี๋ยวพี่ไปรับ] ร่างบางร้องขอบคุณก่อนจะวิ่งปรู๊ดไปยืนตัวติดกับรุ่นพี่วิศวกร แอบคิดว่าโดฟลามิงโก้เหาะมารึไง ทำไมรอไม่นานเขาถึงโผล่มาแล้วล่ะ 

 

 

  

 

  

 

 

“อันนี้หมายความว่ายังไงคะ?” ถึงบ้านไม่นาน สาวงามก็เขย่งปลายเท้าชูรูปต้องสงสัยให้คนตัวสูงดู หล่อนไม่ทันระวัง จนปล่อยให้โดฟลามิงโก้ยึดโทรศัพท์ไปจนได้ 

ร่างน้อยเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในห้องทำงาน รอให้คนผมทองดูรูปเจ้าปัญหา 

“แอบส่อง IG พี่?” 

“เพราะทักไลน์ไปดอฟฟี่ไม่ตอบต่างหากล่ะ” 

“อ้อ ก็ว่าเด็กที่ไหนแอดมา” 

“นี่! ลบรูปนี้ทิ้งเลยนะ หนูว่าคนในบริษัทรู้แล้วแน่ ๆ ถึงชอบมองหนูแปลก ๆ” 

“จะรู้ได้ไง หน้าเราแปะอยู่ในจานข้าวรึไง” 

“ดอฟฟี่!” 

“ไปอาบน้ำ เหม็นเหงื่อ” เด็กสาวฉุนเฉียว เอื้อมมือจะคว้ามือถือกลับ หล่อนยังดื้อรั้น โดฟลามิงโก้จึงเปลี่ยนมาอุ้มสาวน้อยขึ้น กดสะโพกงอนให้แนบลำตัว วิโอล่าตกใจยกฝ่ามือดันแผงอกกว้างอัตโนมัติ 

“วิโอล่ารู้ไหมว่ามีหลายเรื่องที่เราขัดคำสั่งพี่ แล้วพี่ยังไม่ได้จัดการ” 

“จำไม่เห็นได้” คนสวมแว่นยิ้มร้าย เหลือบมองนาฬิกา ก่อนโน้มหน้ากระซิบ 

ถ้าสมองลืมก็บอกให้ร่างกายจดจำ 

“งั้นเราคงต้องทวนความจำกันหน่อยแล้ว ว่าพี่มีรสนิยมเรื่องเซ็กซ์ยังไง” 

ความคิดเห็น