email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 24 จับตัวได้

ชื่อตอน : ตอนที่ 24 จับตัวได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2564 09:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24 จับตัวได้
แบบอักษร

เมื่อเห็นบริกรที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องกำลังมุ่งตรงมาที่โต๊ะของพวกเขา เฉินอันหลานก็แสร้งปัดไพ่ในมือตัวเองให้ร่วงลงบนพื้นคล้ายไม่ทันระวัง เขาโน้มตัวลงไปเก็บไพ่ขึ้นมาเป็นจังหวะเดียวกันกับที่บริกรคนนั้นเดินผ่านหน้าเขาไปหาลานเซลอตพอดี และในตอนนั้นเอง เฉินอันหลานก็สังเกตเห็นวัตถุโลหะสีเงินน่าสงสัยชิ้นหนึ่งติดอยู่ใต้ถาดที่ถูกถือมาด้วย เขายืดตัวขึ้นและแสร้งทำเป็นไม่เห็นมัน จากนั้นจึงเอ่ยเรียกบริกรให้เข้ามาหา 

“ผมกำลังคอแห้งอยู่พอดี ขอไวน์แดงสักแก้วได้มั้ยครับ?” 

เกมก่อนหน้านั้นที่เกิดขึ้นดูเหมือนจะเป็นแค่การลองเชิงเท่านั้น เพราะตอนนี้เฉินอันหลานกำลังแข่งขันกับลานเซลอตอย่างจริงจัง พฤติกรรมที่หลากหลายของเฉินอันหลานสร้างความสับสนงุนงงให้กับคนทั้งโต๊ะเป็นอย่างมาก เขาทำเป็นทีเล่นทีจริง1คล้ายกับกำลังจงใจยั่วโมโหลานเซลอตอยู่อย่างไรอย่างนั้น  

ยั่วโมโห...คนที่อยู่บนจุดสูงสุดของพวกอัลฟ่าเนี่ยนะ? 

บริกรที่ถูกเฉินอันหลานเรียกไว้มองไปทางลานเซลอตทีหนึ่ง และหันไปมองเฉินอันหลานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอีกทีหนึ่งด้วยความลำบากใจ เวลานี้เขาจึงกำลังตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก2อย่างเลี่ยงไม่ได้ 

“คุณชายเฉินอยากดื่มไวน์สินะครับ เดี๋ยวผมบริการให้คุณเอง” เว่ยเชียนเฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังลานเซลอตกล่าวขึ้น เดิมทีเขาก็ไม่ชอบขี้หน้าเฉินอันหลานอยู่แล้ว จึงอยากจะใช้โอกาสนี้สั่งสอนอีกฝ่ายเสียหน่อย  

        เว่ยเชียนเฉินเตรียมจะยื่นมือออกไปรับถาดเครื่องดื่มมาจากบริกรและเดินไปหาเฉินอันหลาน แต่กลับถูกอีกฝ่ายเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน 

        “ไม่จำเป็นต้องรบกวนคนของโอดินหรอกครับ แค่ให้บริกรมาเสิร์ฟให้ผมก็พอ” เฉินอันหลานไม่คิดจะไว้หน้าเว่ยเชียนเฉินเลยแม้แต่นิดเดียว เขาเอ่ยปากปฏิเสธความหวังดีนั้นอย่างไร้เยื่อใย 

เว่ยเชียนเฉินจ้องมองไปทางเฉินอันหลานด้วยแววตาวาวโรจน์  

เฉินอันหลานไม่ได้สนใจแววตาโกรธเคืองของเว่ยเชียนเฉินและสายตาตื่นตะลึงของเหล่าคุณชายเลยสักนิด เขาปรายตามองไปทางบริกรคนนั้นแล้วเอ่ยเรียกเขาอีกรอบ 

“คุณจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม เสิร์ฟไวน์ให้ผมได้แล้วครับ” 

บริกรไม่อาจปฏิเสธเฉินอันหลานได้ เขาโค้งตัวให้เว่ยเชียนเฉินเล็กน้อย จากนั้นจึงหยิบไวน์แดงในถาดออกมาเสิร์ฟให้กับเฉินอันหลาน เว่ยเชียนเฉินรู้สึกโมโหจนอยากจะสั่งสอนเฉินอันหลานสักหมัดสองหมัดแต่ติดที่นายน้อยยกมือห้ามเขาไว้เสียก่อน 

        บรรยากาศรอบโต๊ะพนันได้พลันแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนยิ่งขึ้น 

        ทางฝั่งเฉินอันหลาน เขาอาศัยจังหวะช่วงที่บริกรกำลังวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะตรงหน้า แอบหยิบวัตถุสีเงินออกมาจากถาดเครื่องดื่มอย่างรวดเร็ว พอได้ของที่ต้องการแล้ว เฉินอันหลานก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีโดยไม่แตะต้องไวน์แก้วนั้นแม้แต่น้อย 

“นายน้อยครับ เขา...” 

“นายรออยู่ที่นี่แหละ” 

ลานเซลอตยกมือขวางเว่ยเชียนเฉินไว้ก่อนที่ตัวเขาเองจะลุกขึ้นจัดสูทของตนให้เข้าที่และรีบเดินตามเฉินอันหลานออกไป  

เมื่อออกจากห้อง VIP มาได้ไม่กี่เมตร เฉินอันหลานก็เดินเลี้ยวตรงหัวมุมทางเดิน ที่ตรงนั้นเขาพบกับฟาวิโนที่กำลังยืนสูบหรี่อยู่ คนทั้งคู่สบตากันไม่กี่วิ จากนั้นก็เป็นเฉินอันหลานที่เมินสายตาตกตะลึงของฟาวิโนแล้วกระชากคอเสื้อของเขาให้เปิดออกก่อนจะหย่อนวัตถุสีเงินที่พึ่งได้มาเข้าไปในเสื้อของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ฟาวิโนดึงสติของตัวเองกลับมาและพยายามหาทางจัดการกับเฉินอันหลาน เขาดึงชายหนุ่มออกจากมุมทางเดินและกำหมัดแน่นเตรียมส่งมันออกไป 

เฉินอันหลานกำลังจะหมุนตัวเพื่อหันกลับไปแต่สายตาของเขากลับปะทะเข้ากับนัยน์ตาสีดำลึกซึ้งยากคาดเดาของลานเซลอตเข้าเสียก่อน พริบตานั้นหัวใจของเขาพลันหยุดเต้นไปชั่วขณะ 

ฟาวิโนคาดไม่ถึงว่าจะได้พบกับลานเซลอตในสถานการณ์แบบนี้ เขารีบคลายมือออกแล้วหันมาทำสายตาน่าสงสาร ร้องขอความเห็นใจจากลานเซลอต อัลฟ่าหนุ่มไม่ได้ให้ความสนใจกับท่าทีน่าสงสารของฟาวิโนเลยสักนิด เขามองไปทางเฉินอันหลานด้วยความสงสัยก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ 

“เขาล่วงเกินนายเหรอ?” 

“เขาเริ่มก่อน ผมยังไม่ได้ล่วงเกินเขาเลยนะครับ” ฟาวิโนรีบแย้งออกมา 

ลานเซลอตไม่สนใจฟาวิโน เขาเอาแต่จ้องเขม็งไปทางเฉินอันหลานแล้วกล่าวขึ้นอีกครั้ง 

“ให้เขาพูด” 

เฉินอันหลานมองไปทางลานเซลอตก่อนจะยอมเอ่ยปากในที่สุด เขาแสร้งปลายหางตาไปทางฟาวิโนด้วยท่าทีไม่พอใจก่อนจะพูดขึ้น 

“เขาไม่ได้ล่วงเกินผม แต่ผมจะสั่งสอนเขาเพราะเขาล่อลวงคนของผม” 

นัยน์ตาสีดำขลับฉายแววประหลาดใจออกมา ลานเซลอตไม่ได้พูดอะไรแต่หันไปมองฟาวิโนที่แสดงสีหน้าตกใจออกมา 

“คุณชายครับ คุณเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า ผมจะไปล่อลวงคนของคุณได้ยังไงกัน?”  

        “เมื่อคืนนี้ ที่งานเลี้ยงนายจ้องมองคนของฉัน?” 

        “เมื่อคืนผมเข้าเวร ไม่ได้เหยียบเข้าไปในงานเลี้ยงเลยนะครับ” 

        “แต่เขาบอกชัดเจนว่าเจอนายในห้องน้ำ ถึงคนของฉันจะซุกซนไปบ้างแต่เขาก็เลือกนะ และที่สำคัญเขาไม่เคยโกหกฉัน” 

        “นั่นมันจอร์จ...” 

เมื่อหลุดพูดชื่อนี้ออกมา ฟาวิโนก็รู้ตัวว่าถูกจับได้เสียแล้ว เขาหัวเราะเสียงต่ำ ๆ ให้กับเฉินอันหลานและลานเซลอตก่อนจะชักปืนออกมา 

ลานเซลอตตอบสนองต่อการกระทำนั้นอย่างรวดเร็ว เขาฟาดสันมือลงไปที่แขนของฟาวิโนอย่างรุนแรง 

ฟาวิโนรู้สึกเจ็บจนไม่อาจถือปืนเอาไว้ได้อีก มือข้างที่ถือปืนอยู่เมื่อครู่ตกลงอยู่ข้างตัว  

        และในขณะนั้นเว่ยเชียนเฉินก็ตามมาได้ทันเวลาพอดี เขากระชากหัวของฟาวิโนออกมาและกระแทกหน้าของเขาเข้ากับผนังห้องและกดมือทั้งสองข้างไว้ไม่ให้สามารถขยับเขยื้อนได้อีก 

        เมื่อเห็นฟาวิโนถูกจับแล้ว เฉินอันหลานก็แอบโยนรีโมทควบคุมระเบิดที่ฉกออกมาจากตัวของฟาวิโนได้โยนทิ้งลงถังขยะไป จากนั้นจึงคิดจะอาศัยจังหวะช่วงชุลมุนรีบออกจากที่เกิดเหตุ 

        “ไอ้ไก่อ่อน นายจะไม่สอบสวนเขาหน่อยเหรอ?” 

        “น้ำเสียงที่แสนเกลียดดังไล่หลังมาทำเฉินอันหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าชายหนุ่มยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ได้สนใจเว่ยเชียนเฉิน” 

“ดูเหมือนนายจะชอบโสเภณีที่นั่งกับนายเมื่อคืนมากเลยสินะ น่าเสียดายที่อายุสั้นไปหน่อย” 

“...” 

ครั้งนี้ได้ผล เฉินอันหลานหยุดชะงักและหันมามองเว่ยเชียนเฉินด้วยสายตาที่แสนเย็นชา 

เว่ยเชียนเฉินเห็นปฏิกิริยาตอบสนองของเฉินอันหลานก็ยิ้มด้วยความพอใจ 

        “หยุดเดินแล้วเหรอ?” 

        “คนของตระกูลเอสเตตอบแทนบุญคุณคนด้วยถ้อยคำแบบนี้หรือนี่?” 

        “นายหมายความว่ายังไง?” 

        “ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน นายน้อยของนายคงจะตายไปนานแล้ว เขาไม่มีทางได้มายืนอยู่ตรงนี้หรอก?” 

        “นาย!” 

        เฉินอันหลานพูดจบก็มองทางลานเซลอตก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ติดจะเย็นชา  

        “คุณน่าจะรู้แก่ใจดีนะว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่เดินตามผมออกมาอย่างนี้ ผมก็ไม่ได้อยากจะหาเหาใส่หัวตัวเองซักเท่าไหร่ นี่ก็แค่แก้แค้นแทนเซียร์เท่านั้น” 

สายตาแปลกใจที่มีให้เฉินอันหลานค่อย ๆ จางหายไป ลานเซลอตมองไปทางเฉินอันหลานไม่พูดไม่จา ทว่ารอบตัวเขากลับแผ่กลิ่นอายของอัลฟ่าที่ทรงพลังออกมาจนแทบหายใจไม่ออก 

เฉินอันหลานเมื่อเห็นว่าเว่ยเชียนเฉินและลานเซลอตไม่พูดอะไรอีกก็หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมาอีก 

  “นายน้อยครับ...” 

        “เอาตัวไปด้วย” 

        “ครับ นายน้อย” 

        เว่ยเชียนเฉินลากฟาวิโนตรงไปที่ลิฟต์ 

        ลานเซลอตจ้องมองแผ่นหลังของเฉินอันหลานที่เดินจากไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ เขาไม่ได้เดินออกไปขึ้นลิฟต์พร้อมกับเว่ยเชียนเฉิน แต่กลับมุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกับเฉินอันหลานแทน 

 

1ทีเล่นทีจริง (สำ) ก. แสร้งทำเล่น ๆ หรือล้อหลอกเป็นการลองเชิง แต่เมื่อเห็นเขาเผลอตัวหรือไม่ว่าก็เอาจริง, เล่นก็ได้ จริงก็ได้. 

2กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก. อาการที่รู้สึกพะอืดพะอมไม่รู้จะเลือกอย่างไรดี. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว