email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 19 พี่ใหญ่ออกโรง

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 พี่ใหญ่ออกโรง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2564 09:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 พี่ใหญ่ออกโรง
แบบอักษร

ทันทีที่ได้รับสายจากน้องชายของตัวเอง เฉินหยิ่นหลินก็รีบเดินทางมายังเรือวิกตอเรียในช่วงบ่ายวันนั้น คนบนดาดฟ้าเรือมีเรื่องให้ฮือฮากันอีกครั้งเมื่อเห็นคุณชายใหญ่ตระกูลเฉินก้าวขึ้นเรือมาพร้อมกับบอดี้การ์ดกลุ่มใหญ่ เมื่อขึ้นเรือได้เฉินหยิ่นหลินก็ไม่รอช้า เขารีบสาวเท้ายาว ๆ ตามพนักงานต้อนรับบนเรือไปเพื่อให้ถึงห้องพักของน้องชายให้เร็วที่สุด 

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’ 

        “ใคร?” 

        เสียงแหบพร่าผิดปกติที่ดังออกมาจากในห้องทำให้เฉินหยิ่นหลินขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น 

        “ฉันเอง พี่ใหญ่” 

        สิ้นเสียงตอบรับนั้น ประตูที่ถูกปิดสนิทก็เปิดออก เฉินหยิ่นหลินสั่งให้ลูกน้องของตนรออยู่ข้างนอก ส่วนตัวเองก็ก้าวเข้าไปในห้องพร้อมกล่องที่บรรจุยาระงับฮีทไว้ 

“อันหลาน เกิดอะไรขึ้น?” 

        “ยา....” 

        พูดได้เพียงเท่านั้น ขาทั้งสองข้างของเฉินอันหลานก็อ่อนยวบลงกะทันหัน โชคยังดีที่เฉินหยิ่นหลินไหวตัวทันจึงรีบเข้ามาประคองน้องชายไว้ได้ก่อนที่เขาจะล้มลงไปกับพื้น เฉินหยิ่นหลินไม่เอ่ยถามให้มากความอีกต่อไป เขารีบอุ้มร่างอ่อนปวกเปียกของเฉินอันหลานเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว 

เฉินอันหลานรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้เอนกายลงบนเตียงนอนในห้องพักของตนและรับน้ำที่เฉินหยิ่นหลินรินให้มาดื่ม ดวงตาทั้งสองข้างของคนป่วยค่อย ๆ มองไปทางพี่ชายของตัวเอง ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อยคล้ายพยายามจะเอ่ยอะไรบางอย่างแต่ความร้อนผ่าวที่เกิดขึ้นภายในลำคอทำให้เขาไม่อาจเปล่งเสียงพูดออกมาได้แม้เพียงครึ่งคำ 

        “อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย นายพักผ่อนก่อนเถอะ” 

        “ไม่...เป็นไรครับ” 

        เฉินอันหลานฝืนตอบกลับพี่ชายด้วยความยากลำบาก น้ำเสียงที่ถูกเปล่งออกมาจากลำคอที่แสบร้อนนั้นแผ่วเบาและแหบพร่า สร้างความรู้สึกเจ็บปวดใจให้แก่คนฟังยิ่งนัก 

เวลาเพียงสองวันบนเรือสำราญสุดหรูกลับสามารถทำให้น้องชายของเขามีสภาพย่ำแย่ได้ถึงขนาดนี้ เฉินหยิ่นหลินทั้งเจ็บปวดและแค้นใจ สาบานได้เลยว่าเขาจะต้องลากคอไอ้คนที่มันทำกับน้องน้อยของเขาแบบนี้ออกมา แล้วเอามีดแทงซ้ำ ๆ ให้จงได้  

        “อันหลาน บอกพี่มา ใครทำให้นายตกอยู่ในสภาพแบบนี้?” 

        “ยา...ยาระงับหน่อย” 

        “ฉันเอามาให้แล้ว รอเดี๋ยวนะ” 

        ในเมื่อเฉินอันหลานไม่พูด คนเป็นพี่ก็จนใจจะสืบสาวเอาความจริงออกมา สุดท้ายจึงทำได้เพียงปล่อยวางเรื่องนี้ไปก่อน แล้วเปิดกล่องบรรจุยาระงับฮีทออกตามคำขอของน้องชาย ด้านในกล่องมีเข็มฉีดยาขนาดเล็กอยู่ เฉินหยิ่นหลิน 

พับแขนเสื้อน้องขึ้น จากนั้นจึงหยิบเข็มฉีดยาขึ้นมาและฉีดมันให้กับเฉินอันหลาน 

รอยแดงช้ำทั่วท่อนแขนขาวที่ปรากฏแก่สายตานั้น ทำให้ผู้เป็นพี่แทบคลั่ง นัยน์ตาแข็งกร้าวฉายประกายสังหารออกมาวูบหนึ่ง มือที่จับต้นแขนของน้องชายอยู่เผลอออกแรงบีบจนเฉินอันหลานนิ่วหน้าและส่งเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวด เสียงร้องของเฉินอันหลานทำให้เฉินหยิ่นหลินได้สติ เขารีบคลายน้ำหนักมือลงและค่อย ๆ ถอนเข็มฉีดยาออกมา 

ได้เห็นแววตาของพี่ชายแล้วเฉินอันหลานก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เขาทำเพียงเอื้อมมืออีกข้างมาดึงแขนเสื้อลงเพื่อปกปิดร่องรอยบนร่างกายไว้ตามเดิม 

        “ใคร?” 

        “ผมไม่รู้จักเขา” 

        “อันหลาน นายไม่ใช่คนเลอะเลือนนะ” 

        เฉินอันหลานเบือนหน้าไม่กล้าสบตาพี่ชายของตัวเอง 

        ปฏิกิริยาของเฉินอันหลานอยู่ในสายตาของเฉินหยิ่นหลินทั้งหมด เขารู้ว่าเมื่อกี้ตัวเองเผลอแสดงท่าทางน่ากลัวใส่น้องชายออกไป เฉินหยิ่นหลินนึกโทษตัวเองอยู่ในใจ เกิดความเงียบขึ้นระหว่างบทสนทนาของพวกเขาสองพี่น้องอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงเป็นเฉินหยิ่นหลินที่เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน 

        “อันหลาน พี่ใหญ่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น อย่าคิดมากเลยนะ” 

        เฉินอันหลานก้มหน้าลงไม่พูดอะไรต่อ  

        “อันหลาน กลับบ้านกับพี่ใหญ่เถอะ” 

        “.......” 

        “อันหลาน” 

        เฉินอันหลานไม่ตอบกลับ เขาเงียบไปพักหนึ่ง จากนั้นจึงตัดสินใจพูดออกไป 

        “ผมไม่เป็นไรครับ รองานเลี้ยงจบในอีกสองวันข้างหน้าแล้วผมค่อยกลับไป” 

เมื่อรู้ว่าน้องชายตัวเองกำลังดื้อแพ่ง เฉินหยิ่นหลินจึงไม่พยายามโน้มน้าวอีก เขาเลิกผ้าห่มขึ้นและห่มให้น้องชายด้วยความอ่อนโยน จากนั้นจึงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงเหมือนในตอนที่พวกเขายังเป็นเด็ก 

        เมื่อเฉินอันหลานผล็อยหลับไปแล้ว เฉินหยิ่นหลินจึงเดินออกมาจากห้อง ก่อนจะปิดประตูลงเบา ๆ 

        “คุณชายใหญ่ พาตัวมาแล้วครับ” 

        “นายคอยเฝ้าอันหลานอยู่ที่นี่แล้วกัน” 

        “ครับ” 

        เฉินหยิ่นหลินก้าวเข้ามาในห้องรับรองหลังจากสั่งการกับลูกน้องของเขาเรียบร้อย กัปตันเรือมารออยู่ก่อนแล้ว เขานั่งอยู่บนโซฟากลางห้องด้วยท่าทางเคร่งเครียด เมื่อเห็นเฉินหยิ่นหลินก้าวเข้ามาก็ทำตาตื่น รีบกุลีกุจอยืนขึ้นและโค้งตัวลงเพื่อทำความเคารพเขา เฉินหยิ่นหลินโบกมือปฏิเสธและผายมือให้เขานั่งลง 

        แม้จะนั่งลงแล้ว แต่กัปตันยังคงอยู่ในอาการตื่นตระหนก เขานั่งตัวเกร็งและไม่กล้าส่งเสียงอะไรออกมา 

         “อันหลานกลับถึงห้องเมื่อไหร่?” 

        “ไม่ ไม่แน่ใจครับ” 

        “ฉันให้นายส่งคนไปคอยเฝ้าอันหลานไว้ แต่นายกลับไม่รู้แม้กระทั่งว่าน้องฉันกลับห้องเมื่อไหร่งั้นเหรอ” 

        กัปตันเรือตัวสั่นเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองเฉินหยิ่นหลินแล้วก็รีบก้มหน้าลงเหมือนเดิม สุดท้ายจึงรวบรวมความกล้าแล้วพูดออกไปด้วยความระมัดระวัง 

        “ผมเช็กความเคลื่อนไหวของคุณชายเฉินได้จากกล้องวงจรปิดครับ แต่วันก่อนคนของตระกูลเอสเตถอดกล้องวงจรปิดตรงบริเวณทางเดินออกไปหมดเลยครับ คนธรรมดาผ่านเข้าออกบริเวณนั้นไม่ได้ ดังนั้น...” 

เมื่อได้ยินกัปตันเอ่ยถึงคนตระกูลเอสเต แววตาของเฉินหยิ่นหลินก็เคร่งขรึมขึ้นทันตา 

“โอดินอยู่ที่นี่เหรอ?” 

        "ครับ" กัปตันพยักหน้าและกล่าวตอบรับ 

        "ทำไมเขาถึงได้สนใจงานเลี้ยงแบบนี้ได้ล่ะ?" คิ้วของเฉินหยิ่นหลินเริ่มขมวดเป็นปม  

        “เอ่อคือ คุณชายครับ ผมได้ยินมาว่ามีคนหายตัวไปหรือไม่ก็ถูกฆาตกรรมบนเรือลำนี้ นั่นจะใช่...” 

        "ไม่มีทาง” เฉินหยิ่นหลินพูดตัดบทขึ้นมาทันที จากนั้นก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม 

        “คนของตระกูลเอสเตไม่เคยทิ้งเรื่องยุ่งยากอะไรไว้ตามเช็ดทีหลัง ถ้าพวกเขายังอยู่บนเรือลำนี้ ไม่มีทางที่จะฆ่าคนแล้วสร้างปัญหาให้กับตัวเองหรอก” 

        "ให้ผมคอยตามคุ้มกันคุณชายเล็กมั้ยครับ?" ลูกน้องของเฉินหยิ่นหลินยื่นหน้าเข้ามากระซิบที่ข้างหู 

        "ไม่ต้อง อันหลานไม่ชอบให้คนตาม" 

เฉินหยิ่นหลินนิ่งไปสักพักแล้วจึงหันไปออกคำสั่งกับกัปตันที่นั่งเงียบอยู่บนโซฟาตัวข้าง ๆ 

“อีกสองวันที่เหลือคอยจับตาดูอันหลานให้ฉันด้วย ถ้าเกิดเรื่องขึ้นกับเขาอีก คราวนี้ฉันจะโยนนายลงทะเลให้กลายเป็นอาหารปลาจริง ๆ ” 

“ได้ครับ” 

ก้มตัวก้มหัวลงพร้อมกล่าวรับคำสั่ง 

 

เฉินหยิ่นหลินพยักหน้าด้วยความพอใจ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงพาลูกน้องออกจากเรือลำใหญ่ไป 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว