email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทานข้าว

คำค้น : นางเอกมัดตัวพระเอก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ย. 2564 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทานข้าว
แบบอักษร

ชุมพลเพิ่งเดินออกมาจากห้องนํ้าเมื่อเขาได้ยินเสียงข้อความเข้าจากโทรศัพย์มือถือ ชายหนุ่มรีบเดินตรงไปหยิบมาดู เขาเปิดเครื่องโดยเร็วแล้วไปที่ไลน์เพื่ออ่านข้อความ เสียดายที่สัญญาอินเตอร์เน็ตบ้านเขามันค่อนข้างช้า เขาเลยนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเช็ดผมไปพลางรออ่านข้อความ ในที่สุดชายหนุ่มก็เข้าไปดูข้อความที่ถูกส่งมาหาเขาได้ มันมาจากผู้หญิงคนเดียวกับที่ข่มขืนเขาและเขาได้ส่งข้อความไปหาก่อนอาบนํ้า สิ่งที่เธอเขียนตอบกลับมาอีกครั้งทําให้ใบหน้าชุมพลแดงกํ่าขึ้นมาอีกที 

unknown : นายคงไม่ว่าที่ฉันแอบถ่ายรูปนายตอนโป๊ไว้ด้วยนะ? 

นี้เธอทําถึงขนาดนี้เลยหรือ?! ชายหนุ่มตกใจมากกับคําถามของอีกคน คนที่เขายังไม่เคยเห็นหน้าได้ขุมขืนเขาแล้วถ่ายรูปเก็บเอาไว้อีก มันเพื่ออะไรกันแน่? เขาคิดไม่ตกสักทีเลยตัดสินใจจะถามเธอให้รู้เรื่องไปเลย แต่เขาก็อดหยึกหยักบ้างไม่ได้เพราะยังใจหวั่นอยู่กับที่หญิงสาวบอกว่าถ่ายรูกเขาในสภาพเปลือยเปล่าเก็บไว้ จนทําให้นิ้วมือกระตุกเวลาพยายามพิมพ์ข้อความตอบกลับหาเธอคนนั้น เขาหายใจเข้าลึกๆเพื่อพยายามหยุดอาการสั่นไหวของมือทั้งสองข้างที่เป็นไปตามหัวใจดวงน้อยๆ 

me : คุณถ่ายเก็บเอาไว้ทําไมครับ? 

unknown : ก็เก็บไว้ดูตอนเกี่ยวเบ็ดเองไง คนรักของฉัน 

ทันใดนั้นชุมพลก็รู้สึกนํ้าอุ่นๆบางอย่างไหลลงมาจ่ากจมูก มันถึงริมฝีปากด้านบนของเขาก่อนที่เขาจะรู้ว่าเป็นอะไร เลือด! แค่นึกภาพผู้หญิงคนหนึ่งใช้รูปเขาช่วยตัวเองก็ทําให้ชายหนุ่มมีเลือดกําเดาไหลพุ่งออกมาสายหนึ่งแล้ว เขารีบก้มหน้าลงแล้ม้วยทิชชู่มาอุดโพรงจมูกตัวเองไว้ ชุมพลถึงขนาดทํามือถือตกบนเก้าอี้พร้อมกับความตกอกตกใจครั้งใหญ่ เขาไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตจะมาเจอเรื่องแบบนี้ แต่อีกใจหนึ่งชายหนุ่มร่างบางก็อดลอบปลาบปลื้มใจไม่ได้ที่อีกฝ่ายยอมบอกเขามาอย่างตรงๆว่ามีใจให้ 

วันต่อมาเขาก็ไปถึงดรงเรียนแต่เช้าเหมือนเช่นเคย ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจที่เบลไม่ได้มาพบเขาที่จุดเดิมเลยดทรไปถาม เมื่ออีกฝ่ายรับสายแล้วเลยบอกเขาว่าเธอได้รับบาดเจ็บตอนไปเล่นฟุตบอลกับเพื่อนๆ ตอนนี่สาวเจ้าจึงกําลังพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านอของเธอ ชุมพลเลยบอกเพื่อนให้พักมากๆก่อนเดินไปเข้าเรียนเอง วิชาสองคาบแรกผ่านไปได้เร็วมากก่อนที่เขาจะเข้าเรียนคาบที่สามของวัน ซึ่งนั้นก็คือคาบวิชาประวัติศาสตร์นั้นเอง ชายหนุ่มเดินไปนั่งลงข้างเคนกับพิมและแอนนา 

แอนนายิ้มทักทายเขาอย่างเป็นมิตรก่อนบอกว่า "วันนี้นายแวะมากินมื้อเย็นที่บ้านฉันกับพวกเรานะ รอบนี่ฉันจะขอเป็นคนทําอาหารเอง" เคนกับพิมก็ต่างจ้องมองหน้าเขาอย่างคาดหวัง ความจริงเขาไม่อยากไปบ้านผู้หญิงคนอื่นเพราะกลัวว่าผู้หญิงที่มาหาเขาตอนนั้นจะเข้าใจผิด แต่การมีเคนที่เป็นผู้ชายอยู่ด้วยก็คงจะช่วยทําให้การไปในครั้งนี่ไม่ดูแย่เกินไป เขาจึงพยักหน้ายอมรับคำเชิญของเธอ “ขอบใจมากฉันรับรองว่าฝีมือทําอาหารฉันต้องถูกปากนายแน่ เดี๋ยวตอนเย็นฉันจะให้คนขับรถไปรับนะ” แอนนาพูดอย่างมีความสุข  

พวกเขาตั้งใจเรียนและช่วยกันเขียนโน๊ตสําหรับโปรเจ็คท์ที่ช่วยกันทําไปแล้วส่วนหนึ่ง ทั้งสี่คนล้วนมีส่วนร่วมเท่าๆกันจนเมื่อมีเสียงระฆังบ่งบอกว่าหมดเวลาแล้ว หนุ่มสาวจึงพากันเก็บข้าวของเข้ากระเป๋าให้เรียบร้อยเข้าที่ทาง “ถ้างั้นเดี๋ยวเย็นนี่เจอกันที่บ้านคุณแอนนานะครับ” ชุมพลถามอีกครั้งเพื่อยืนยันก่อนรีบเดินตรงไปยังห้องเรียนต่อไป คาบที่เหลือผ่านไปรวดเร็วจนทําให้เขามีเวลาคิดถึงตัวตนของผู้หญิงคนนั้น เธอจะเป็นใครกันแน่นะ? เขาคิดยังไงก็คิดไม่ออกสักที หญิงสาวที่เข้ามาในชีวิตดขาอย่างฉับพลัน  

เขากลับไปถึงบ้านแล้วเดินวนไปมาเพื่อรอเวลาที่แอนนาบอกว่าคนขับรถจะมารับ เขาบอกไปแล้วว่าหาทางไปบ้านเธอเองได้แต่เธอก็ยืนกราน ชายหนุ่มจึงได้แต่รอให้คนขับรถมาถึงบ้านเขา ชุมพลนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนได้ยินเสียงรถมาจอดข้างหน้าบ้าน “มาตอนเรานั่งลงพักผ่อนพอดีเลย” เขาพึมพํากับตัวเองเบาๆด้วยรอยยิ้ม ชายร่างบางรีบออกไปข้างนอกและขึ้นรถขันใหญ่ “สวัสดีครับ” เขาทักคนขับอย่างสุภาพก่อนคาดเข็มขัดนิรภัย 

ชายวัยกลางคนด้านข้างขับรถพาเขาไปที่บ้านหลังใหญ่ของแอนนาทันที ระหว่างทางทั้งสองไม่ค่อยได้พูดคุยอะไรกันเลย ชุมพลมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อดูรถที่แล่นผ่านไปมา เขากังวลว่าหากนางในดวงใจเขามารู้เข้าเขาอาจจะโดนเข้าใจผิดแต่ก็บอกตัวเองว่าขอแค่เขาบริศุทธิ์ใจและมีผู้ชายอีกคนด้วยก็พอแล้ว “ขอบคุณมากนะครับ” ชุมพลยกมือไหว้ก่อนลงจากรถเมื่อมาถึงที่หมายปลายทาง เขาเคาะประตูก่อนเดินตรงเข้าไปในบ้านของแอนนาเมื่อได้ยินอีกฝ่ายตะโกนเรียกจากด้านใน 

สาวเจ้าเดินมารับที่หน้าประตูแล้วสวมกอดเขาเบาๆด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่ง ทําให้เขาหน้าแดงด้วยความอาย ”นายไปนั่งรอกับคนอื่นตรงนั้นก่อนนะ” หญิงสาวหุ่นบึกบึนบอกแล้วเดินกลับเข้าห้องครัว แขนที่มีกล้ามเป็นมัดๆทั้งสองข้างดูตึงหลังจากการไปยกนํ้าหนักก่อนเขามาถึง “ฉันกําลังทํามัสมั่นไก่อยู่” ชุมพลรู้สึกยินดีมากเพราะนั้นเป็นอาหารจานที่เขาชอบที่สุด เขายิ้มให้สาวผมยาวก่อนเดินไปหาเคนกับพิมที่เล่นเกมกระดานอยู่ในห้องนั่งเล่นกันสองคน พวกเขาทั้งคู่โบกมือทักทายชายหนุ่มร่างบางก่อนจะหันกลับไปเล่นกันต่ออย่างใจจดใจจ่อ 

”หวัสดีครับ! ขอนั่งด้วยคนนะ?” เขาพูดก่อนลงไปนั่งบนโซฟาตัวข้างๆพวกเขาทั้งสองคน ชายร่างบางยิ้มเล็กน้อยให้กับทั้งคู่ที่ตอบเขาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนๆกัน ชุมพลนั่งจิบนํ้าเปล่าจากกระติกพลางอ่านบทความในมือถือสําหรับงานวิชาภาษาอังกฤษ เขาทัดผมไว้หลังหูโดยไม่รู้ตัว ระหว่างนั้นก็คิดไปด้วยเกี่ยวกับตัวตนของผู้หญิงที่ขืนใจเขา ไม่ว่าจะยังไงเขาก็หยุดคิดถึงเธอไม่ได้อยู่ดี ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งปวดหัวมากขึ้น เธอเป็นใครกันแน่นะ? ทําไมถึงไม่ยอมให้เขาเห็นหน้า? หรือว่าจะเป็นคนน่าเกลียด? แต่นั้นก็ไม่ได้สําคัญเพราะต่อให้อีกฝ่ายอัปลักษณ์ขึ้นมาจริงๆเขาก็ยังพร้อมที่จะยอมรับเธออยู่ดี 

”นี่ชุมพล นายกําลังคิดอะไรอยู่เหรอ?” จู่ๆเสียงของเคนก็ดังขึ้นมา ผู้ชายอีกคนคงเห็นว่าเขานิ่งเงียบไปนาน บวกกับสีหน้าที่เหมือนจะครุ่นคิดปัญหาอยู่ก็ยิ่งทําให้เขาสงสัยและเป็นห่วงล่ะซินะ “ฉันเห็นนายหน้าเครียดแบบนั้นมาตั้งสิบนาทีแล้วนะ โอเคหรือเปล่าเพื่อน?” เคนถามต่อ ทําให้ชุมพลยิ้มให้เล็กน้อยเพราะไม่ต้องการให้อีกคนเป็นห่วง เขากับเคนต่างจ้อมมองสีหน้าของชุมพลด้วยความสงสัย จนชายร่างบางเริ่มรู้สึกเก้อกระดากอยู่ไม่น้อย 

เขาหายใจเข้าออกลึกๆเพื่อสงบสติอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน การคิดถึงผู้หญิงคนนั้นมีแต่ทําให้เขาใจสั่นด้วยความหวั่นไหว ชุมพลค่อยๆเรียบเรียงความคิดก่อนตอบเพื่อนใหม่ว่า “ผมก็แค่คิดถึงเรื่องงานคณิตน่ะ ขอบคุณมากนะครับที่เป็นห่วง” มันไม่ถือว่าเป็นการโกหกซะทีเดียว เพราะว่าก่อนหน้านี้เขาก็เครียดเกี่ยวกับวิชาคณิตศาสตร์มาแล้วจริงๆ “เดี๋ยวผมจะไปช่วยคุณแอนนาเอาจานข้าวมานะครับ” ชุมพลลุกขึ้นแล้วเข้าไปที่ห้องครัว 

”เดี๋ยวผมช่วยยกจานกับข้าวพวกนี้ไปวางไว้ให้นะครับคุณแอนนา” เขาเสนอก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบจานด้านหน้า แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย 

เธอยกจานข้าวมาถือไว้เองแล้วเดินวนรอบไปด้านหน้าเขา หญิงสาวร่างกํายํายกจานข้าวไปวางแล้วพูดกับเขาว่า “แค่นายยอมมากินข้าวด้วยฉันก็ดีใจแล้วนะ นายไปนั่งรอเถอะ เหลืออีกแค่สองจานก็ครบหมดและ” แอนนาบอก เธอยืนยันว่าจะยกมาเองแล้วบังคับให้เขานั่งอยู่เฉยๆก่อนมานั่งร่วมโต๊ะกับสามคนที่เหลือที่กําลังรอเธออยู่ พวกเขาทุกคนเริ่มกินมื้อเย็นด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย ชุมพลประทับใจฝีมือทําอาหารของแอนนามาก แต่เขาก็ไม่ได้คิดอย่างอื่นเกี่ยวกับเธอ นอกจากเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้น 

หลังเขาขอเธอสองรอบแอนนาก็ตกลงยอมให้ชุมพลช่วยล้านจาน “แค่นี้เองน่ะครับ ถือว่าเป็นการตอบแทนสําหรับที่คุณทําอาหารให้” ร่างบางพูดระหว่างยืนขัดจานข้าวอยู่ที่ซิ้งค์ เขาหลุดขํานิดนึงเมื่อหญิงสาวกล้ามโตแกล้งจั๊กจี้เขาตรงซี่โครง เขาล้างจานและช้อนซ่อมจนเสร็จก่อนหันกลับไปพูดกับแอนนาว่า “ผมต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ” หญิงสาวดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ คงเป็นเพราะอุตส่าห์ทํามื้อเย็นให้แต่เขาก็ดันจะรีบไปสินะ 

”นั่งคุยเป็นเพื่อนกันก่อนซิ” แอนนาขอด้วยสายตาแบ๊วจนเขาต้องยอม เขาไปนั่งอยู่ข้างหญิงสาวกับเพื่อนๆทั้งสองคนบนโซฟาตัวยาว เพราะว่ากินจนอิ้มชุมพลถึงรู้สึกง่วงนอนมาก หลังจากเคนกับพิมลุกไปห้องน้ำเขาก็หาวยาวๆทีหนึ่งแล้วเอนตัวลงนอนอยู่บนโซฟา ชายหนุ่มสลึมสลือเมื่อแอนนาประคองหัวเขาอย่างอ่อนโยนและให้เขานอนหนุนตักเธอ “นอนพักก่อนนะชุมพล” หญิงสาวกระซิบเบาๆไปพลางลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน เขากลัวว่าจะถูกนางในดวงใจที่กระทําชําเราเขาเข้าใจผิดแต่ก็เหนื่อยมากจากการเรียนทั้งวันแล้วอิ่มจนง่วงมาก เลยฝืนการหลับไม่ไหว 

เมื่อเขาตื่นขึ้นมาชุมพลก็ตกใจและเป็นห่วงเพื่อนๆมาก เพราะเขาพบว่าตัวเองถูกมัดไว้กับเก้าอี้ด้วยเชือกและถูกผ้าปิดตาไว้เหมือนก่อนหน้านี้ 

........................................................................... 

นางเอกเราเก่งมาก หาโอกาสเข้าถึงตัวพระเอกได้ในจังหวะแบบนี้ 55555 คิดว่านางทําได้ยังไงครับ? 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว