email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 590

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2564 19:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 2
แบบอักษร

11 ปีผ่านไป 

ในเวลานี้พลอยก็โตจนอายุครบ 21 ปีแล้ว หญิงสาวเป็นนักเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกับแม่ และยังได้ความเก่งกาจด้านการกีฬามาจากไดอาที่คอยสอนเธอเหมือนกัน เธอมีร่างกายที่แข็งแรงมีกล้ามเนื้อทรงพลังไม่ต่างจากผู้เป็นแม่เลยแม้แต่น้อย เธอกําลังนั่งยืดกล้ามเนื้ออยู่ในล็อคเกอร์กับพวกเพื่อนพ้องทั้งหลาย แต่ละคนกําลังเตรียมตัวสําหรับการแข่งขันเช่นเดียวกัน โดยที่พลอยนั้นชำนาญการวิ่งระยะ 800 เมตร เธอเคยทําลายสถิติที่แม่สร้างมาแล้วในระยะ 400 เมตร แต่ระยะ 800 นั้นกลับยังทําไม่ได้ หญิงสาวหน้าตาดีค่อยๆจิบน้ำแล้วหันไปร่วมวงสนธนากับเหล่าเพื่อนๆทั้งหลาย  

”เป็นยังไงบ้างว่ะ? พร้อมไปแข่งกันรึยัง?” พลอยถามแบบห้าวๆแล้วผูกเชือกโรงเท้าให้แน่น สาวหุ่นเพรียวมั่นใจว่าต้องชนะได้เหรียญทองกลับมาอีกเป็นแน่ เพราะเธอฝึกอย่างหนักกว่านักวิ่งปกติหลายเท่าเลยนิ ตอนนี้หญิงสาวพร้อมจะออกไปบนสนามแล้ว แต่ว่าเห็นคนอื่นๆดูกังวลอยู่บ้าง เลยตั้งใจเข้าไปให้กำลังใจ “กูว่าพวกมึงไม่ต้องคิดมากหรอก เราฝึกหนักกันมาขนาดนี้แล้ว ยังไงก็ชนะและ” เธอแสดงความมั่นใจออกมา ทําให้ทุกคนรู้สึกดีขึ้นเมื่อเห็นมือหนึ่งของทีใเชื่อในตัวพวกเขา 

”ขอบใจมึงมากนะ” ดอกไม้ เพื่อนรักของเธอ ตอบอย่างจริงจัง ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วนําทางออกจากห้องเปลี่ยนชุดไปพร้อมกับพลอย พวกเธอสองคนตรงไปที่อัฒจันทร์เพื่อทักทายเพื่อนๆที่มาดูการแข่งและให้กําลังใจอยู่ “ขอบคุณทุกๆคนที่มาเป็นกําลังใจให้นะ!” ทั้งสองร้องออกมาพร้อมกัน ก่อนจะหันมามองหน้ากันแล้วก็หัวเราะออกมายาวๆ พลอยเดินไปเตรียมตัวอยู่ที่จุดเดียวกับนักวิ่งของมหาลัยอื่นๆอีกสามคน พร้อมทั้งฟังกรรมการอธิบายกฏ ซึ่งเธอก็ตั้งใจฟังอย่างดี ถึงแม้ว่าจะเคยผ่านจุดนี้มาแล้วหลายต่อหลายครั้งก็ตาม 

ผลเป็นอย่างที่พลอยคาดการเอาไว้ หลังจากกรรมการให้เริ่มได้ เธอก็วิ่งนําไปคนแรกอย่างรวดเร็ว ไม่มีคนอื่นตามทันเลย หญิงสาวสามารถวิ่งได้เร็วมากจนเข้าเส้นชัยในเวลา 2 นาที 10.6 วินาที ช้ากว่าเวลาสถิติของแม่เธอแค่ 0.6 วินาทีเท่านั้น ทุกคนพากันเชียร์เอายกใหญ่เลย เธอหยิบผ้าเช็ดตัวที่เพื่อนส่งมาให้และเอามาซับเหงื่อตามตัวพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปโบกมือให้กับพวกเพื่อนฝูงที่พากันมาให้กําลังใจแล้วตะโกนบอกว่า "ขอบใจมากนะที่มา! ขอบใจทุกคนจริงๆ!" 

เธอรอให้ดอกไม้ลงแข่งรอบ 1000 เมตร เพื่อนรักของหญิงสาวคว้าเหรียญเงินมาได้ ซึ่งก็ถือว่าเก่งมากแล้ว ยิ้งสําหรับคนที่พึ่งหายจากอาการบาดเจ็บมาไม่นาน "ได้เท่านี้ก็ดีมากแล้วย่ะ! พึ่งหายดีไม่นานก็เข้าที่สองเนี้ย" นักกีฬาคนสวยตบบ่าเพื่อนเบาๆเมื่อเห็นอีกคนดูสีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะผ่อนคลายลงหลังคิดได้ การแข่งขันก็ต้องมีพลัดกันแพ้ชนะบ้างเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ไม่งั้นจะต้องมาแข่งกันทําไม "ไปกันเถอะ กูอยากรีบไปกินมื้อกลางวันแล้ว" 

"ขอบใจมึงมากนะ เราเปลี่ยชุดแล้วไปกินข้าวด้วยกันเถอะ" ดอกไม้ตอบ พวกเธอสองคนเดินกลับไปอาบนํ้าก่อนเปลี่ยนชุดอีกทีที่ห้องแต่งตัว พลอยที่เสร็จก่อนก็นั่งเล่นมือถืออยู่บนเก้าอี้รอเพื่อนไปสักระยะหนึ่ง "โทษทีว่ะ กูสระผมนานไปหน่อย คงจะรอนานแย่ล่ะซิ" ดอกไม้บอกอย่างรู้สึกผิดแล้วรีบเอาผ้าเช็ดตัวมาเช็ดให้แห้ง และรีบสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไปจากห้องพร้อมพลอย พลอยยิ้งอย่างภูมิใจก่อนที่จะมีคนมาทําให้เสียอารมณ์ 

"เฮอะ ชนะแล้วลําพองใจแบบนี้ คิดว่าเก่งมาก แต่จริงๆแล้วแค่ฟลุกมากกว่ามั้ง" แอน นักวิ่งที่ได้เหรียญเงินในการแข่งระยะ 800 เมตร พูดด้วยสีหน้าเย่อหยิ่งยโส เธอเกลียดชังพลอยนัก เพราะอีกฝ่ายเก่งกว่าแถมยังสวยกว่าอีก ทําให้หล่อนตามาหาเรื่องตามประสาคนพาลที่แพ้แล้วไม่รู้จักยอมรับความจริงว่าสู้เขาไม่ได้ พลอยมองหน้าอีกฝ่ายหนึ่งแล้วแสยะยิ้มให้ เธอไม่เคยคูยโวโอ้อวดเรื่องฝีมือในการวิ่งมาก่อน ไม่เหมือนกัยคนที่เคยบอกว่าจะต้องชนะให้ได้แล้วพอแพ้ก็พาลแบบแอน 

"กูชนะมาหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยอวดใคร ทั้งๆที่ทําได้ ไม่เหมือนมึงที่แพ้แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าตัวเองเก่งที่สุด" เธอพูดสวนกลับอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง พร้อมกับสีหน้าที่เหนือกว่า ทําให้แอนโมโหมาก เธอกํามัดไว้แน่นแล้วเหวี่ยงใส่หน้าพลอย แต่พลอยก็หลบได้อย่าง่ายดายแล้วจับล็อคข้อแขนเธอไว้ด้านหลังพลางบิดตรงข้อต่อ จนอีกฝ่านรู้สึกเจ็บแปลบมากและร้องออกมา "มึงอ่ะ ไม่มีทางเอาชนะกูได้หรอก ไสหัวไปได้แล้ว ตอนที่กูยังใจดีอยู่" พูดจบเธอก็พลักอีกคนกระเด็นออกไปใกล  

หลังจากจบเรื่องพลอยกับดอกไม้ก็ไปหากับข้าวกินกันที่ห้าง เธอสองคนนั่งอยู่ที่ร้านประจําแล้วสั่งข้าวผัดหมูมาสองที่ บวกกับนํ้าส้มและกาแฟ ดอกไม้บ่นว่าหิวมากระหว่างรออาหารมา จนพลอยต้องลอบขบขันกับท่าทีของเพื่อนที่ดูหิวมาจากไหนก็สุดรู้ ทําให้ดอกไม้เบ้ปากก่อนบ่นว่า “มึงอ่ะไม่ได้วิ่งใกลเหมือนกู จะมาหิวเท่ากันได้ยังไง?” พลอยยิ้งหัวเราะเข้าไปใหญ่กับคําอธิบายที่หังไม่ขึ้นเลยของเพื่อนสนิทเธอ จนต้องกุมท้องพลางพยายามกลั้นขํา 

”ตอแหลแล้วมึง กูวิ่งไม่เท่ามึง แต่ก็น้อยกว่าแค่นิดเดียวเอง ระยะห่างแค่ 200 เมตร หรือว่าครึ่งรอบสนามเท่านั้นและ แต่ก็ยังหิวไม่ถึงครึ่งของมึงเลยนะ” พลอยรีบแย้งขึ้นมาทั้งรอยยิ้ม ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟเย็นมาดื่มต่อ เธอเอาผ้าเช็ดขอบริมฝีปากแล้วดูนาฬิกาข้อมือ วันนี้อาหารเสร็จช้าผิดปกตินะเนี่ย “มึงอดทนรอๆไปเถอะ อย่าบ่นมากไปหน่อยเลย กูเริ่มขี้เกียจจะฟังแล้วว่ะ” เธอพึมพําเบาๆเชิงตำหนิติเตียนการบ่นไม่หยุดของเพื่อนเธอ 

”เออ กูไม่พูดเรื่องความหิวแล้วก็ได้ ว่าแต่มึงอ่ะ เรื่องน้องภัตรของมึงไปถึงไหนแล้ว ไม่เห็นเล่าอะไรให้กูฟังเพิ่มเลย ได้น้องเขาหรือยังวะ?” ดอกไม้แซวเล่น หมายจะเห็นสีหน้ากระด้างกระเดื่องของพลอยสักหน่อย แต่กลับกลายเป็นเรื่องที่คาดคิดไม่ถึงที่เกิดขึ้น เมื่อพลอยไม่เพียงจะรักษาอาการณ์ได้แบบไม่มีท่าทีจะหน้าแดงเลย ซํ้าแล้วยังฉีกยิ้มกว้างได้ยังสบายใจ ดูแล้วไม่มีอาการเขินเลยสักกะนิดเดียว “อะไรของมึงเนี้ย? อย่าบอกกูนะว่ามึงจัดการเด็กนั้นได้เรียบร้อยแล้วน่ะ” ดอกไม้ถามด้วยความสงสัยไม่ใช่น้อย 

”ก็แหงอยู่แล้วล่ะซิ เรื่องน้องภัตรของกู ทําไมกูจะหาทางรวบหัวรวบหางไม่ได้ล่ะวะ? คอยดูเถอะน่า เดี๋ยวอีกไม่นานกูก็จะได้เขามาขึ้นเตียงกูแล้วก็คอยอยู่กับกูตลอดไปนั้นและ” หญิงสาวบอกกล่างอย่างชิวๆพลางจิบกาแฟต่อไป ไม่ใส่ใจสีหน้าตกตะลึงของเพื่อนสนิทเลย “ทําไมต้องตกอกตกใจด้วยล่ะวะ? มึงไม่เชื่อว่ากูจะทําได้เหรอ? แค่ปลํ้าผู้ชายจนเขาติดใจ ไม่เห็นอยากตรงไหนเลย กูรู้ ที่กูเกิดมาได้ก็หลังจากแม่กูปลํ้าพ่อกูนั้นและ” พลอยร่ายยาวต่อไปอีกแบบไม่สนไม่แคร์เลย 

”หา อะไรนะ? แม่มึงปลํ้าพ่อมึงเหรอ? เชี้ย!” ดอกไม้ถามแบบสะดุ้งกับเรื่องที่เพื่อนพูดมาแบบชิวมาก ตามสไตล์สาวห้าวของพลอย ก่อนจะถามต่อไปว่า “แล้วมึงคิดที่จะบุกเข้าไปปลํ้าน้องภัตรเฉยๆเลยงั้นเหรอ? ไม่กลัวเขาจะตกใจหรือไง? เกิดเขากลัวมึงขึ้นมาจะไม่ดีนะ?” ดอกไม้ถามต่อไปด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าเพื่อนจะทําเสียเรื่องได้ แล้วท่าแผนการพังไม่เป็นท่าขึ้นมา เธอก็จะมาระบายกับดอกไม้อีกแน่ๆ หากแต่พลอยก็ไม่ได้วิตกกังวลเลยสักนิดเลย 

”ไม่ต้องห่วงหรอกน่า กูได้เตรียมของขวัญชิ้นหนึ่งไว้ให้ภัตรแล้ว เพื่อที่จะป่าวประกาศความเป็นเจ้าของภัตรไปเลย ตอนนี้ก็ถูกส่งไปที่บ้านของเขาแล้ว คอยดู เดี๋ยวสนุกแน่ๆ ฮิฮิ” พลอยหัวเราะเบาๆแล้วดื่มกาแฟต่อไปอย่างตื่นเต้นกับสิ่งที่วางแผนเอาไว้เป็นอย่างดี ด้วยความรอบคอบในการไตร่ตรอง “กูรับรองได้เลยว่ามันจะต้องยอดเยี่ยมแน่ๆ” เธอเห็นว่าพนักงานนําจานเข้ามาแล้วก็หยุดพูดสักพัก หลังเขาไปแล้วจึงค่อยๆเริ่มตักขึ้นมากินทีล่ะช้อน ทิ้งให้ดอกไม้นั่งมองด้วยความอยากรู้ 

”ของขวัญอะไรวะ? บอกกูหน่อยซิ กูอยากรู้อ่ะ” เธออ้อนวอนด้วยความสงสัยมาก เพราะต้องการจะรู้มากว่าพลอยส่งอะไรไปให้ภัตรกันแน่ “ไม่บอกกูหน่อยหรือยังไงกันวะ?” ยับพลอยนี้นะ ทําให้สนใจแล้วก็ไม่ยอมพูดต่อ เฉอะ เซ็งจริงๆเลย “นี่ นี่ มึงบอกกูหน่อยสิ กูอยากรู้จะแย่อยู่แล้วเนี่ย! เห็นใจกูบ้างเถอะ!” ดอกไม้บ่นต่อแบบรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ 

”เดี๋ยวแค่วันพรุ่งนี้มึงก็จะรู้เองนั้นและ รีบกินข้าวแล้วก็กลับบ้านกันเถอะ” พลอยพูดก่อนกินกับข้าวที่เหลืออยู่จนหมดจาน “เร็วหน่อยซิไหนเมื่อกี้มึงบอกว่าหิวไง เดี๋ยวกูจะกลับไปพักที่บ้านก่อน พรุ่งนี้กูจะไปดูสีหน้าภัตรหลังจากที่เขาได้รับของขวัญจากกูแล้ว สั่งทำมาพิเศษเพื่อเขาเลยนะเนี่ย” พลอยบอกก่อนจะวางเงินไว้บนโต๊ะแล้วลุกขึ้น พลางคิดอยู่ในใจ 

พรุ่งนี้ขอพี่ดูนายใส่ของขวัญจากพี่หน่อยนะ น้องภัตรของพี่ 

............................................................................ 

มาแล้วนะครับ พี่เขานิสัยเหมือนแม่ไม่มีผิด จะปลํ้าผู้ชาย 555 มีความเห็นยังไงบ้างครับ? เดี๋ยวพรุ่งนี้น่าจะมาต่อให้ได้ รอลุ้นก่อนนะครับว่าของที่พี่พลอยให้น้องภัตรคืออะไร  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว