Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่25 ฤทธิ์พ่อตา

ชื่อตอน : บทที่25 ฤทธิ์พ่อตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2564 21:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่25 ฤทธิ์พ่อตา
แบบอักษร

 

@บ้านลูกตาล

“คุณท่านครับคุณแน็คกับคุณหนูกำลังเดินทางมาที่บ้านครับ”

“ปล่อยให้มันเข้ามา”

“ครับท่าน”

 

Part ลูกตาล

แน็คขับรถพาฉันมาส่งที่บ้านตอนเย็นๆ แต่แปลกที่บอดี้การ์ดหน้าบ้านของฉันยอมให้รถของเขาเข้าไปง่ายๆ หรือว่าบอดี้การ์ดจำรถแน็คไม่ได้ ไม่น่าจะใช่นะเขาก็ใช้คันนี้มาหาฉันตอนนั้นนี่น่า ฉันแอบสงสัยแต่ก็หาคำตอบไม่ได้ เลยลงจากรถเพื่อขนของเข้าบ้าน แต่ดูเหมือนบ้านจะเงียบๆแหะ พ่อกับแม่ไม่อยู่หรือเปล่านะ

“แน็คกลับเถอะ ให้ฉันคุยกับพ่อเองดีกว่านายค่อยมานะ” ฉันว่าบรรยากาศมันไม่ค่อยดีให้เขากลับไปก่อนดีกว่า

“ฉันไม่กลับ ฉันจะคุยกับพ่อเธอเอง ฉันจะรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นทุกอย่าง”

 

“ดี!!! งั้นก็ตายซะดีมั้ย!!!” พ่อฉันเดินออกมาพร้อมปืนที่อยู่ในมือ แถมบอดี้การ์ดทุกคนก็ยกปืนและจ่อมาที่แน็คพร้อมกัน

“พ่อคะอย่านะคะ” ฉันตกใจมากฉันรีบเอาตัวไปบังแน็คไว้และหันไปคุยกับพ่อทันที

“ลูกตาลหลบไป!!! ฉันจะฆ่ามัน!!! กล้าดียังไงมายุ่งกับลูกสาวฉันอีก!!!”

“ผมรักลูกตาลครับ” แน็คดันฉันให้ไปอยู่ข้างหลังเขาแทน

“หึ!! รักแต่ทำให้ลูกฉันเสียใจเนี้ยนะ!!!” พ่อฉันกำลังจะเริ่มเหนียวไกปืน

“พ่อคะอย่านะคะพอเถอะตาลขอ” ฉันรีบวิ่งจากข้างหลังแน็คพุ่งไปหาพ่อทันที

 

“ไปอยู่กับมันหลายวันเริ่มใจอ่อนให้มันแล้วหรือไง” พ่อลดปืนลงและหันมาคุยกับฉัน

“พ่อ...หมายความว่าไงคะ” ฉันถามด้วยความสงสัย

“ที่ภูเก็ตอย่านึกว่าพ่อไม่รู้นะ แถมกลับมาก็ไม่ยอมกลับบ้านอีก เห็นมันดีกว่าพ่อกับแม่แล้วหรือไง”

“คือ...ตาล...” พ่อรู้เพราะสั่งบอดี้การ์ดมาติดตามฉันแน่ๆ

 

ปัก!

“ผมขอโทษครับ ผมผิดเอง ผมไปหาลูกตาลเองและผมไม่ยอมให้เธอกลับบ้านเองครับ” แน็คคุกเข่าลงต่อหน้าฉันกับพ่อ เขา...กำลังรับผิดแทนฉันงั้นเหรอ

“ไม่ค่ะ ตาลเป็นคนไม่อยากกลับเอง ไม่เกี่ยวกับแน็ค”

“ผมผิดเองครับ คุณพ่อลงโทษผมได้เลย แต่ผมขออย่างเดียวให้ผมได้รักลูกตาลเถอะนะครับ”

อยู่ๆน้ำตาฉันมันก็ไหล ภาพที่เห็นคือเขานั่งคุกเข่ารายล้อมไปด้วยกนะบอกปืนนับสิบที่กกลังจ่อไปที่ตัวเขาอยู่ และเขากำลังรับผิดแทนฉันทั้งหมด

 

“พ่อปล่อยแน็คไปเถอะนะ ตาลขอก็ได้” ฉันพูดพร้อมคุกเข่าลงข้างๆพ่อและจับมือท่านไว้

“นายรักลูกสาวฉันจริงๆใช่มั้ย”

“ครับ ผมรักลูกตาล” แน็คตอบอย่างมั่นในและมองมาที่ฉันพร้อมกับรอยยิ้ม ฉันเลยยิ้มตอบเขาไป ตาบ้าปืนจ่ออยู่ขนาดนี้ยังจะมายิ้มให้ฉันอีก

“และเรื่องที่ผ่านมาจะทำยังไง”

“ผมสาบานว่าจะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก ให้โอกาสผมได้พิสูจน์นะครับ”

“ถ้านายทำอีก ฉันจะไม่มีโอกาสให้เป็นครั้งที่สอง”

“ครับ ผมสัญญา” แน็คลุกขึ้นและพูดอย่างหนักแน่นทันที ฉันเลยลุกขึ้นและเดินไปหาเขาทำให้บอดี้การ์ดเลยต้องเก็บปืนด้วย

 

“แต่...จากนี้1เดือนนายจะต้องไม่ได้เจอลูกตาล” อยู่ๆพ่อฉันก็พูดขึ้นมา ฉันเลยรีบหันไปทันที

“อะไรนะคะพ่อ”

“พ่อจะไม่ให้มันเจอลูก1เดือน เพื่อเป็นการลงโทษ”

“อะไรกัน ทำไมต้องห้ามเจอด้วยละคะ” ฉันขมวดคิ้วสงสัย

“ก็เพื่อพิสูจน์ว่าจะทนได้หรือเปล่า จะห้ามใจไม่ให้ไปหาผู้หญิงอื่นได้มั้ย นายอยากพิสูจน์หนิ ก็ทำให้ฉันเห็นสิ” พ่อพูดจบก็เดินเข้าบ้านไปทันที

“แต่1เดือนมันนานไปนะคะ พ่อคะ!” ฉันตะโกนไล่หลังพ่อไปแต่พ่อก็ไม่สนใจที่จะหันมาหาฉันเลย

 

“ฉันทำได้น่า” แน็คจับฉันหันหน้าไปมองเขา

“...” ฉันมองหน้าเขานิ่ง ฉันรู้ว่าเขาทำได้ แต่ฉัน...ไม่มั่นใจว่าฉันจะทำได้หรือเปล่า น้ำตาฉันค่อยๆไหลลงมาอาบแก้ม 1เดือนมันนานสำหรับฉันมากจริงๆ ขนาดแค่หนีเขาไปตอนนั้นฉันยังคิดถึงเขาอยู่ทุกวัน แล้วตอนนี้ละ...

“อย่าร้องสิ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ชอบตอนเธอร้องไห้” แน็คยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาบนหย้าฉันอย่างแผ่วเบา ฉันเข้าไปกอดเข้าไว้และปล่อยโฮทันที

“เดือนเดียวเอง รอฉันหน่อยนะ” แน็คเอามือมาลูกหัวฉันเบาๆ

“ฉันจะรอนาย...ฮึก ฮึก แต่...นายจะกลับมาหาฉันใช่มั้ย” ฉันผละออกและถามเขาด้วยน้ำเสียงสะอื้น

“หึ กลับสิก็เธอเป็นเมียฉันหนิ ไม่ให้กลับมาหาเมียจะให้กลับไปหาใครละ”

“ก็...1เดือน...นายอาจจะทนไม่ไหว อื้มมมมม~” แน็คจับหน้าฉันและเข้ามาประกบปากจูบทันที

 

ฉันไม่รู้ว่าฉันยืนนิ่งให้เขาจูบอยู่กี่นาที แต่รู้ว่ามันนานพอๆจะทำให้ฉันหมดอากาศหายใจและยืนไม่อยู่ จนแน็คต้องช่วยพยุงตัวฉันไว้ไม่ให้ลม

“อื้มมมมมมม~”

“ฉันจะรอเธอคนเดียว ฉันสัญญา จุ๊บ~” แน็คกระซิบข้างหูฉันและก็มาจุ๊บปากฉัน1ที

“ฉันไม่อยากให้นายไป” ฉันกอดเขาไว้อีกที

“หึ คิดถึงฉันให้มากๆนะตัวเล็ก” แน็ตกอดฉันกลับแบบแน่นที่สุด

“อื้มมมมม”

“มืดแล้วเข้าบ้านได้แล้ว แล้วฉันจะโทรหาทุกวันนะ” แน็คผละฉันออกจากอ้อมกอดของเขาและลูบหัวฉันเบาๆ

“อื้ม ขับรถดีๆนะ ถึงบ้านแล้วบอกฉันด้วย”

“ครับเมีย ไปแล้วนะ”

ฟอดดด~

ก่อนไปเขามาหอมแก้มฉันอีก1ที และเขาก็ขึ้นรถและขับออกไป ฉันมองรถเขาที่ค่อยๆห่างออกไปจากตัวบ้านของฉัน ฉันไม่อยากยอมรับเลยว่าแค่คิดว่าจะใช้ชีวิตโดยที่ไม่มีเขา1เดือน ฉันจะเป็นยังไง แต่ถ้าคิดในแง่ดีก็เพื่อพิสูจน์ตัวเขาเองว่าจริงใจกับฉันจริงๆมั้ย ฉันหวังว่าเขาจะทำได้นะ

 

 

 

**ใครจะไปโหดเท่าพ่อตาคนนี้อีกคับบ555555😝

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว