email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : โดนจับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ย. 2564 06:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โดนจับ
แบบอักษร

ต้องเป็นเบลตั้งใจแกล้งเราแน่ๆ ชุมพลแอบคิดอยู่ในใจหลังได้อ่านข้อความล่าสุด มันเป็นวิธีเดียวที่จะอธิบายเรื่องนี้ได้ คงไม่มีใครสนใจเขาในแบบนั้นจริงๆหรอก แต่ถึงยังไงเขาก็อดใจหวั่นบ้างไม่ได้ เพราะว่าคําบรรยายที่แสนจะละเอียดนั้นมันทําให้เขามีอารมณ์ขึ้นมาโดยไม่เต็มใจ! ชายหนุ่มเกาหัวตัวเองหยิกๆแล้วตัดสินใจว่าต้องพิสูจน์ว่าใช่เบลหรือเปล่าที่ทํากับเขาแบบนั้น เมื่อเขาคิดได้ชุมพลจึงรีบพิมพ์ข้อความส่งไปเช็คดู 

me : เบล นั้นเธอใช่หรือเปล่า?

unknown : ฉันไม่ใช่เบล ฉันคือคนที่รักนาย คนที่จะเอานายอย่างแรงจนนายเดินไม่ไหวเลย

โอเค ในเมื่อเธอบอกไม่ใช่เขาจะถามไปก็ไม่ได้อะไร อาจจะเป็นยัยนั้นจงใจแกล้งเขาแบบแนบเนียนหรือว่าคนอื่นที่คิดเล่นตลกก็เป็นได้ ไม่ได้จําเป็นต้องเป็นเบลคนเดียวนี้นา ถึงเธอจะเป็นคนที่ใกล้ชิดกับชุมพลที่สุดก็ตาม คนอื่นก็อาจจะอยากปั่นหัวเขาเล่นเหมือนกัน เขาถอนหายใจแล้ววางมือถือทิ้งไว้ก่อนเดินไปอาบนํ้าแปรงฟัน ชุมพลจัดการเสร็จเรียบร้อยก็ใส่ชุดนอนเดินมาหยิบมือถือเข้าห้องนอนเลยในทันที ชายหนุ่มเห็นว่าไม่มีข้อความใหม่เลยคิดจะเอาไปชาร์จแล้วปิดเครื่องก่อนเข้านอน แต่ก็อดส่งข้อความกลับไปหยอกล้อไม่ได้

me : ถ้าคุณเปิดซิงผมได้ ผมจะรักคุณและเป็นของคุณไปตลอดชีวิตเลย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นเขาก็รีบทานกับข้าวแล้วตรงไปโรงเรียนเหมือนทุกๆวัน ชุมพลนั่งหาวบนรถสองแถวไปตลอดทางเพราะถึงเมื่อคืนจะหลับได้แต่ก็มีตื่นขึ้นมาเป็นช่วงๆด้วยความระแวง เขาเช็คมือถือก่อนรู้สึกโล่งอกเมื่อพบว่ายังไม่มีข้อความใหม่อะไรจากผู้หญิงคนนั้นเลย คงเป็นแค่การแกล้งก่อกวนธรรมดาล่ะมั่ง เธอถึงได้หยุดหลังจากมันหายสนุกแล้ว ชายหนุ่มลงจากรถที่จุดเดิมแล้วจ่ายเงินก่อนเดินไปเข้าโรงเรียน เขาเจอเพื่อนสนิทยืนรออยู่ที่ประตูทางเข้าพอดีเลยแอบดูสีหน้าของอีกฝ่าย แต่เธอไม่มีกิริยาแปลกประหลาดไปจากปกติเลย

"นายเป็นอะไรหรือเปล่าชุมพล? ทําไมถึงได้มีสีหน้าเคร่งเครียดแบบนั้นอ่ะ?" เบลถามเขาด้วยนํ้าเสียงที่ฟังดูจริงใจ หากแต่ชายหนุ่มก็ยังคงอดสงสัยเธอเหมือนเดิมไม่ได้ เพราะว่ามีแต่เธอที่ทั้งเคยแกล้งเขาด้วยวิธีแปลกๆและก็เป็นผู้หญฺงที่อยู๋ใกล้ชิดเขาพอเพียงคนเดียวที่อาจจะเผลอมีใจให้แล้วอยากเป็นมากกว่าเพื่อนกับเขา แต่แล้วชุมพลก็รับสละความคิดนี้ทิ้งไป เพราะเขารู้ดีว่าเธอไม่ใช่พวกชอบกล่าววาจาแทะโลมผู้อื่นแบบข้อความที่ถูกส่งมาให้ชุมพลเมื่อคืน นั้นเรียกว่าเป็นที่สุดของการพูดลามกเลยก็ว่าได้

"ฉันโอเคอยู่แล้ว แค่คิดเรื่องงานกลุ่มที่ต้องทําอยู่เท่านั้นเอง" ชุมพลรีบตอบคําถามของเพื่อนรักหลังจากคิดได้ว่าโอกาสที่คนๆนั้นจะเป็นเธอมันน้อยมาก แปลว่าข้อความประหลาดๆที่เขาพึ่งได้รับมันน่าจะมาจากคนอื่นมากกว่า เขาค่อยรู้สึกโล่งอกเมื่อคลายความสงสัยในตัวเบลลงได้ แต่แล้วก็ดันไปมีเรื่องไม่สบอารมณ์ให้เขาต้องเกิดความขุ่งค้องใจขึ้นมาอีก เมื่อมีใครบางคนเดินมาทางพวกเขาทั้งคู่แบบที่ชุมพลไม่ได้ต้องการเลย

"ว่ายังไงจ๊ะรูปหล่อ" มีนํ้าเสียงหวานดังมากแต่เนิ้นๆ ชุมพลถอนหายใจเสียงดังด้วยความรําคาญก่อนหันไปมองผู้หญิงที่เดินมาทางเขาอย่างเหนื่อยใจ บัวชมพูเอ๊ยบัวชมพู หล่อนยังต้องการอะไรจากเจขาอีก? "กางเกงตัวนี่เหมาะกับนายดีนะ ดูแล้วกระชับก้นนายจังเลย" เธอจ้องมองบั้นท้ายชายหนุ่มแล้วเลียริมฝีปาก พร้อมกับส่งสายตาที่ส่อแววหื่นกระหายให้อีกฝ่าย ความจริงบัวชมพูก็เป็นคงที่มีเสน่ห์มาก แต่ว่าเขายังเห็นเธอไปหาเรื่องรังแกรุ่นน้องอยู่บ่อยๆจนไม่อาจชอผู้หญิงใจร้ายคนนี่ได้ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเขายังพึ่งเห็นจิกหัวลากน้องใหม่คนหนึ่งเข้าห้องนํ้าไป พออกมาเด็กใหม่ก็ร้องไห้ด้วยสภาพที่มีนํ้าสกปรกจากโถส้วมอยู่เต็มหัว

"กรุณาอย่าพูดจาแทะโลมผมแบบนั้น มันเสียมารยาท" เขาว่าด้วยสีหน้าหงุดหงิดก่อนจะคิดอะไรออก จะว่าไปก็มีแต่คนนี้นั้นและที่เคยใช้คําพูดลามกกับเขา ความจริงแล้วสาวเจ้ายังเคยลงมือลวนลามเขาเลยด้วยซํ้า แล้วทําไมเขาถึงเผลอมองข้ามเธอไปได้กันนะ? เราช่างประมาทซะจริงๆเลย ชุมพลตําหนิตัวเองในใจเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆเธอก็เข้าใกล้เขามากแล้วเอาแขนอบไหล่ไว้แนบแน่น "ถึงผมจะเป็นผู้ชายแต่ก็มีสิทธิ์หวงเนื้อตัวเหมือนกัน อย่าทํารุ่มร้ามแบบนี้กับผมนะ" ด้านเบลที่พยายามเข้ามาช่วยก็ถูกบัวชมพูผลักออกไป

"ก็ฉันอยากทําซะอย่าง นายมีปัญหามั้ยล่ะ?" บัวชมพูเอ่ยอย่างท้าทาย จนทําให้ชุมพลต้องถอหยนีทีลาะนิด เขาพยายามก้าวหลังด้วยความกลัว แววตาของเธอช่างไม่ต่างอะไรไปจากนัยตาของเสือร้ายที่จ้องจะตะครุปเหยื่อ ชายหนุ่มถอยไปจนแนบกับกําแพงจึงถูกเธอดันติดพนังไว้อย่างถึงเนื้อถึงตัวทีเดียว "ฉันก็ก่ะไว้แล้วเชียว นายไม่กล้าขัดใจฉันหรอก" ทันใดนั้นก็มีเสียงข้อความเข้าในมือถือของบัวชมพู หญิงสาวปั้นหน้าเครียดแล้วล้วงมันออกมาเช็คข้อความที่มาขัดจังหวะเธอ เธอหน้าซีดเผือดเมื่ออ่านเสร็จ ก่อนจะรีบมองไปมาอย่างลุกลี้ลุกลนแล้วรีบวิ่งหนีไปเฉยๆ ทิ้งให้ชุมพลยืนนิ่งทื้ออยู่ด้วยความงุนงง

"อะไรของยัยนั้นกันวะ?" บัวชมพูกลับมายืนข้างๆชุมพลที่ยังคงสงสัยอยู่เหมือนเดิม ทําไมอยู่ๆเธอถึงได้วิ่งหนีไปเองนะ? เขาได้แต่คิดและเกาหัวเบาๆด้วยความสับสนก่อนเดินไปเข้าเรียนวิชาต่อไป วันนั้นเขาไม่ได้แค่สัมพัสถึงสายตาที่จ้องมองแต่ยังรู้สึกว่าตาคู่นั้นจ้องเขานานขึ้นทุกครั้งที่มองมา ชุมพลด่าตัวเองที่ไม่สามารถห้ามตัวเองแอบลุ้นว่าถ้าเกิดโดนผู้หญิงปริศนาปลํ้าจะเป็นยังไง เธอคนนั้นจะใช่บัวชมพูหรือเปล่ากันแน่น้า? เขาส่ายหัวด้วยความสับสนไปหมดก่อนเดินไปห้องเรียนวิชาต่อไป

วิชาประวัติศาสตร์ที่เขาชอบมากอีกแล้ว เขายิ้มเล็กน้อยเมื่อแอนนาโบกมือทักทายชุมพล ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆเธอกับพิมระหว่างรอให้มาร์คและเคนมา “เป็นไงบ้างพ่อหนุ่มนักรัก?” พิมทักเขาอย่างแย้มยิ้ม ทําให้ชุมพลรู้งุนงงเป็นอย่างมากทเธอหลุดหัวเราะเล็กน้อยก่อนหยุดเมื่อเห็นแอนนามองตาขวาง “ฉันหมายถึงเรื่องยัยบัวชมพูน่ะ” หญิงสาวอธิบายต่อ ชุมพลฟังแล้วถึงกับเงียบไปด้วนความอับอายเพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องของเธอคนนั้นอีก แค่คนส่งข้อความลึกลับก็วุ่นจะแย่แล้ว

”เมื่อไหร่เธอจะเลิกแขวะชุมพลเขาสักทีล่ะ?” แอนนาถามเพื่อนด้วยท่าทางรําคาญ เธอหันกลับมามองชายหนุ่มและสีหน้าอ่อนลง หญิงสาวทัดผมหลังใบหูก่อนจะถามเขาว่า “เย็นนี้ขอฉันไปทํางานที่บ้านนายได้มั้ย? น้องชายฉันมันจะพาเพื่อนมาดื่มเหล้าน่ะ” พิมนั่งขําเบาๆอยู่ข้างๆเธอ จนแอนนาต้องเอาศอกทิ้มสี้โครงอีกคนครั้งหนึ่งแล้วมองหน้าชุมพล “ว่ายังไงล่ะ? ได้มั้ย?” เธอถามชายหนุ่มซํ้าอีกครั้ง ชุมพลคิดแป๊บหนึ่งก่อนตอบหญิงสาว

”ได้ซิ” เขาพูดด้วยรอยยิ้มน่ารัก เขาเกาหูนิดนึงพลางก้มมองลงที่เท้าตัวเอง เพื่อแอบใบหน้าแดงอันระเรื่อของตัวเองจากอีกฝ่าย ชุมพลครุ่นคิดสักพักก่อนเสนอไปว่า “เดี๋ยวคืนนี่ผมทำกับข้าวให้ดีมั้ยครับ?” เธอตอบตกลงพร้อมกับพิมที่บอกว่าอยากไปด้วย เมื่อเคนมาถึงเขาก็เอ่ยปากว่าอยากไปที่บ้านของชุมพลเหมือนกัน ชายหนุ่มรู้สึกดีใจที่ได้พบเพื่อนใหม่ในตัวคนที่เคยเรียนอยู่ห้องเดียวกันมานานแล้วแต่พึ่งพูดคุยกันแค่สองสามครั้ง

พอไปถึงบ้านของเขาชุมพลก็รอต้อนรับทุกๆคนเข้ามาเป็นอย่างดี “ขอบใจมากนะที่ทํามื้อเย็นให้น่ะ” แอนนาบอกหลังจากเขายกจานข้าวมาวางไว้หน้าทุกคน มันเป็นอาหารจานที่ทําง่ายๆแต่ว่าหอมและดูหน้ากินมาก แค่ข้าวผัดหมูเท่านั้นแต่ชายหนุ่มก็ทําให้ดูพิเศษได้ พวกเขาพากันตักกินอย่างเอร็ดอร่อย แม้แต่พิมที่ปกติห่วงเรื่องควบคุมนํ้าหนักก็ใช้ช้อนยัดเข้าปากอย่างต่อเนื่องหลายต่อหลายคํา จนแอนนาหยุดขําท่าทีของเพื่อนสนิทไม่ได้ ก็เนื้อหมูมันนุ่มและหอมมากขนาดนนั้นนิ

”ถ้าฉันอยู่กับนายและมีนายคอยทําอาหารให้กิน ฉันต้องอ้วนเป็นหมูแน่ๆเลย” พิมพูดแล้วหัวเราะพลางตบหน้าท้องที่พอมีกล้ามเนื้อเล็กน้องตัวเอง จนเคนต้องขําด้วยอีกคนหนึ่ง นักกีฬาหนุ่มก็ปลื้มพอๆกับสองสาวกับรสชาติอาหารจานที่ดูธรรมดาแต่อร่อยของชุมพล พวกเขาไม่รู้ว่าชายหนุ่มได้หมักหมูไว้ก่อนด้วยน้ำสัปปะรดและนมสดเพื่อให้เนื้อหมูนุ่มหอม มันเลยออกมาอร่อยแบบนี่ เธอกินต่อไปจนหมดเกลี้ยงก่อนคนอื่นๆ

”ถ้าวันหลังนายทําให้ฉันกินอีกนะ ฉันจะช่วยปกป้องนายจากยัยบัวชมพูเอง” เคนบอกตนที่ทําอาหารอร่อยให้เขาทาน ชุมพลพยักหน้าเล็กน้อยแล้วยิ้มพลางเกาหัวด้วยความเขิน เขารอจนแอนนากินเสร็จเป็นคนสุดท้ายแล้วเอาจานไปล้างให้ ระหว่างที่คนอื่นๆนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะกินข้าว พวกเขากลับไปพร้อมๆกัน ก่อนกลับแต่ละคนก็ขอบคุณชุมพลสําหรับมื้อเย็นที่แสนอร่อย เขาบอกทุกคนว่าไม่เป็นไรแล้วรับปากว่าวันหลังจะหาโอกาสทำให้กินอีก

หลังจากพวกเขาไปแล้วชุมพลก็นอนลงบนโซฟาเพราะรู้สึกเหนื่อยและง่วง เขาเอนตัวเอาหัวพิงหมอนเล็กน้อย จริงๆก็อยากกลับเข้าห้องนอนก่อนแต่มันยังไม่ถึงเวลาหลับของเขา เขาเลยกะจะพักสายตาก่อนสักครู่ก่อนเข้าไปนอนในห้องนอน แต่ไม่นานนักชุมพลก็เผลอหลับตานอนไปโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มหลับไปสักพักแล้วตื่นขึ้นมา แต่ทว่ามันมีอะไรบางอย่างแปลกๆไปอย่างน่าสงสัยและตกใจมากเกิดขึ้นระหว่างชุมพลกําลังนอนหลับอยู่

เขามองไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง รอบด้านเขามีแต่ความมืดมิด มันมืดมากจนชายหนุ่มนึกว่ายังไม่ได้ลืมตา ก่อนที่เขาจะรู้สึกได้ถึงผ้าผืนหนึ่งที่พันไว้รอบตาเขาอยู่ เขาพยายามยกมือขึ้นมาแกะผ้าปิดตาออกแต่ก็พบว่าทําไม่ได้ เพราะมือทั้งสองข้างถูกจับมัดไว้! ท่าทีเขากดํารงอยู่บวกกับความรู้สึกที่แขนและขาบอกชุมพลว่าเขาถูกจับมัดไว้ในเก้าอี้ตัวหนึ่ง ชุมพลใจหายแล้วรีบพยายามดิ้นรนสุดแรง แต่เพราะว่าเชือกนั้นมัดเขาไว้อย่างดีเขาจึงทําอะไรไม่ได้เลย

ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเดินมาทางที่เขานั่งอยู่ ชายหนุ่มเรียกกําลังที่มีอยู่ทั้งหมดมาเพื่อพยายามสู้สุดชีวิต แต่ผลก็เป็นเหมือนเดิมคือไม่สามารถหลุดจากเชือกที่พันธนาการอยู่ได้ ชุมพลได้แต่กําหมัดแน่น เขาจะต้องเข้มแข็งไว้ เขาจะไม่ยอมแสดงความอ่อนแอเด็ดขาด! ทว่าพอคิดถึงพ่อกับแม่ที่จะต้องเศร้าใจมากถ้าเกิดเขาเป็นอะไรไป ชายหนุ่มก็อดหลั่งนํ้าตาหยดน้อยๆออกมาไม่ได้ เขาสูดหายใจเข้าออกลึกๆเพื่อเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมสําหรับความเจ็บปวด จนกระทั่งคนๆนั้นประทับรอยจูบลงบนหลังคอเขา 

................................................................. 

มาแล้วนะครับ รอลุ้นกันต่อน้าาาา พระเอกเราไปท้าเธอแบบนั้น คิดว่าจะเป็นยังไงต่อล่ะครับ? 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว