กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอขที่2 แก้วกันยา แสงสุริยา

ชื่อตอน : ตอขที่2 แก้วกันยา แสงสุริยา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2562 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอขที่2 แก้วกันยา แสงสุริยา
แบบอักษร

แก้วกันยา แสงสุริยา

หนึ่งปีผ่านไป

อนภัทรเดินออกมาจากห้องน้ำเนื้อตัวเปล่าเปลือยมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวหลวมๆสายตาเข้มจับจ้องซองสีน้ำตาลที่พึ่งวางทิ้งไว้บนเตียงก่อนที่จะไปอาบน้ำ เขาอยากจะทำให้ตนเองสงบนิ่งมากที่สุดก่อนที่ความจริงที่แสนกรุ่นโกรธจะเข้ามามีอำนาจเหนืออารมณ์ใดๆในใจเขา    ภาพความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าผุดขึ้นมาในความคิดการตามหาคนหนึ่งคนสำหรับเขามันช่างยากเย็นเหมือนจะได้เจอแต่ก็คลาดกันในตอนสุดท้ายทุกครั้งไป  เกือบครึ่งชีวิตที่เขาทุ่มเทไปกับการตามหาลูกสาวของศัตรูด้วยความคิดของเด็กๆแต่ยามนี้เขาโตแล้วสิ่งที่ได้รับไม่ควรจะเป็นการพลาดหวังดั่งที่เป็น

"เรื่องที่ให้ตามว่ายังไง"

"ยังไม่ได้อะไรเลยครับนายหัว"

ปัง!!!!

อนภัทรทุบโต๊ะเสียงดังทันทีที่ได้ยินคำตอบ     "คนๆเดียวทำไม่ได้เหรอชัย!"

"ขอโทษครับนายหัว...ผมคลาดกับเป้าหมาย" ชายหนุ่มผิวเข้มเอาแต่ก้มหน้าอย่างหวั่นเกรง

"มันนานเกินไปแล้วความอดทนฉันกำลังหมดเข้าใจนะ!"

"เข้าใจครับนายหัว"

"ครั้งหน้า...ฉันให้โอกาสชัยเป็นครั้งสุดท้าย รูปของผู้หญิงที่ชื่อแก้วกันยาพร้อมข้อมูลทุกอย่างเข้าใจนะ!"

"ครับนายหัว"

"ไปได้แล้ว"

แต่ในที่สุดการรอคอยอันแสนยาวนานของเขาก็สิ้นสุดลง 16ปีมันไม่สายเกินไปเลยกัยการชดใช้ คนตระกูลแสงสุริยาจะต้องรับกรรมที่มันก่อเอาไว้กับผู้หญิงตัวเล็กๆที่ไร้ทางสู้ซึ่งก็คือแม่ของเขา    มือหนาเปิดซองสีน้ำตาลออกดูเอกสารหลายแผ่นพร้อมรูปถ่ายถูกดึงออกมาทันที สายตาคมไล่อ่านข้อมูลที่ได้รับทั้งหมดอย่างใจเย็น

ครอบครัวแสงสุริยาอยู่ดีกินดีบนทรัพย์สมบัติที่ควรจะเป็นของแม่เขาซึ่งเป็นทายาทเพียงคนเดียวแต่ก็นั่นแหล่ะโชคชะตามักเล่นตลกกับเราเสมอครอบครัวนี้ยังดำเนินธุรกิจส่งออกอาหารทะเลเช่มเดิม     อนภัทรไล่ดูภาพครอบครัวอันแสนอบอุ่นทีละใบก่อนจะมาสะดุดกับภาพของผู้หญิงตัวเล็กผิวสีน้ำผึ้งที่ยิ้มอย่างสดใสเล่นกับหมาน้อยอย่างสนุกสนาน

"เธอสินะแก้วกันยา แสงสุริยา ยินดีที่รู้จักฉันอนภัทร กิจจาเชิญยิ้มหัวเราะให้เต็มที่นับจากนี้ไปชีวิตเธอจะได้เจอแต่คราบน้ำตาฉันขอยืนยัน" ชายหนุ่มส่งยิ้มร้ายให้กับรูปหญิงสาวที่เขาตั้งต้นเป็นศัตรู

บ้านแสงสุริยา

แก้วกันยารู้สึกตัวตื่นทันทีที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากข้างล่าง หญิงสาวรีบลุกจากเตียงลงไปข้างล่างทันทีในใจคิดว่าเสียงโวยวายนั้นคงจะไม่พ้นแม่เลี้ยงกับน้่สาวของตนเอง

"แก!...แกพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงฮะ!" นิลลินีแผดเสียงดังลั่นโกรธจนเนื้อตัวสั่นเมื่อได้ยินคำสบประมาทจากผู้หญิงที่อาวุโสกว่าตน

"ฉันพูดความจริงทำไมรับไม่ได้รึไงยะ" เดือนเต็มกอดอกมองนิลลินีอย่างเหยียดหยัน ตลอด18ปีที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกันเธอไม่เคยปลื้มเมียใหม่พี่เขยของตัวเองเลยเพราะครั้งนึงหล่อนคือคนที่ทุกคนในบ้านต้องเรียกว่าคุณนายเล็กพอสามีที่แกคราวปู่เสียนางก็คว้าเอาลูกเลี้ยงอย่างพี่เขยเธอทำสามี

"งั้นถ้าฉันพูดว่าแกมันก็แค่น้องเมียที่หวังจะเอานมไต่ขึ้นมาเป็นเมียแต่น่าสงสารนะคุณธีเค้าไม่กินของหมดอายุน่ะมันสอดท้อง"

"แก...นังลินีแก!!!"

"น้าเต็มนี่มันเรื่องอะไรกันอีกคะ พอค่ะหนูแก้วขอนะคะ" แก้วกันยาเดินมาจับแขนเดือนเต็มพร้อมส่งสายตาเว้าวอนขอความเห็นใจ เดือนเต็มก็อ่อนลงเมื่อเห็นสายตาเว้าวอนของหลานรักนางก็ยอมเดินออกไปแต่โดยดี

"น้าเห็นแก่หนูแก้วนะลูก"เดือนเต็มมองหลานด้วยความรักที่อัดแน่นเต็มหัวใจที่เธออยู่เป็นโสดก็เพื่อเลี้ยงดูหลานคนนี้     "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี" เดือนเต็มจ้องนิลลินีก่อนจะเดินออกไป

"เออรีบๆนะ" นิลลินีตอบกลับอย่างท้าทาย

แก้วกันยาหันมาเล่นงานแม่เลี้ยงที่กำลังท้องน้องคนที่สามของเธอรู้สึกหน่ายใจที่ต้องมาเห็นพฤติกรรมแย่ๆของแม่เลี้ยง ตั้งแต่เธอกับน้าเต็มกลับมาจากอังกฤษทั้งน้าทั้งแม่เลี้ยงก็ตั้งตนเป็นศัตรูทะเลาะกันไม่เว้นวัน

"คุณลินี...กำลังท้องนะช่วยใช้สมองคิดหน่อยจะไปต่อปากต่อคำยืนเถียงกับใครเขาเพื่ออะไรดูตาเก่งกับตาเกมส์เป็นยังไงคุณก็เห็น ไม่ใช่อารมณ์ร้ายๆที่คุณพ่นใส่ลูกทุกวันแบบนี้หรอกเหรอ"

"เป็นลูกเลี้ยงอย่าปากดีมาสอนฉัน"

"ฉันก็ไม่อยากเอาตัวลงไปงัดกับคนอย่างคุณหรอกนะ มันเปลืองตัว"

"แก..." นิลลินีเต้นเร่าด้วยความโกรธ

"เลิกซะทีเถอะไอ้นิสัยร้ายกาจแบบตัวอิจฉาในทีวีน่ะ แม้อายุเราจะห่างกันไม่มากแต่ฉันก็อยากให้คุณทำตัวให้มันหน้าเคารพ"

"แก...นังเด็กไม่มีแม่!!!"

"หยุดนะ!อย่ามาหยาบคาย"

"จะทำไม...ก็แกมันไม่มีแม่ไงล่ะ ฮ่าๆ...นังเด็กไม่มีแม่"

เพี๊ยะ!!!

แก้วกันยาฟาดฝ่ามือลงบนหน้าแม่เลี้ยงสุดแรง     "เคยเตือนแล้วใช่มั้ยว่าอย่าปากผล่อยถ้าแกกล้าพูดถึงแม่ฉันอีกล่ะก็แกได้คลอดก่อนกำหนดวันนี้แน่" แก้วกันยาชี้หน้านิลลินีอย่างเอาเรื่อง

"แกตบฉันอย่าอยู่เลยมึงวันนี้แม่จะตบให้เลือดกลบปากเลย!"นิลลินีมองแก้วกันยาอย่างขุ่นเคืองพร้อมกับพุ่งเข้าใส่แต่ก็ถูกแก้วกันยาผลักล้มลงไปกองบนโซฟา

"ถ้าเข้ามาอีกคราวนี้ไม่ผลักลงโซฟาแล้วนะ อยากคลอดก่อนกำหนดใช่มั้ยฮะ"

"แก...." นิลลินีครางด้วยความโกรธแต่ก็จำต้องเดินออกมาจากตรงนั้นเพราะสายตาลูกเลี้ยงไม่มีความเมตตาคนท้องเลยแม้แต่น้อย

"โห...สุดยอดอ่ะพี่แก้วแม่อึ้งไปเลยอ่ะ" เกมส์วิ่งเข้ามาหาพี่สาวอย่างชื่นชม

"เกมส์พูดแบบนี้ได้ไงไม่น่ารักเลย" แก้วกันยาปรามน้องชายวัยสิบขวบ

"ดูดิเกมส์ถ่ายคลิปไว้ด้วยตอนแม่โดนตบนะโคตรสะใจอ่ะ"

"เกมส์พูดถึงแม่ตัวเองแบบนี้ไม่ได้เข้าใจมั้ย"แก้วกันยาสอน

"ก็เข้าใจแต่แม่ชอบทำตัวเป็นนางร้ายในทีวีอ่ะ หาเรื่องอิจฉาเค้าไปทั่วสมควรโดนละแบบนี้"

"ฟังพี่นะ...ไม่ว่าแม่เราจะเป็นยังไงเราไม่มีสิทธิที่จะไม่รักไม่ปกป้องแม่ของเราอย่าลืมว่าตลอดเก้าเดือนที่เราอยู่ในท้องเค้า แม่ปกป้องเราอย่างดีเพราะฉะนั้นไม่ว่าเกมส์จะรู้สึกกับแม่ยังไงเกมส์ทำอย่างอื่นไม่ได้นอกจาก...รัก เข้าใจรึเปล่า" แก้วกันยาจ้องตาน้องชายอย่างจริงจังสายตาที่ทอดมองเปี่ยมไปด้วยความรักแม้ว่าเด็กน้อยจะมีแม่ชื่อนิลลินีที่เธอไม่ชอบหน้าแต่เขาก็คือน้องเธออยู่ดีสายเลือดยังไงก็ไม่มีทางปฏิเสธกันได้

"ครับ" เกมส์ตอบเสียงเศร้าๆ

กรี๊ด!!!!!

สองพี่น้องมองกันหน้าตาตื่น   "แม่"เด็กชายออกวิ่งไปตามเสียงของมารดาที่กรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดแต่เมื่อทั้งสองคนวิ่งมาถึงภาพที่เห็นก็คือนิลลินีนอนหมดสติอยู่หน้าห้องนอน

"แม่!!!"เกมส์เขย่าตัวมารดาท่าทางวิตก

"ไปตามเก่งมาอุ้มแม่ไปเกมส์"

"ครับ"เด็กน้อยรีบวิ่งไปทันที

แก้วกันยานึกสงสัยว่าทำไมมีเรื่องวุ่นวายมากขนาดนี้พ่อถึงไม่ออกมาดูแต่เมื่อสายตามองลอดประตูที่เปิดแง้มไว้ทุกอย่างก็กระจ่างใจในทันที หญิงสาวเบือนหน้าหนีเป็นจังหวะที่เก่งวิ่งมาถึงพอดี

"แม่เป็นไรพี่แก้ว"

"ไม่ต้องถามพาไปที่รถพี่จะไปส่งโรงบาล"

เก่งช้อนร่างแม่ขึ้นอุ้มสายตาทอดมองแม่ที่หมดสติอย่างหวั่นวิตกขณะที่เกมส์ก็ช่วยประคองและระวังทางให้อีกทีสายตาสองพี่น้องมองกันอย่างหวั่นเกรงขณะที่แก้วกันยาวิ่งไปสตาร์ทรถเตรียมพาคนท้องส่งโรงบาล

หน้าห้องฉุกเฉิน

เด็กทั้งสองนั่งหน้าเครียดไม่มีใครยอมพูดอะไรสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมแม่ของตัวเองถึงได้หมดสติแบบนั้น     ด้านแก้วกันยาเองก็นิ่งเงียบไปเช่นกันในหัวเธอมีแต่เรื่องวุ่นๆของคนในบ้าน ภาพในอดีตตั้งแต่เธอสูญเสียมารดาและสถานะที่เปลี่ยนไปของนิลลินีคุณย่าเล็กวัย17ปีที่เธอต้องเรียกว่าแม่

ตั้งแต่เธอมีแม่คนใหม่นิลลินีก็สร้างเรื่องให้คนในบ้านตลอดทำตัวเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายในละครที่แสร้งทำเป็นแสนดีต่อหน้าคุณพ่อและกลั่นแกล้งเธอลับหลังดีที่มีบารมีของคุณย่าโอบอุ้มเป็นเกราะคุ้มภัยและน้าเต็มที่รักหลานมากกว่าสิ่งอื่นใดทั้งสองเห็นดีที่จะส่งเธอไปเรียนเมืองนอกเพื่อหนีจากเรื่องวุ่นวานทั้งหมด แต่แก้วกันยาก็ค้นพบว่าไม่ว่าเธอจะจากไปกี่ปีนิลลินีก็นังเป็นคนเดิมไม่มีทางเปลี่ยน

"คุณพ่อ"เกมส์วิ่งเข้าไปกอดบิดาแน่นพร้อมกับร้องไห้งอแง     "แม่...."เด็กน้อยพูดได้เพียงเท่านั้นก็สะอื้นหนัก

"ไม่เป็นไรลูกแม่ไม่เป็นไรนะ" สุธีกอดปลอบลูกชายคนเล็ก     "แม่เป็นไงบ้างเก่ง"

"ยังไม่ตายง่ายๆหรอก"เด็กหนุ่มย้อนคำซ้ำจ้องมองบิดาอย่างเอาเรื่อง

"เก่ง!"สุธีตวาดเสียงดัง

"พ่อคะ..."แก้วกันยาเข้ามาปรามพ่อลูกที่อารมณ์ร้อนไม่ต่างกัน

"ดูมันสิ!ไม่รู้จะตั้งตนเป็นศัตรูพ่อไปถึงไหน"

"เกมส์พี่หิวน้ำไปซื้อให้หน่อยสิพาเก่งไปเป็นเพื่อนด้วย"

"ครับ"เด็กน้อยรับคำพร้อมกับดึงพี่ชายให้ลุกตามออกไป

"ใจเย็นนะคะพ่อ"

"หนูแก้วดูน้องตัวเองสิมันคิดว่าพ่อเป็นพ่ออยู่รึเปล่า"

"น้องกำลังเป็นวัยรุ่นค่ะพ่อ เข้าใจน้องนะ"

"พ่อมีแต่หนูนี่แหล่ะ...ลูกรัก" สุธีดึงแก้วกันยามากอดด้วยความรักภาพครอบครัวอันแสนอบอุ่นสมัยที่มารดาของแก้วกันยายังมีชีวิตอยู่ย้อนกลับเข้ามาให้คิดถึง   เขาผิดเองที่หลงไหลไปกับสาววัย17จนทุกอย่างมันสายเกินแก้

"พ่อคะหนูแก้วมีเรื่องจะขอ"

"อะไรลูก...พ่อให้หนูแก้วได้ทุกอย่าง"

"น้าเต็มค่ะ" หญิงสาวเอ่ยออกไปอย่างหนักแน่นทำเอาคนเป็นพ่อถึงกับหน้าถอดสี   "หนูแก้วเห็นและคิดว่าคุณลินีเธอคงเห็นมากกว่าหนูแก้ว"

"พ่อ...."

"มันยังไม่สายนะคะหนูแก้วไม่อยากให้บ้านเรามีปัญหามากไปกว่านี้"

"มันสายไปแล้วล่ะหนูแก้วไม่แปลกใจเหรอคุณพ่อเค้ามัวไปทำอะไรอยู่กว่าจะมาโรงบาลได้" เดือนเต็มพูดแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศครอบครัวสุขสันต์

"เต็ม..."สุธีเรียกชื่อน้องเมียที่ยามนี้กลายเป็นเมียเขาโดยสมบูรณ์

"ไม่ต้องห่วงนะหนูแก้วต่อไปนี้เรื่องยัยลินียกให้เป็นหน้าที่น้าเอง"

"น้าเต็ม!" แก้วกันยาถอนหายใจเหนื่อยหน่ายกับเรื่องน่าปวดหัว

ครอบครัวเธอมันแปลกประหลาดเกินกว่าที่คนนอกจะเข้าใจได้ใครๆก็คิดว่าการที่เกิดมาเป็นแก้วกัญญา แสงสุริยานั้นน่าอิจฉาเป็นคุณหนูนักเรียนนอกทายาทธุรกิจส่งออกอาหารทะเลมูลค่าหลายร้อยล้านใช้ชีวิตสวยหรูดูแพงสุขสบายบนสมบัติที่กินใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมด แต่ในมุมของคนในครอบครัวแสงสุริยาอย่างเธอมันไม่มีอะไรที่น่าภูมิใจสักนิด คุณพ่อของเธอโดนปรามาสจากคุณปู่มาโดยตลอดเพราะคุณพ่อเป็นแค่ลูกติดของคุณย่าซึ่งท่านเป็นภรรยาคนที่สอง   เธอเองในฐานะหลานคนแรกก็ไม่ได้รับความใส่ใจจากคุณปู่เช่นกันภาพจำของแก้วกันยาที่มีต่อชายชราก็คือความเจ้าระเบียบและความน่ากลัว   พอคุณปู่เสียเธอเองกลับรู้สึกโล่งใจไม่ได้เศร้าโศกอะไรตามประสาความคิดแบบเด็กๆ     สิ่งที่สร้างความเศร้าโศกให้เธอกลับเป็นเรื่องที่คุณพ่อกอดคุณนิลลินีซึ่งขณะนั้นคือคุณย่าเล็กในงานศพหญิงสาวรู้สึกเหมือนถูกแย่งความรักไปและขณะนี้ความรู้สึกว่าถูกแย่งของรักก็กลับมาอีกครั้งแม้เธอจะรักน้าเต็มมากเหมือนแม่แท้ๆก็ว่าได้แต่แก้วกันยารู้ดีว่าพื้นที่ในใจของบิดามันแน่นเกินกว่าที่จะมาสนใจเรื่องเล็กของเธอแล้ว   ยามนี้เธอโตแล้วโตพอที่จะเข้าใจได้ว่าทุกอย่างมันคือธรรมชาติของมนุษย์เมื่อเข้าใจได้ดังนั้นความรู้สึกหวงแหนหรือว่าอิจฉาในใจมันก็เบาบางจางหายไป

"หนูแก้วพ่อ...."

"หนูแก้วเคารพการตัดสินใจของคุณพ่อค่ะ แต่ว่าเรื่องต่อจากนี้หนูแก้วไม่ขอเข้าไปยุ่งนะคะ" แก้วกันยาออกตัวด้วยรู้ดีว่าจะมีเรื่องน่าปวดหัวตามมาอีกมากมาย

"ขอบใจนะที่หนูแก้วเข้าใจ" สุธีกอดลูกสาวอีกครั้ง

"น้ำมาแล้วครับ" เกมส์วิ่งนำหน้าพี่ชายหวังจะเอาน้ำมาให้แก้วกันยาก่อนใคร

"ขอบใจนะเกมส์" แก้วกันยารับแก้วน้ำเอาไว้

"มีเรื่องอะไรกันรึเปล่าครับ เกมส์เห็นกอดกันแน่นเลย"

"ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ" แก้วกันยาลูบหัวน้องชายอย่างเอ็นดู

"คุณแม่ยังไม่ออกมาอีกเหรอครับ"

"ยังจ้ะ"

สิ้นคำคุณหมอก็เปิดประตูห้องฉุกเฉินออกมาพอดีเกมส์รีบวิ่งไปหาคุณหมอด้วยความร้อนใจ

"แม่เป็นไงครับคุณหมอ" เกมส์เขย่าแขนหมอหนุ่มไปมาด้วยความร้อนใจ

"เกมส์ไม่เอาลูก...ว่าแต่ภรรยาผมเป็นอย่างไรบ้างครับ"

"คนไข้ปลอดภัยนะครับแค่หมดสติไป แต่หมออยากจะให้รอดูอาการสักคืนเพราะอายุครรภ์ก็มากเผื่อจะมีอาการแทรกซ้อน"

"ครับ...ขอบคุณครับหมอ"

"ยินดีครับ"

"ผมจะไปติดต่อเรื่องห้องเอง" เก่งรีบเดินออกมาเมื่อเห็นว่าแม่ปลอดภัย

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วหนูแก้วกลับก่อนนะคะ ยังไม่ได้อาบน้ำเลยตั้งแต่เช้า"

"อื่ม....พ่อขอบใจอีกครั้งนะหนูแก้ว"

"ค่ะ....น้าเต็มจะกลับพร้อมหนูแก้วมั้ยคะ"

"หนูแก้วกลับก่อนเถอะน้าจะต้องไปเยี่ยมคนป่วยเค้าซะหน่อย"  เดือนเต็มยิ้มร้ายอย่างคนที่มีแผนการในหัว

"พี่ว่าเต็มน่าจะกลับพร้อมหนูแก้วนะ"

"ไม่ค่ะ!ทำไมคะกลัวเมียเด็กจะรู้เหรอคะพี่ธีว่าตอนนี้มีเมียแก่ๆอย่างเต็มเพิ่มมาอีกคน"

"เมียแก่!"เกมส์ตะโกนเสียงดังจนแก้วกันยาต้องปิดปากน้องชายตัวแสบเอาไว้

"พูดอะไรออกมาน่ะเต็ม!" สุธีดุเดือนเต็มจริงจังก่อนจะหันไปคุยกับลูกชาย     "อย่าไปฟังลูก...ป้าเต็มเค้าพูดเล่นนะ" สุธีอธิบายให้ลูกฟังด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

"ครับ"

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วหนูแก้วกลับล่ะนะคะ"

แก้วกันยากดลิฟท์ขึ้นมาชั้น5ซึ่งเป็นลานจอดรถ หญิงสาวผลักประตูออกไปยังลานกว้างที่ตอนนี้มีรถจอดอยู่บางตาไฟตามทางก็มืดสนิทอาศัยเพียงแสงธรรมชาติยามกลางวันมันยิ่งทำให้หญิงสาวหวั่นกลัวเพราะเดินอยู่เพียงลำพังรถที่จอดใกล้ๆทางเข้ายามนี้จึงดูไกลแสนไกลด้วยมโนภาพร้ายๆที่สร้างขึ้นมาในหัว

"คิดบ้าอะไรของแกนะยัยแก้ว" แก้วกันยาดุตัวเองเมื่อความคิดฟุ้งซ่านไปไกล มือบางล้วงกุญแจรีโมทรถออกมากดโดยเร็ว

ขออภัยที่นำเสนอความรุนแรงที่ไม่เหมาะสมนะคะ ไรท์

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว