ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2564 18:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 24
แบบอักษร

Chapter 24 

ผมฟังเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณเอียน จับมือเขาไว้แน่น เมื่อเขาเล่าจบสีหน้าก็เศร้าลง

“คุณเอียนครับ” ผมเรียกคุณเอียน เขาหันมาสบตากับผม

“ขอบคุณนะครับที่บอกผม มันมีความหมายกับผมมาก” ผมพูด รู้สึกขอบคุณที่เขายอมเล่าเรื่องราวเลวร้ายที่เกิดขึ้นในอดีต ยอมฝืนเล่าเรื่องที่ทำให้เขากลัว คุณเอียนมองมือผมที่จับเขาอยู่ ยกขึ้นมาเอาแก้มถูกับมือผม

 ผมมองเขาแล้วรู้สึกอยากกอดเขาไว้ อยากปกป้องเขาจากเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เกิดขึ้น อยากเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้เขา ให้เขาผ่อนคลาย

“ผมกอดคุณได้ไหมครับ?” ผมถาม คุณเอียนลืมตามอง เขาไม่ตอบแต่ขยับตัวเข้าหาผม เอามือกอดผมไว้ ผมรีบกอดเขาไว้ กอดให้แน่นๆ กอดให้เขารู้ว่ายังมีผมที่อยู่ข้างเขาไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

“ฉันรักนาย” คุณเอียนบอกมาเสียงเบา ผมกอดเขาแน่นกว่าเดิม

“ผมก็รักคุณครับ” ผมบอกเขาไป เรานั่งกอดกันนานจน

 

หลังจากที่กอดผ่อนคลายความเศร้ากันไปแล้ว คุณเอียนก็นั่งเอนตัวทับออกผมอยู่บนเตียง เขาคว้ามือผมไปกุมไว้ แล้ววางไว้ที่หน้าท้องเขา

“คุณบอกว่ามีทำงานตอน 9 โมงไม่ใช่หรอครับ” ผมถามมือกอดเขาไว้จากด้านหลัง คุณเอียนก็เล่นมือผมที่จับกันอยู่

“ฉันโทรไปยกเลิกแล้ว ไม่มีอารมณ์ทำงาน” คุณเอียนบอก ผมมองที่มือเขา เห็นรอยแดงที่ข้อมือ

“รอยนี่...” คุณเอียนมองตาม

“ฉันทำเอง..” เขาตอบ

“ทำไมครับ?”

“ไม่รู้สิ คงเป็นหนึ่งในอาการทางจิตที่ฉันเป็น” เขาตอบ

“ผมขอถามอีกเรื่องได้ไหมครับ?” ผมถามเขา

“เรื่องอะไร?”

“ที่คุณเป็นคนซาดิสต์ มันเกี่ยวกับเรื่องในอดีตรึเปล่าครับ”

“ไม่รู้สิ อาจจะ ฉันรู้สึกชอบทำร้ายตัวเองหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จิตแพทย์บอกว่าส่วนหนึ่งมาจากรู้สึกผิด คิดว่าตัวเองเป็นคนทำให้แม่ต้องตาย..” คุณเอียนเล่า พอพูดจบผมกอดเขาไว้แน่นอีก

“เขาสอนให้ฉันปลดปล่อยความต้องการในรูปแบบอื่น...นั่นคือเซ็กส์”

“เขาสอนคุณยังไงครับ?” ผมถาม มองหน้าเขาเริ่มรู้สึกแปลกๆ

“เรามีเซ็กส์กัน เขาสอนฉันให้เป็นบ่าว” คุณเอียนบอก อย่างที่คิดไว้ อะไรกันเป็นจิตแพทย์แท้ๆ ทำยังงี้กับคนไข้ตัวเองนี่นะ ผมรู้สึกโกรธขึ้นมา

“เขาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายครับ?” ผมถาม เสียงติดหงุดหงิดนิดหน่อย

“ผู้ชาย” ผมยิ่งรู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม คุณเอียนมองหน้าผมแล้วขำเล็กน้อย

“นายไม่ต้องคิดมากหรอก เรื่องของฉันกับเขามันจบไปนานแล้ว”

“คุณทำกับเขาบ่อยไหมครับ?” ผมถาม

“อืมม..ฉันเป็นบ่าวให้เขาอยู่ 3 ปี” 3 ปี นานอยู่เหมือนกันนะเนี่ย

“แล้วทำไมถึงเลิกล่ะครับ?” ผมถาม

“ตอนนั้นเราตกลงกันว่า ถ้าใครสักคนเจอคนที่ใช่เราจะหยุดเรื่องนี้ เขาเจอคนที่เขาอยากอยู่ด้วย 2 ปีต่อมาเขาก็แต่งงานมีลูก” คุณเอียนบอก ผมสบายใจขึ้นมาทันที

“คุณยังติดต่อกับเขาอยู่ไหมครับ?” ผมถามกันไว้ก่อน เผื่อต้องเจอหน้ากัน

“ก็มีเจอกันบ้างตามงานสังคม เขาเป็นเพื่อนพ่อใหม่ฉัน” เพื่อนพ่อ? แสดงว่าเขาต้องอายุมากแล้วด้วย พูดไปก้เริ่มไม่ชอบคนนี้อีกแล้ว คนอะไรล่อล้วงเด็กทำกิจกรรมอย่างนั้น

“เออ...ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้..วันพรุ่งนี้ฉันมีงานเลี้ยงฉลองยอดขายที่บริษัท..ฉันต้องพานายไปหาชุดเตรียมใส่ไปงาน” คุณเอียนพูด

“คือ..พรุ่งนี้ผมไม่ว่างครับ....พอดีต้องไปพบอาจารย์ครับเรื่องหนังสือที่ผมเขียน” ผมพูด คุณเอียนลุกขึ้นนั่ง มองหน้าผม

“ก็ไปหาอาจารย์นายตอนกลางวันก็ได้ งานฉันจัดตอนเย็น”

“คือ ผมต้องไปต่างจังหวัดครับ อาจต้องค้างคืนที่นั่น” ผมพูด คุณเอียนเปลี่ยนสีหน้าขึ้นมาทันที

“ไปไหน!” เขาพูด

“นอร์ท ทาวน์ ครับ” ผมบอก

“ไปเช้าเย็นกลับ เดี๋ยวนั่งเครื่องบินไป!”

“คือที่นั่นไม่มีสนามบินครับ” นอร์ท ทาวน์เป็นเมืองชนบท ไม่มีความเจริญหรอก คือบ้านนอกดีดีนี่เอง คุณเอียนเมื่อได้ยินก็ยิ่งหงุดหงิด

“ทำไมไม่บอกก่อนว่าต้องไปไกล แล้วต้องค้างคืนด้วย!!” เขาบอก ยิ่งอยู่กับเขานานยิ่งรู้ว่าคุณเอียนเอาแต่ใจมาก

“ฉันไม่ให้ไป!” คุณเอียนพูด กอดอกมองผม ผมทำอะไรไม่ได้ ได้แต่คุยกับเขาดีๆ ให้เขาเข้าใจ

“แต่คุณเอียนครับ ผมต้องไปจริงๆ ครับ อาจารย์เขามีบุญคุณกับผมมาก และผมก็เคยสัญญากับเขาไว้ว่าถ้าวันหนึ่งผมเขียนหนังสือเป็นของตัวเอง ผมจะขอความเห็นจากเขา” ผมพูด คุณเอียนฟังแล้วเหมือนจะเริ่มรู้สึกผิด

“นายจะไปกี่วัน?” คุณเอียนถาม

“บอกไม่ได้ครับ ผมต้องให้เขาดูหนังสือที่แต่ง และขอความเห็นเขา บางที่อาจจะอาทิตย์นึง” ผมพูด

“อาทิตย์นึง!!”

“ทำไมคุณไม่ไปกับผมล่ะครับ?” ผมเสนอ คุณเอียนมองหน้าผม ผมเสนอไปลืมคิดไปว่าคุณเอียนบอกว่ามีงานเลี้ยงบริษัท

“แต่ผมลืมไปว่าบริษัทคุณมีงา...”

“ยกเลิกงานเลี้ยง เลื่อนไปอีก 1 อาทิตย์” เขากดโทรศัพท์เมื่อไหร่ไม่รู้ พูดสั่งปลายสายเสร็จก็หันมามองผม

ผมยิ้มที่เขายอมไปกับผม

“คุณเอียนครับ..ผมขออีกอย่างได้ไหมครับ?” คุณเอียนมองหน้าผม

“คือ..ผมขอให้ทริปครั้งนี้มีแค่เราสองคนได้ไหมครับ? ..คือผมไม่อยากให้มีคนคอยติดตามครับ” ผมบอก คุณเอียนมองหน้าผม เขายอมพยักหน้าตกลง

หลังจากนั้นเราก็คุยกันเรื่องทริป ผมเพิ่งรู้ว่าคุณเอียนไม่เคยไปเที่ยวไหนเลยนอกจากบินไปดูงานที่ต่างประเทศ แต่เขาบอกว่ามันเป็นการเจรจาธุรกิจมากกว่าเที่ยว ผมเลยเป็นคนคิดทริปเอง เราตกลงกันว่าจะเช่ารถขับไป รถที่เช่าเป็นรถไฟฟ้าที่ขับง่าย มือใหม่อย่างผมสามารถขับได้ ผมวางแผนทริปไว้ว่าเราจะไปจอดพักที่เมือง เกรท วิว เป็นเมืองที่มีธรรมชาติสวยที่สุด ผมอยากให้คุณเอียนเห็นวิวธรรมชาติ แต่ผมไม่ได้จองที่พักไว้ เพราะอยากให้ทริปครั้งนี้เป็นเหมือน road trip ถึงที่ไหนก็พักที่นั่น ตอนผมเสนอไปคุณเอียนถึงกับตกใจ แล้วบอกว่า.....

“ไม่เอา”

“ทำไมล่ะครับ? ...สนุกดีออกครับ” ผมโน้มน้าวเข้าสุดตัว

“ไม่เอาหรอก...มันลำบาก” คุณเอียนพูดบอก ตอนนี้เราทั้งสองคนย้ายมาที่ห้องทำงานของคุณเอียน เรานั่งดูเส้นทางกันในคอม โดยที่ผมนั่งช้อนหลังคุณเอียนอยู่ที่เก้าอี้ เขากอดอกพูด ยืนยันคำตอบ ไม่ยอมเปลี่ยนใจ

“นะครับ?”

“ไม่”

“ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ ถ้าคุณยอมไป ผมจะยอมทำทุกอย่างที่คุณต้องการ” ผมเสนอ คุณเอียนเหมือนจะสนใจที่ผมพูด เขาลุกขึ้นยืน หันหน้ามาหาผม เท้าแขนกับโต๊ะทำงาน

“ทุกอย่างจริงหรอ?” คุณเอียนพูด เอานิ้วมาลูบที่หน้าผม เลื่อนลงไปที่คอ

“ครับ..ยอม..ทุกอย่าง” ผมพูด จูบที่นิ้วเขาเมื่อวันเลื่อนมาใกล้ปากผม

“รวมถึงเรื่องลามกด้วยรึเปล่า” คุณเอียนถาม มืออีกข้างก็ลูบที่อกผม

“ครับ..”

“หึหึ...แล้วลามกได้แค่ไหน” คุณเอียนพูด นั่งคร่อมที่ตักผม ผมจับที่ขาเขาไว้ไม่ให้เขาร่วงเก้าอี้

“ลามกได้แบบ...” ผมก้มลงไปกระซิบบางอย่างข้างหูคุณเอียน จนทำให้เขามองหน้าผมทันที

“ตกลง!” ผมยิ้มกับคำตอบที่ได้ อุ้มเขาขึ้นเดินตรงไปยังห้องที่คุณก็รู้...... (มีตอนแยก เพื่อให้ได้อรรถรสแบบจุกๆ)

ความคิดเห็น