email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : episode 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 56

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2564 23:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
episode 4
แบบอักษร

episode 4 — start

//

“โฮย มานั่งตรงนี้” เมื่อเสียงทุ้มดังขึ้นทำให้ร่างบางที่กำลังย่องเบาไปนั่งตรงเบาะหลังนั้นต้องสะดุ้งขึ้นมา

“อะ อ่อค่ะ” ร่างบางได้แต่ข่มอาการตกใจไว้ภายในพร้อมกับค่อยๆเดินมานั่งที่เบาะด้านข้างของรีไวล์

“..” เมื่อร่างบางได้เดินมานั่งลงที่เบาะข้างๆของอีกฝ่ายแล้ว เจ้าตัวก็ได้แต่นั่งหลังตรงไม่กล้าพูดจาอะไรกับอีกฝ่ายที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ แต่จริงๆก็ไม่ได้นอนหรอกนะ

ครืน

เสียงประตูรถด้านหน้าฝั่งคนขับเปิดออกพร้อมกับผู้จัดการคิมที่เข้ามานั่งตรงที่คนขับ

“เอ่อ..” ผู้จัดการคิมหันหลังมามองทั้ง ______ และทั้งรีไวล์ที่กำลังนั่งนิ่งเงียบกันทั้งสองฝ่าย

“อ่า แนะนำตัวกันรึยังล่ะ” ผู้จัดการคิมเอ่ยเปิดประเด็นขึ้นมา

“อ่อ ยังเลยค่ะ.. คือฉันเห็นคุณรีไวล์เขาพักผ่อนอยู่เลยไม่อยากรบกะ—” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดจบก็โดนร่างหนาที่นั่งอยู่ข้างๆพูดขัดเสียก่อน

“ฉันไม่ได้หลับนะ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นพร้อมกับสายตาของเจ้าของเสียงที่ค่อยๆหันมามองร่างบาง

“อ่าคือ..” ร่างบางได้แต่อ้ำอึ้งเมื่ออีกฝ่ายใช้สายดุดันมองมาที่เธอเชิงไม่พอใจ

“เฮ้อ นายนี่จริงๆเลยนะรีไวล์! นี่คือคุณ ______ จะมาทำหน้าที่ผู้ช่วยผู้จัดการตั้งแต่วันนี้ นายก็ต้อนรับเธอดีๆล่ะ ฉันขอขับรถก่อน ..สบายๆเลยนะครับคุณ ______” ผู้จัดการคิมหันมาพูดกับร่างบางเสร็จก็กลับไปทำหน้าที่ของตนเองตามเดิม

“เอ่อ.. ฝากตัวด้วยนะคะ” เมื่อเห็นผู้จัดการคิมแนะนำตัวแทนเธอแล้ว ร่างบางจึงถือโอกาสหันมาพูดต่อประเด็นพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นไม้ตายของเธอ

รีไวล์มองใบหน้าเล็กๆนั่นที่กำลังส่งยิ้มพร้อมตาสระอิมาให้เขา ก่อนที่เจ้าตัวจะหันหน้าไปทางอื่นและไม่ได้สนใจหรือตอบอะไรเธอกลับ

.

เมื่อมาถึงที่ทะเลทุกคนก็ต่างรีบร้อนที่จะจัดเตรียมฉากเตรียมแสงอะไรต่างๆให้ทันเวลาก่อนที่แสงช่วงเช้ามันจะหมดไป ส่วนตัวหลักของวันนี้อย่างรีไวล์ก็ได้แต่นั่งดูบรรยากาศทะเลรอบๆตัวเขาอย่างเอื่อยเฉื่อย

“น้ำมะพร้าวค่ะ” ______ วางแก้วน้ำมะพร้าวเย็นๆไว้ที่โต๊ะข้างๆรีไวล์พร้อมกับส่งสายตาเชิญชวนให้เขาลองดื่มมัน

“ขอบใจ” รีไวล์เอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายพร้อมรับน้ำมะพร้าวนั่นมาดื่ม

“เด็กใหม่ใช่มั้ยคะ” จู่ๆก็มีเสียงหวานใสเอ่ยขึ้นด้านหลังของ ______ นั่นทำให้เธอต้องรีบหันขวับไปตามต้นเสียง

“อ่อค่ะ ใช่ค่ะ” ร่างบางเอ่ยตอบอีกฝ่ายไปอย่างงงๆ

“อีกประมาณสิบนาทีฉากทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ”

“ค่ะ”

“งั้นก็รีบพาคุณรีไวล์ไปเปลี่ยนชุดได้แล้วนะคะ ฉันเตรียมชุดไว้แล้วค่ะ อยู่ที่รีสอร์ทด้านหลังนี่เอง อย่าลืมทาน้ำมันด้วยนะคะ” สิ้นเสียงของสตาฟหญิงคนนั้นเธอก็รีบเดินถือใบเอกสารออกไปทันที ทิ้งไว้ก็เพียงแต่ความเคว้งคว้างให้กับร่างบาง

“จะไปได้ยัง” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยข้างใบหูเล็กของร่างบาง นั่นทำเอาเธอรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

“ค—ค่ะ ตามฉันมานะคะ” ร่างบางเอ่ยอย่างตะกุกตะกักด้วยใบหน้าสีแดงระเรื่อและเมื่ออีกฝ่ายได้เห็นใบหน้าที่ขึ้นสีและการกระทำที่เงอะงะของเธอก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากแกล้งเธอเข้าไปใหญ่

.

เมื่อมาถึงที่รีสอร์ทด้านหลังซึ่งไม่ไกลจากชายหาดมากนัก ร่างบางก็รีบเร่งหยิบชุดต่างๆที่สตาฟหญิงคนนั้นได้เตรียมไว้เอาไปให้กับรีไวล์

ตอนนี้รีไวล์เปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซึ่งชุดมันก็ดูโป๊มากๆสำหรับร่างบางที่ไม่เคยชินตากับอะไรแบบนี่

รีไวล์ใส่เพียงแค่กางเกงขาสั้นเลยขึ้นมาเหนือเข่าสีขาวกับเสื้อเชิ้ตฮาวายตัวสีแดงลายต้มปาล์ม แต่ที่มันโป๊ก็คงโป๊เพราะว่าเขาไม่ได้ติดกระดุมอะไรให้เรียบร้อย

“เสร็จเรียบร้อยแล้วใช่มั้ยคะ” _______ พูดขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วแต่สายตาของเธอก็ไม่แม้แต่ที่จะเงยหน้ามองอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

“อืม” รีไวล์ตอบร่างบางอย่างปัดๆก่อนจะทำท่าเดินออกไปจากห้อง

“อ๊ะ! เดี๋ยวก่อนค่ะ” เสียงท้วงใสของร่างบางดังขึ้นนั้นทำให้ร่างหนาต้องหยุดชะงักก่อนที่จะค่อยๆหันมามองเจ้าของเสียงที่พึ่งเอ่ยท้วงเขาไป

“คือต้องทาน้ำมันก่อนนะคะ” ร่างบางที่ถือขวดสเปรย์น้ำมันอยู่ก็ชูมันขึ้นมาเพื่อให้อีกฝ่ายเห็น เมื่อรีไวล์เห็นแบบนั่นจึงค่อยๆถอดเสื้อเพียงตัวเดียวของเขาออก และยืนอยู่เฉยๆเพื่อรอให้ผู้ช่วยผู้จัดการคนใหม่มาดูแลเขา

‘มันคืองาน มันคืองาน มันคืองาน ..’ ร่างบางคิดในใจก่อนจะค่อยๆเดินไปฉีดสเปรย์ทั่วท่อนบนของรีไวล์ อีกมือหนึ่งของร่างบางก็พลางลูบถูไปที่มัดกล้ามพวกนั่น

‘ฮือ แล้วทำไมฉันต้องเขินด้วย! มันเป็นงาน!’ ______ ได้แต่หลับตาปี๋ระหว่างที่สองมือของเธอนั้นกำลังลูบคลำไปทั่วท่อนบนของอีกฝ่าย

“ยัยหนูให้มันเป็นงานหน่อย”

รีไวล์ที่เห็นผู้ช่วยผู้จัดการคนใหม่ของเขากำลังลูบคลำไปที่มัดกล้ามของเขาด้วยอาการเคอะเขินนั้น ก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมกับพูดติเตือนร่างบางด้วยน้ำเสียงแหบทุ้ม

“ขะ.. ขอโทษค่ะ” เมื่อ ______ จัดการทาน้ำมันบนตัวอีกฝ่ายเสร็จแล้วก็จัดการหยิบเสื้อเชิ้ตตัวนอกมาใส่ให้กับรีไวล์เหมือนเดิม ก่อนที่ทั้งคู่จะออกจากตัวห้องพักในรีสอร์ทแล้วมุ่งหน้าไปยันที่ที่รีไวล์ต้องถ่ายแบบ

.

‘คิดอะไรบ้าๆของแกอยู่ห๊ะ! ยัยโง่เอ้ย! นั่นเขาคือรีไวล์ซึ่งเป็นคนที่เราต้องดูแลเลยนะ ใช่.. แกจะมาเขินไม่ได้เด็ดขาด ห้าม!’ ร่างบางที่กำลังยืนคิดทบทวนกับการกระทำของตัวเองอยู่นั่นก็ได้แต่นึกหัวเสียกับความไม่เป็นมืออาชีพของตน

“เป็นไงบ้าง งานสนุกรึเปล่า” เสียงของผู้จัดการคิมดังขึ้นข้างๆเธอ พร้อมกับกระป๋องกาแฟที่เขาได้ยัดมันใส่มือของ ______

“ขอบคุณค่ะ ..งานก็สนุกดีค่ะ ถึงฉันจะต้องวิ่งไปทั่วเลยก็ตาม แฮะๆ” ร่างบางเอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายก่อนจะตอบประเด็นที่เขาเอ่ยถาม

“ก็งี้แหละครับ คุณ ______ เป็นเด็กใหม่ก็ต้องโดนพวกรุ่นพี่ตะโกนใช้งานเป็นปกติครับ” เมื่ออีกฝ่ายพูดจบร่างบางก็ได้แต่พยักหน้าพลางเข้าใจกับคำพูดของผู้จัดการคิม สายตาของเธอก็พลางเพ่งมองไปที่ตัวหลักของวันนี้

ตัวหลักของวันนี้ก็ต้องเป็นรีไวล์ ที่กำลังปล่อยคาริสม่าความเซ็กซี่เพื่อถ่ายแบบอยู่ ตอนนี้เขาดูดีมากๆจนทำให้ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นต้องหยุดมองการถ่ายแบบของเขา

“เจ้านั่นหน้าตาดูไม่ชอบเรื่องแบบนี้สักหน่อยนะ แต่พอได้ลงมือทำอะไรแบบนี้กลับทำออกมาได้ดีซะอย่างงั้น ว่ามั้ยครับ” ผู้จัดการคิมผายมือไปทางรีไวล์พร้อมกับพูดถึงเจ้าตัวที่กำลังยืนถ่ายแบบอยู่

“นั่นสิคะ เขาเหมาะกับการเป็น.. มาเฟียมากกว่านะคะ”

“โห จริงด้วยครับนิสัยเจ้านั่นน่ะเป็นมาเฟียยังได้เลย” ผู้จัดการคิมพูดจบก็หันมาหัวเราะกับร่างบางที่กำลังยืนขำอยู่เช่นกัน

“ว่าแต่จะถ่ายเสร็จกี่โมงหรอคะ” ร่างบางพูดพร้อมกับดื่มกาแฟเย็นในมือของเธอไปด้วย

“น่าจะอีกครึ่งชั่วโมงก็เสร็จแล้วครับ”

“โห ถือว่าไวอยู่ใช่มั้ยคะ”

“ครับ รีไวล์ค่อนข้างไม่ชอบทำอะไรให้มันนานเกินไปเขาเลยชอบเร่งทำให้มันเสร็จดีกว่ามานั่งรอถ่ายนานๆ”

“อ่อ..” ร่างบางพูดพลางคิดในใจว่า รีไวล์นั้นดูพิลึกคนแท้

“เห็นว่าทางฝ่ายนิตยสารเขาจะเลี้ยงมื้อเที่ยงนะครับ” ผู้จัดการคิมเอ่ยเปิดประเด็นต่อเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่นิ่งเงียบมองตรงไปด้านหน้าที่มีรีไวล์กำลังยืนถ่ายแบบอยู่

“โห งั้นก็ดีเลยนะคะ มาถึงทะเลก็ต้องกินอาหารทะเลใช่มั้ยคะคุณผู้จัดการคิม” สายตาของร่างบางที่เมื่อครู่นั่นยังว่างเปล่าอยู่แต่เมื่อจบประโยคที่ผู้จัดการคิมได้พูดออกมาสายตาของเธอก็แปรเปลี่ยงเป็นสายตาที่เริ่มีประกายในตัว

“ฮะฮ่า นั้นสินะครับ” ผู้จัดการคิมเห็นแบบนั้นจึงอดที่จะยิ้มขึ้นไม่ได้

.

เวลาผ่านไปนานสองนาน รีไวล์ก็ได้ถ่ายแบบเสร็จแล้วและตอนนี้เขาก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในรีสอร์ทโดยที่มีผู้ช่วยผู้จัดการอย่าง ______ คอยยืนรอเขาอยู่ด้านนอก

“โห ขนาดแฟชั่นเขามีแต่เสื้อฮู้ดแต่ก็ยังดูหล่อเลยแฮะ” ร่างบางเอ่ยพึมพำกับตนเองขึ้นมา เมื่อเธอนั้นได้เลื่อนดูไอจีของเอเรนเพื่อเป็นการฆ่าเวลา ซึ่งเธอก็เห็นว่าไอจีของเอเรนนั่นไม่ค่อยได้อัพอะไรเลยนอกจากกาแฟ แฟชั่นเสื้อฮู้ด และรูปแมวเมี๊ยวของเขา

“อัพแค่ยี่สิบกว่าโพสต์เองนี่ แต่คนตามสิบสองล้านคนเลยเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว” _______ ได้แต่นึกอิจฉาเอเรนที่ต่อให้แม้เขาโพสต์ไปแค่รูปเดียว คนติดตามเขาคงเพิ่มเป็นหมื่นๆคนแน่ คงต่างกลับเธอที่ต่อให้โพนต์ไปสักร้อยโพสต์คนตามเธอก็ยังคงอยู่ที่สองพันคนเหมือนเดิมแหละ

แอ๊ดด

เสียงประตูไม้เปิดออกพร้อมกับรีไวล์ที่เดินออกมา

“จะไปที่รถเลยมั้ยคะ” ______ รีบเก็บโทรศัพท์มือถือของตนเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็วพร้อมกับเอ่ยถามอีกฝ่ายที่กำลังชายตามองเธออยู่

“อืม” รีไวล์ตอบอีกฝ่ายสั้นๆสองมือพลางยกขึ้นเช็ดกุ่มผมของตนเองที่มันยังเปียกน้ำอยู่

‘ก็ว่าแล้วทำไมนานจัง อาบน้ำมานี่เอง’

“คุณควรจะเช็ดผมให้แห้งก่อนสิคะ” ร่างบางพูดจบก็แย่งผ้าเช็ดตัวในมือของร่างหนาไปก่อนจะลงมือเช็ดกุ่มผมของอีกฝ่ายอย่างเบามือ

“ช่างมันเถอะ ฉันรีบ” รีไวล์พูดจบก็คว้าผ้าเช็ดตัวในมือของ ______ มาก่อนจะรีบเดินหนีไปที่รถตู้ของตนเอง

“ทำตามใจตัวเองเก่งชะมัด!”

เมื่อมาถึงที่รถตู้ของบริษัทเลเวลแล้ว ทั้งคู่ก็ได้ขึ้นรถตู้ไปพร้อมๆกันโดยมีผู้จัดการคิมที่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือรออยู่ด้านในรถ

“พวกคนจากนิตยสารเขาอยากเลี้ยงข้าวนายน่ะ” ผู้จัดการคิมพูดพลางเขี่ยหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตนเองเล่นอย่างสบายใจ

“รู้แล้ว” รีไวล์ตอบอย่างปัดๆก่อนจะค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆพร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

‘วันนี้เขาคงเหนื่อยมากเลยสินะ’ ร่างบางคิดในใจ

“นายจะไปพักก่อนก็ได้นะ เพราะยังไงตอนเย็นนายต้องไปถ่ายวาไรตี้ไม่ใช่หรอ” ผู้จัดการคิมเอ่ย

“ถ้านายว่าแบบนั่น ฉันก็จะไปพัก” รีไวล์ตอบกลับผู้จัดการคิมด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆเหมือนกับคนที่กำลังจะหลับภายในไม่ช้า

“ได้ งั้นฉันจะไม่กวนนายแล้ว” ผู้จัดการคิมพูดจบก็หันมามองด้านหลังพร้อมกับส่งน้ำมาให้กับร่างบางที่กำลังนั่งเกร็งตัวอยู่ที่เบาะด้านข้างของรีไวล์

“วันนี้เธอกินแค่กาแฟไปแก้วเดียวเองนะ” ผู้จัดการคิมเอ่ยก่อนจะโยนขวดน้ำนั่นให้กับร่างบาง ร่างบางที่กำลังงุนงงอยู่กับสถานการณ์ว่าตอนนี้สรุปเธอจะได้ไปกินอาหารทะเลหรือเธอต้องจำใจไปกินอาหารในเมืองตามเดิมกันนะ

“ขอบคุณนะคะ” ร่างบางพูดพร้อมส่งยิ้มให้อีกฝ่าย

.

ณ คอนโดเลเวล

“______ ช่วยพาหมอนั่นไปที่ห้องทีนะ แล้วฉันจะตามขึ้นไป อ่อ! ห้อง 0802 นะ” ผู้จัดการคิมพูดจบก็รีบขับรถออกไปจากหน้าคอนโดของรีไวล์อย่างรวดเร็ว

“ชิ! หมอนั่นทำเหมือนฉันเป็นเด็กน้อยงั้นแหละ” รีไวล์ที่ยืนอยู่ข้างๆ _______ ก็สบถออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินนำร่างบางเข้าคอนโดไป เมื่อร่างบางเห็นแบบนั่นเธอจึงรีบเดินตามรีไวล์ไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ทั้งรีไวล์และ ______ ก็กำลังยืนรอลิฟต์อยู่ที่บริหารโถงทางเดิน ซึ่งวันนี้ลิฟต์ตัวที่หนึ่งและสองมันดันเสียไปซะได้ จึงเหลือแค่ลิฟต์ลิฟต์เดียว มันจึงใช้เวลานานกว่าที่ลิฟต์จะมาถึงพวกเขาที่อยู่ชั้นหนึ่ง และลิฟต์ตอนนี้มันก็ดันอยู่ชั้นบนสุดเลยเนี่ยสิ

คร่อก ..

เสียงท้องร้องของร่างบางดังขึ้นเล็กน้อยเนื่องจากเจ้าตัวนั้นยังไม่ได้ทานอะไรเลยนอกจากกาแฟแถมมื้อเช้าของร่างบางนั่นยังไม่อิ่มท้องอีกด้วย

“จะไปหาอะไรกินก่อนก็ได้นะ” รีไวล์พูดในขณะที่สายตาของเขาก็ยังคงเพ่งมองไปที่หน้าจอแสดงชั้นที่ลิฟต์กำลังจะถึง

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันขนของนี้ไปให้หมดก่อนแล้วค่อยไปหาอะไรกิน” ว่าแล้วร่างบางก็หันไปมองกับกล่องเอกสารและกล่องของขวัญต่างๆของแฟนคลับรีไวล์ที่ได้ส่งมาให้กับเขา ซึ่งมันกำลังตั้งเรียงตัวกันอยู่ด้านข้างของเธอ

ทางบริษัทได้ส่งพวกกล่องเอกสารและกล่องของขวัญที่แฟนคลับมอบให้รีไวล์มาที่คอนโดอยู่เป็นประจำซึ่งมันก็เป็นเรื่องดีสำหรับเขาที่ไม่ต้องเข้าบริษัทไปรับของบ่อยๆ แต่มันติดอยู่ตรงที่กล่องจำนวนมหาศาลนี้เขาจะขนขึ้นไปได้ยังไงคนเดียว

“นี่ จะยกไปคนเดียวหรอ” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยพร้อมหันมามองร่างบางที่กำลังยืนถอนหายใจอยู่ด้านข้าง

“ค่ะ อยู่ชั้นแปดใช่มั้ยคะ”

“อืม” รีไวล์ตอบร่างบางด้วยเสียงในลำคอทำให้อีกฝ่ายได้ยินไม่ค่อยชัดแต่เธอก็ไม่ได้อยากซักถามอะไรเขาต่อ

‘เหอะ ไม่คิดจะช่วยกันด้วยซ้ำเนี่ยนะ’ ______ คิดในใจพร้อมเบ้ปากลง

“พวกกล่องของขวัญรอให้ผู้จัดกาคิมมาเช็คให้ดีกว่านะ เผื่อมันมีของที่พิลึกพิลั่นฉันจะได้ไม่ต้องรับมันไว้ เอากลับไปวางที่หน้าเคาท์เตอร์เหมือนเดิมเถอะ” สิ้นเสียงของรีไวล์ลิฟต์ตรงหน้าก็ถูกเปิดออก ซึ่งนั่นก็เป็นจังหวะชุลมุนมากๆเมื่อผู้คนที่อยู่ภายในลิฟต์นั่นก็ค่อยๆเดินออกมาจากลิฟต์โดยที่ไม่สนใจว่าจะมีกล่องเอกสารใหญ่โตที่วางอยู่ด้านข้างหรือกล่องของขวัญที่ตั้งเรียงรายกันสูง พวกเขาเลือกที่จะเมินเฉยและรีบๆเดินออกจากลิฟต์นั้นซึ่งมันก็ทำให้ผู้คนตรงนั่นเบียดกันมากจนร่างบางเผลอเซกันล้มลงไปทับพวกกล่องของขวัญของรีไวล์

ตุบ!

“โอ้ย!” เสียงหวานใสร้องโอดครวญดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่ได้ลงไปนั่งทับกล่องของขวัญของอีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว

“..นี่ ยัยหนูคิดจะพังของของฉันรึไงกัน” รีไวล์ที่หันมามองอีกฝ่ายด้วยความตกใจก็ต้องขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังนั่งทับพวกกล่องของขวัญของเขาอยู่

“ขะ-ขอโทษค่ะ” ______ ค่อยๆพยุงตัวขึ้นอย่างช้าๆโดย ______ พยายามลุกขึ้นยืนแบบที่จะไม่ทำให้ตัวเองเจ็บปวดมากที่สุดแต่เมื่อร่างบางกำลังพยายามลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากอยู่นั้น ขาของเธอก็เกิดพลิกขึ้นมาเสียได้นั้นจึงทำให้เธอกำลังจะกลับไปนั่งก้นติดพื้นเหมือนเดิม

หมับ!

“ระวังหน่อยสิครับ” จู่ๆก็มีมือหนาเข้ามาคว้าเธอเอาไว้ทำให้ ______ ไม่ต้องกลับไปนั่งท่าเดิม

“ขอบคุณค่ะ” เมื่อร่างบางพูดขอบคุณอีกฝ่ายเสร็จแล้วเจ้าตัวก็ค่อยๆหันไปมองเจ้าของเสียงนั้น

‘เอเรนอีกแล้ว!’

“โฮย เลิกสำออยแล้วตามฉันมาได้แล้ว” รีไวล์ที่มองการกระทำของทั้งสองครอยู่นานก็ต้องนึกหงุดหงิดในใจขึ้นมา รีไวล์จึงพูดขัดทั้งสองคนเอาไว้เสียก่อน

“ค่ะ” ร่างบางตอบอีกฝ่ายก่อนที่จะรีบก้มไปเก็บพวกเอกสารที่มันกระจัดกระจายอยู่ที่พื้นบวกกับร่างบางที่ต้องรีบนำกล่องของขวัญของรีไวล์กลับไปไว้ที่เคาท์เตอร์ดั่งเดิม

“ของๆตัวเองก็ควรจัดการเองสิครับ” สิ้นเสียงทุ้มของร่างสูงอีกฝ่าย รีไวล์ก็รีบหันกลับตามเสียงนั้นทันทีด้วยอารมณ์ที่กำลังเดือดขึ้นเรื่อยๆ

“โฮย..” รีไวล์พูดพลางเดินเข้ามาประชิดตัวอีกฝ่าย โดยที่ตอนนี้ร่างบางเองก็กำลังมองการกระทำของทั้งคู่ด้วยอาการงุนงง

“ถ้าใจบุญมากนักก็ยกขึ้นไปให้ฉันทั้งหมดทีสิไอ้หนู”

‘..แล้วจะทะเลาะกันทำไมล่ะวะเนี่ย!!!’

.

.

.

.

TBC

 

มาแล้วต้ะ! รอนานหน่อยนะคะพอดีช่วงนี้เค้าติดเกมหนักมากแบบมากๆบวกกับช่วงนี้มีงานให้ต้องทำอีกแบบเลี่ยงไม่ได้จึงไม่ค่อยมีเวลามาเขียนเลย ตอนนี้อาจจะอ๋องๆอยู่บ้างนะคะเพราะเค้าเขียนตอนใกล้จะหลับแล้วทุกส่วนเลย แง ขอประมานอภัยไว้ก่อนเลยต้ะ!

ตอนหน้าเค้าจะรีบมาอัพให้นะคะ เบิ้บบู

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น