ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : มาเฟียรัก5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2564 21:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียรัก5
แบบอักษร

''​ใช้ได้นิ''​

ผมมองสภาพตัวเอง​ในชุดเสื้อเชิตกางเกงขาสั้นสีฟ้าที่ดูมันดูโอเค​

''​คุณไปเอาชุดมาจากใหน''​

''​ก็ซื้อมาดิ''​ร่างบางเอ่ยบอก​ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหาผม​

''​เตรียมตัวเดี๋ยวจะพาไปซื้อของใช้ส่วนตัว''​

''​จริงอะ''​

ร่างบางไม่ตอบกลับอะไร​แล้วเดินออกจากห้องไปโดยทิ้งประโยคสุดท้ายบอกผม

''​ให้เวลาสองนาที''

 

.

.

.

.

..

...

ผมรีบลงตามมาเพราะไม่ได้เตรียมไรมากมาย​

''​เรียบร้อยแล้ว​ เราจะไปกันยัง''​ผมเอ่ยถามร่างบางที่ยืนรอผมอยู่หน้าประตู​ การแต่งตัวนั้นดูเป็นทางการตลอด​ ส่วนมือเล็กวุ่นกับการกดโทรศัพท์​

''​อืม''แล้วโทรศัพท์ถูกเก็บ​ ขาเรียวขึ้นรถผมขึ้นตามนั่งข้างกัน​ วันนี้อากาศดี​แต่อากาศดูจะร้อนไปหน่อย​ถนนหนทางในเวลานี้ติดไม่น้อย​

''​รถติดเยอะจัง''​ผมที่รู้สึกเบื่อกับการนั่งรอรถติดอย่างนี้จึงบ่นไปเรื่อยไม่จริงจังนัก​ แล้วก็ไม่คิดว่าจะไปเข้าหูคนข้างๆ​ที่นั่งดูโทรศัพท์ไม่สนใจอะไรเลย​กลับได้ยินที่ผมบ่น​

''​มีทางอื่นอีกไหม''​

''​มีครับแต่ทางมันเล็กนะครับ''​บอดี้การ์ที่เป็นคนขับเอ่ยบอกเจ้านาย​ นอกจากทางนี้ก็มีอีกทางที่เลี่ยงไปได้แต่ทางนั้นมันจะขับแทบรถขนาดใหญ่คงจะไม่สะดวก​

''​ไม่เป็นไรหรอกครับ​ ไปทางนี้แหละ​ ผมบ่นไปอย่างนั้น​ คุณขับไปเถอะครับ''​ผมไม่คิดว่าการบ่นเล่นนั้นจะทำให้ร่างบางถึงกับเปลี่ยนเส้นทาง​

''​เอาไงดีครับคุณโซล''​บอดี้การ์ดคนสนิทเอ่ยถามคนเป็นเจ้านายเพื่อความแน่ชัดว่าจะให้ไปทางเดิมหรือจะให้เปลี่ยนเส้นทาง​

''​ตามนั้นแหละ''​

''​ครับ''​

บอดี้การ์ดคนสนิทก็เก่งเนอะแค่เขาบอกว่าตามนั้น​ ก็รู้ทันทีว่าคนเป็นนายต้อวการอะไร​ ถ้าเป็นผมนะไม่รู้หรอก​

ไม่นานรถก็แล่นมาถึงจุดหมาย​ เส้นทางที่มานั้นก็คือเส้นทางเดิมที่ต้องทนรอรถติด​ จุดหมายที่ร่างบางพามาก็คือห้างใหญ่กลางเมืองที่ผมนั้นเคยมาบ่อยๆกับเพื่อน​

''​คุณลงไปก่อนนะ​ เดี๋ยวจะวนมารับ​''​ปากเรียวบางเอ่ยบอก​

''​แล้วคุณไม่ลงไปด้วยหรือ​''​

''​ไม่​ มีธุระ​ ถ้าทำไรเสร็จแล้วรออยู่ในห้าง​ ห้ามออกมาหล่ะ''​

''​ครับ​''​ผมเอ่ยตอยเรียบๆขายาวก้าวลงมาจากรถ​ สายตามองมาที่ผมก่อนที่ประตูจะถูกปิด​

ผมมองรถหรูสไตล์ผู้ดีเเล่นออกไปอย่างช้าๆ​จนรถมันเเล่นหายไปลับตา​

''​เข้าไปข้างในดีครับ''​ยังดีที่ร่างบางส่งคนมาให้อยู่เป็นเพื่อนสองคน​ บอดี้การ์ดในชุดดำกล่าวขึ้นพลางผายมือเชิญให้ผมเดินนำหน้าไป

''​คือ...... พวกคุณไม่ต้องคำขนาดนี้หรอก​ ผมไม่ใช่เจ้านายพวกคุณ​''​ผมเอ่ยบอกไม่อยากให้มันอะไรมาก​มายขนาดต้องโค้งคำนำเชิญนำขนาดนี้​ ผมเองมาอยู่บ้านนี้ในฐานะคนขัดดอก​ ไม่ใช่เจ้านายอะไรถึงต้องเคารพผมขนาดนี้

''​ไม่ได้หรอกครับ​ คุณโซลบอกให้เคารพคุณไม่ต่างกันถึงจะอยู่ที่นี้ในฐานะอะไร''​เมื่อเป็นเช่นนั้นผมก็หมดคำจะพูด​ อยากทำก็เชิญตามสบายเลยครับ​

ทางด้านโซลที่รถแล่นออกมาจากห้องดังเขาก็นั่งคิดเป็นห่วง​ เขาไม่คิดจะทิ้งร่างสูงเดินคนเดียวหรอกนะ​ แต่จะให้เขาทำไงได้ล่ะ​ งานเร่งเข้ามาพอดีแถมไอ้ลูกน้องมันดันทำงานพลาด​ เขาจึงต้องไปจัดการเอง​ ยังดีที่เขานั้นทิ้งลูกน้องให้ค่อยเดินเล่นเป็นเพื่อนและค่อยดูแลร่างสูง​ ถึงจะไม่มีอะไรเขาก็ว่าน่าจะดีกว่าปล่อยให้อยู่คนเดียว

''​เป็นไงบ้าง''​เขาลงจากรถมือเล็กหยิบเเว่นกันแดดขึ้นมาสวมใส เดี๋ยวนี้แดดมันแรง​ ลูกน้องที่คอยอยู่แล้วรีบเดินเข้ามาหา​

''​ตอนนี้ผมได้แก้ไขปัญหาไปแล้วเปราะหนึ่งครับ''​หัวหน้าคุมงานที่เขานั้นได้หมอบหมายก้มหน้าลงกลัวความผิดที่ทำให้งานมีปัญหาเอ่ยรายงาน​

''​แล้วปัญหาที่เหลือล่ะ''​

''ตอนนี้เรากำลังช่วยกันแก้ไขอยู่ครับ​ ไม่นานสินค้าถูกสได้แน่นอนครับ''​

''​พูดได้ดีนิ​ งั้นก็ทำให้ได้ด้วยนะ''​ถ้อยคำที่ร่างบางเอ่ยดูเรียบไม่มีอะทว่ามันแฝงความหมายที่บ่งบอกว่าเธอทำไมได้คนๆนั้นก็ไม่สมควรจะอยู่ที่นี้อีก

บอดี้การ์ดที่ได้ยินประโยคนั้นถึงกลับขนหัวลุกรีบตอบรับแล้วรีบไปจัดการ​ สินค่าล๊อตนี้อาจตะไม่มกญ่โตเหมือนล๊อตอื่น​ แต่ถ้าเสียหายขึ้นมามูลค่านั้นไม่น้อยเลย

Rrrrrrrrrrrrrrrr📲

''​ครับ​ คุณ​โจ​''​

//เป็นไงบ้างครับ​ เห็นลูกน้องผมบอกว่าการส่งสินค้าเกิดปัญหาหรอครับ//

''​นิดหน่อนครับ​คุณ​โจ​ ทางเราแก้ไขได้ครับ​''​

//เคครับ​ ผมนึกว่าวันนี้ผมจะไม่ได้สินค้าตามเวลาซะแล้ว​//

''​แน่นอนครับ​ ผมจะส่วสินค้าให้กับคุณตรงเวลาไม่มีเรทแน่นอน​ ไว้วางใจได้''​

//ครับผมเข้าใจ​ ว่าคุณเป็นมืออาชีพ​ แต่ถ้าเกิดปัญหาอะไร​ บอกผมได้น่ะครับ​//

''​ครับ​ ขอบคุณคุณโจนะครับที่ไว้ใจทางเรา​''​

//ครับ​ ผมไม่กวนคุณแล้วดีกว่า​ คุณไปดูงานของคุณเถอะครับ​//

''​ครับ​''​แล้วสายก็ถูกตัดไป​

คุณโจ ชายหนุ่มวัยสามสิบนิดๆลูกครึ่งต่างชาติ​ เป็นลูกค้าประจำรายใหญ่ของเขาเลยก็ว่าได้​ ไม่รู้ว่าถูกใจสินค้าหรือถูกใจเจ้าของบริษัทกันแน่​เพราะตลอดเวลาที่สั่งสินค้าหรือเจรจากันทางคุณโจจะจัดการเองแถมยังเจาะให้เขานั้นต้องเป็นคนดิวงานเองไม่ให้ผ่านมือใคร​ เอาเถอะยังไงเขาก็เป็นลูกค้า​ที่ดีคนนึง

โซลเดินดูตรวจงานด้วยตัวเองไม่อยากให้ผิดพลาดเขายืนคุมดูการทำงานของหัวหน้างานที่เขาหมอบหมาย​ ทุกอย่างดูจะโอเคเร็วกว่าที่คิด​ ปัญหาถูกแก้ไข้ได้จรงจุดและตรงเวลา​

โซลที่เห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย​ แล้ว​เขาเองก็สั่งงานให้หัวหน้าคุมงานไม่ให้ผิดพลาดอีก​ จึงอยากจะกลับไปรับชายหนุ่มที่เขาปล่อยให้เดินห้างเล่นตั้งเจ็ดชั่วโมง

โซลที่มาถึงห้างเขารีบลงจากรถ​ สั่งให้บอดี้การ์ดคนสนิทโทรหาคนติดตาร่างสูงว่าอยู่ตรงใหน​ เมื่อได้ตำแหน่งแล้วร่างบางเดินเข้าไปในห้างตามจุดที่บอดี้การ์ดโดยสั่งให้คนอื่นรออยู่ที่รถ​ เขาจะเข้าไปกับบอดี้การ์ดคนสนิทแค่สองคน​เพื่อไม่ให้คนในห้างแตกตื่น

''​อยู่ตรงนั้นไงครับ''​ดินแดนบอดี้การ์ดชี้ไปทางขวามือ​ที่เป็นร้านอาหารเล็กๆ​ โซลเดินไปยังร้านนั้นพนัก​งานเอ่ยต้อนรับ​อย่างนอบน้อม​ ร่างปากบอกกับพนัก​งานว่าเขานัดเพื่อนไว้ในนี้​

ร่างบางเดินเข้ามาด้านใน​ คนในร้านไม่เยอะมากมีลูกค้าแค่สองโต๊ะหนึ่งในสองโต๊ะนั้นก็คือโต๊ะของร่างสูง​ คนในโต๊ะมีกันสามคน​ บอดี้การ์ดของเขาสองคน​และร่างสูงที่นั่งหันหลังให้

ทันทีที่โซลเดินเข้าไปสองบอดี้การ์ดชุดดำจะยืนทำความเคารพแต่โดนเจ้านายห้ามไว้ สองคนนั้นจึงทำได้แค่ก้มหน้าเบาๆ

เก้าอี้ในร้านเป็นเก้าอี้ยาวคล้ายโซฟานั่งได้สองคน​ จึงเหลือที่ให้โซลได้นั่ง​ถึงคนที่นั่งอยู่ก่อนจะนั่งซะเต็ม

ทันทีที่นั่งลงข้างๆร่างสูงที่พึ่งเห็นว่ามีคนมาเพิ่มเขาถึงตกใจเล็กน้อยกับการมาไม่ให้สุ่มไม่ให้เสียงของโซล

''​มาเงียบๆอย่างนี้ตกใจหมด''​ เขาว่าเขาเองก็มาไม่ได้เงียบขนาดนั้นนะ​ พวกบอดี้การ์ดสองคนยังรู้เลยว่าเขาเข้ามา​ มีเเค่ไอ้ร่างสูงข้างๆเนี้ยแหละที่ไม่รู้เรื่องเลยว่าเขามา​

''​มั่วแต่เล่นโทรศัพทฺแล้วจะรู้ไหมหล่ะ''​

''​ใครเล่น​ ไม่มีสักหน่อย''​การลากเสียงยาวแบบนี้มันน่าเชื่อไหมเนี้ยแถมโทรศัพท์ยังอยู่ในมือเห็น​ๆ​ เอาเถอะ​ เขาไม่อยากต่อปากต่อคำให้เสียเวลา​ ใครจะทำไรก็ตามสบาย​ แค่งานที่เขาไปดูมาวันนี้ก็แทบจะปวดหัวแล้ว

''​สั่งไรยัง''​ร่างบางที่ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงให้มากความไปกว่านี้​เอ่ยถามคนข้างๆ

''สั่งไปสองสามอย่าง​ คุณจะสั่งไรเพิ่มไหม''​

''​อืม''​สั่แค่สองสามอย่างดูแล้วน่าจะไม่พอทานกัน​ แค่บอดี้การ์ดเขาสามคนก็ไม่พอทาน​และยังมีคนข้าวๆที่ดูไม่น่าจะทานน้อย​ อาหารสองสามอย่างไม่พอทานแน่ๆ​ โซลกดกริ่งเรียกพนักงานเพื่อจะสั่งอาหารเพิ่ม

การททนอาหารมื้อนี้ก็ดำเนินไปได้ด้วยดี​ อาหารที่สั่งมานั้นไม่เพียงพอจริงๆ​ การสั่งอาหารเพิ่มรอบสองจึงเกิดขึ้น​

''​เอาไรเพิ่มสั่งเอา''​โซลบอกร่างสูงเขาให้สิทธคนร่างสูงในการสั่งเต็มที่​รวมถึงบอดี้การ์ดสามคนด้วย

''​เอานี้ครับ​ เอานี้​ แล้วก็นี้​ แล้วก็นี้อีกสอง​ แค่นี้แหละครับ''​

________________

 

เขียนไม่ดีต้องขอโทษด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น