facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เด็กดื้อ | 12 ทำไมต้องเป็นมัน

ชื่อตอน : เด็กดื้อ | 12 ทำไมต้องเป็นมัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2564 08:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กดื้อ | 12 ทำไมต้องเป็นมัน
แบบอักษร

“จับตัวเธอขึ้นไปบนชั้นสอง กูคงต้องอบรมเด็กดื้อสักหน่อย”

 

ลูกน้องของคุณป๋าต่างกรูกันเข้ามาหาฉันกับฟาร์น “อย่าเข้ามานะ !!”

เมื่อฉันออกคำสั่ง พวกนั้นก็หยุดและออกท่าลังเลมองไปยังคุณป๋า

“กูเป็นนายมึง มึงจะฟังใคร!!” คุณป๋าประกาศเสียงกร้าว ทำใหลูกน้องของคุณป๋าเดินเข้ามาล็อกตัวฉันเอาไว้ แล้วดันฟาร์นออกไป

“ขอโทษนะครับคุณหนู” ลูกน้องคุณป๋าพูด

“อาหิรัญครับ เรื่องนี้เมลไม่ได้เป็นคนเริ่มเลยนะครับ” ฟาร์นเห็นว่าท่าไม่ดีเลยรีบพูดแก้ต่างให้ แต่เชื่อเถอะว่าจะผิดหรือจะถูก คุณป๋าก็มองว่าฉันเป็นคนผิดอยู่ดี

“ช่างเถอะ พูดไปก็เท่านั้น” ฉันหันไปบอกฟาร์น “นายกลับไปก่อนเถอะฟาร์น”

ฟาร์นมองฉันด้วยสายตาที่เป็นห่วง แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ก่อนจะจำใจเดินออกไปจากคลับ ผู้คนมากมายยังคงให้ความสนใจกับเหตุการณ์ตรงนี้อยู่ไม่น้อย

“ขอโทษหนูฮาน่าซะ!!” คุณป๋าจ้องฉันตาเขม็ง

“ไม่จำเป็นค่ะ” ฉันแสยะยิ้มมองตรงหน้า “ต่อให้มันตายหนูก็ไม่จำเป็นต้องขอโทษมัน”

“เมเบล !!” คุณป๋าตวาดเสียงดังลั่น ทุกคนต่างเงียบไม่มีใครกล้าขัดขึ้นมาเลยสักคน

 

“อาหิรัญไม่พาฮาน่าไปหาหมอหรอคะ” ยัยฮาน่าเงยหน้าที่โชกไปด้วยเลือดเงยขึ้นถามคุณป๋า จะตายอยู่แล้วยังรอให้คนอื่นพาไปหาหมอ ฉันยอมนางจริงๆ

“ฉันจะให้ลูกน้องพาไป” คุณป๋าตอบโดยที่เอาแต่มองมาที่ใบหน้าของฉันตาไม่กระพริบ

“ตะ....แต่”

ยังไม่ทันทีีฮาน่าจะได้พูดอะไรจบ คุณป๋าแกะมือหล่อนออกก่อนจะเดินปรี่ตรงมากระชากแขนฉันออกจากการจับกุมของลูกน้องตัวเอง

“มากับฉัน”

ฉันเงียบไม่ได้โต้เถียงอะไร ยอมถูกคุณป๋ากระชากขึ้นไปบนชั้นสองอย่างว่าง่าย

 

@ภายในห้องทำงานส่วนตัวของคุณป๋า

“ถ้าจะด่า ไม่เห็นต้องลากขึ้นมาชั้นสองเลยนี่คะ” หลังจากที่คุณป๋าปล่อยมือฉันให้เห็นอิสระ ฉันจึงพูด

“เมื่อไหร่เธอจะเลิกเป็นคนนิสัยกร้าวร้าวแบบนี้สักที!!” คุณป๋าถามอย่างเหลืออด ฉันกร้าวร้าวอย่างนั้นหรอ แทนที่จะถามถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับมองว่าฉันคือคนผิด

“คงไม่ได้หรอกค่ะ” ฉันตอบแบบไม่ใส่ใจ “ไม่ยักรู้ว่าคุณป๋าสนิทสนมกับมันด้วย”

“ทำไม ?” คุณป๋าถาม

ฉันพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง บอกตามตรงไม่ว่าคุณป๋าจะยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนฉันไม่เคยก้าวก่าย แต่กับมัน!! ฉันทนไม่ได้จริงๆ

“หนูไม่เคยยุ่งไม่ว่าคุณป๋าจะมีผู้หญิงสักกี่คน แต่ทำไมต้องเป็นผู้หญิงคนนี้ด้วยคะ ฮาน่ามีปัญหากับหนูตลอด คุณป๋าเองก็รู้ดี!!!”

“ฉันจะสนิทกับใครมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ” คุณป๋าก้าวขาเดินมาใกล้ๆ “เป็นลูกเลี้ยง อย่าทำตัวเหมือนเป็นเมียฉัน”

คุณป๋ายกยิ้มมุมปากอย่างยากที่จะคาดเดา ก่อนจะคว้ามือมาโอบเอวของฉันเอาไว้ “หรือเธออยากจะเลื่อนขั้น จากลูกเลี้ยงมาเป็นเมียฉัน ?”

คำพูดของคุณป๋าทำให้ฉันสะตั้นไปชั่วขณะ กับคำว่าไม่ใช่เมียมันทำให้สะอึก “ไม่ค่ะ! หนูไม่ใช่เมีย และไม่มีวันเป็นแบบนั้นแน่”

“แต่ก็เคย....”

“อย่าเอ่ยถึงเรื่องนั้นนะคะ !!” ฉันรีบขัดก่อนที่คุณป๋าจะพูดอะไรบ้าๆ ออกมา เพราะฉันไม่อยากที่จะคิดถึงมันอีก

คุณป๋าผลักฉันลงไปกับโซฟาตัวใหญ่ ก่อนจะปลดเข็มขัดราคาแพงออก

“...จะทำอะไรคะ”

“นั่นสิ จะทำอะไรดี เด็กดื้อแบบเธอจะสั่งสอนยังไงดี ?”

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว