email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 10 สอบปลายภาค

ชื่อตอน : บทที่ 10 สอบปลายภาค

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2564 18:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 สอบปลายภาค
แบบอักษร

บทที่ 10

 

สอบปลายภาค

 

...."หึ ....ว่าอย่างไร จะยอมทำตามที่ข้าพูดหรือไม่"

 

เลี่ยงหรูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมเพราะผลของการแข่งขันได้ออกมาแล้ว ก็บอกแล้วไงว่าเขาน่ะ เซียนกระดานหมากรุก ถ้าหาก แพ้ก็เสียชื่อเสียงแย่ 'เจ้าปลาไหลเผือก'ไม่เอ่ยอะไรออกมาหลังจากที่แพ้ ทำเพียงหน้ายิ้มๆไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา เห็นแล้วอยากซัดหน้าซะตั้งจริงๆ

 

"อะไรกัน ข้าเคยเอ่ยออกไปเช่นนั้นด้วยหรือ"

 

อีกฝ่ายทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ราวกับว่าไม่เคยเอ่ยสิ่งใดออกมา เลี่ยงหรูกอดอกมองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ ยิ่งเห็นยิ่งหงุดหงิด เจ้าบ้านี่มันมีความเป็นคนอยู่ไหม ทำไมถึงได้หน้าด้านขนาดนี้ 

 

"เหอะ! เจ้าคนหน้าหนา ข้าละหมดคำจะพูดกับเจ้าจริงๆ ถ้าแพ้แล้วก็ควรจ่ายเงิน หรือไม่ก็จ่ายค่าชดเชยมาด้วยสิ"

 

"เจ้าต้องการแค่เงินหรอกหรือ?"

 

"ถ้าไม่มากพอข้าก็ไม่ต้องการหรอก"

 

เลี่ยงหรูว่าอย่างยิ้มๆ เพราะถ้าอีกฝ่ายจะมาแบบนี้เราก็คงต้องเล่นกลับสักหน่อย ไม่รู้จะใช้มุกนี้ได้ผลไหม เพราะปกติแล้วจะเอาปืนจ่อหัวถ้าไม่ยอมทำตามที่พูดเอาไว้ โดยมีเครื่องบันทึกเสียงเป็นหลักฐาน แต่ในยุคนี้ไม่มีของแบบนั้นเลยต้องหาอย่างอื่นมาเล่นแทน

 

"ถ้าข้าให้ 2 หยก เจ้าจะมาที่จวนข้าไหม"

 

"แน่สิ?"

 

"หึ....งั้นข้าไม่ให้ดีกว่า เดี๋ยวเจ้าโป้ปดข้าขึ้นมาจะทำเช่นไร"

 

"นั้นมันก็แล้วแต่เจ้าสิ ข้าก็แค่คนที่พูดไปเรื่อยเท่านั้น ตอนนี้เองก็ไม่มีเวลามาเล่นด้วยหรอกนะ"

 

เขาพูดออกไปแบบนั้นก่อนจะทำท่าลุกขึ้นแล้วไปฉุดตัวฮุ่ยหลิ่งให้ยืนขึ้นตามตนไป ที่ทำแบบนี้เพราะไม่อยากเสียเวลาที่จะอยู่ที่นี่ต่อ แล้วก็ไม่อยากเจอเจ้าเด็กกวนประสาทนี้ด้วย ยิ่งได้ยินที่อีกฝ่ายพูดเขายิ่งรู้สึกหงุดหงิด

 

"เลี่ยงหรู...เดี๋ยวๆ นั้นเจ้าจะไปไหน"

 

"ไปหาอาจารย์หานน่ะสิ"

 

"ให้ข้าทำใจก่อนไม่ได้หรืออย่างไร!"

 

ฮุ่ยหลิ่งพูดออกมาจากข้างหลังเพราะการที่ตนจะต้องไปเรียนกับอาจารย์หานมันเป็นเรื่องที่เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน แม่ตนจะไม่อยากไปแต่การจะปล่อยให้เพื่อนรักไปอยู่ในจุดที่อันตรายคนเดียวคงทำเช่นนั้นไม่ได้ ตลอดหลายวันนี้ตนเองก็เริ่มจะชินกับนิสัยของเลี่ยงหรูขึ้นมาบ้างแล้ว แม้จะได้แพ้ทุกวันแต่ก็ไม่เคยบ่นหรือร้องไห้โวยวายให้เห็นอีกเลย ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาบ้าง

 

เลี่ยงหรูเดินไปทางห้องพักครูเพราะนี้ยังไม่ถึงคาบของอาจารย์หาน การเรียนของห้องเลี่ยงจินยังอยู่กับอาจารย์อีกคน และที่เขาเดินมาทางห้องพักของอาจารย์หานเพราะมีคนน่ารำคาญเดิน ตามมา

 

"ท่านอาจารย์ข้ามาแล้ว"

 

"หืม? พาเพื่อนใหม่มารึ"

 

"ไม่ใช่....เจ้านั้นมาเอง"

 

เลี่ยงหรูที่มาถึงก็เอ่ยคำทักทายทันทีก่อนจะเอ่ยทั้งที่ยังไม่หันไปมองคนที่มาใหม่ที่ตามมาด้านหลัง เขารู้อยู่แล้วว่าใครตามมา แต่ไม่อยากหันไปมองเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายน่ารำคาญมากเกินกว่าจะคุยกันรู้เรื่อง

 

"คารวะ อาจารย์หาน พอดีศิษย์อยากมาเรียนพร้อมกับเลี่ยงหรูที่เป็นคู่หมายในวันข้างหน้า ขอโปรดเมตตาข้าน้อยด้วย"

 

"คู่หมายเองหรอกหรือ"

 

"ไม่ใช่!! นี่ท่านเห็นข้านิยมชมชอบบุรุษหรอก หรือ"

 

"นี้เลี่ยงหรู....เจ้าเป็นเกอนะ"

 

"ต่อให้เป็นหรือไม่เป็นข้าก็ไม่มีทางชอบเจ้านี้เด็ดขาด"

 

เลี่ยงหรูกอดอกพร้อมกับทำท่าทางหงุดหงิดแต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ไม่ได้เอ่ยวาจาอะไรออกมา เพียงแต่พยักหน้าทำท่าเข้าใจแต่เหมือนไม่เชื่อ นี้เขาไม่ได้แสดงออกไปอย่างชัดเจนแล้วหรอกหรือ

 

"ว่าแต่วันนี้ท่านจะให้พวกเราไปที่ไหนหรือ"

 

"วันนี้จะให้พวกเจ้าลองไปจับโจรในป่า เป็นการสอบปลายภาค"

 

"ห๊า? ข้าเพิ่งฝึกกับอาจารย์แค่เดือนเดียวเอง จะให้ไปจับโจรเลยหรือ"

 

"ข้าว่าเจ้าน่าจะมีประสบการณ์มากกว่าใคร ในชั้นเรียนเสียอีก การฝึกเจ้าก็พัฒนามากกว่าคนอื่น ข้าว่าเจ้าน่าจะเป็นคนเดียวที่สอบผ่าน"

 

เลี่ยงหรูทอดมองไปที่อาจารย์หานด้วยสายตาที่ว่างเปล่า การที่จะให้มาเฟียข้ามภพไปจับโจรนี้มันก็ยังไงๆอยู่  แบบนี้ตอนเย็นคงต้องไปหาซื้อมีดพกเอาไว้ติดตัวแล้ว เพื่อความปลอดภัย แต่จะให้ตามหาโจรนี้ไม่ยากไปหน่อยเหรอ

 

"แล้วโจรที่ว่านี้..."

 

"เป็นโจรที่แอบขโมยของคนในหมู่บ้านแล้วแอบเอาไปขายที่ต่างเมือง มันปล้นแล้วฆ่าคนที่อยู่ในบ้านหรือคนที่เห็นอย่างเลือดเย็น หากไม่ระวังตัวดีๆ ไม่แน่เจ้าอาจจะโดนฆ่าก็เป็นได้"

 

"ทะ...ท่านอาจารย์~ข้าไม่ไปด้วยได้หรือไม่ ฮือๆ~"ฮุ่ยหลิ่งที่ปกติแล้วเป็นคนขี้กลัว พอได้ฟังเช่นนั้นก็เข้ามาหลับหลังเขาแล้วทำท่าจะร้องไห้ ส่วนเจ้าตัวน่ารำคาญก็ทำท่าขมวดคิ้วเป็นปม แม้จะรู้สึกสนใจเลีายงหรูมากเพียงใดแต่ก็กลัวตายอยู่ไม่น้อย

 

"อย่างนั้นเองหรือ...แล้วจะให้ข้าเตรียมตัวเช่นไรบ้าง"

 

"รอฟังพร้อมกันครั้งเดียวตอนพวกนี้นเรียนเสร็จก็แล้วกัน"

 

"เอาเช่นนั้นก็ได้ขอรับ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..... 2 เค่อต่อมา

 

"อย่างที่อาจารย์บอกไป วันนี้อาจารย์จะให้พวกเจ้าไปจับโจรป่าที่ช่วงชิงชีวิตของคนในหมู่บ้านมาแล้วนับไม่ถ้วน พวกมันปล้นแล้วก็ฆ่าอย่างไร้เมตตา ข้าจะให้มีดพวกเจ้าคนละเล่มเพื่อไว้ป้องกันตัว หากเจ้าจัดการมันไม่ได้ เจ้าจงปิดชีพมันเสีย"

 

"ตะ...แต่ท่านอาจารย์ พวกข้าทำมิได้"

 

หนึ่งในลูกศิษย์ของอาจารย์หานเอ่ยออกมาอย่างหวาดหวั่นเพราะตนนั้นไม่เคยฆ่าคน แม้รู้อยู่แล้วว่าที่เรียนมานี้ก็เพื่อที่จะไปรับใช้ชาติหรือเพื่อปกป้องตนเอง ไม่ช้าก็เร็วที่จะได้ฆ่าคน แต่ตอนนี้พวกตนไม่พร้อม แม้จะรู้ว่าอีก 4 หรือ 3 เดือนข้างหน้าจะต้องไปคัดเลือกผู้แข็งแกร่งเพื่อไปรับใช้ผู้เป็นนายของผู้สูงศักดิ์

 

"ทำไมจึงทำไม่ได้หรือ เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าการที่มันช่วงชิงชีวิตของผู้อื่นมันเป็นเรื่องที่ให้อภัยมิได้ หากมันทำเช่นนั้นกับครอบครัวของเจ้า เจ้าจะรู้สึกเคียดแค้นแทนผู้ที่ตายไปหรือไม่ เจ้าจงคิดให้ดี"

 

อาจารย์หานเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังก่อนที่ทุกคนที่ฟังจะทำหน้าเหมือนกำลังลำบากใจ แม้แต่ละวันจะฝึกหนักปานตาย แต่ก็ยังไม่เคยออกไปทำประโยชน์อย่างอื่นเลย พลังกำลังที่มีย่อมมีมากกว่าคนอื่นๆในสำนักนี้ แต่ก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดีว่าตนจะทำได้หรือไม่ 

 

แม้จะรู้ว่าครั้งนี้เป็นการทดสอบตอนช่วงปลายภาค แล้วจึงเป็นช่วงพักที่กินเวลากว่า 2 อาทิตย์ แล้วจึงกลับมาเรียนต่อ แล้วอีกไม่นานก็จะต้องไปที่เมืองหลวงเพื่อเข้ารีบการพิพากษาคัดเลือกผู้ที่เหมาะสม แต่ก่อนจะไปก็ต้องถูกคัดเลือกจากท่านอาจารย์หลายๆท่าน

 

"คืนนี้ก็จงเตรียมตัวไว้ให้ดี นี่เป็นหน้าตาของคนร้ายและลักษณะของมัน และข้าจะเป็นคนแบ่งพื้นที่การหลบซ่อนตัวให้ อย่าได้ลังเลที่จะทำ" 

 

อาจารย์หานให้ม้วนกระดาษแผ่นไม่เล็กไม่ใหญ่มากมาให้ มันเป็นภาพวาดที่เป็นภาพเหมือน ไม่รู้ว่าคนวาดเป็นใคร แต่ที่แน่ๆกระดาษแผ่นนี้ก็ช่วยได้เยอะเลยทีเดียว ในม้วนบอกรายละเอียดต่างๆไว้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะขาข้างซ้ายของโจรเถื่อนคนนี้ที่มันเป๋เพราะถูกแทงโดยหญิงสาวผู้หนึ่ง ใบหน้ามีหนวดเครายาว ตาบอดข้างหนึ่ง มัดผมม้วน แขนข้างหนึ่งมีรอยสักรูปงูเห่า มือข้างหนึ่งมักถือขวานเอาไว้ตลอดเวลา

 

คนที่เปิดอ่านพากันรู้สึกอยากถอนตัวทันที เพราะภาพวาดและคำอธิบายทำให้รู้สึกกลัวจนตัวสั่น หน้าตาโจรโฉดมันน่ากลัวมากเกินไป ทำให้รู้สึกกบัวตายอยู่ไม่น้อย

 

"ฮือ~ท่านอาจารย์ ข้าทำไม่ได้! ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!"

 

"...งั้นใครที่ไม่อยากไป เดินออกมาข้างหน้าตอนช่วงปิดภาคเรียนจะต้องมาเรียนเพิ่มเติมไม่มีวันหยุด! คนที่ไปข้าให้ผ่าน!"

 

คนส่วนใหญ่ที่พากันได้ยินเช่นนั้นก็เดินออกไปข้างหน้า ส่วนคนที่เหลืออยู่ก็มีอยู่ราวๆ 6-7 คน รวมเขาไปด้วย ส่วนฮุ่ยหลิ่งที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่ข้างๆเขา ไม่ยอมขยับไปไหน แม้จะกลัวมาก แต่จะไม่ยอมให้เพื่อนรักไปเสี่ยงอันตรายงั้นสินะ

 

"เจ้าไม่ไปหรือ"

 

"ละ...แล้วใยเจ้าไม่ไป"

 

ฮุ่ยหลิ่งเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เขามองอีกคนพร้อมกับยิ้มให้หน่อยๆ สมแล้วที่เป็นเพื่อนแท้ของเลี่ยงหรู หวังว่าไปครานี้คงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ เขาเองก็จะพยายามเต็มที่เพื่อปกป้องอีกฝ่ายเอง

 

เลี่ยงจินที่นั่งอยู่กับที่มองไปยังเลี่ยงหรูที่ยังคงนั่งอยู่ตรงหน้าอาจารย์ไม่ยอมลุกไปรวมกันกับเพื่อนคนอื่นๆ ก็นึกสงสัยขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ปกติแล้วเลี่ยงหรูจะเป็นคนขี้กลัวมาก ไม่นึกเลยว่าจะยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมขยับออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...ตกดึก

 

ในช่วงของการรับมือกับโจรในครั้งนี้มีเพื่อนร่วมทีมอยู่ทั้งหมด 7 คน แต่ละคนมีสายตาที่มุ่งมั่นไม่หวั่นเกรงต่ออันตรายที่จะเกิดขึ้น เว้นแต่คนเดียวที่ยังคงนั่งกอดแขนเขาเอาไว้แน่นอย่างฮุ่ยหลิ่ง ที่ตัวสั่นเทากล้าๆกลัวๆอยู่ไม่น้อย ในมือยังคงถือของมีคมเอาไว้แน่น เพราะความกลัว

 

เขาไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่จ้องมองเฝ้ารอคนที่กำลังผ่านไปผ่านมา การจับโจรครั้งนี้มีการแบ่งทีมกันสองกลุ่ม โดยกลุ่มแรกมี เขา ฮุ่ยหลิ่ง เลี่ยงจิน แล้วก็อีกฝั่งหนึ่งมีเพื่อนร่วมห้อง 4 คน 

 

ความมืดมิดปกคลุมทั่วพื้นที่ป่าเสียงสิงสาราสัตว์เองก็เริ่มออกหากินในเงามืดใต้แสงจันทร์ที่คอยสาดส่องให้เห็นเงาของผู้คนหรือเงาของสัตว์ป่า ทุกคนต่างเฝ้ารอการมาของใครบางคนที่กำลังจะเดินทางมา

 

แกร็ก~เสียงของวัตถุบางอย่างที่เคลื่อนที่เข้ามาทำให้คนที่เฝ้าระวังอยู่หลังพุ่มไม้พากันกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดหวั่น แต่สำหรับเลี่ยงหรูแล้วไม่ได้มีอาการอย่างอื่นนอกจากการเฝ้ารอ 

 

เอี๊ยด~แอด~เสียงของรถเลื่อนเดินทางมาเรื่อยๆจนทำให้เห็นเงาร่างของคนตัวใหญ่ ที่มีร่างกายตัวโตขาทั้งสองเดินเป็นจังหวะที่ไม่เท่ากัน มือข้างหนึ่งถือขวานเอาไว้อย่างลวกๆ รถเลื่อนที่ดึงลากมามีผ้าคลุมอยู่ ทั้งยังคอยส่งกลิ่นคาวเลือดมาแต่ไกล ทำเอาคนที่แอบอยู่พากันขวัญผวาไม่กล้าเข้าใกล้เลยแม้แต่น้อย

 

ชายผู้นั้นฉุดเดินลากรถเลื่อนให้ไปที่ที่หนึ่งที่อยู่ในป่าที่มืดมิดนี้ พวกเขาเดินตามไปอย่างเงียบแม้จะรู้ว่าอันตรายก็ตาม เลี่ยงหรูรู้ดีว่าการสอบครั้งนี้มันเป็นของจริง และมีอาจารย์คอยตามอยู่ห่างๆ ที่เขารู้เพราะดันเหลือบไปเห็นเงาของผู้เป็นอาจารย์ที่อยู่บนต้นไม้หรอก

 

เลี่ยงจินที่แม้ภายในใจสั่นสะท้านกลัวจนแทบอยากจะหนีออกไป แต่พอเห็นว่าเลี่ยงหรูไม่มีทีท่าว่าหวาดกลัว หรือตกใจอันใด แต่ก็กลัวว่าอีกคนจะเป็นอันใดไปเลยต้องจำใจอยู่ด้วยความ สงสัย

 

โจรผู้นั้นลากรถเลื่อนจนมาถึงที่ที่หนึ่งที่มีหลุมขนาดใหญ่ก่อนจะเปิดผ้าที่ปิดบางสิ่งบางอย่างที่อยู่บนรถเลื่อน พวกเขาพากันเบิกตากว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว เพราะสิ่งที่เห็นคือซากศพของใครบางคนที่ถูกตัดเป็นท่อนๆ 

 

หัวของคนๆนั้นมีแยกออกมาจากร่างกาย ตายังคงเปิดอยู่แต่ในตาเป็นสีขาวทั้งหมด อ้าปาก กว้างแลบลิ้นออกมายาวจนพ้นคาง ห้อยโต่งเต่งอยู่แบบนั้น ทำเอาคนที่เห็นภาพนั้นถึงกับอยากสำรอกออกมา

 

"อุ๊บ! อื้อ! ฮึก!!"

 

เลี่ยงหรูรีบเอามือปิดปากของฮุ่ยหลิ่งทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าจะอ้วกออกมา ฮุ่ยหลิ่งน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดเหมือนกำลังอยู่ในอาการช็อคอย่างรุนแรง ส่วนเลี่ยงจินนั่งแน่นิ่งตาเบิกกว้างตัวสั่นเทา อ้าปากพะงาบๆเหมือนคนกำลังหายใจไม่ออก 

 

"ชู่ว~ ตั้งสติเข้าไว้ ไม่เป็นไรๆ"

 

เลี่ยงหรูที่มีสติที่สุดเข้าไปปลอบเลี่ยงจินที่ตอนนี้ทำท่าจะสติแตกไปแล้ว เลี่ยงจินค่อยๆหันหน้ามาหาเขาด้วยอาการหวาดกลัว เขาจึงลูบหลังให้ใจเย็นๆ เพราะถ้าสติแตกเมื่อไหร่ได้ตายแน่ๆ

 

แก็ก!...."อ๊ากกกก!!"

 

เสียงของใครสักคน หนึ่งในสี่ที่อยู่ด้านตรงข้ามส่งเสียงออกมาก่อนจะทำให้โจรคนนั้นโยนหัวของผู้เคราะห์ร้ายลงในหลุมแล้วค่อยๆเดินไปทางเด็กสี่คนนั้น

 

เขาเห็นแบบนั้นจึงคิดจะเดินออกไปแต่โดนคว้ามือเอาไว้ก่อน

 

"จะ...เจ้าจะไปไหน"

 

"ไปช่วยพวกนั้น เรามีเวลาไม่มากแล้ว"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..........

 

กลายเป็นเรื่องสยองขวัญไปซะแล้ว เอาแล้วไง

 

 

 

2 นาทีกับการตามหาสามีที่หายไป

 

ก่อนเดินทางไปในป่าเพื่อสอบปลายภาค

 

ฮาร์ด:เสี่ยวเหมย! ข้าต้องเข้าตลาด!

 

เสี่ยวเหมย:เจ้าค่ะๆ (เสี่ยวเหมยที่รู้อยู่แล้วเพราะชวนเข้าตลาดทุกวัน)

 

ฮาร์ด:โอ้ โห~วันนี้ต่างกลับทุกวันแฮะ นั้นมัน!ร้านปู่เจินนิ ไม่นึกว่าจะเปิดร้านวันนี้

 

ปู่เจิน:อ้าว! เจ้าหนุ่มเลี่ยงหรูก็มาอีกแล้วหรือ

 

ฮาร์ด:ของมันแน่อยู่แล้วปู่! ไหนมีสินค้าตัวไหนมาใหม่บ้าง! วันนี้ข้าจะต้องไปปราบโจรด้วย

 

ปู่เจิน:อันนี้ๆ ข้าตีเสร็จเมื่อวาน รับรองได้ว่า คมกริบ แม้โจรจะหัวแข็งแค่ไหนก็ตัดขาดได้

 

ฮาร์ด:แหมๆ ข้าเป็นเด็กจะไปฆ่าโจรได้ยังไง

 

ปู่เจิน:ข้าก็อวยไปเช่นนั้นเองล่ะ 

 

เสี่ยวเหมย:คุณชายเจ้าคะ แล้วจะไปตอนไหนหรือเจ้าคะ

 

ฮาร์ด:พรุ่งนี้ๆ (ต้องโกหกเพราะเดี๋ยวโดนจับได้ว่าจะไปคืนนี้)

 

ปู่เจิน:ข้าได้ยินว่าวันนี้จะมีแขกสำคัญด้วยนะ

 

ฮาร์ด:งั้นหรือ แต่ข้าไม่สนใจหรอก ข้าไปละ มีของจะซื้อใหม่อีก ไปนะ ปู่เจิน

 

ปู่เจิน:แล้วมาใหม่นะ เจ้าหนุ่มเลี่ยง

 

........

 

น้องตามหาแหละ...แค่ยังหาไม่เจอเท่านั้นเอง5555 มาบ่อยจนมีร้านประจำแย้ว!

 

ตอนหน้าเขาจะเจอกันแล้ว อ๊ากกกกกกกก ไรท์จะแต่งไม่ทันแล้วทุกโค้นนนนนนน ด้วยรักและอยากให้เจอเร็วๆ55555 พรุ่งนี้ไม่อัพดีไหมเนี่ย ขอบตาไรท์ดำอีกแล้ว

 

รักรี้ดทุกโค้นนนนน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว