email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15 เจ้าจอมละโมบ

ชื่อตอน : บทที่ 15 เจ้าจอมละโมบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2564 16:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 เจ้าจอมละโมบ
แบบอักษร

บทที่ 15

 

เจ้าจอมละโมบ

 

....เช้าวันต่อมา

 

นี้มันไม่ใช่ความฝันแฮะ ไม่นึกเลยว่ามันจะเป็นความจริงที่แสนเจ็บระบมไปทั่วร่างกาย ถึงจะดีใจมากที่ตื่นขึ้นมาแล้วจมอยู่ในอ้อมกอดที่คุ้นเคยที่มักจะเป็นแบบนี้ทุกวัน แต่สภาพร่างกายไม่ค่อยน่าให้อภัยเท่าไหร่ ดีที่เนื้อตัวไม่เหนียวเหนอะหนะเหมือนพึ่งทำกัน ก็คงเป็นเพราะเจ้าตัวที่ทำความสะอาดให้ จะว่าไปแล้วที่นี่ไม่มีถุงยางนี้นะ แล้วอีกอย่างร่างนี้ก็ท้องได้ถึงจะไม่เชื่อเท่าไหร่ก็เถอะ แต่กันไว้ดีกว่าแก้ วันนี้คงต้องหายาห้ามครรภ์จากที่ไหนสักที่ล่ะ

 

"อึก....โอยๆๆ เจ็บชะมัด ไม่นึกเลยว่าครั้งแรกจะเจ็บแบบนี้"

 

ฮาร์ดแกะตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของใครบางคนก่อนจะจ้องมองไปยังร่างที่แทบจะสมบูรณ์แบบ ใบหน้าดูหล่อเข้มได้รูปผิวสีขาวแต่ไม่ขาวมาก ซิกแพ็คเป็นล่อนๆแม้ไม่ต้องเกร็งให้กล้ามมันขึ้น ร่างก็หนาตัวใหญ่กว่าเขาถึงเท่าตัว เป็นเพราะเขาอยู่ร่างใหม่ ร่างกายเลยดูบอบบางเหลือเกิน แถมพระเจ้ายังเอ็นดูมากขนาดนี้ ตรงนั้นมันเลยใหญ่และยาวกว่าเขาอีกถึงเท่าตัว แต่เพราะไอ้ที่มันใหญ่นี้แหละเป็นปัญหาถ้าเราจับมันตัดทิ้งจะมีใครว่าอะไรไหม

 

"อึก.....มัน ...ขยับ"(พึมพำ)

 

ฮาร์ดว่าเสียงเบาเพราะจ้องมันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะละสายตาไปมองหน้าเจ้าของ ของมัน. แต่เจ้าของของมันยังหลับอยู่ไม่เห็นจะมีวี่แววตื่นขึ้นมาเลยสักนิด แบบนี้ถ้าลองจับดูจะไม่เป็นไรใช่ไหมนะ แค่แตะเบาๆเอง มันคงไม่ตื่นมาเต็มตัวหรอกมั้ง อีกอย่างที่มันขยับเพราะมันหนาวแน่ๆ  เราควรห่มผ้าให้มันดีกว่า

 

ฟึบ....ฮาร์ดจัดการห่มผ้าให้ตัวเองและสามีที่กำลังนอนอยู่ พร้อมกับมุดตัวเองเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มเพื่อทำอะไรบางอย่างโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ ฮาร์ดค่อยๆเอามือไปแตะๆก่อนที่มันจะกระดิกรับตอบ ตนเลยจับมันเอาไว้เต็มๆกำมือ ที่จริงก็อยากรู้จริงๆว่าถ้าอีกฝ่ายตื่นมาแล้วหลังจากที่เขาออกไปมันจะเป็นยังไง แล้วยิ่งพบว่าไอ้ตรงนั้นของตัวเองกำลังขืนขันไม่ยอมลง มันจะเป็นยังไง แค่คิดก็รู้สึกซะใจแล้ว! หึ หึ หึ..

 

ฮาร์ดจับมันชักขึ้นชักลงเร็วๆ จนมันแข็งตัวไม่ยอมลง จากนั้นจูบปิดท้ายด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย เพราะไอ้นี้มันเลยทำให้เขาต้องนั่งลำบาก จงรับความเจ็บปวดนี้ไปซะ! เขาว่าในใจพร้อมกับปล่อยอายรังสีชั่วร้ายอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นจึงค่อยๆโผล่หัวพ้นออกมาจากผ้าห่มช้าๆเพราะกลัวว่าจะมีใครบางคนตื่นขึ้นมาก่อน

 

"อ๊าก!!! ตะตะตะ...ตื่นแล้วเหรอ!?"

 

"ใช่...คิดจะทำอะไรเหรอ'ที่รัก' "

 

"คะคะ...คือว่า.."

 

ฮาร์ดเริ่มพูดไม่เป็นภาษาเมื่อเห็นว่าใครบางคนกำลังตื่นเต็มตาทั้งยังจ้องมองเขาไม่ปล่อย เห็นแล้วมันใจเต้นแรง หน้าแดงทุกที ไม่ใช่แดงธรรมดาด้วยเนี่ยสิ! รู้สึกตาลายไปหมดแล้วคร้าบ! ผมขอโตดก้าบบบ!จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว~

 

"เฮอะๆ สะ...สามีคงตื่นแล้ว ภรรยาขอตัวก่อน!"

 

"เดี๋ยว...จะไปไหน? เมื่อกี้เหมือนกำลังสนุกอยู่เลยไม่ใช่เหรอ"

 

"ห๊า!? มะ...เมื่อกี้ไม่ได้ทำอะไรจริงจริ๊ง"

 

ฮาร์ดทำท่าเลิ่กลั่กตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่สูงปรี๊ดโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันหน้าหนีแล้วพยายามจะก้าวลงจากเตียง แต่ดันถูกมือหนาๆของใครบางคนคว้าเอาไว้ จนทำเอาสะดุ้งโหย่งไปทั้งตัว จากนั้นก็ค่อยๆหันหน้ามาหาคนที่นอนอยู่บนเตียง

 

ผมไม่น่าไปทำแบบนั้นเลย ไม่นะๆ วันนี้เขาต้องเดินไม่ได้แน่เลย ถ้าหากว่าโดนจับกินอีกรอบเขาต้องกายเป็นคนพิการแน่ๆ แค่นี้ก็จะเดินธรรมดาๆเหมือนคนทั่วไปไม่ได้แล้ว เจ้าบ้าจอมละโมบเอ๊ย!!

 

"คิดจะปล่อยให้สามีทรมานแบบนี้เหรอ"

 

"ฮือ~ภรรยาไม่ไหวหรอก ปล่อยภรรยาไปเถอะ~อื้อ~"

 

พวกเขาเริ่มแทนตัวเองด้วยคำว่าสามีกับภรรยาเพื่อเอาใจอีกฝ่าย เพราะตอนนี้มันเริ่มจะไม่ไหวแล้วจริงๆ แต่ฟิลิกซ์เจ้าจอมละโมบดึงตัวเขาให้นอนราบไปกับเตียงพร้อมกับบดจูบอย่างนุ่มนวล ซึ่งมันตรงกันข้ามกับการกระทำสุดๆ

 

"เป็นคนปลุก ก็ต้องทำเป็นกล่อมสิ"

 

"ฮือ~ขอโทษคร้าบ~ผมจะไม่ทำอีกแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ~ ToT"

 

ฟิลิกซ์ไม่ได้ปล่อยมือที่จับกุมตัวภรรยาเอาไว้เพียงแค่แสยะยิ้มแล้วโน้มตัวลงมาบดจูบอย่างเร้าร้อนมากยิ่งขึ้น ไม่ว่ายังไงก็ปล่อยตัวต้นเหตุไม่ได้ วันนี้คงต้องไปกินข้าวเช้าช้าหน่อยซะแล้ว

 

 

 

 

....."เฮ้อ~"

 

"เจ้าชอบกินเห็ดใช่หรือไม่ เดี๋ยวข้าป้อน"

 

"วางลงเลยจะกินเอง แล้วก็ปล่อยข้าลงด้วย"

 

ฮาร์ดในร่างเลี่ยงหรูเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทางเย็นชา ตอบรับด้วยน้ำเสียงหวนๆทำเอาคนที่ยืนเฝ้ามองดูอยู่รู้สึกอยู่ไม่ค่อยเป็นสุขเสียเท่าใด เลี่ยงหรูนั่งตักข้าวพร้อมกับเห็ดที่อีกฝ่ายตักให้แล้วเอาเข้าปากด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์เพราะเมื่อเช้าเจ้าจอมละโมบดันทำเกินเหตุทำเอาเขาแทบลุกจากที่นอนไม่ได้ ร่างกายที่ตอนแรกก็ระบมอยู่แล้ว มันยิ่งทรุดลงไปอีก แค่กระดิกนิ้วยังแทบจะทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ จะไม่ให้เขาโกรธได้ยังไงกันเล่า!

 

แถมตอนนี้ก็สายมากแล้ว ทั้งยังต้องมานั่งกินข้าวบนตักเจ้าตัวต้นเหตุอีก เห็นแล้วหงุดหงิดชะมัด รู้งี้ไม่เจอดีกว่าเจ้าบ้าเอ๊ย! ถ้าหากเมื่อเช้าพี่หวงไม่เข้ามาเรียกทั้งยังคุกเข่าขออภัยเสียยกใหญ่ อีกฝ่ายคงไม่ยอมหยุดลงง่ายๆ เมื่อเช้าดี ที่เขาไม่ค่อยมีเสียงเพราะเมื่อคืนใช้เสียงหนักไปหน่อย เลยทำให้คนข้างนอกไม่ได้ยินเสียงแปลกๆแต่ก็แทบจะบุกเข้ามาในห้องแล้ว แต่เพราะกลัวว่าเจ้าจอมละโมบจะไม่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้เลยทำได้แค่เรียกชื่อซ้ำๆ ท่าทางดูน่าสงสารชะมัด! แต่ไม่เท่าเขาหรอก?!

 

"พี่หวง วันนี้ข้าขอไม่เข้าเรียนนะขอรับ"

 

"อะ...อืม พี่จะไปบอกอาจารย์ที่สำนักฝึกสอนให้"

 

"หาจวนใหม่ให้ข้ารึยัง?"

 

"เสร็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

 

เลี่ยงหวงตอบกับทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยปกติ ทำหน้าเหมือนลำบากใจอยู่ทั้งยังมองเลี่ยงหรูด้วยแววตาที่เป็นห่วง เป็นใย เพราะดันอยู่ใกล้กับเจ้าตัวอันตรายสุดๆ เลี่ยงหวงอยู่กับองค์ชายมานานยิ่งรู้สึกเป็นห่วงและแปลกใจให้กับท่าทางขององค์ชาย องค์ชายไม่น่าจะปล่อยให้น้องของตนได้เอ่ยคำพูดคำจาราวกับสนิทสนมเช่นนี้ ทั้งยังดูเหมือนกำลังหาเรื่องอยู่ต่างหาก ตนเข้าใจดีว่าน้องชายเป็นคนนิสัยดื้อรั้น เอาแต่ใจ และมักจะเป็นคนเจ้าน้ำตาเสมอ 

 

ถึงจะโล่งอกที่องค์ชายไม่ได้ทำอันใดให้น้องของตนบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ต้องระวังเอาไว้ อารมณ์ของพระองค์ค่อนข้างจะไม่คงที่ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเสมอในตลอด 1 เดือน หากทำอันใดไม่พอใจก็ฆ่า ขัดหูขัดตาก็โดนเนรเทศ ซึ่งตนจะไม่ยอมอยู่เฉยแน่ และคงต้องกันน้องชายออกจากองค์ชายเพื่อความปลอดภัย ยังไงก็คงต้องหาทางให้น้องตนอยู่ห่างๆเอาไว้เสียดีกว่า

 

"เจ้าผอมมาก กินเยอะๆหน่อย"

 

"รู้แล้ว แต่ตอนนี้อิ่มแล้ว ถ้ากินต่อไปต้องท้องแตกแน่เลย"

 

"งั้นก็กินพวกผลไม้นี้ด้วย"

 

"ไม่ไหวแล้ว~"

 

ฟิลิกซ์ในร่างองค์ชายสามจับผลไม้ป้อนภรรยาตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตัก เพราะเมื่อวานนี้อุ้มอีกฝ่ายแทบทั้งวัน แต่ตัวเบายิ่งกว่ากระดาษเสียอีก ชาติก่อนน้ำหนักตัวค่อนข้างมาก แต่ก็ไม่ถึงกับอุ้มไม่ได้ บางทีก็คิดว่าอาจจะเป็นเพราะโลกนี้มีการฝึกกำลังภายในด้วยละมั้ง ถึงจะเป็นอะไรที่แปลกใหม่แต่ก็ไม่ถึงกับไม่เข้าใจอะไร พอฝึกๆไปก็ผ่านมันไปอย่างง่ายดาย 

 

"คำเดียวพอ"ฮาร์ดอ่าปากกัดกินผลไม้ที่ฟิลิกซ์เป็นคนป้อน พยายามดันมือหนาให้ออกห่างๆตนเพราะป้อนนั่นป้อนนี้ไม่หยุดเลย ถ้าฝืนกินต่อมีหวังท้องแตกแน่ๆ

 

เลี่ยงหวงมองด้วยความลุ้นระทึกในใจรู้สึกหวาดเสียวอย่างไม่ทราบสาเหตุ ยิ่งเห็นว่าน้องตนทั้งทำท่าปฏิเสธ แล้วก็ไม่ยอมตามใจองค์ชายก็ยิ่ง กลัว แม้สีหน้าจะเหมือนเรียบเฉยหากแต่ใบหน้ายังชุ่มไปด้วยเหงื่อกาย

 

"พอ! หยุ-!"ฮาร์ดกำลังขึ้นเสียงด่าสามีก่อนที่หัวใจของเลี่ยงหวงจะตกไปอยู่ตาตุ่มด้วยความกลัว แต่แล้วก็มีแสงสว่างเกิดขึ้นในใจของเลี่ยงหวงเมื่อมีขันทีนายหนึ่งเดินเข้ามาคุกเข่าอยู่หน้าประตูพอดี

 

"อะ องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว"

 

"ดี...นำทางไป"

 

องค์ชายสามไม่มีท่าทางโกรธเคืองอันใดทั้งยังแสยะยิ้มออกมานิดๆ คล้ายกำลังอารมณ์ดี ทำเอาคนที่มองดูอยู่อยากจะขยี้ตาสักสองสามครั้งและดูให้แน่ใจ แต่นั้นคงไม่เท่ากับการที่ได้เห็นว่าองค์ชายผู้ไร้ปรานีกำลังประคองให้บางคนให้ลุกขึ้น รู้สึกเหมือนกำลังเห็นภาพหลอนที่ไม่ใช่ความจริงยังไงยังงั้น

 

ฟิลิกซ์พยุงให้ฮาร์ดลุกขึ้นแล้วทำท่าจะอุ้ม เขาจึงทำท่าปางห้ามสามีทันที เพราะแค่นี้ก็จะกลายเป็นคนพิการอยู่แล้ว ถ้าไม่ปล่อยให้เขาได้เดินบ้างคาดว่าเส้นเลือดคงหดเกร็งจนเดินไม่ได้แหงๆ  ฟิลิกซ์เห็นแบบนั้นก็เหมือนจะทำท่าชะงักค้างจ้องมองด้วยดวงตาที่เหมือนจะว่างเปล่า แต่ฮาร์ดรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังอ้อน เลยทำทีไม่สนใจแล้วเดินออกไปในทันที

 

ส่วนเลี่ยงหวงกับขันทีผู้เฒ่าที่เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนทำท่านิ่งอึ้ง เหมือนกลายเป็นคนใบ้พูดอะไรไม่ออก เมื่อกี้พวกตนคงแก่เกินไปเลยเห็นภาพหลอนเป็นแน่ ไม่มีทางที่องค์ชายจะท่าทีเช่นนั้น! คนที่จะสังหารคนอื่นเป็นว่าเล่นไม่มีทางที่จะทำเช่นนั้นให้กับคนที่พึ่งมาเจอกันไม่กี่วันแน่นอน!

 

"เดินไหวแน่หรือ"

 

"ไหวสิ เป็นถึงองค์ชายจะมาอุ้มคนเป็นว่าเล่นไม่ได้นะ ฉันเป็นแค่ลูกเจ้าเมือง ถ้าเกิดคนมาเห็นจะนินทาได้"

 

"นายก็รู้ว่าฉันไม่สน"

 

"ดื้อเหมือนเดิมเลย"

 

ฮาร์ดทำท่าดุสามีที่ทำอะไรไม่ค่อยเหมาะสมทั้งยังเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่งอีกด้วย เขามองนัยตาสีฟ้าของสามีแล้วรู้สึกใจกระตุก ก่อนจะรีบเดินขึ้นรถม้าของตนไป เมื่อวานเอาแต่ดีใจที่เจอ แล้วก็มัวแต่กังวลเรื่องที่อีกฝ่ายจะลงโทษเลยลืมคิดเรื่องนั้นไปเลย ฟิลิกซ์เป็นถึงองค์ชายสาม เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ถ้าหากว่ามีคนต้องการบัลลังก์แล้วใช้ข่าวลือนี้เป็นสะพานในการแย่งชิงอำนาจ มันคงไม่ดีเท่าไหร่นักที่จะกลายเป็นเป้าหมายของศัตรู 

 

แต่ก็อย่างว่าแหละพวกเขาเคยเป็นมาเฟียมาก่อน ไอ้เรื่องที่จะมาห่วงว่าคนจะตายกี่คนหรือการแสดงท่าทางหวาดกลัวเมื่อศัตรูข่มขวัญ มันคงจะขำน่าดูเลย เมื่อตนเองที่เคยข่มขวัญผู้อื่นมานักต่อนักต้องมาเจอสถานการณ์เดียวกัน พอคิดว่าต่อจากนี้จะเจอเรื่องที่น่าสนุก มันก็อดตื่นเต้นไม่ได้เลยแฮะ

 

"คิดอะไร?"

 

"ไม่รู้สิ....เดี๋ยวนะ ทำไมถึงมานั่งรถม้าคันเดียวกันละ"

 

ฟิลิกซ์ไม่ตอบเขาเพียงหันหน้าหนีไปทางอื่น นี้เขาคิดเรื่องอื่นเพลินจนไม่ทันสังเกตว่าอีกฝ่ายขึ้นมานั่งด้วยเหรอ? เฮ้อ~เขานี้มันจริงๆ ถ้าเป็นศัตรูขึ้นมานั่งด้วย มีหวังตายแน่ๆ ต้องฝึกอีกเยอะเลยแฮะ

 

ฟึบ....สามีผู้เป็นที่รักไม่รอให้เขาได้เอ่ยอะไรก่อนก็จับเขาตัวลอยไปนั่งบนตักอย่างช่วยไม่ได้ จะขัดขืนก็ไม่ได้เพราะเหมือนฝ่ายนั้นจะรู้ทันแล้วกอดรัดเอวเขาไว้ซะแน่นเลย สมกับเป็นฟิลิกซ์ดีไม่ต้องรอให้พูดอะไรหรือห้ามอะไร เอาแต่ใจตลอด ถึงจะรู้สึกหงุดหงิด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันสบายกว่าการนั่งพื้นไม้เพราะเมื่อคืนผ่านศึกหนักมา ไม่แปลกที่จะรู้สึกเจ็บๆขัดๆตรงนั้น

 

"จริงสิ ฉันต้องไปซื้อยาห้ามครรภ์ บอกคนบังคับม้าให้ลงตลาดนะ"

 

"ยาห้ามครรภ์?"

 

"ก็ยาคุมไง"

 

"ทำไมต้องซื้อ?"

 

"ก็กันท้องไง"

 

"......"

 

ฟิลิกซ์ทำท่าขมวดคิ้วมุ่นและเงียบไปคล้ายกับรอให้เขาได้อธิบาย ถึงผมจะอยากมีลูกกับฟิลิกซ์แต่ร่างนี้ยังไม่ใช่ร่างของผมเพราะผมยังไม่รู้ที่มาที่ไปอะไรเลยสักอย่าง แต่ต่อให้เป็นร่างผมจริงๆ แต่ผมเพิ่งมาเกิดได้เดือนเดียวเองนะ! จะไม่ให้ออกไปผจญภัยหรือออกไปสำรวจโลกนี้บ้างรึไง! ให้ผมได้พักบ้างเถอะ

 

"เฮ้อ~บอกไว้ก่อน ว่าโลกนี้ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่า'เกอ'สามารถท้องได้ ซึ่งก็รวมฉันได้ด้วยอีกคน ถึงจะไม่แน่ใจว่าผู้ชายด้วยกันจะท้องได้ยังไง แต่ฉันเคยไปเดินตลาดแล้วเจอกับครอบครัวๆหนึ่งซึ่งพ่อแม่ของเด็กเป็นผู้ชายทั้งคู่ แถมสองคนนั้นยังยืนยันว่าลูกเกิดมาจากชายที่เป็น'เกอ' เพราะฉะนั้นฉันเลยต้องกินยาเผื่อไว้ก่อน"

 

"......อืม"

 

ฟิลิกซ์เงียบไปสักพักก่อนจะขานรับในลำคอ ไม่เอ่ยตอบอะไรต่อ ใบหน้าของผู้เป็นสามีซบลงที่กลางหลังบ่งบอกได้ว่าอีกคนกำลังซึมเศร้า ฮาร์ดทำเพียงแค่ถอนหายใจไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าฟิลิกซ์อยากมีลูกมาก ตั้งแต่ชาติก่อนที่ผมกับฟิลิกซ์คบกันมาตั้งสิบปีกว่าๆ อีกคนก็มักจะถามผมเสมอว่าอยากมีลูกไหม รับมาเลี้ยงดีไหม หรือไม่ก็หาแม่อุ้มบุญที่เกิดจากพวกเขาสองคนดีไหม แต่จนแล้วจนรอดผมก็ปฏิเสธไปเพราะพวกเขาทั้งสองไม่ค่อยได้มีเวลาในการที่จะเลี้ยงดูใครสักคนที่จะกลายมาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว

 

หลังจากนั้นผ่านไปฟิลิกซ์ก็ไม่ค่อยได้ถามคำถามแบบนี้อีก เพียงแค่นั่งดูคริปเด็กน้อย แล้วมองหน้าผมนิ่งๆ  บางทีผมก็รู้สึกเสียใจนะ ที่ไม่สามารถให้กำเนิดทายาทที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของอีกฝ่าย เป็นความรู้สึกผิดลึกๆที่คิดว่าตนเองไม่คู่ควร 

 

.....บรรยากาศในรถม้าเริ่มเงียบงันแม้จะไม่มีความรู้สึกกดดันหรืออะไรก็ตาม แต่ก็ทำให้รู้สึกดี ได้มีเวลาอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง ได้คิดอะไรเพื่ออีกฝ่าย ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ต้องทำอะไรต่อ ถ้าฟิลิกซ์กลับเมืองหลวงไป เขาคงจะรู้สึกเหงาๆแล้วก็เคว้งคว้างไร้ที่ยึดเหนี่ยวอีกแน่ๆ แต่ถ้าตามอีกฝ่ายกลับเมืองหลวง แล้วคนที่นี่เขาจะไม่สงสัยกันเหรอ ก็พวกเขาเพิ่งเจอกันเองหนิ

 

"นายต้องลงก่อน เดี๋ยวคนอื่นสงสัย"

 

ฮาร์ดเอ่ยขึ้นเมื่อรถม้าหยุดลงแต่คนตัวใหญ่กว่าไม่ยอมลงเมื่อเขาลุกออกจากตักแล้ว เขาจึงหันไปบอกด้วยความที่กลัวคนอื่นตั้งแง้กับตน ถึงแม้การนั่งรถม้าคันเดียวกันก็ทำให้คนสงสัยกันมากพออยู่แล้วก็เถอะฟิลิกซ์ในร่างองค์ชายสามผู้สง่างามก้าวลงมาจากรถม้า แล้วมองไปยังผู้คนที่สัญจรไปมาอย่างไม่นึกจะสนใจอะไร แม้คนที่กำลังสัญจรจะทำท่าทางสนอกสนใจเป็นอย่างดีเลยก็เถอะ

 

ฟิลิกซ์กวาดสายตามองไปรอบๆแป๊บๆก็ทำให้คุณหนูคุณนางแถวนั้นรู้สึกใจละลายกันเป็นแถบๆ พวกนางไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร แต่กลับชมชอบเพราะความหล่อเหลาและทรงสง่าของคนตัวสูงใหญ่ ใส่ชุดหรูหรา เครื่องประดับราคาแพง ช่างเป็นชายในฝันของใครหลายๆคน

 

"อะ!.....คุณชาย!รับข้าด้วย! อร๊าย~"

 

ตุบ!.....หญิงสาวที่มาจากไหนไม่รู้จู่ๆก็ทำท่าจะล้มแล้วร้องให้ฟิลิกซ์รับตัวเอาไว้ แต่เจ้าตัวดันหันหนีแล้วให้ความสนใจไปที่ฮาร์ดที่กำลังก้าวขาลงจากรถม้ามากกว่าเลยไม่ได้คว้าตัวรับหญิงงามคนนั้น

 

"เอ่อ...."

 

"ให้อุ้มไหม?"

 

"ไม่ต้อง....หันไป เดี๋ยวคนมองเยอะ"(กระซิบ)

 

ฟิลิกซ์มองด้วยหน้าตาซื่อๆ ยื่นมือทั้งสองข้างไปหาฮาร์ด ก่อนที่อุ้มคล้ายๆเด็กที่ลงจากรถม้าไม่ได้เลยให้ผู้ปกครองอุ้มลงจากรถ ซึ่งเขาขัดขืนได้ที่ไหนกันเล่า! ถึงจะปฏิเสธไปแล้ว แต่มือของฟิลิกซ์มันมาก่อน เขาเลยใช้จังหวะที่กำลังอุ้มลงกระซิบบอกให้อีกฝ่ายหันหน้าไปหาชาวบ้านที่พากันมองอย่างโกลาหล เพราะเมื่อกี้มีหญิงสาวปริศนาตะโกนเรียกร้องความสนใจ กับผู้ที่มีใบหน้ารูปงามอย่างองค์ชายสามให้รีบตัวเอาไว้

 

".....ร้านขายยา อยู่ที่ไหน?"ฟิลิกซ์

 

"อะ...โอย~ คุณชายจะพาข้าไปหาหมอรึเจ้าคะ  ขาข้าเจ็บเหลือเกิน..."

 

"ข้ารู้ทาง ตามมาเถอะ"ฮาร์ด

 

"เดี๋ยวสิเจ้าคะ! รอข้าด้วย"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..........

 

ไม่มีใครเรียกร้องความสนใจได้นอกจากน้องฮาร์ดคนเดียวเท่านั้นแหละเจ้าค่ะ5555  สองคนนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน ผู้หญิงที่เป็นตัวประกอบยังแทบเป็นธาตุอากาศเลย5555🤣

 

รักรี้ดทุกโค้นนน😘😍🥰

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว