email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 25 เข้าไปในห้องอาบน้ำ

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 เข้าไปในห้องอาบน้ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2564 09:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 เข้าไปในห้องอาบน้ำ
แบบอักษร

ออกจากกาสิโนมาได้สักพักเฉินอันหลานก็เริ่มรู้สึกตัวว่ามีคนสะกดรอยตามเขามา เฉินอันหลานเดินต่อไปได้ไม่กี่ก้าวก็ทำทีเป็นหยิบแก้วไวน์จากถาดของบริกรที่เดินผ่านมา เขาใช้จังหวะที่เบี่ยงตัวเพื่อหยิบแก้วในการมองสำรวจไปทางด้านหลัง แต่น่าเสียดายที่คนคนนั้นหายไปแล้ว 

หน้าปัดนาฬิกาดิจิตอลที่กะพริบขึ้นมาในตอนนั้นขัดจังหวะความคิดของเฉินอันหลานพอดี 

เขาล้วงมือเข้าไปหยิบหูฟังออกจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจรอบ ๆ บริเวณนั้นแล้วกดรับสาย เฉินอันหลานหมุนตัวกลับและออกเดินต่อ 

(ปลาที่ฉันตกได้หงายท้องแล้วนะ) เสียงเจียงหยางดังออกมาจากปลายสาย 

เฉินอันหลานได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วทันที 

“เรื่องเกิดขึ้นเมื่อไหร่?” 

        (เมื่อกี้นี่เอง) 

        “ผมเข้าใจแล้ว” 

        (ยังจะตกปลาอีกไหม?) 

        “ดูสถานการณ์ก่อนครับ” 

        จบประโยคนั้นเฉินอันหลานก็กดตัดสายแล้วเลี้ยวไปยังสระว่ายน้ำที่อยู่ด้านข้าง เขาเดินซอกแซกผ่านกลุ่มคนมากมายที่อยู่บริเวณนั้นมุ่งตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เฉินอันหลานเดินมาหยุดหน้าตู้ล็อกเกอร์เก็บของจากนั้นจึงรีบเปิดประตูและเข้าไปหลบอยู่ข้างใน เฝ้ารอไม่นานคนที่สะกดรอยตามเขามาตลอดทางก็ปรากฏตัว เฉินอันหลานใช้จังหวะนั้นพุ่งตัวไปคว้าคอเสื้อเขาไว้ อีกฝ่ายเองเมื่อเห็นเฉินอันหลานพุ่งตัวมาคว้าคอเสื้อเขาไว้กลับไม่ได้หลบหลีก ทำเพียงยืนนิ่งอยู่กับที่แล้วใช้มือแกร่งบีบข้อมือของเฉินอันหลานไว้แน่น เฉินอันหลานรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกบีบด้วยคีมเหล็ก ความเจ็บปวดที่ข้อแขนทำให้มือของเขาอ่อนแรงลงและจำเป็นต้องปล่อยคอเสื้อของอีกฝ่ายในที่สุด เมื่อมือไม่อาจทำอะไรได้เฉินอันหลานจึงเงยหน้าขึ้นเพื่อมองหน้าคนที่สะกดรอยตามเขาให้ชัด ๆ 

        วินาทีนั้นดวงตาของเฉินอันหลานก็ปะทะเข้ากับนัยน์ตาคู่คมสีดำสนิทที่เขาคุ้นเคยเข้าอย่างจัง สายตาคมกริบคู่นั้นของผู้ชายคนนั้นกำลังจ้องเขม็งมาที่เขา 

        “มีทักษะไม่เลว” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบทว่าทรงพลังกล่าวกับเฉินอันหลาน 

        “แต่ยังห่างไกลจากผู้นำตระกูลเอสเตมากสินะครับ” เฉินอันหลานหัวเราะเสียงเย็นแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาที่แสนเย็นชาคู่นั้น 

        ความเยือกเย็นที่สะท้อนออกมาผ่านดวงตาคู่คมจนทำให้คนมองต้องหนาวเหน็บนั้น ดูเหมือนมันจะใช้ไม่ค่อยได้ผลกับเฉินอันหลานเท่าไรนัก  

        “นายเกี่ยวข้องอะไรกับไบรอัน?” ลานเซลอตกล่าวกับคนที่กำลังเล่นจ้องตากับเขาอยู่ในตอนนี้ 

“ไบรอันไหน? เขาเป็นใครกัน ผมไม่ค่อยเข้าใจที่คุณพูดสักเท่าไร” 

“ฟาวิโน” 

“คุณหมายถึงหน่วยรักษาความปลอดภัยคนนั้นน่ะเหรอ?” 

“ใช่” 

ตอนที่เขาตัดสินใจเปิดโปงฟาวิโน เฉินอันหลานก็รู้ตัวอยู่แล้วว่าจะต้องถูกสงสัยแน่นอน เขาคิดไม่ถึงว่าลานเซลอตจะรู้ทันเขาเร็วขนาดนี้ เร็วจนสามารถไล่ตามเขาและมายืนอยู่ตรงหน้าในตอนนี้  

        แต่ถึงจะถูกสงสัยแล้วยังไงล่ะ? 

        “ผมไม่สนใจหรอกว่าเขาเป็นใคร ผมรู้แค่คนที่ผมชอบตายเพราะเขา การเปิดโปงเขาถือเป็นการแก้แค้นแทนคนของผม มันก็เท่านั้น”เฉินอันหลานยังคงพูดอย่างใจเย็น 

        “คนที่ชอบงั้นเหรอ?” 

        “เซียร์ไง คนของตระกูลล็อก คุณก็น่าจะได้เจอเขาในงานเลี้ยงเมื่อคืนแล้วนี่” 

        “ฉันไม่รู้จัก” 

        “...” 

        เฉินอันหลานหมดคำจะพูดในทันที เขาไม่รู้ว่าลานเซลอตความจำไม่ดีหรือแค่ไม่สนใจเซียร์กันแน่ เมื่อคืนเซียร์ยังทำเหมือนจะให้ท่าเขาอยู่เลย คุณชายคนนั้นจงใจยั่วยวนลานเซลอตอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้น คนในงานที่มีจุดประสงค์เดียวกันต่างก็รู้ดี แม้แต่เว่ยเชียนเฉินที่ยืนประกบลานเซลอตอยู่ในงานก็ดูออก แน่ล่ะ ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายคงไม่ส่งสายตาหยามเหยียดขนาดนั้นมาให้เขาหรอก  

        แต่ลานเซลอตดันบอกว่าไม่รู้จักเนี่ยนะ? 

        เฉินอันหลานคิดว่าถ้าเซียร์ยังมีชีวิตอยู่แล้วมาได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากของคนที่ตัวเองสนใจ โอเมก้าแสนยั่วยวนคนนั้นคงจะต้องร้องไห้ออกมาจนน้ำตาแทบเป็นสายเลือดแน่นอน 

        “ได้ยินมาว่าคุณหนูตระกูลเวลฟ์จะขึ้นเรือมาพรุ่งนี้เช้า” เสียงของคนมาใหม่ดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาของคนทั้งคู่ 

        “คุณหนูตระกูลเวลฟ์?” เสียงจากคู่สนทนาของคนคนนั้นตอบกลับมา 

        “พี่สาวของลูเทอร์ที่ตายไปก่อนหน้านั้นไง” 

        “ได้ยินมาว่าเธอสวยมากเลยนะ” 

        “ต้องสวยสิ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้รับเลือกให้เป็นว่าที่นายหญิงของตระกูลเอสเตหรอก” 

        “คู่หมั้นของโอดินเหรอ?” 

        “...” 

        ชายคนที่เดินเข้ามาในห้องก่อนเมื่อสังเกตเห็นลานเซลอตก็หยุดชะงักด้วยความตกใจราวกับเห็นผี เขารีบหันไปยักคิ้วหลิ่วตาบอกใบ้ให้คนที่เดินตามเข้ามาหยุดพูด แต่ไม่เป็นผล อีกฝ่ายังคงพูดจ้อไม่หยุดปาก มิหนำซ้ำยังมีหน้ามาเอ่ยคำพูดล้อเลียนหาว่าเขาชอบคุณหนูตระกูลเวลฟ์ หัวจะขาดแล้วยังไม่รู้ตัวอีก เปล่าประโยชน์ที่จะขยิบตาส่งซิกต่อไป เขาตัดสินใจคว้าแขนลากไอ้คนปากมากเข้ามาในห้อง ก่อนจะบังคับให้โค้งหัวขอขมาโอดินที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยกัน 

        “เฮ้! นี่นายจะ...” 

        คนที่โดนเพื่อนกดหัวโดยไม่ทันตั้งตัวก็รีบเงยหน้าขึ้นและทำท่าจะหันไปโวยวายกับอีกฝ่ายจำเป็นต้องหุบปากฉับในทันทีเมื่อเห็นโอดินยืนอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย เขาทำท่าทางลนลานและรีบกลับไปโค้งตัวขอขมาอีกครั้ง 

        “ออกไป” 

        “คะ...ครับ เราจะออกไปเดี๋ยวนี้” 

        “ขอให้สนุกครับ นายน้อยโอดิน” 

        ทั้งสองคนกล่าวอวยพรเสร็จก็แทบคลานเข่าออกไปจากห้อง 

        หลังจากสองคนนั้นออกไป ลานเซลอตก็ดึงข้อมือเฉินอันหลานให้เข้ามาในห้องอาบน้ำที่อยู่ข้าง ๆ คนด้านในพอเห็นว่าเป็นลานเซลอตที่เดินเข้ามาก็รีบกุลีกุจออาบน้ำแต่งตัวอย่างลวก ๆ แล้วทยอยกันออกจากห้องนั้นไปจนหมด  

        เมื่อเหลือกันอยู่สองคนแล้ว ลานเซลอตก็จัดการล็อกประตูห้องน้ำจากด้านในแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเฉินอันหลานอีกครั้ง 

        ...................... 

        ที่ด้านนอกห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ชายสองคนที่พึ่งโดนไล่ออกมายังคงไม่หยุดนินทาคนด้านใน 

        “นายว่าผู้ชายที่อยู่กับโอดินเมื่อกี้หน้าคุ้น ๆ มั้ย?”  

        “นั่นน่ะ คุณชายตระกูลเฉิน” 

        “อ๋อ ฉันจำได้แล้ว แต่เขากับโอดิน สองคน เอ่อ...” 

        “นายจะบ้าเหรอ อัลฟ่าสองคนจะทำอะไรกันได้?” 

        “ก็ใช่ แต่ถ้าพวกเขาจะมีเรื่องกันก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปในห้องอาบน้ำมั้ยล่ะ” 

        “...” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว