email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 17 กินยา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2564 14:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 กินยา
แบบอักษร

บทที่ 17

 

กินยา

 

....ฟิลิกซ์

 

 

 

"คะ...คุณชาย! ปล่อยข้านะเจ้าคะ! คุณชายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!"คุณหนูตระกูลจางพยายามขัดขืนและเรียกร้องความสนใจจากเขา ทั้งยังพยายามใช้เสียงที่น่ารำคาญนั้นเรียกร้องความสนใจของผู้อื่นที่เดินผ่านไปผ่านมาอีกด้วย

 

แต่ตนไม่ได้สนใจนางแต่ปล่อยให้ทหารที่อยู่นอกเครื่องแบบพาออกไปให้ไกลหูไกลตา สายตาของตนยังคงหันไปหาคนที่เป็นภรรยาที่ดูท่าทางจะกำลังหงุดหงิดอยู่ จึงทำท่าก้าวเข้าไปหาเพื่อหวังประคองตัวเอาไว้ เพราะฮาร์ดเป็นคนดื้อด้านชอบทำอะไรที่ฝืนตัวเองบ่อยๆ แม้สีหน้าจะเหมือนไม่เป็นอะไร แต่ตนก็สังเกตเห็นมันตลอดเวลา คงจะเจ็บตรงนั้นเพราะผ่านศึกบนเตียงกับเขามาอย่างโชกโชนกระมั้ง ท่าเดินและสีหน้าเลยดู แปลกๆ 

 

ครั้งแรกของฮาร์ดมักจะเป็นแบบนี้ตลอด พอมีอะไรก็ไม่บอกแล้วก็จะฝืนตนเองจนจับไข้ได้ป่วย คิดว่าตอนเย็นคงต้องเตรียมยา กับน้ำผึ้งมะนาวให้ภรรยาเสียแล้ว เพราะคิดว่าตอนเย็นถึงจะออกฤทธิ์ไข้ ดูจากสีหน้าซีดๆกับอาการหน้าแดงบ่อยๆ ที่คงคิดว่าไม่น่าจะเพราะเขินอย่างเดียว และที่ตนต้องทำแบบนี้มันคงเป็นเพราะความเคยชินชาติก่อนเคยทำอะไรกับฮาร์ดไว้เยอะ

 

พอรู้ตัวว่าชอบฮาร์ดเลยพยายามเอาใจใส่ตลอดเวลา แต่อีกฝ่ายชอบมองเป็นอย่างอื่นและบอกว่าเขาเสแสร้งแกล้งทำ กว่าอีกคนจะยอมเปิดใจ และหันมายอมรับ ก็ใช้เวลาอยู่ตั้ง 3 ปี ถึงจะบอกแบบนั้น แต่ช่วงเวลา 3 ปีมันก็ ทำให้ตนทั้งรักทั้งหวงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะกลัวมีคนแย่งฮาร์ดไปจากตน

 

ในระยะเวลานั้นคงไม่ต้องบอกหรอกกระมั้งว่าแทบจะเถียงกันทุกวัน เพราะฮาร์ดเอาแต่ใส่ร้ายและคิดไปเองบอกว่าในน้ำ ในกับข้าวมียาพิษเลยไม่กินข้าวไม่กินน้ำที่ตนทำมาให้ ทั้งยังชอบทำลายข้าวของและบอกว่าต้องมีกล้องติดอยู่ที่ไหนสักที่ แล้วต่อมาก็บอกว่าเขาจะทำให้ตนเองหลงรักเพื่อให้ตัวเองทรมานมากที่สุด แต่เขาคิดว่าช่วงเวลานั้นตนน่าจะทรมานมากที่สุดแล้ว

 

เพราะเอาใจลงไปเล่นจนถอนตัวไม่ได้ ถอยก็ไม่ได้ จะเลิกรักมันก็เหมือนทรมานตัวเอง พอตนหงุดหงิดและเผลอทำร้ายฮาร์ดในใจก็เจ็บแปลบ รู้สึกผิดตลอดเวลา ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้ มันก็เหมือนจะขาดใจตาม อาจจะเพราะแบบนี้มั้ง ตนเลยกลายเป็นคนที่ต้องใส่ใจทุกรายละเอียด คอยจับตามองอีกฝ่ายทุกย่างก้าว สังเกตสีหน้าท่าทางตลอดเวลา จนกลายเป็นคนที่เข้าใจทุกรายละเอียดแล้ว

 

​​​​​"อย่าขว้างทาง"

 

ฟิลิกซ์เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเมื่อเห็นว่าพี่ชายของเลี่ยงหรูมาขว้างทางไม่ให้ตนเข้าใกล้ฮาร์ด เห็นแล้วช่างขัดหูขัดตายิ่งนัก หากไม่นับเป็นญาติคงโดนผลักให้ล้มไปไกลเสียแล้ว

 

"หืม?...เอามือของเลย เดี๋ยวคนอื่นมองไม่ดี โดยเฉพาะพี่หวง"

 

"เดินไม่ไหวก็อย่าฝืนเถอะ ขาเจ้าสั่นหมดแล้ว"

 

"ปะ...เปล่าสักหน่อย มันไม่สั่นเลยสักนิด!"

 

ฮาร์ดเสหน้าไปมองทางอื่น ทั้งยังพยายามแกะมือของเขาออก แน่นอนว่าแรงของฮาร์ดน้อยเกินไป เลยทำให้แขนของเขาไม่ขยับเลยสักนิด เลี่ยงหวงทำท่าเดินเข้ามาใกล้ หวังจะดึงน้องชายให้ออกห่าง แต่ตนโอบกอดไว้แน่นแล้วจ้องมองเลี่ยงหวงไม่ปล่อย สายตาของเขาบ่งบอกได้ว่าไม่ค่อยพอใจที่อีกฝ่ายคิดจะมาขัดจังหวะ

 

เลี่ยงหรูมองหน้าเขาสลับกับพี่ชายของตัวเอง คล้ายจะบอกว่าให้เขาปล่อยตัวออกไป แล้วพยายามหมุนตัวให้ออกจากโอบแขน แต่ถึงจะทำอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ปล่อยมือที่ประคับประคองให้เดินไปทางตลาด ตลอดทางที่เดินผ่านเหล่าผู้คนและแม่ค้าแม่ขายต่างมองตาไม่กระพริบ ไม่รู้จะมองอันใดกันนักกันหนา ทำราวกับไม่เคยเห็นคนรักที่ช่วยเหลือกันมาก่อนยังไงยังงั้น แต่ตนไม่สนใจหรอก สนใจเพียงแค่ฮาร์ดก็พอ

 

ฮาร์ดที่เห็นว่าตนทำอันใดไม่ได้ แล้วคนมองกันเยอะก็ยกมือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาปล่อยให้เขาเป็นคนประคองให้เดินผ่านตรงนั้นไปอย่างช้าๆ และพยายามทำให้ใจไม่วอกแวก และคิดเอาว่าคงไม่มีคนจะมาจำตนได้หรอกมั้ง

 

พอมาถึงรถม้าเขาเลยพาคนตัวเล็กกว่าขึ้นมานั่งบนตักที่อยู่บนรถม้าเหมือนตอนที่มา พอนั่งได้ที่ฮาร์ดก็เปิดหน้าออกแล้วมองซ้ายมองขวาราวกับกำลังระแวงอะไรสักอย่าง แล้วก็มาหยุดอยู่ที่เขา แล้วจัดท่านั่งที่หันมามองหน้ากันได้ชัดเจนโดยนั่งอยู่ที่ตักของตน

 

"อย่าทำแบบนั้นอีกเป็นอันขาดนะ"

 

"ทำไม?"

 

"ก็ฉันอายไง!"

 

"ไม่ชอบที่มีผัวหล่อรึไง"

 

"ไม่!ผัวขี้เหร่จะตาย ดูสิ...หน้าก็เป็นเหลี่ยมๆ ตาก็เป็นสีฟ้าแก้มก็ไม่นุ่ม หูก็ใหญ่! ตรงนั้น...ตรงนั้น!ก็ไม่เห็นใหญ่เลยสักนิ๊ด ไม่มีอะไรดีเลย!"

 

ฟิลิกซ์เอามือโอบกอดเอวเอาไว้เพราะกลัวภรรยาตก ก่อนจะจ้องมองภรรยาด้วยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์ทำเอาคนที่ทำท่าด่าตนหน้าแดงลามไปทั้งหน้าเมื่อเห็นใบหน้าหล่อๆเริ่มทำท่าออดอ้อนราวกับเด็กหนุ่มที่กำลังขอความรัก จากนั้นไม่นานมือเรียวเล็กนั้นมาจับดึงแก้มของเขาเล่นไปมาราวกับว่าจะยืดได้ยังไงอย่างงั้นคงทำไปเพราะเขินสินะ 

 

ถึงตนจะไม่ชอบ แต่ก็ยอมให้ภรรยาเล่นและรู้ดีว่าสิ่งที่คนตัวเล็กพูดมันเป็นการประชดประชัน เพราะหากเขาไม่หล่อและไม่ดีจริงตอนเจอกันครั้งแรกในโลกนี้ อีกฝ่ายคงไม่มองตาค้างขนาดนั้นหรอกมั้ง

 

"ภะยะยา  ฉามีเจ็บ"(ภรรยา สามีเจ็บ)

 

"เหอะ! ไม่เจ็บเท่าภรรยาหรอก ถึงบ้านนายแล้วเราก็คงต้องแยกกันแล้ว"

 

ภรรยาตัวน้อยยังคงดึงแก้ม ดึงหู พอถึงบ้านก็ลูบหัวให้ราวกับเขาเป็นเด็กน้อย สาบานได้เลยว่าถ้าไม่ใช่ฮาร์ด คนคนนั้นคงตายตั้งแต่ได้จับแก้มแล้ว 

 

มือหนายังคงโอบเอวของภรรยาเอาไว้ก่อนจะยอมปล่อยเมื่อถึงบ้าน หรือจวนที่เขาสั่งให้คนซื้อเอาไว้เป็นเรือนหอของเราสองคน ที่จริงก็ไม่ได้ตั้งใจมาอยู่ที่นี่นานขนาดต้องซื้อจวนเอาไว้ เพราะตนกะไว้แล้วว่าถ้าผ่านอาทิตย์นี้ไปจะพาฮาร์ดไปที่เมืองหลวงด้วยกัน ตนมาที่นี่ก็เพราะอยากมาหาตัวอีกฝ่ายเท่านั้นเอง ไม่นึกเลยว่าจะเจอตัวจริงๆ

 

 

 

พวกเขาสองคนเดินลงมาจากรถม้า ก่อนที่คนเป็นพี่ของเลี่ยงหรูจะเดินตามลงมาพร้อมกะจะคว้ามือมือบางเอาไว้ แต่ด้วยความที่เขาตาไวเลยดึงฮาร์ดเข้ามากอดแล้วอุ้มขึ้นบ่า เพราะเริ่มเห็นแล้วว่าใครบางคนต้องการจะพาตัวของภรรยาไป เห็นแล้วน่าหงุดหงิดชะมัด! 

 

"อะ....อุ้มทำไม?"

 

"ต่อจากนี้ ข้ากับเลี่ยงหรูจะอยู่ด้วยกันที่นี่ ถ้าเจ้ายังอยากอยู่อารักขาข้า ก็ทำตัวให้มันดีๆหน่อย แม้เจ้าจะเป็นพี่ของเลี่ยงหรู แต่ใช่ว่าข้าจะไม่ทำอันใดเจ้า!"

 

ฟิลิกซ์ในร่างขององค์ชายเทียนโจวเอ่ยสั่งด้วยวาจาหนักแน่น แววตาไม่มีแววว่าจะล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย พอพูดจบก็บอกให้ขันทีผู้เฒ่านำทางไปที่ห้องนอนของตน ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมสายตาของเหล่าข้ารับใช้พวกนี้ถึงดูแปลกไป ทั้งยังจ้องมองฮาร์ดด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจอยู่หลายส่วน แต่ตนไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเท่าไหร่นักเพราะยังไงคนพวกนี้ก็ทำอันใดภรรยาของเขาไม่ได้

 

พอเดินมาถึงห้องนอนตนก็จัดวางตัวของฮาร์ดไว้บนเตียงอย่างทะนุทะนอม เพราะร่างนี้มันบอบบางเหลือเกิน ตัวก็เบาทั้งที่กินไปเยอะขนาดนั้นแท้ๆ ใบหน้าก็เริ่มแดงก่ำ คิดว่าคงไม่ใช่เพราะเขินแน่ๆ

 

"นายนอนพักอยู่บนเตียงไปก่อน เดี๋ยวฉันไปทำกับข้าวให้ นายจะได้กินเยอะๆ"

 

"นายเคยทำอาหารในโลกนี้ด้วยเหรอ"

 

"เปล่า..แต่คิดว่ามันคงคล้ายๆกัน"

 

"จะว่าไปฉันก็ไม่ได้กินอาหารฝีมือนายนานแล้ว"

 

ซี๊บ!...."พอคิดแล้วมันก็หิวขึ้นมาเลยแฮะ"ฮาร์ดทำท่าปาดน้ำลายพร้อมกับมองเขาด้วยสายตาที่เป็นประกาย

 

พอเห็นแบบนั้นมันก็อดอมยิ้มขึ้นมาไม่ได้จริงๆ ฮาร์ดนี้ไม่ว่าอยู่ในร่างไหนก็น่ารักไปหมดจริงๆ ที่ตนทำอาหารเป็นเพราะเคยเรียนทำอาหารเพื่อทำให้อีกฝ่ายกินนั้นแหละ ฮาร์ดตอนนั้นดื้อมาก พยศสุดๆ จีบเท่าไหร่ก็ไม่ติดสักที เลยลองไปเรียนทำอาหารเผื่ออีกฝ่ายจะชอบ

 

แต่ก็นั้นแหละตอนนั้นฮาร์ดยังคิดมากและเห็นเขาเป็นศัตรูเลยบอกว่าตนคิดจะใส่ยาพิษลงเลยไม่ค่อยยอมกินฝีมือเขาสักที เอาแต่กินของที่ซื้อมาจากข้างนอก ถ้าไม่ถึงคราวที่ว่าไม่มีเงินจริงๆคงไม่ยอมกินอาหารที่เขาทำ

 

แต่มันผ่านมาหลายปีแล้ว จนถึงช่วงที่พวกเราคบกัน ฮาร์ดก็ชอบบอกให้ตนทำอาหารให้กิน เป็นประจำ และชอบอ้อนอยู่บ่อยๆ เห็นแล้วมันน่าแกล้งสุดๆ

 

"หึ"ฟิลิกซ์เผลอหลุดขำออกมาเมื่อนึกถึงวันเก่าๆ ที่เห็นภาพหน้าตาน่ารักของใครบางคนที่ชอบมาคลอเคลีย ออดอ้อนให้ทำกับข้าวให้กินทุกวัน

 

"ขำอะไร? ฉันก็แค่หิวมากเกินไปเท่านั้นเอง!"ฮาร์ดใบหน้าแดงก่ำแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง

 

ฟิลิกซ์ที่เห็นท่าทางแบบนั้นจึงยื่นมือไปลูบหัวลูบหางของคนที่กำลังเขิน แต่กลายเป็นว่าโดนอีกฝ่ายมองแรง แล้วดึงมือที่ลูบหัวไปกัดซะงั้น? ยังคงเป็นแมวดุไม่เปลี่ยนเลยสินะ ถ้าไม่ยอมให้อาหารคงไม่ยอมให้จับหัวดีๆ

 

"รีบไปเลย! หิว! ถ้ายังไม่รีบจะกินนิ้วนายแทน!"

 

"อยากกินนมข้นหวานไหมละ? จะได้กินไวกว่าได้กินข้าว"

 

"อะ....ไอ้โรคจิต!! ไปไหนก็ไปเลยไป!!"

 

ฮาร์ดใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้งแล้วคำรามออกมาเสียงดังพร้อมกับปาหมอนไล่ ตนเลยยอมเดินออกมาดีๆก่อนที่จะโดนแจกันปาใส่หน้า เวลาฮาร์ดเขินมากๆมันทั้งน่ารัก แล้วก็น่ากลัวพร้อมกันเลย เขาก็แค่ล้อเล่นนิดเดียวเอง แต่ถ้าฮาร์ดตกลง ก็เอาจริงได้เหมือนกันนะ...

 

"อะ...องค์ชาย เกิดอันใดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ"

 

"ไม่มีอะไร นำทางข้าไปที่ห้องครัว แล้วอย่าให้ใครเข้าไปข้างใน โดยเฉพาะหัวหน้าองครักษ์"

 

ฟิลิกซ์สั่งเสร็จก็เดินตามนางกำนัลผู้หนึ่งไป โดยที่คิดเมนูเอาไว้ในหัวหลายอย่าง ไม่รู้ว่าที่นี่มีอะไรบ้าง แต่ก็คงไม่คณามือเท่าไหร่ละมั้ง อาหารบางอย่างก็สามารถบรรเทาพิษไข้ได้ แล้วผลไม้บางอย่างก็สามารถสร้างภูมิคุ้มกันให้กับร่างกาย ไม่รู้ว่ามันจะช่วยฮาร์ดได้มากน้อยแค่ไหน แต่ดูจากใบหน้าและไอร้อนที่ตนรู้สึกได้ อีกไม่นานมันคงจะเริ่มแสดงอาการแล้ว

 

นางกำนัลและขันทีที่ได้ยินเสียงดังเมื่อกี้ ต่างคิดในใจว่าเหตุใดจู่ๆองค์ชายถึงได้ใจดีขึ้นมา ทั้งยังไม่ถือสาเอาความเรื่องเมื่อกี้อีกด้วย หรือว่าองค์ชายทรงกลับมาเป็นคนใจดีเหมือนเดิมกันแน่นะ 

 

แต่ที่จะไปโรงครัวนี้จะเข้าไปหาอันใดกันนะ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ใช้เวลาไม่นานนักในการทำกับข้าวแบบฉบับโลกปัจจุบัน และยังเป็นอาหารเพื่อสุขภาพ แม้มันจะยากไปหน่อยเพราะวัตถุดิบไม่ได้เยอะเหมือนโลกก่อน แต่ก็ทำความเข้าใจเรื่องรสชาติได้ หน้าตาของเครื่องปรุงบางอย่างก็ใช้ยากอยู่ไม่น้อย ดีที่มันยังพอประยุกต์และนำมาปรุงได้อย่างราบรื่น ผัก ผลไม้ เครื่องปรุง ทุกอย่างไม่ได้ดูแปลกตามากเกินกว่าที่คิดเอาไว้

 

พอทำเสร็จจัดสำรับอะไรเสร็จแล้วตนเลยบอกให้นางกำนัลบางคนให้ไปต้มยาเผื่อเอาไว้ และให้อีกสามคนถือตามตนมาเพื่อเอาไปให้ภรรยาที่ตอนนี้คงรออยู่ก่อนแล้ว คิดว่าตอนนี้คงหิวเต็มที่

 

นางกำนัลที่ถือสำรับต่างก็ตกตะลึงที่เห็นหน้าตาของอาหาร พวกนางไม่เคยเห็นอาหารอันใดน่ากินขนาดนี้มาก่อนเลย ช่างเป็นอะไรที่แปลกตายิ่งนัก แถมยังส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ พวกเนื้อสัตว์ก็ไม่ส่งกลิ่นคาวเสียด้วย หากว่าองค์ชายทรงกลับมามีพระเมตตา พวกนางคงไม่ลังเลที่จะขอชิมสำรับนี้ แต่ว่าครั้งนี้คงทำเช่นนี้ไม่ได้...

 

"ถือดีๆ อย่าให้มีอันใดเสียหาย ไม่เช่นนั้นวันนี้คงเป็นวันสุดท้ายของพวกเจ้า"

 

พวกนางกำนัลที่ได้ยินแบบนั้น ก็พากันล้มเลิกความคิดที่จะขอชิมสำรับนี้ที่มีอยู่สี่ห้าอย่าง ตอนแรกที่มีหวัง แต่ถูกพังทะลายด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ พวกนางก้มหน้าก้มตาเดินตามไปอย่างเงียบๆ คิดในใจว่าน้องชายของท่านหัวหน้าองครักษ์ช่างโชคดีเสียนี่กระไร ได้เจอกับบุรุษที่มีใจเมตตาเพียงคนเดียวและอยู่ด้วยกันอย่างไม่มีปัญหาอะไรเลย

 

แม้พวกนางจะมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน แต่ก็ได้ยินทั้งข่าวลือ ทั้งเห็นกับตาตัวเองมาแล้ว มันเลยทำให้นางรู้สึกอิจฉาอยู่ไม่น้อยที่องค์ชายจะเอาใจใส่ให้กับคน 'แค่คนเดียว'

 

"วางเอาไว้แล้วออกไปได้แล้ว"

 

"เพคะ"นางกำนัลทั้งสามคนขานรับคำสั่งพร้อมกัน ก่อนจะมีหนึ่งในนั้นเหลือบมองไปที่เลี่ยงหรูที่นอนจ้องพระพักตร์ขององค์ชายอยู่ ช่างเป็นภาพที่ดูสามหาวเป็นที่สุด! ทั้งที่องค์ชายทรงมีพระเมตตาถึงเพียงนี้ แต่กลับจ้องมองราวกับไม่พอใจ พระองค์ทรงอุตส่าห์ทำสำรับด้วยตนเอง องค์ชายช่างเจอคนร้ายกาจยิ่งนัก!

 

พอนางกำนัลเหล่านั้นได้เดินออกไปแล้ว เทียนโจวหรือองค์ชายสามก็ก้าวไปหาภรรยาที่นอนเอามือคล้ำศีรษะอยู่บนที่นอน หน้าตาดูไม่ค่อยจะพอใจเล็กน้อย คงเพราะฮาร์ดกำลังหิวมากกระมั้ง 

 

แต่หากมองข้ามเรื่องหน้าตา ใบหน้าของฮาร์ดยังคงแดงก่ำเช่นเดิม เหมือนกับคนที่กำลังป่วย หายใจแรงกว่าปกตินิดหน่อย ตนจึงเอามือไปวางไว้บนหน้าผากของฮาร์ด ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ร้อนมากอย่างที่ตนคิด แต่มันกลับดูอุ่นๆ เหมือนมีไข้อ่อนๆ

 

"มากินข้าวก่อนค่อยกินยาเถอะ"

 

"ช้า"

 

"คงเพราะเครื่องปรุงไม่เหมือนกัน ฉันเลยทำนานหน่อยเพราะไม่คุ้นชิน ยกโทษให้ด้วย"

 

ฟิลิกซ์จับคนตัวเล็กกว่าให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะประทับริมฝีปากไปที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา ฮาร์ดถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะลงจากเตียงแล้วเดินไปที่สำรับ เขาเห็นแบบนั้นเลยเข้าไปประคับประคองให้เดินไปดีๆ เพราะเกรงว่าจะเจ็บตัวไปมากกว่าเดิม

 

พอฮาร์ดนั่งลงบนพื้นที่มีที่รองนั่งอยู่หลายชั้น แล้ว ฟิลิกซ์ก็จัดการตักกับข้าวที่คิดว่าฮาร์ดน่าจะชอบไปใส่ไว้ในจานข้าวของคนตัวเล็กกว่า เขาเป็นคนกินเร็วกลัวอีกฝ่ายจะกินไม่ทัน แล้วส่วนใหญ่เวลาตนกินข้าวจะชอบมองหน้าอีกฝ่าย แม้จะเหมือนไม่ได้กินแต่พอกินเพลินๆแล้วมันชอบหมดก่อน เลยต้องตักให้ภรรยากินก่อน เพราะกลัวไม่อิ่ม

 

"อร่อยไหม"

 

"อืม...อร่อยดี"

 

"แค่นั้นเหรอ?"

 

"อร่อยมากครับ คุณสามีทำดีมาก ภรรยาปลื้มใจมากจริงๆ"

 

"หึๆ "

 

ฟิลิกซ์หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีที่เห็นว่า อีกคนทำท่าทางออกมาราวกับว่ามันอร่อยมาก จากนั้นก็ตักเข้าปากไม่หยุด ทำเอารู้สึกอิ่มขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเพราะเห็นอีกฝ่ายกินเยอะเลยไม่หิว หรือว่าอิ่มใจที่เห็นอีกฝ่ายชอบอาหารที่ตนทำ แต่ ไม่ว่ายังตนก็มีความสุขมากที่ได้เห็นอีกฝ่ายมีชีวิตชีวาขึ้นมา

 

 

 

 

 

หลังจากกินข้าวเสร็จก็มาต่อด้วยยา ซึ่งมันเป็นยาต้ม แน่นอนว่ากินยากกว่ายาเม็ดในโลกปัจจุบันเยอะ แค่กลิ่นก็รับรู้ได้ถึงความขมขื่นแล้ว ยาที่ฮาร์ดต้องกิน มีสองถ้วย ถ้วยแรกคือยาห้ามครรภ์ ถ้วยที่สองคือยาลดไข้ ซึ่งตนให้คนใช้ไป ซื้อมาตอนที่เดินไปเข้าห้องครัว เพราะเพิ่งนึกได้ ไม่รู้ว่าอันไหนเป็นอันไหน แต่เท่าที่ดูมียาตัวหนึ่งที่สีเหมือนกับชามากกว่า รสชาติเขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน

 

"เฮ้อ~คงต้องกินสินะ อึกๆๆๆๆๆ"

 

ฮาร์ดจับถ้วยยาที่สีเหมือนกับชาขึ้นมาเดิมจากนั้นก็ดื่มมันจนหมดถ้วยแล้ววางลง เขาไม่มั่นใจว่ารสชาติมันอร่อย หรือว่าเพราะฮาร์ดกลั้นใจกินกันแน่

 

"ฮึก....นายจะอยู่เฉยๆทำไม ฮึก รินชามาอีก!"

 

ฮาร์ดดื่มยานั่นหมดก็หันมาน้ำตาไหลพรากพร้อมกับยื่นมือมาหาเขาเพราะต้องการน้ำล้างปาก รสชาติคงแย่มากงั้นสินะ เห็นแล้วก็อดนึกสงสารขึ้นมาเสียไม่ได้ เลยรินทั้งน้ำเปล่า ทั้งน้ำชาให้คนตัวเล็กกว่า ฮาร์ดดื่มมันตั้งสามแก้วก่อนจะจ้องมองไปที่ยาอีกถ้วยที่ยังไม่ได้กิน

 

"ฟิลิกซ์~"ฮาร์ดหันหน้ามาหาเขาพร้อมกับดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา ใครเห็นก็คงจะนึกสงสาร แต่เขากลัวว่าถ้าไม่กินจะเป็นหนักกว่าเดิม จะใจอ่อนให้ก็คงไม่ได้

 

"นายต้องกิน เพราะทั้งหน้า ทั้งตัวเริ่มร้อนขึ้นแล้ว ถ้าไม่กินคงจะป่วยขึ้นมาแน่ๆ ถึงตอนนั้นนายคงได้กินมันทุกวัน"

 

"ฮึก...เลวร้ายที่สุด ฮึก อึบ! อึกๆๆๆ"

 

ฮาร์ดจับถ้วยยาตัวนั้นกรอกปาก กลืนลงไปได้สองคำ จากนั้นก็อมไว้ในปากคล้ายกลืนมันต่อไปไม่ไหวแล้ว ก่อนจะคายออกมาใส่ถ้วยยานั้นเหมือนเดิม อย่างกับเด็กดื้อยา ไม่ยอมกินให้หมดเสียที 

 

"ไม่ไหว...ฉันกินไม่ได้ อึก! อุ๊บ!"

 

ฮาร์ดทำท่าเหมือนจะอ้วกแล้ววิ่งออกไปข้างนอกเพื่อปล่อยของที่กินเข้าไปออกมาทางเดิม ฟิลิกซ์เดินตามมาก่อนจะลูบหลังให้อย่างอ่อนโยน แววตาฉายแววความเป็นห่วงเป็นใยได้อย่างชัดเจน ตนไม่รู้จะต้องทำยังต่อ ถ้าปล่อยให้ฮาร์ดกินต่อคงไม่ดีเท่าไหร่ แต่ถ้าไม่กินคืนนี้ต้องเป็นไข้แน่ๆ งั้นก็คงต้องทำเรื่องที่ทำได้ก่อนก็แล้วกัน

 

"แฮ่กๆ...อึก"เมื่อฮาร์ดอ้วกจนหมดแรงแล้ว ตนก็ยื่นน้ำไปให้กิน แล้วล้างหน้าล้างตาให้ ด้วยความเป็นห่วงก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กกว่าด้วยท่าเจ้าสาวเพื่อไปที่เตียง ตนก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่ว่าถ้าปล่อยให้ฮาร์ดทำเองมันก็ยังไงๆอยู่

 

"สะ...สามี เจ้าจะทำอันใด?"

 

"จะทายาให้"

 

"ยาอะไร? เดี๋ยว!? อย่าเพิ่ง!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

........

 

เอ็นดูความกินยาแล้วร้องไห้ ฮือ~น่าสงสาร แต่ต่อจากนี้พี่ต้องใจแข็งหน่อย ทายาไม่ใช่เรื่องเล็กอีกต่อไปเมื่อให้สามีเป็นคนทาให้ ขอบคุณค่ะ🤣🤣🌹💕

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว