facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เด็กดื้อ | 13 อย่ายุ่งกับผู้หญิงของฉัน...!!

ชื่อตอน : เด็กดื้อ | 13 อย่ายุ่งกับผู้หญิงของฉัน...!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2564 08:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กดื้อ | 13 อย่ายุ่งกับผู้หญิงของฉัน...!!
แบบอักษร

 

ฉันรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งปรี่ตรงไปยังประตู แต่ถูกคุณป๋าโอบเอวเอาไว้ก่อนจะลากตัวฉันมาเหวี่ยงลงบนโซฟาตัวเดิม

เข็มขัดราคาแพงถูกคุณป๋าเหวี่ยงลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเดินตรงมาหาฉันช้าๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกกลัวคุณป๋าได้มากขนาดนี้ ฉันไม่อยากจะคาดเดาเลยจริงๆ ว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

“หนูเป็นลูกเลี้ยงของคุณป๋าไม่ใช่หรอคะ” เมื่อฉันถามออกไปแบบนั้นมันก็ทำให้คุณป๋าชะงัก แล้วขมวดคิ้วจ้องหน้าฉันจนยุ่งเหยิงไปหมด “อย่าทำอะไรเพื่อเป็นการซ้ำเติมความผิดพลาดอีกเลยนะคะ แค่ครั้งเดียวก็ไม่รู้ว่าจะลบมันออกไปยังไงแล้ว”

ฉันพูดจากใจจริง ด้วยความรู้สึกจริงๆ คิดว่าฉันยินดีมากหรือไงกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นจากความผิดพลาด

“.....” คุณป๋าไม่ได้พูดอะไรและยังคงมองหน้าฉันอยู่แบบนั้น

“ตอนนี้หนูพยายามไม่คิดถึงว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้...อย่าทำให้ทุกอย่างมันแย่ไปกว่านี้เลยนะคะ”

“เธอเองต่างหากที่ทำให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้” ฉันมองคุณป๋าอย่างไม่เข้าใจ ก็ไหนตอนแรกเป็นคนพูดว่าจะไม่เอ่ยถึงไง ทำไมท่าทางตอนนี้มันถึงต่างจากก่อนหน้านี้ล่่ะ

คุณป๋าโน้มตัวลงมา ก่อนจะจับปลายคางของฉันให้เงยขึ้น “ใช่! เธอเป็นลูกเลี้ยงของฉัน แล้วเธอกล้าเถียงหรือเปล่าว่าไม่ได้เป็นมากกว่านั้น”

“หยุดพูดสักทีได้มั้ยคะ”

“อย่ายุ่งกับผู้หญิงของฉัน....” คุณป๋าสั่งเสียงกร้าว คำพูดนี้มันชัดเจนว่าคุณป๋ายอมรับแล้วว่าฮาน่าคือผู้หญิงของคุณป๋าอีกคน

“หนูไม่เคยอยากยุ่งกับมัน งั้นก็ฝากบอกผู้หญิงของคุณป๋าด้วยนะคะว่าอย่ามาล้ำเส้นหนู!!”

 

ก๊อกๆ ก๊อกๆ (เสียงเคาะประตูห้อง)

“นายครับ คุณวิเชียรมาแล้วครับ” เสียงพี่กล้าดังมาจากหน้าประตูห้อง

คุณป๋าหันไปมองที่ประตูแวบหนึ่งก่อนจะมองกลับมาหาฉัน “ห้ามออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา”

“.....” ฉันไม่ได้ตอบ เพียงแค่มองแผ่นหลังของคุณป๋าที่ค่อยๆ เดินออกจากห้องไป

เมื่อประตูห้องถูกปิดลง ฉันรอให้แน่ใจว่าคุณป๋าเดินไปไกลแล้วจึบรีบลุกขึ้นไปเปิดประตูเพื่อจะหนีออกไป ถ้าให้อยู่รอเฉยๆ คงไม่ใช่ฉันแน่ๆ

“บ้าเฮ้ย!! ทำไมมันเปิดไม่ออกเนี่ย” ฉันพยายามดึงลูกบิดประตูแต่ก็ไร้ประโยชน์เมื่อมันถูกล็อกจากด้านนอก

ต้องทำกับฉันขนาดนี้เลยหรือไงกัน ฉันไม่ใช่นักโทษนะ!!

ฉันตัดสินใจเดินไปเปิดประตูหน้าต่าง แต่เมื่อมองลงไปมันก็ลูงจากพื้นมาก บ้าจริง!!

ฉันเดินกลับมานั่งตรงโซฟาตัวเดิมอย่างจำใจเมื่อหนีออกไปไม่ได้

 

รอประมาณชั่วโมงกว่าๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา ก่อนจะเห็นร่างของคุณป๋าค่อยๆ เดินเข้ามาในห้อง

คุณป๋าหยุดเดินก่อนจะหันไปมองที่หน้าต่าง เพราะฉันลืมปิดมัน ก่อนจะหันมามองฉันอย่างไม่ชอบใจสักเท่าไหร่

“คิดจะหนี ?”

“แล้วหนีได้มั้ยล่ะคะ” พูดจบฉันก็ลุกขึ้นยืน “จะกลับกันได้หรือยังคะ หนูง่วง”

ยังไม่ทันที่จะได้เดินออกไปไหน คุณป๋าก็รั้งแขนฉันเอาไว้ซะก่อน

“ย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือนใหญ่กับฉัน” คำพูดของคุณป๋าทำให้ฉันแปลกใจ และไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิด

“ทำไมคะ ?”

“ฉันสั่ง!!”

“แต่หนูสะดวกที่จะอยู่เรือนเล็กมากกว่าค่ะ” ฉันพยายามแกะมือคุณป๋าออก แต่คุณป๋าไม่ยอมปล่อย

“เมเบล!!”

“ช่วยทำเป็นไม่สนใจหนูเหมือนเดิมเถอะค่ะ หนูต้องการแบบนั้นมากกว่า” พูดจบฉันก็สะบัดแขนออกอย่างแรงจนทำให้หลุดออกจากมือคุณป๋า ก่อนที่ฉันจะเดินออกจากห้อง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว