ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 27

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2564 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 27
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 27 

 

 

 

 

 

 

เสียงล้อรถบดไปกับถนนก่อนที่มันจะหยุดนิ่งร่างสูงก้าวลงจากรถล็อครถอย่างรีบด่วนแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งที่สุดก็ตัดสินใจวิ่งจากลานจอดรถเข้าไปในอาคารของโรงพยาบาลด้วยความรีบร้อน ใบหน้าหล่อเหลามีเม็ดเหงื่อผุดประปรายยื่นข้ามเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนใจ 

" ขอโทษครับ อาคารผู้ป่วยในไปทางไหนครับ "  

ประชาสัมพันธ์มองตาค้างไปเล็กน้อยก่อนจะชี้ไปทางขวามือของเธอ " เดินไปแล้วเลี้ยวซายค่ะ จะมีบันไดเลื่อนไปชั้นสองจากนั้นจะมีทางเชื่อมไปสู่อาคารผู้ป่วยในค่ะ "  

" ขอบคุณครับ " โรมเดินไปตามทางที่ประชาสัมพันธ์บอกทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดคำว่ายินดีค่ะจบด้วยซ้ำ กายที่ร้อนรุ่มอยู่ตอนนี้ยังไม่เท่าใจที่รุ่มร้อนเพราะหลังจากที่เขาถึงกรุงเทพด้วยใจที่อยากคุยกับน้ำมนต์ก่อนเข้าประชุม เขาเลยโทรหาน้ำมนต์อยากรู้ว่าเธอออกมาจากนครนายกแล้วหรือยังแต่กลายเป็นว่าปลายสายกลับเป็นนะโมพี่ชายของน้ำมนต์ที่รับแทนแล้วบอกกับเขาว่าน้ำมนต์ถูกมอเตอร์ไซค์ตัดหน้าจนรถประสบอุบัติเหตุถตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว  

โรมจัดการสั่งเลื่อนประชุมแล้วตัวเขาก็บึ่งรถกลับมาที่นครนายกทันที นะโมบอกกับเขาว่าน้ำมนต์ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนักหัวของน้ำมนต์แตกและมีรอยฟกช้ำจากการถูกกระแทก แต่ทั้งกล้วยไม้และดาวเรืองเห็นพ้องต้องกันว่าขอให้นอนอยู่โรงพยาบาบสักสองคืนเพื่อให้หมอดูอาการว่าจะไม่เป็นอะไรจริงๆ  

" สวัสดีครับ คุณอาทั้งสอง " โรมยกมือไหว้กล้วยไม้กับดาวเรือง ทั้งคู่รับไหว้ด้วยอาการงุนงง  

" ผมบอกเองครับแม่ ป้าเรือง " นะโมว่า " พอดีคุณโรมเค้าโทรหาน้ำมนต์น่ะครับ ผมเลยบอกไว้น้องประสบอุบัติเหตุ "  

" อ่อ " ทั้งสองรับคำ กล้วยไม้หันมายิ้มให้อย่างใจดี 

" ขอบคุณมากนะคะ คุณโรม อุตส่าห์มาเยี่ยมน้ำมนต์ "  

" อย่าได้เกรงใจเลยครับ ว่าแต่น้ำมนต์เป็นยังไงบ้างครับ มันเกิดขึ้นได้ยังไง " โรมถามมองน้ำมนต์หลับอยู่บนเตียงแววตาห่วงหาเสียจนคนอาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างกล้วยไม้และดาวเรืองลอบมองหน้ากัน  

" เห็นคนแถวนั้นบอกว่าได้เสียงเบรคกระทันหันเลยออกมาดูก็เห็นรถน้ำมนต์กำลังหักหลบมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งมาปาดหน้าแล้วก็หักกลับมาเลนเดิมก่อนรถตกไปอยู่ข้างทาง " กล้วยไม้เล่า   " คนที่ไปช่วยเจอน้ำมนต์สลบอยู่บนพวงมาลัย " สีหน้าของกล้วยไม้ดูเป็นกังวลกับอุบัติเหตุของลูกสาว 

" ไม่เป็นไรแล้ว แม่กล้วย หมอก็บอกแล้วว่าน้ำมนต์ปลอดภัย ไม่มีอะไรแตกหักตรงไหน สบายใจได้นะ " ดาวเรืองปลอบ " นี่ก็เพื่อความสบายใจของทุกคนเลยให้น้ำมนต์นอนค้างที่นี่สักสองคืนให้หมอดูอาการให้แน่ชัดนะคะ " ดาวเรืองบอกกับโรม " เอาเป็นว่าเดี๋ยวคุณโรมเชิญตามสบายเลยนะคะ พวกเราขอตัวกลับไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านก่อนจะมานอนเป็นเพื่อนน้ำมนต์น่ะค่ะ "  

" ครับ " โรมรับคำแล้วยกมือไหว้ลาปล่อยให้ทั้งกล้วยไม้  ดาวเรืองและนะโมกลับออกจากห้องพักคนไข้ไป ส่วนตัวเขาก็นั่งลงที่ข้างเตียงคนไข้มองน้ำมนต์ที่กำลังหลับสนิท โรมไล่สายตาสำรวจร่างกายน้ำมนต์ ตามแขนขาของเธอไม่ปรากฏร่องรอยอาการบาดเจ็บ รอยฟกช้ำนั่นคงอยู่ข้างในตัวน้ำมนต์สินะ โรมคิดแล้วเลื่อนสายตามองไปที่ใบหน้ามีรอยจ้ำแดงอยู่ตรงโหนกแก้มของเธอแล้วที่เหนือหน้าผากขึ้นไปผ้าก๊อซปิดแผลไว้ 

โรมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก ตอนรู้ว่าน้ำมนต์บาดเจ็บหัวใจของเขาก็แทบจะขาดรอน โรมยื่นมือไปจับมือของน้ำมนต์ไว้แล้วบีบเบาๆ จู่ๆมือข้างนั้นก็บีบตอบกลับมาน้ำมนต์ขยับตัวพลางเปิดเปลือกตาลืมตาขึ้นมา 

" น้ำมนต์! " โรมเรียก 

" คุณโรม " น้ำมนต์หันมามองแล้วขยับตัวจะลุก โรมเข้าไปช่วยพยุงให้น้ำมนต์ลุกขึ้นนั่งเอนหลังพิงไปกับหมอน " แม่กับป้า แล้วก็พี่นะโมกลับไปแล้วเหรอ "  

" ใช่ เห็นบอกว่าจะกลับไปเอาเสื้อผ้ามานอนเป็นเพื่อนเธอ "  

" อ่อ -- จริงๆแม่กับป้าไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย ฉันเองก็ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย " น้ำมนต์บ่นออกมา " แล้วคุณล่ะมาถึงนานหรือยัง พี่นะโมโทรไปบอกเหรอ "  

" ฉันพึ่งมาถึงได้สักพัก ฉันโทรหาเธอแต่ว่าพี่ชายเธอรับสายและบอกว่าเธอประสบอุบัติเหตุฉันเลยขับรถจากกรุงเทพกลับมาที่นี่ "  

" อ้าวคุณ แล้วเรื่องประชุมของคุณล่ะ เสร็จแล้วเหรอ " น้ำมนต์ถาม โรมส่ายหน้านั่งลงที่เตียงข้างตัวน้ำมนต์ 

" ฉันเลื่อนประชุมออกไป "  

" โถ่เอ๊ย คุณโรม คุณไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากเลยนะ " น้ำมนต์มองโรม สีหน้าและแววตาของเธอรู้สึกผิด น้ำมนต์จับมือของโรมไว้ " ฉันขอโทษนะคุณ เลยทำให้ต้องเสียการเสียงานคุณเลย "  

" เธอจะมาขอโทษฉันทำไม เธอประสบอุบัติเหตุนะจะให้ฉันทนนั่งประชุมโดยที่มีแต่เรื่องของเธอในหัวหรือไง " โรมกุมมือน้ำมนต์ไว้ก่อนจะยื่นมือมาแตะแผลที่หัวของน้ำมนต์ " เจ็บมากมั้ย " น้ำเสียงอ่อนโยนแววตาห่วงหาของโรมทำเอาน้ำมนต์อมยิ้ม เธอส่ายหน้า 

" ไม่เท่าไหร่หรอก "  

" เก่ง!? ว่างั้น " โรมแกล้งถามแหย่ น้ำมนต์พยักหน้ารับยิ้มๆ โรมพ่นลมฮึพลางยิ้มมุมปาก " ดีที่เก่งและยังมีสติถึงได้ไม่เกิดเหตุร้ายแรงไปกว่านี้ มอเตอร์ไซค์คันนั้นจะแซงเหรอถึงได้มาตัดหน้าเธอจนเธอต้องหักหลบ แล้วเขารับผิดชอบอะไรมั้ย "  

น้ำมนต์ส่ายหน้า " ไม่รู้สิ ตอนเกิดเรื่องฉันเองก็สลบไปด้วยเลยไม่รู้คู่กรณีจะเอายังไง แต่ว่านะตอนที่ฉันขับรถกลับบ้านบนถนนน่ะไม่มีรถสักคันเลยนะ แต่จู่ๆมอเตอร์ไซค์คันนั้นก็วิ่งขึ้นมาแล้วปาดหน้ารถฉันๆเลยต้องหักหลบไปที่เลนข้างๆรถอีกคันก็มาพอดีฉันเลยต้องหักกลับมาจนรถไถลลงข้างทางไปเลย -- แย่จริง! ขับรถแบบนี้เพื่อนร่วมทางก็แย่กันหมดสงสัยคงเห็นว่าไม่มีรถมั้งเลยจะขับจะขี่ยังไงก็ได้ "  

" แถวนั้นก็ไม่มีกล้องวงจรปิดด้วยใช่มั้ย "  

" ไม่มีหรอก จะมีก็แต่กล้องหน้ารถฉันนั่นแหละ "  

โรมพยักหน้า " ไว้ฉันขอดูหน่อย "  

เหตุการณ์ที่น้ำมนต์ประสบอุบัติเหตุถูกรถตัดหน้าจนทำให้เธอได้รับบาดเจ็บและต้องอยู่พักดูอาการที่โรงพยาบาลจนครบสองวันระหว่างที่น้ำมนต์กำลังรอโรมจ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลให้นั้น ภาพข่าวที่ฉายอยู่บนจอโทรทัศน์เหนือหัวนั้นกำลังรายงานข่าวถึงมีผู้พบศพชายนิรนามที่อาคารร้างข้างหมู่บ้านจัดสรร  

'จากกรณีที่มีผู้พบศพชายนิรนามรายนี้คือนายเล้ง แซ่จิว มีอาชีพเก็บของเก่าขาย ได้บอกกับนักข่าวของเราว่าเขากับภรรยาได้ตระเวนเก็บของเก่าในละแวกนั้นและได้เข้าไปในอาคารหลังดังกล่าว ทั้งเขา ละภรรยานางเขียว แซ่จิวก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นเหม็นเน่า ทีแรกนางเขียวคิดว่าคงเป็นกลิ่นสุนัขตายก็เลยลองเดินสำรวจรอบๆแล้วก็เจอต้นตอของกลิ่น แต่แทนที่นางเขียวจะเจอกับซากสุนัขตายแต่กลายเป็นศพครับคุณผู้ชม -- นายเล้งกับนางเขียวถึงกับผงะ แล้วรีบโทรแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจทันที 

เมื่อเจ้าหน้าที่มาถึงที่เกิดเหตุก็ได้ทำการตรวจสอบโดยรอบไม่พบร่องรอยของการต่อสู้ ส่วนสาเหตุการตายนะครับท่านผู้ชมตรวจสอบเบื้องต้นพบว่ามีร่องรอยของการถูกรัดคอ และบาดแผลฉกรรจ์ที่ด้านหลัง เจ้าหน้าที่ตำรวจคาดว่าน่าจะถูกทำร้ายจากที่อื่นและนำมาถูกทิ้งไว้ที่นี่เพราะในตัวผู้ตายไม่พบหลักฐานแสดงตัวตน 

แต่ว่าหลังจากที่มีการตรวจที่เกิดเหตุอย่างละเอียดซ้ำอีกรอบก็พบกระเป๋าสตางค์ตกอยู่ในพงหญ้านอกตัวอาคารในนั้นมีหลักฐานระบุตัวตนซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นของผู้ตายทั้งบัตรประชาชน ใบขับขี่ และเงินสดสองร้อยบาท ทำให้ตำรวจสามารถระบุได้ว่าศพชายนิรนามผู้นั้นคือนายสุชาติ กฤษฎาอายุ 41 ปี อดีตผู้ช่วยผู้จัดการของห้างพันทิพาที่ตอนนี้ได้เปลี่ยนมือไปเป็นเดอะรีเจนภายใต้การดูแลของทิลล์กรุ๊ปแล้วนั่นเองครับ  

ขณะนี้กำลังเร่งตรวจสอบสาเหตุของการตายครั้งนี้ที่คาดว่าน่าจะเป็นเหตุฆาตกรรม ซึ่งเราจะตามเหตุการณ์นี้และนำมาอัปเดตให้คุณผู้ชมได้ฟังกันอีกครั้งครับ' 

น้ำมนต์ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกหลังได้ยินข่าวที่ประกาศออกมา เธอหันไปมองร่างสูงของโรมที่ยืนข้างเธอ " คุณโรม! คุณสุชาติน่ะ "  

" อืม " โรมรับคำในคอแค่นั้นสีหน้าของเขาเคร่งขรึม หัวคิ้วของเขาชนกันก่อนจะชวนน้ำมนต์กลับบ้าน 

" มันเป็นแบบนี้ได้ยังกัน ทำไมคุณสุชาติถึงได้กลายเป็นศพไปแบบนั้น " น้ำมนต์ถาม เธอเดินกลับไปกลับมาอาการยังตกใจกับข่าวที่ได้ยิน " คุณว่ามันเกิดอะไรขึ้น คุณสุชาติเค้าถูกฆาตกรรมมั้ยหรือมันเป็นแค่เหตุชิงทรัพย์ นี่คดีนี้จะไปลงเอยเหมือนกับของคุณเจษฎ์มั้ย คุณโรม! " น้ำมนต์หันมามองคนใจเย็นที่ไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลยนับตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาล " นี่! คุณ! พูดอะไรหน่อยสิ อย่าเอาแต่นั่งเงียบแบบนี้! เรื่องมันไปกันใหญ่แล้วนะ "  

" นั่งลง น้ำมนต์ " โรมสั่งสั้นๆด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง น้ำมนต์ขมวดคิ้วใส่ยังยืนนิ่งไม่ทำตามโรม " เธอพึ่งออกจากโรงพยาบาลนะเดี๋ยวก็เจ็บแผลหรอก " โรมพูดส่งสายตาดุน้ำมนต์จนเธอถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วนั่งลง  

" ทำไมคุณยังใจเย็นอยู่อีก ฉันว่ามันไม่ชอบมาพากลแล้วนะ "  

" ที่ต้องใจเย็นเพราะเห็นเธอกำลังร้อนอยู่นะ น้ำมนต์ "  

น้ำมนต์นิ่วหน้าหายใจฟืดฟาด เธอนั่งนิ่งกอดอกอยู่แบบนั้นโรมรอจนกระทั่งอีกฝ่ายเลิกโวยวายแล้วถึงพูด " เย็นขึ้นหรือยัง " น้ำเสียงนุ่มเบาถามเขายื่นปลายนิ้วเขี่ยผมที่ร่วงละอยู่ข้างแก้มทัดหูให้เธอ น้ำมนต์เม้มปากแล้วพยักหน้า 

" คุณจะทำยังไงต่อ "  

" เฝ้าดู " โรมตอบสีหน้าใช้ความคิด " ที่ทำได้ตอนนี้คือเฝ้าดูอีกฝ่ายเคลื่อนไหว การตายของสุชาติกำลังเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าไม่ว่าใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้คงกำลังร้อนใจ "  

" คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้!? " น้ำมนต์ทวน คิ้วของเธอขมวดกันแน่นกว่าเดิม " คุณโรม! หรือว่าจะเป็นคุณวสันต์ที่ทำเรื่องนี้ คุณก็รู้แล้วใช่มั้ยว่าคุณวสันต์กับคุณสุชาติเค้ามีความสนิทสนมกันตั้งแต่สมัยอยู่พันทิพา คุณวสันต์ซุกตัวเลขของพันทิพาไว้ใต้พรมมานานโดยมีคุณสุชาติคอยช่วย แต่ต่อมาคุณสุชาติโดนไล่ออกเพราะข้อหายักยอกเงิน " น้ำมนต์ลุกเดินอีกรอบ " เรื่องจะเป็นแบบนี้มั้ย คุณโรม พอคุณสุชาติถูกไล่ออกก็อาจจะมีการขู่คุณวสันต์ว่าจะเอาความจริงมาแฉแล้วขู่เอาเงินจากคุณวสันต์ -- แล้วคุณวสันต์ก็อาจจะใช้งานให้คุณสุชาติไปเอาหลักฐานเรื่องที่ทุจริตมาจากบ้านคุณเจษฎ์ กลายเป็นว่าตอนนี้คุณสุชาติคือคนที่กุมความลับทั้งหมดของเรื่องนี้ "  

" คุณจำได้มั้ยวันที่เราอยู่ด้วยกันที่ลานจอดรถน่ะ คุณวสันต์คุยโทรศัพท์กับคุณสุชาติอยู่แล้วก็พูดออกมาว่าไม่ให้อีกฝ่ายพูดอะไรออกมา ถ้าพูดเค้าก็จะตาย " 

น้ำมนต์ตบมือ " ต้องใช่แน่ๆเลยคุณโรม -- เรื่องการตายของคุณสุชาติ คุณวสันต์ต้องมีส่วนในเรื่องนี้แน่! "  

" ฉันไม่เถียงนะว่าข้อสันนิษฐานของเธอมันก็ดูจะเป็นแบบนั้น " โรมลุกแล้วเดินไปหาน้ำมนต์ที่ริมรั้วที่กันระหว่างตัวบ้านกับสวนดอกไม้เอาไว้ " แต่มันมีอยู่อย่างหนึ่งนะที่เธอตกประเด็นไป น้ำมนต์ " น้ำมนต์ทำหน้าฉงนก่อนจะร้องออกมา 

" โอ๊ย! คนพวกนั้น คนที่ไล่ตามเราที่แฟลตคุณสุชาติ -- พวกนั้นเป็นคนของคุณวสันต์นิหน่า " 

โรมพยักหน้าพลางเอามือวางไปที่ขอบรั้วสายตาทอดมองไปยังสวนดอกไม้ในบ้านสวนนี้มีรัก ลมโชยอ่อนๆหอบเอาความหอมของดอกไม้ที่บานในตอนเย็นส่งกลิ่นหอมไปทั่ว  

" ไม่ใช่แค่คุณสุชาติที่ฉันต้องไล่ต้อน เงาที่ซ่อนอยู่ฉันก็ต้องลากออกมาให้ได้ "  

" คุณกำลังจะทำอะไร บอกให้ฉันรู้ได้มั้ย คุณโรม " น้ำมนต์ถาม โรมมองสายตาอยากรู้ระคนห่วงใยของเธอแลัวยิ้มบางๆ เขาจับมือของน้ำมนต์แล้ววนลูบหลังมือของเธอเบาๆ 

" เป็นไปได้ฉันอยากให้เธอหยุดตามสืบเรื่องนี้ ยิ่งขุดลึกมากเท่าไหร่ก็ยิ่งอันตรายนะ น้ำมนต์ "  

" แล้วคุณล่ะ คุณจะไม่เป็นอันตรายเหรอ " น้ำมนต์ถามกลับแววตาดื้อดึง โรมถอนหายใจก่อนจะจับแก้มของน้ำมนต์ดึงเบาๆ 

" อย่าดื้อสิครับ น้ำมนต์ ถือว่าพี่ขอร้อง "  

น้ำมนต์หน้าแดงจัดเพราะคำพูดหวานที่เอ่ยออกมา แววตาจริงจังและสัมผัสที่อ่อนโยนทำให้น้ำมนต์เหมือนกับกำลังจะสูญสลายไปตรงหน้าผู้ชายคนนี้ " คุณทำให้ฉันเหมือนตกอยู่ในความฝันเลยรู้มั้ย คุณโรม " น้ำมนต์มองกลับแววตาของโรม 

" ยังไง " โรมถามยิ้มที่มุมปากกับท่าทีเขินอายของอีกฝ่าย 

" ก็แบบที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้ มันเหมือนฉันกำลังมองคุณในแบบที่คนอื่นไม่เคยเห็น มันเป็นแบบนั้นจริงๆใช่มั้ย "  

" ทุกอย่างที่เธอเห็นฉันแสดงออกมามันมาจากความรู้สึกจริงๆของฉัน น้ำมนต์ "  

สองสายตาประสานกันอย่างหวานละมุน โรมโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหน้าของน้ำมนต์ เธอหลับตารอริมฝีปากของโรมแตะลงมา นาทีที่หัวใจกำลังเต้นตึกตักอย่างตื่นเต้นโรมก็พูดออกมาเบาๆ 

" ฉันว่ามีคนกำลังมองเราสองคนอยู่นะ น้ำมนต์ "  

น้ำมนต์ลืมตาแล้วหันไปทางตัวบ้านทันเห็นกล้วยไม้ ดาวเรืองและนะโมหลบวูบตอนถูกมองกลับมา " แม่! ป้าเรือง! พี่นะโม!! " น้ำมนต์ร้องเสียงสูงกึ่งฉุนกึ่งอาย เธอรีบมองกลับมาที่โรม เขาเองก็ยืนปั้นยิ้มไม่ถูกเหมือนกันพลางยกมือลูบหลังคอตัวเอง 

" เราเข้าไปข้างในกินข้าวกันเถอะ " น้ำมนต์ชวน โรมพยักหน้า 

ข่าวการตายของสุชาติอดีตผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายบัญชีของพันทิพากลายเป็นประเด็นที่ถูกพูดถึงในแง่ที่ว่าคนที่เคยเกี่ยวข้องกับพันทิพาตายไปแล้วสองคน แถมทั้งคู่ก็ยังเคยเกี่ยวข้องกับบัญชีพันทิพาอีกด้วย หนึ่งคนเป็นผู้จัดการอีกคนเป็นผู้ช่วยและยิ่งสืบได้ว่าทั้งคู่มีคดียักยอกทรัพย์นั้นก็ยิ่งทำให้ตำรวจเรียกสอบสวนผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับทั้งคู่ ทั้งโรมคุณเอนก พันทิพา นิติ และวสันต์ที่ดูเหมือนว่ารายหลังนี้จะถูกสอบอย่างหนัก 

" ผมไม่รู้หรอกนะว่าพวกคุณกำลังพูดเรื่องอะไร " วสันต์เสียงดังใส่เจ้าหน้าที่ตำรวจ " แต่ผมบอกไปแล้วว่าผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสุชาติ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องมานานแล้วด้วย " 

" งั้นคุณพอจะอธิบายได้มั้ยครับว่าทำไมถึงมีการโอนเงินไปให้คุณสุชาติในช่วงสองปีหลัง สามเดือนครั้ง และยอดล่าสุดคือเมื่อห้าเดือนก่อนเป็นจำนวนเงินหนึ่งแสนบาท -- เงินจำนวนนี้ไม่มากเกินไปเหรอครับสำหรับคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง " ตำรวจถามกับวสันต์ 

" มันก็แค่ยืมเงินผม -- ผมก็ให้ไปเท่านั้น ไม่มีกฎหมายข้อไหนบอกนิครับว่าให้ยืมเงินแล้วผิดกฎหมาย "  

" ไม่ผิดครับ คุณวสันต์ -- ถ้าอย่างนั้นช่วยตอบหน่อยได้มั้ยครับว่าทำไมการโทรครั้งล่าสุดของคุณสุชาติถึงเป็นเบอร์นี้ครับ " ตำรวจยื่นเอกสารหมายเลขรายการโทรเข้า-ออกของสุชาติและมีไฮไลท์ที่คาดไว้เบอร์เดียวแต่หลายครั้ง " ใช่เบอร์ของคุณหรือเปล่าครับ คุณวสันต์ "  

" ใช่ มันโทรมาขอยืมเงินผมแต่ผมปฏิเสธไป " วสันต์ตอบสีหน้าไม่สบอารมณ์ " หมดคำถามแล้วใช่มั้ย ผมจะได้กลับสักที!! " วสันต์ลุกขึ้นยืน 

" รอเดี๋ยวครับ คุณวสันต์ " ตำรวจคนเดิมรั้งไว้  " ผมรู้มาว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณเจษฎ์อดีตผู้จัดการแผนกบัญชีที่เสียชีวิตเมื่อหลายเดือนก่อน มีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีนักเป็นความจริงหรือเปล่าครับ " 

" ก็แล้วยังไงผมไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวกับผมตรงไหน " วสันต์เดินหุนหันออกจากห้องสอบสวนมาพอดีกับที่โรมและนิติเดินออกมาด้วย 

" อ้าว! คุณอิสระโดนเรียกสอบเหมือนกันเหรอครับ แปลกใจจัง " วสันต์แค่นเสียงใส่ส่งสายตามองโรม 

" ครับ -- ทุกอย่างราบรื่นนะครับคุณวสันต์ เห็นว่าคุณโดนสอบหนักเรื่องระหว่างคุณกับคุณสุชาติ " สายตาของโรมมองอีกฝ่ายอย่างท้าทาย วสันต์ขบกรามเบาๆ 

" ก็แค่สอบถามทั่วไปไม่มีอะไรพิเศษ " วสันต์ตอบกลับห้วนๆ " ว่าแต่ทำไมเค้าถึงเรียกคุณมา "  

โรมยักไหล่มือทั้งสองข้างของเขาอยู่ในกระเป๋ากางเกง " มาเพราะเรื่องคดีคุณเจษฎ์ครับ " วสันต์ทำหน้าสงสัย  

" ผมนึกว่าคดีนี้ปิดไปแล้วซะอีก " 

" นี่คุณยังไม่รู้ใช่มั้ยครับว่าหลานชายของคุณเจษฎ์พึ่งยื่นขอให้มีการรื้อคดีขึ้นมาทำใหม่ เพราะมีหลักฐานที่จะชี้ได้ว่าเหตุการณ์ตายของเขาอาจจะไม่ได้มาจากฆาตกรรมชิงทรัพย์ " รอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากของโรมผุดขึ้นมาหลังเห็นสีหน้าเผือดซีดของอีกฝ่าย  

" หลักฐานอะไร "  

" ไม่ทราบเหมือนกันครับ "  

วสันต์หรี่ตามองรอยยิ้มของโรมอย่างไม่ไว้ใจ 

" อ้าว! คุณวสันต์ก็มาสอบปากคำวันนี้ด้วยเหมือนกันเหรอครับ " นิติออกจากห้องสอบปากคำเป็นคนสุดท้ายเอ่ยถามวสันต์ที่มีสีหน้าเคร่งเครียดด้วยความประหลาดใจ  

" ก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือไง! " วสันต์หันไปเล่นงานนิติแทน  

" ขอโทษครับ คุณวสันต์ " นิติหน้าเจื่อนลงกับปฎิกิริยาของอีกฝ่าย 

" ฮึ!  แย่หน่อยนะ คนที่ตายดันเกี่ยวข้องกับบัญชีทั้งหมดเลยนิ แก! คุณเลยต้องมาแบบนี้ " วสันต์แค่นเสียงใส่นิติ " อ่าเดี๋ยวก่อนสิ! แบบนี้จะเรียกว่าอาถรรพ์ได้หรือเปล่า การตายที่เกิดขึ้นนี่น่ะมันล้วนแล้วแต่เกี่ยวข้องกับฝ่ายบัญชีล้วนๆเลยนิหน่า -- อดีตผู้จัดการบัญชีก็คน อดีตผู้ช่วยผู้จัดการบัญชีก็อีกคน แล้วต่อไปจะเป็นใครกัน " วสันต์มองนิติด้วยดวงตาเย้ยหยัน " ระวังอาถรรพ์ครั้งนี้หน่อยนะไม่รู้มันจะเล่นงานคุณหรือเปล่า "  

" คุณวสันต์ " นิติร้องหน้าจ๋อย " โถ่ อย่าพูดแบบนั้นสิครับ เรื่องการตายของทั้งคู่อาจจะไม่ได้เชื่อมโยงกันก็ได้ เอ๊ะ!หรือคุณว่าสองคดีนี้เกี่ยวกันครับ " นิติถามกลับ 

" แก! ไอ้นิติ! พูดแบบนี้หมายความว่าไง!! " 

โรมที่อยู่ตรงกลางระหว่างทั้งคู่ก็เข้าห้ามทัพ " อย่าพึ่งโมโหไปสิครับ คุณวสันต์ นิติก็แค่ถามความเห็นเท่านั้นเองครับ " สายตาเยือกเย็นของโรมมองทั้งคู่ " เรื่องทั้งสองคดีผมว่าเอาไว้เป็นหน้าที่ของตำรวจจะดีกว่าหรือเปล่า "  

" ผมเห็นด้วยครับ " นิติรีบพูด ขณะที่วสันต์แสดงสีหน้าไม่พอใจโรมอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกจากโรงพักไปโดยไม่พูดอะไรกับทั้งสอง 

" เป็นคนที่กระตุ้นได้ง่ายจริงน้า " โรมเปรยออกมา นิติหันมามองด้วยความฉงน " วันนี้ผมคงไม่เข้าออฟฟิศแล้วถ้าคุณมีอะไรให้ประสานงานกับคุณอัญได้เลยนะ " โรมบอกกับนิติ 

" คุณโรมมีนัดเหรอครับ "  

" ใช่! กับคุณยงน่ะ " โรมตอบแค่นั้นแล้วเดินกลับไปขึ้นรถของตัวเองขับออกจากสถานีตำรวจไป ในขณะเดียวกันวสันต์ที่เดินฉุนเฉียวกลับมาที่รถก็สั่งลูกน้องของตัวเอง 

" จับตาดูไอ้อิสระทุกฝีก้าว ไม่ว่ามันจะทำอะไรที่ไหนเมื่อไหร่ และถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลให้บอกฉันทันที เข้าใจมั้ย! "  

" ครับ คุณวสันต์ "  

วสันต์ก้าวขึ้นรถพอดีกับที่มีสายเรียกเข้ามาในมือถือของตัวเขาเอง ดวงตาของเขาเบิกโตกว้างขึ้นอย่างตกใจตอนเห็นชื่อปรากฏ 

" ครับท่าน "  

" เป็นไงบ้างคุณวสันต์ ไม่ได้คุยกันเสียนาน สบายดีนะ " ปลายสายว่าเสียงต่ำ วสันต์ที่ฟังอยู่โบกมือไล่ลูกน้องออกไปให้พ้นตัว 

" ครับท่าน แล้วท่านล่ะครับ สุขภาพแข็งแรงดีใช่มั้ยครับ "  

ปลายสายส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ " ทั่วไปโดยรวมก็ดีมากนะ นี่ก็พึ่งไปออกรอบมายังเดินครบ 18 หลุมได้สบายๆ"  

" ดีใจครับที่ได้ยินแบบนั้น " ถึงปากจะพูดไปแบบนั้นแต่สีหน้ากลับดูตื่นกลัว  

" คุณเองก็ดูสุขสบายดีนะ "  

" ก็ไม่เท่าไหร่ครับท่าน "  

" ช่วงนี้คงเจอแต่เรื่องปวดหัวน่าดูเลยงั้นสิ " ปลายสายพูดน้ำเสียงเรื่อยๆ " ฉันก็เลยถือวิสาสะจัดการเรื่องปวดหัวของคุณไปแล้วด้วย ไม่ว่ากันนะ "  

" มะ หมายความว่ายังไงเหรอครับ "  

" คงลำบากน่าดูเลยนะถ้าปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นยังเดินเพ่นพ่านไปมาน่ะ "  

สุชาติอ้าปากค้างหน้าซีด " นั่นสิครับท่าน " ก่อนจะเงียบไปเป็นห้วงนาทีที่เงียบงันแบบที่วสันต์ไม่ชอบใจเพราะกลัวสิ่งที่กำลังตามหลังมาจากความเงียบ 

" ฉันอยากใช้คนของคุณวสันต์ช่วยทำงานนี้ให้ฉันหน่อย " 

" งานอะ -- อะไรเหรอครับ ท่าน " 

" ไอ้ปราการมันมีปัญหากับฉันมายืนถือป้ายประท้วงหน้าบริษัทฉันน่ะ -- ช่วยทำให้มันอยู่อย่างสงบๆที " 

" เอ่อคือ -- " 

" ไม่สะดวกใจหรือ คุณวสันต์ " น้ำเสียงเรียบๆเอ่ยถาม 

" สะดวกครับท่าน ผมจะดำเนินการให้ท่านทันทีครับ " 

" ดีจริง ฉันนึกแล้วว่าคุณต้องไม่ปฏิเสธ " คนพูดด้วยความดีใจ " ฝากด้วยนะ คุณวสันต์ -- คุณนี่พึ่งพาได้เสมอเลยจริงๆ "  

" ครับท่าน " 

" ขอบใจมากนะ วสันต์ อย่างน้อยก็ไม่ต้องให้ฉันลงมือเอง " ปลายสายว่าก่อนที่จะกดวางสายไป วสันต์ได้แต่กล้ำกลืนความหวาดกลัวที่เหมือนกับเข็มนับพันลงคออย่างยากลำบาก  

 

 

********************** 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

ไรท์กลับมาอัพกลซ่อนรักให้แล้วนะคะ เนื้อหาต่อจากนี้ไปก็จะเริ่มหนักและเข้มข้นขึ้นแล้วนะ เพราะอย่างนั้นแล้วไม่อยากให้รี้ดพลาดไปแม้สักอีพีเดียว 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย และทุกข้อความของทุกๆคนมากนะคะ 

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านค่ะ 

แล้วเจอกัน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว