Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่26 ห่างกัน

ชื่อตอน : บทที่26 ห่างกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2564 20:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่26 ห่างกัน
แบบอักษร

 

@บ้านลูกตาล

1อาทิตย์ผ่านไป ฉันไม่ลงไปเจอพ่อกับแม่ข้างล่างเลยทำให้แม่บ้านต้องเอาข้าวมาให้ฉันทุกวันวันละ3มื้อ ฉันเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องและวิดีโอคอลกับแน็คตลอด เขาไปไหนเขาก็จะบอกและถ่ายรูปมาให้ฉันดูเสมอ ฉันก็ทำแบบเดียวกับเขานั้นแหละ แต่ฉันไม่ได้ออกไปไหนก็เลยไม่รู้ว่าต้องบอกอะไร ฮ่าๆๆๆๆๆ

“ลูกตาลจะไม่ออกมาจริงๆใช่มั้ย” พ่อฉันขึ้นมาตะโกนแบบนี้ทุกวันและคำตอบของฉันก็เหมือนเดิมทุกวัน

“ไม่ค่ะ” คำตอบฉันอาจจะทำให้พ่อไม่พอใจอยู่บ้างแหละ แต่ก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่ดี

 

 

2อาทิตย์ผ่านไป ฉันเริ่มออกมาจากห้องบ้างแล้ว เพราะฉันเบื่อและก็สงสารแม่บ้านด้วยที่จะต้องเอาอาหารขึ้นไปให้ฉันทั้งเช้า กลางวัน เย็น ฉันเลยลงมากินเองและก็ค่อยกลับขึ้นไปข้างบนใหม่

“ไม่ออกไปไหนบ้างเหรอลูก” แม่ฉันถามในขณะที่กินข้าวอยู่

“ไม่ค่ะ” แน่นอนว่าเป็นคำตอบเดิมที่ฉันใช้ตอบเวลาพ่อกับแม่ถามอะไร และก็จบด้วยการขึ้นห้องทุกครั้ง

 

 

3อาทิตย์ผ่านไปก็ยังเป็นแบบเดิม แต่คราวนี้เพื่อนฉันที่เพิ่งรู้เรื่องก็คอยแวะมาหาฉันที่บ้านบ้าง พาฉันออกไปเที่ยวออกไปช้อปปิ้งบ้าง เพื่อไม่ให้ฉันเหงาและคิดมาก ทุกคนคอยปลอบใจฉันตลอด จนฉันต้องบอกพวกมันว่าฉันไม่เป็นไร ฉันชินแล้ว

 

 

4 อาทิตย์ผ่านไป ในที่สุด!!! ก็ครบเดือนนึงพอดีที่ฉันไม่ได้เจอหน้าแน็คเลย แต่วันนี้เป็นวันที่ครบกำหนดแท้ๆแน็คไม่ตอบฉันเลยตั้งแต่เมื่อ2-3วันก่อนแล้ว ช่วงอาทิตย์สุดท้ายเขามาๆหายๆตลอดเลย เขาหายไปไหนกันนะ หรือเขาลืมว่าครบเดือนนึงแล้ว หรือว่า...เขาไม่ได้รอฉันแล้ว หรือเขากำลังมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ หรือจะเป็นฉันที่รอเขาอยู่ฝ่ายเดียว...

 

“ลูกตาลลลลล~ ไปช้อปปิ้งกันนนนนน”

ในขณะที่ฉันเดินลงบันไดมาอิงฟ้าก็ตะโกนพร้อมวิ่งเข้ามาหาฉันทันที วันนี้แอลกับอิงฟ้ามารับฉันไปกินข้าวและก็เดินช้อปปิ้งบอกว่าอยากหาชุดสวยๆใส่ไปคืนนี้ อ่อคืนนี้แอลบอกว่ามีงานเลี้ยงครบรอบวันเปิดผับอะไรสักอย่างฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะนะ

แอลเลยบอกให้ฉันใส่ชุดสวยๆเพราะเพื่อนๆต้องขึ้นเวทีด้วย วันนี้ก็เลยต้องนัดกันไปช้อปปิ้งชุดและเครื่องประดับต่างๆ อาจจะเข้าร้านทำผมบ้างตามประสาผู้หญิงอะนะ ฮ่าๆๆๆ แต่ฉันก็ยังอดคิดเรื่องแน็คไม่ได้อยู่ดี ทำไมเขาถึงไม่โทรหาฉันบ้างเลยนะ เห้ออออ~

 

 

 

@ห้างสรรพสินค้า

“ตัวนี้ก็สวย ตัวนั้นก็สวย ว่ามั้ยลูกตาล”

“ลูกตาล!”

“ห๊ะ อ่ออือ สวยๆๆ” อิงฟ้าเอาชุดหลายชุดมาทาบบนตัวฉันแต่ฉันมัวแต่คิดถึงเรื่องแน็คจนไม่ได้สนใจอิงฟ้าที่กำลังเลือกชุดให้ฉันอยู่

“เป็นอะไรหรือเปล่าลูกตาล สีหน้าไม่ดีตั้งแต่ที่บ้านแล้วนะ” แอลถามขึ้นอย่างสงสัย

“เปล่า เลือกชุดต่อเถอะ” ฉันเลี่ยงที่จะตอบคำถามเพื่อนละเอาชุดขึ้นมาทาบตัวเองต่อ

“คิดถึงแน็คเหรอออ~” อยู่ๆอิงฟ้าก็พูดแบบแซวๆฉันขึ้นมา

“ใครบอก ฉันไม่ได้คิดถึงสักหน่อย”

“พิรุธเชียว ว่าแต่ครบกำหนดเดือนนึงหรือยังนะ” แอลถาม

“ครบแล้ว” ฉันตอบแบบไม่ได้ใส่ใจมากนัก

“แล้วเขายังไม่มาหาอีกเหรอ” อิงฟ้าถาม

“ยัง!!!” ฉันตอบด้วยความโมโหนิดๆ เขาควรรอที่จะถึงวันที่ครบกำหนดสิ แล้วนี่อะไรพอครบแล้วก็หายไปเลยไม่แม้จะติดต่อฉัน พูดแล้วก็โมโหขึ้นมาเลย

“แกจะโมโหทำไมเนี้ย เขาอาจจะติดงานอยู่ก็ได้” อิงฟ้าพูด

“ติดงานก็ควรบอกปะ ไม่ใช่หายไปแบบนี้!! ถ้าเขามีคนอื่นนะฉันจะฆ่าเขาเลยคอยดู!!!” ฉันตะโกนด้วยความโมโหและเดินออกจากร้านทันที

“เห้ยตาลไปไหน รอด้วยสิ น้องๆๆเอาหมดนี้เลย” แอลตะโกนไล่หลังฉันที่เดินออกมาแล้ว พร้อมกับเรียกพนักงานเอาเสื้อผ้าไปคิดเงินและแอลกับอิงฟ้าก็รีบเดินตามฉันออกมา

 

“อะ ใจเย็นๆก่อน เดี๋ยวแน็คก็มาหาเองแหละน่า” แอลยื่นไอติมให้ฉันที่นั่งพักอยู่ที่ม้านั่งของห้าง

“โทษทีเมื่อกี้ฉันโมโหไปหน่อย” พอฉันมานั่งคิดสักพักฉันก็ไม่น่าเผลอโมโหใส่เพื่อนไปเลย เพราะพวกเขาไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย

“อืม อะฉันซื้อมาให้ เพราะคืนนี้เธอต้องใส่” แอลยื่นถุงกระดาษที่ข้างในเป็นชุดมาให้ฉัน

“ขอบใจนะ ว่าแต่คืนนี้ฉันต้องขึ้นเวทีด้วยเหรอ”

“ใช่สิ เพราะพวกแกเป็นเพื่อนฉันที่เป็นเจ้าของผับที่สวยและรวยมาก ฮ่าๆๆๆๆ” ฉันขำกับท่าทางของแอล

 

โครกกกก~ ครากกกกก~

“ไปกินข้าวกันดีกว่าาาาาา~ ไปปปปปปป~” อิงฟ้าที่อยู่ๆก็ท้องร้องขึ้นมา ไม่รอให้พวกฉันแซวก็รีบจับมือฉันกับแอลพาเดินไปที่ร้านอาหารทันที

ฉันขำกับการกระทำของพวกเพื่อนๆมาก อย่างน้อยวันนี้ก็ทำให้ฉันมีความสุขขึ้นมานิดนึงแหละ ยังดีที่มีเพื่อนมาปลอบและคอยอยู่เป็นกำลังใจให้ ทำให้ฉันไม่เหงาและก็ไม่คิดมากด้วย

 

 

@บ้านลูกตาล

“เจอกันคืนนี้นะจ้ะ/แต่งตัวสวยๆละ บายยยยย~”

“อื้มบายยยยยย~” อิงฟ้ากับแอลมาส่งฉันที่บ้านก่อนที่จะร่ำลาและขับรถออกไป

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูไม่มีแม้แต่ข้อความหรือโทรมาเลยสักสาย

“เห้ออออออ~ เลิกคิดได้แล้วลูกตาล” ฉันเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและเดินเข้าบ้านไป เพื่อที่จะอาบน้ำแต่งตัว เพราะนี่ก็ใกล้จะมืดแล้วถ้าช้าเดี๋ยวจะไม่ทันงานเอา

 

 

 

**แน็คหายไปไหนนน ลูกตาลจะได้เจอแน็คมั้ย มาลุ้นกันดีกว่านะค่าาาา อิอิ😘

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว