email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 เกิดใหม่หรอกหรือ

ชื่อตอน : บทที่ 1 เกิดใหม่หรอกหรือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2564 00:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 เกิดใหม่หรอกหรือ
แบบอักษร

บทที่ 1

 

เกิดใหม่หรอกหรือ

 

....ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วทุกแห่งหนมีเพียงแสงจันทร์เท่านั้นที่คอยส่องสว่างให้เห็นเงาของคนร่างใหญ่ถึง 10 คน ที่ยืนล้อมตัวเขาสองคนเอาไว้ พวกมันมาอยู่ที่นี่เพื่อที่จะฆ่าเขาและสามี เพื่อที่จะล้างแค้นกับสิ่งที่พวกเราทำเอาไว้ในอดีต ถึงแม้ตนจะทำดีกับมันมากเท่าไหร่ มันก็ช่างไร้ค่าจนพวกมันมองไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย 

 

"นายหญิง...."

 

"พวกแกนี้เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!...ไม่นึกเลยว่าพวกแกจะไปอยู่ข้างมัน!"

 

"ฮาร์ด....อยู่หลังฉันเอาไว้"

 

เสียงของผู้เป็นสามีเอ่ยขึ้นถึงแม้ตอนนี้จะไม่ใช่เวลามาเป็นห่วงกันแล้วก็เถอะ พวกเขาสองคนต่างรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตัวเองนั้นอยู่รอดไม่พ้นคืนนี้แน่นอน ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากตายเคียงคู่กันอยู่ดี ถึงผมจะเป็นผู้ชายและสามีของผมเองก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน ถึงจะมีทายาทด้วยกันไม่ได้แต่พวกเราก็ครองรักกันมาถึง 12 ปี ไม่ว่าเรื่องอะไรก็รู้ทันกันหมดแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องไหนก็ดูทะลุปรุโปร่งได้ทุกเรื่อง

 

"ฟิลิกซ์...."

 

"ไม่เป็นไร.....ขอโทษนะ ฉันทำให้นายต้องลำบากอีกแล้ว"

 

เสียงของผู้เป็นสามีเอ่ยขึ้นถึงแม้จะไม่เห็นใบหน้าเพราะอีกฝ่ายเอาแต่จ้องมองคนทรยศที่อยู่ข้างหน้า พร้อมกับเอาตัวมาบังตัวผมไว้ แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงมือทั้งสองยังถูกมัดไขว้หลังเอาไว้  ร่างหนาใส่ชุดสูทมาดเข้มรองเท้าหนังดำ ทำให้ดูมีสง่าราศี  ส่วนผมใส่ชุดสูทสีน้ำตาล ร่างกายดูบอบบางเล็กน้อย แต่เพราะออกกำลังกายบ่อยเลยมีกล้ามขึ้นมานิดๆ ใบหน้าของผมมีรอยฟกช้ำอยู่ตรงมุมปาก สายตายังคงจับจ้องไปที่คนทรยศอย่างแค้นเคือง

 

"พวกนายคงคิดดีแล้ว...อยากฆ่าก็ฆ่าฉันเลย ฉันพร้อมแล้ว"

 

"ฟิลิกซ์!...."

 

"ฮาร์ดอย่าได้โกรธพวกเขาไปเลยยังไงเราก็เคยทำอะไรกับเขาไว้มาก ต่อให้ตายไปก็ไม่เป็นไรฉันไม่เคยเสียดายชีวิตอยู่แล้ว เพราะฉันได้ใช้เวลาร่วมกับนายฉันถึงได้....รู้จักกับคำว่าชีวิตมากขึ้น ขอโทษนะฮาร์ด.....และขอบใจมาก...สำหรับทุกอย่าง  ฉันรักนาย.."

 

ฟิลิกซ์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ติดสั่นเล็กน้อยทั้งที่ยังไม่ได้หันหน้ามาหาผมราวกับว่านั้นเป็นคำสั่งเสียครั้งสุดท้ายของเขา ผมมองแผ่นหลังที่เหยียดตรงของอีกฝ่าย บัดนี้เริ่มสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้ผมที่อยู่ด้านหลังเริ่มรู้สึกปวดใจขึ้นมาอย่างรุนแรง น้ำตาที่เก็บไว้เริ่มไหลรินออกมาช้าๆ  คำว่ารักของชายที่อยู่ตรงหน้าเอ่ยขึ้น ถึงแม้จะได้ยินจนเคยชิน แต่ตอนนี้รู้สึกว่ามันเป็นคำว่ารักครั้งสุดท้ายที่อีกฝ่ายจะมอบให้เขา

 

"นายท่าน....ผมขอโทษด้วยนะครับ ผมจำเป็นต้องทำจริงๆ ผมจะไม่ทรมานพวกคุณหรอกนะครับ"

 

"อึก...ฮึก..ฟิลิกซ์...คำพูดนั้นน่ะ เก็บไว้ตอนที่เราเจอกันในชาติหน้าได้ไหม...ฮึก...เราจะต้อง ได้เจอกันอีก"

 

".......อืม....เราต้องได้เจอกันอีก"

 

ปัง!!...ปัง!!..ปัง!!เสียงปืนยิงดังลั่นถึงสามนัดก่อนที่ลูกกระสุนจะยิงไปที่หน้าอกข้างซ้ายของฟิลิกซ์ เวลาราวกับถูกชะงักหยุดลงไปในทันที ร่างของฟิลิกซ์ยังคงแน่นิ่งไม่ไหวติงแม้แต่น้อย ก่อนที่เลือดจำนวนมากจะเริ่มไหลนองผ่านเสื้อตัวหนากลายเป็นสีแดงฉานแม้ตอนนี้จะเป็นยามที่พระจันทร์เฉิดฉายอยู่บนท้องนภา

 

หัวใจของฮาร์ดราวกับถูกหยุดเต้นเพราะเห็นคนรักของตนกำลังจากไปต่อหน้าต่อตา ร่างกายสั่นสะท้านทำอะไรไม่ถูก ริมฝีปากไม่อาจเอ่ยสิ่งใดออกมาได้ มีเพียงความรู้สึกที่แหลกสลายกลายเป็นปุ๋ยผง รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังขาดสติพูดอะไรไม่ออกคล้ายคนเป็นใบ้

 

"ฟะ....ฟิลิกซ์..."

 

"นายหญิงไม่ต้องห่วงนะครับ...ผมจะทำให้นายหญิงไปอยู่กับนายท่านเอง"

 

ฮาร์ดไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเพียงแค่มองร่างสามีที่ยังคงนั่งอยู่กับที่ทั้งๆที่ตอนนี้กลับไม่มีแม้แต่ ลมหายใจ แผ่นหลังกว้างยังคงสง่าไม่ยอมหลบหลีกให้คนตรงหน้าเดินเข้ามาหา ผมได้แต่นั่งร่างชาทำอะไรไม่ถูก แต่พอได้ยินว่าฝ่ายนั้นจะพาผมไปหาสามี มันก็ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยผมก็ได้ตามอีกฝ่ายไป ริมฝีปากบางของฮาร์ดยกยิ้มขึ้นทั้งน้ำตา พร้อมกับเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับอดีตลูกน้องที่เคยไว้ใจ แม้จะแค้นมากมายเพียงใดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาอาจจะเคยทำอะไรไม่ดีกับอีกฝ่ายไว้มากบางทีครั้งนี้ก็คงจะเป็นการลงโทษของพระเจ้า

 

"อโหสิกรรมให้ผมด้วยนะครับ.....นายหญิง"

 

ปัง!!....คนทรยศเอ่ยเพียงแค่นั้นก่อนที่จะเหนี่ยวไกปืนยิ่งเข้ามาใส่ร่างของผม ความเจ็บปวดโลดแล่นเข้ามายังโสตประสาท ก่อนที่สติอันน้อยนิดจะหายไป พร้อมกับภาพที่มืดสนิทไร้เสียงและแสงตกกระทบ ถึงแม้จะเป็นแบบนั้นแต่ภาพของสามีผู้เป็นที่รักยังคงติดตาไม่จางหายไปไหน เกิดใหม่ครานี้ ข้าน้อยขอให้ได้อยู่กับผู้ที่เป็นที่รัก ไม่อยากยุ่งเกี่ยวพันกับสิ่งที่เลวร้ายเช่นนี้อีก....

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

......แสงตกกระทบผ่านเปลืองตาของชายหนุ่มเก้อตัวน้อยที่นอนบนเตียงไม้โบราณ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นราวกับพึ่งตื่นขึ้นมาจากฝันที่เลวร้าย ดวงตาคู่สวยกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับสายตาเล็กน้อย สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานไม้ที่ไม่ได้หรูหราอะไรมาก เขาจำไม่เห็นได้เลยว่าตัวเองเคยมีบ้านไม้แบบนี้ หรือว่าที่นี่จะเป็นที่พักก่อนไปนรกกัน

 

เขามองดูอยู่สักพักก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วมองออกไปรอบๆ อย่างไม่คุ้นชินทุกอย่างดูจะเนื่องความคาดหมายเพราะหลายๆอย่างถูกประดับประดาไปด้วยของโบราณนานาชนิด บางอย่างก็เคยเห็นแต่ว่ามันไม่ค่อยสมบูรณ์ แต่ตอนนี้มันดูสมบูรณ์และหรูหรา ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะดีใจไหมที่ได้เห็นของพวกนี้ 

 

ห้องนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากนัก เป็นห้องนอนขนาดกลาง มีเตียงมีโต๊ะ มีผ้ากั้นสำหรับห้องอาบน้ำและห้องรับแขก  อีกฝั่งหนึ่งยังมีที่เอาไว้ให้อ่านหนังสือด้วย รวมๆแล้วก็ไม่เลวเท่าไหร่ 

 

"ทำไมมือเล็กลงกันนะ"

 

ผมพูดกับตัวเองก่อนจะเริ่มสังเกตว่าร่างกายของตนแปลกไปอย่างน่าประหลาด เพราะถึงผมจะเคยเป็นเมียของฟิลิกซ์แต่ด้วยความที่ต้องเสี่ยงตายหลายครั้งหลายหน ผมจึงต้องมีทักษะป้องกันตัวเป็นธรรมดา มันเลยทำให้ผมมีสัดส่วนที่กำยำขึ้นมาถึงจะไม่เท่าฟิลิกซ์ก็เถอะ

 

ผมสำรวจตัวเองจนพอใจก่อนจะเดินไปที่กระจกโบราณ ถึงจะไม่ใช่กระจกใสๆ แต่ก็น่าจะส่องพอให้เห็นรูปหน้าได้ กระจกนั้นมีด้ามให้จับใน กระจกเป็นสีทองมัวๆเล็กน้อย และเป็นทรงกลม ผมมองส่องดูมองซ้ายทีมองขวาที ก่อนจะหมุนหัวไปมาอย่างไม่แน่ใจ

 

"....เรื่องจริงเหรอเนี่ย  โอ๊ย! ซี๊ดดด"

 

ผมมองตัวเองในกระจกอย่างไม่เชื่อสายตา เพราะเห็นใครก็ไม่รู้ในกระจกก่อนจะลองหยิกแก้มไปทีหนึ่ง แต่มันดันเจ็บนี้สิ นี้ผมมาเกิดใหม่แล้วเหรอทำไมไม่เห็นรู้เรื่องของร่างนี้เลย แปลก แฮะ รูปร่างหน้าตาก็เหมือนกับเขาอยู่แต่หวานไปหน่อย รู้สึกว่าความดิบเถื่อนที่เคยมีชาติก่อนคือหายไปหมดเลย

 

"คงไม่ใช่ผู้หญิงใช่ไหมนะ"

 

ผมมองหน้าตัวเองในกระจกก่อนจะคิดลังเลว่าจะเปิดดีไหม เพราะหน้าตาเขาออกหวานเกินไปแต่ต่อให้เกิดเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่เป็นไร ขอแค่ได้เจอฟิลิกซ์ก็พอไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเหมือนเขาไหมนะ พอคิดแบบนั้นก็รู้สึกเศร้าขึ้นมานิดๆ  ภาพของสามีที่ตายต่อหน้าคำพูดก็ยังคงก้องอยู่ในหัวไม่จบไม่สิ้น ขอให้เจออีกฝ่ายเร็วๆเถอะ

 

"เฮ้อ  ยังเป็นผู้ชายแฮะ....ถ้างั้นฟิลิกซ์คง"

 

"ฟิลิกซ์....ต่อให้นายเป็นผู้หญิงฉันก็จะรักนายนะ และก็ขอให้นายได้เกิดในร่างผู้หญิง ฉันคนนี้จะสั่งสอนนายเอง!"

 

ฮาร์ดในร่างของชายรูปงามกำหมัดอย่างภาคภูมิใจ เพราะชาติที่แล้วอีกฝ่ายเคยทำอะไรที่มันสุดๆสำหรับเขาไปแล้ว ชาตินี้อาจจะได้เอาคืนบ้างก็ได้ ถึงตอนนี้จะตัวเล็กไปหน่อยแต่ก็จะพยายามออกกำลังกายให้ได้มากที่สุด เพื่อที่จะได้มีแรงข่มใครบางคนที่อาจจะมาเกิดใหม่ในโลก เดียวกันกับถึงจะไม่มั่นใจเท่าไหร่ แต่ก็อยากขอร้องให้ได้เจอกันอีกสักครั้ง

 

ก๊อกๆ....แอ็ด~"คุณชาย...."เสียงหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินมาเคาะประตูสองสามครั้งก่อนจะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ทำให้ฮาร์ดที่ยังไม่รู้ว่าเป็นใครหาทางหลบแล้วลอบเดินไปข้างหลังของนาง ด้วยสัญชาตญาณในชาติก่อนที่ต้องหวาดระแวงในทุกๆ ที่ ที่คิดว่าไม่ปลอดภัยเพราะยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร ถึงตอนนี้จะมาอยู่ในร่างใหม่แบบงงๆก็เถอะ

 

ฟึบ!....ตึก!"เธอเป็นใคร"ฮาร์ดเดินเข้าไปล็อคแขนของนางก่อนจะบังคับให้นางนั่งลงไปกับพื้น เพราะไม่รู้ว่านางเป็นใครและทำไมถึงไม่รอให้เขาอนุญาตก่อนที่จะเข้ามา

 

"คะ....คุณชาย นี่เสี่ยวเหมยเองเจ้าค่ะ"

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

ฟิลิกซ์ในร่างใหม่:ฮัดเช้ย!!....ครืด! นี่เพิ่งมาร่างใหม่ก็เป็นหวัดแล้วเหรอ หรือว่าฮาร์ดกำลังพูดถึงเรากันนะ

 

.......

 

เรื่องนี้ไรท์แต่งขึ้นเพราะคิดถึงมันบ่อยๆ(๑˃̵ ᴗ ˂̵)و เอาเป็นว่าเขียนรอเรื่องภาคต่อไปของเรื่องอื่นๆแล้วกันนะคะ5555 แม้เรื่องเดิมจะไม่จบหลายเรื่องเลยก็เถอะ555

 

*เรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของ ไรท์เท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเกี่ยวกับความเป็นจริงแม้แต่น้อย ไรท์สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงและไม่ได้มีจุดประสงค์อะไรแอบแฝง 

 

**ขอให้คอมเม้นกันอย่างสุภาพด้วยนะคะ˙˚ʚ(´◡`)ɞ˚˙

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว