email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 26 แมวขโมยปลาย่าง

ชื่อตอน : ตอนที่ 26 แมวขโมยปลาย่าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2564 09:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26 แมวขโมยปลาย่าง
แบบอักษร

คำนินทาน่าอับอายที่ดังแว่วให้ได้ยินมาจากภายนอกห้องทำให้เฉินอันหลานรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อมองคนด้านบนที่ตอนนี้กำลังล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเขาเอาไว้กับกำแพงด้วยมือเพียงข้างเดียว แววตาที่แสนเย็นชาคู่นั้นฉายชัดถึงความเป็นปฏิปักษ์ต่อกันอย่างไม่ปิดบัง หลังจากสบประสานกับดวงตาคู่นั้นได้ไม่นานเฉินอันหลานจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นก่อน 

“นายน้อยของตระกูลเอสเต ผมคงไม่ได้ไปล่วงเกินคุณเข้าใช่มั้ยครับ ?” 

แรงกดจากมือของอีกฝ่ายทำให้เฉินอันหลานไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ 

พละกำลังของอัลฟ่าชั้นสูงไม่ใช่อะไรที่คนทั่วไปจะต้านทานได้ แล้วยิ่งกับอัลฟ่าจอมปลอมอย่างเฉินอันหลานที่มีเนื้อในเป็นโอเมก้าด้วยแล้ว เขารู้ดีว่ายังไงตัวเองก็ต่อต้านอีกฝ่ายไม่ได้ ดังนั้นการดีดดิ้นขัดขืนต่อหน้าลานเซลอตจึงเป็นการกระทำที่เปล่าประโยชน์ เมื่อรู้แบบนั้นเฉินอันหลานจึงทำได้แค่จ้องอีกฝ่ายกลับนิ่ง ๆ และเอ่ยบอกสิ่งที่อยู่ในใจไปตรง ๆ 

“ผมเจ็บ” 

“แต่ฉันไม่” 

“...” 

“เมื่อคืนนายอยู่ที่ไหน?” 

“นอนอยู่ในห้อง” 

“พยานล่ะ?” 

“ไม่มี” เฉินอันหลานพูดพร้อมกับพยายามบิดข้อมือของตนออกแล้วเปลี่ยนมายืนประจันหน้ากับลานเซลอตตรง ๆ แทน อีกฝ่ายเองก็ยอมปล่อยมือแต่โดยดี เมื่อเป็นอิสระแล้วเฉินอันหลานก็เริ่มพูดคุยกับคนตรงหน้าอย่างจริงจังอีกครั้ง  

“เดิมทีมันก็ควรจะมีนั่นแหละ แต่พยานเพียงหนึ่งเดียวของผมดันวิ่งตามผู้ชายคนอื่นไปซะก่อน ผมเลยต้องนอนเหงาอยู่ในห้องคนเดียว” 

นัยน์ตาดำขลับราวกับท้องฟ้ายามรัตติกาลคู่นั้นเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแผ่กระจายออกมาทางแววตาจนคนมองเริ่มสั่นสะท้าน 

ปฏิกิริยาที่บ่งบอกความไม่สบอารมณ์จากลานเซลอตทำให้เฉินอันหลานต้องรีบอธิบายต่อ 

“ผมหมายถึงเซียร์น่ะ เขาคือคนที่ผมได้บังเอิญทำความรู้จักหลังจากขึ้นเรือมา เขาเป็นโอเมก้าที่ค่อนข้างเจนจัดและลีลาบนเตียงก็เด็ดไม่เบา น่าเสียดายที่ต้องมาด่วนจากไปเสียก่อน ไม่อย่างนั้นคุณคงได้ลิ้มลองเขาสักครั้ง” 

“ใจกว้างดีนะ” 

“ผิดแล้ว นี่เรียกว่าการแชร์ต่างหาก”  

“งั้นเหรอ” 

เฉินอันหลานยิ้มน้อย ๆ เขาจงใจหยั่งเชิงผู้ชายตรงหน้าโดยการแกล้งขยับใบหน้าเข้าไปใกล้หูของอีกฝ่าย และเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า 

“ผมชอบมันนะ แค่สนุกไปวัน ๆ ไม่ต้องผูกมัดกับใคร ก็นะ ถ้าจะแต่งภรรยาสักคนผมก็คงเลือกคนที่บริสุทธิ์ผุดผ่องและซื่อตรงสักหน่อย...แบบคู่หมั้นของคุณเป็นไง ?”  

ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างหู ร่างกายของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือ แต่นั่นก็เป็นความใกล้ชิดที่เฉินอันหลานไม่ทันได้สังเกต ซึ่งก็ทำให้เขาไม่มีวันรู้เลยว่าในวินาทีที่ตนขยับเข้าไปใกล้คนตรงหน้า ดวงตาของลานเซลอตปรากฏประกายวาววับแปลกประหลาดวูบผ่านนัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว 

เฉินอันหลานถอยกลับมาจ้องมองดวงตาที่ยากคาดเดานั้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มีเพียงความเงียบปรากฏขึ้น  

เนิ่นนานจนเขารู้สึกประหม่า... 

“นายบอกว่าเมื่อคืนนายทำอะไรอยู่นะ” 

“นอน” 

“คนเดียว ?” 

“ใช่” 

ลานเซลอตไม่พูดอะไรอีก เขาทำเพียงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเฉินอันหลานเงียบ ๆ  

เฉินอันหลานที่ถูกลานเซลอตจ้องมองอยู่แบบนั้นเริ่มรู้สึกอยากจะเบือนหน้าหลบ แต่แล้วจู่ ๆ เหตุการณ์ไม่น่าจดจำที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็ฉายวาบขึ้นในหัว เส้นประสาททุกเส้นเป็นสักขีพยาน ทุกรูขุมขนราวกับร้องเตือนว่าคืนที่ผ่านมานั้นเขามัวเมาในโลกีย์กามมากแค่ไหน ความปรารถนาที่จะพัวพันคลอเคลียอยู่บนเรือนร่างของลานเซลอตมีมหาศาลเพียงใด จวบจนฉากสุดท้ายที่ร่างกายถูกกระทำจนสลบไสลไม่ได้สติ.... 

ในขณะที่นึกถึงเรื่องราวอันแสนวาบหวาม เฉินอันหลานก็รับรู้ได้ว่าร่างกายของตัวเองเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง ดูเหมือนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้น โอเมก้าหนุ่มในคราบอัลฟ่ามีลางสังหรณ์ว่าเขาจะไม่สามารถควบคุมตัวเองจากความปรารถนาได้ 

อันที่จริง ยาระงับฮีทภายในร่างกายของเฉินอันหลานยังไม่หมดฤทธิ์ แต่เพราะลานเซลอตเป็นอัลฟ่าชั้นสูง สัญชาตญาณอันแข็งแกร่งที่เขามีสามารถดึงดูดโอเมก้าได้อย่างรุนแรง คนคนนี้ไม่จำเป็นต้องทำอะไร แค่ยืนอยู่เฉย ๆ โอเมก้ามากมายก็พร้อมพลีกายให้ถึงที่ แทบไม่มีโอเมก้าคนไหนในโลกที่ต้านทานฟีโรโมนจากร่างของอัลฟ่าชั้นสูงได้   

เดิมทีเฉินอันหลานมักจะคิดว่าตัวเองสามารถเอาตัวรอดจากทุกหายนะได้ แต่กลับนึกไม่ถึงว่าความอดทนอดกลั้นและจิตใจอันแข็งแกร่งที่เฝ้าฝึกฝนมาตลอดหลายต่อหลายปีจะพังทลายลงในชั่วข้ามคืน..... 

....เมื่อได้ลิ้มรสชาติของอัลฟ่าขั้นสูง ความรู้สึกนั้นไม่มีสิ่งใดสามารถเทียบเทียมได้..... 

....เหมือนกับแมวขโมย ที่ได้ลิ้มลองปลาย่างชั้นเลิศ..... 

“กลิ่นอายของนายช่างพิเศษจริง ๆ” เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเฉินอันหลาน ลานเซลอตก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม 

คำพูดนั้นทำให้เฉินอันหลานรู้สึกประหม่าในทันที ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นเพราะยาระงับฮีทในร่างกายเขากำลังจะหมดฤทธิ์อีกครั้งจึงทำให้คนตรงหน้าสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น  

ทว่าเมื่อคิดดูให้ดี เรื่องนี้กลับเป็นไปไม่ได้ เขาเพิ่งจะฉีดยาระงับฮีทไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา และถ้าหากยากำลังจะหมดฤทธิ์จริง ๆ ก็ไม่มีทางที่ตัวเขาเองจะไม่รับรู้ตัวล่วงหน้า เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ เฉินอันหลานก็สงบใจลงได้ ตำรวจสายลับหนุ่มจ้องมองดวงตาของลานเซลอตกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตาทั้งสองเฉียบคมขึ้นอีกครั้งขณะพูด 

“เป็นเกียรติเหลือเกินที่ได้รับคำชื่นชมจากบุคคลชั้นสูงอย่างคุณ” 

ดวงตาสีดำทมิฬของลานเซลอตหรี่ลงเล็กน้อย ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าของเฉินอันหลานมากขึ้น  

“เมื่อคืนมีโอเมก้าคนหนึ่งท้าทายฉัน” 

จิตใจของเฉินอันหลานสั่นสะท้านขึ้นทันที ทว่าทั้งร่างกายและใบหน้ากลับไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหวั่นให้เห็น นายตำรวจหนุ่มหลับตาลงเพื่อควบคุมตัวเอง 

“กลิ่นอายของเขาพิเศษมาก” ลานเซลอตพูดต่อพลางสูดดมกลิ่นที่แพร่กระจายออกมาจากร่างของคนตรงหน้า ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ใบหูของเฉินอันหลานแทบแนบชิด  

ฉับพลันดวงตาสีทมิฬก็เบิกกว้าง ! บุรุษตระกูลเอสเตผู้ยิ่งใหญ่จับจ้องเฉินอันหลานด้วยสีหน้าใคร่รู้ก่อนจะเอ่ยคำเสียงพร่า “นายเหมือนกับเขามาก” 

ในใจของเฉินอันหลานเคร่งเครียดขึ้นมาทันที 

“ทำไมไม่พูดอะไรเลยละ ?” 

“ถ้าจมูกคุณไม่ได้มีปัญหา คุณก็น่าจะรู้ว่าผมเป็นอัลฟ่า” 

นัยน์ตาของลานเซลอตไหววูบ  

“นายกำลังสบประมาทฉันและตระกูลของฉันอยู่นะ” 

หลังประโยคนั้นจบลง ผู้นำตระกูลเอสเตก็เอาแต่จ้องมองเฉินอันหลานโดยไม่เอ่ยอะไรอีก 

. 

. 

. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว