ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 26

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.8k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2564 20:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 26
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 26 

 

 

 

 

 

 

" คุณโรม! "  

น้ำมนต์พยายามดิ้นลงแต่โรมกลับไม่ปล่อยพาเธอเดินขึ้นบันไดมาที่ชั้นบน " คุณโรม!! ปล่อยฉันนะ!! " น้ำมนต์ทุบไหล่ของโรมหวังให้เขาปล่อยเธอแต่ว่าโรมกลับไม่ฟังพาเธอเดินเข้ามาในห้องนอน  

" คุณจะทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันนะ!! "  

น้ำมนต์ทุบแรงๆไปที่ไหล่ของโรมจนเขานิ่วหน้าแล้ววางเธอลงที่เตียง " เธอนี่มันฤทธิ์เยอะจริงๆเลยนะ น้ำมนต์ "  

เพี๊ยะ! 

ขาดคำโรมก็ถูกน้ำมนต์ตบหน้าอีกรอบ โรมหันกลับมามองน้ำมนต์ด้วยดวงตาแข็งกร้าวตอนนี้บนแก้มของเขามีริ้วแดงจากใือของน้ำมนต์ปรากฏทั้งสองข้างแถมที่แขนข้างที่พันแผลไว้ก็มัเลือดซึมออกมา น้ำมนต์เห็นแบบนั้นรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบรัดแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังโกรธคนตรงหน้ามากกว่า 

" ออกไปนะ!! "  

" ไม่ออก! "  

" ออกไป!! " 

" ไม่ออก! "  

เพี๊ยะ! 

โรมขบกรามแน่นรู้สึกเจ็บที่ใบหน้ามองคนที่กำลังร้องไห้เงื้อมือขึ้นจะตบเขาเป็นครั้งที่ห้า " ถ้าเธอจะออกจากห้องนี้เธอต้องฆ่าฉันให้ตาย น้ำมนต์ " พูดจบโรมก็ดึงน้ำมนต์เข้ามาจูบอีกรอบและต่อให้คราวนี้น้ำมนต์จะดิ้นแค่ไหนเขาก็จะไม่ยอมปล่อยเธอ มือข้างหนึ่งของเขาจับหลังคอของน้ำมนต์ไว้ไม่ให้เจ้าตัวดิ้นหนี ส่วนมืออีกข้างจับมือของเธอไว้ โรมบดเบียดริมฝีปากรูปหยักของตัวเองลงบนริมฝีปากบางนั้นแม้เจ้าของจะขัดขืน ฝ่ายไล่ต้อนผ่อนจูบหนักเบาสลับไปมาจนคนต่อต้านโอนอ่อนไปตามสัมผัสก่อนที่เขาจะค่อยๆถอนจูบออกมาอย่างเชื่องช้า ในตอนนั้นโรมคิดว่าตัวเองจะถูกน้ำมนต์ตบหน้าอีกแต่กลายเป็นว่าน้ำมนต์กลับยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม 

" พอใจคุณแล้วหรือยัง!! " น้ำมนต์ถามแววตามองเขาอย่างเสียใจ " รู้สึกสนุกมากมั้ยกับการล้อเล่นกับความรู้สึกของฉัน! "  

โรมมองใบหน้าหวานเปื้อนน้ำตาของน้ำมนต์ที่อยู่ห่างกันแค่ปลายจมูกชิด " ฉันไม่ได้ทำเพราะรู้สึกสนุกหรือต้องการล้อเล่นกับความรู้สึกของเธอนะ น้ำมนต์ "โรมพูดอย่างอ่อนใจพลางจูบซับน้ำตา มือข้างที่จับหลังคอน้ำมนต์ไว้เลื่อนมาประคองหลังน้ำมนต์แทน น้ำมนต์หลับตาลงรับสัมผัสจูบอ่อนโยนของโรม " ที่ทำไปทุกอย่างเพราะรู้สึกถึงได้ทำ ฉันต้องพยายามทำให้เธอมาอยู่ใกล้ๆฉันทั้งๆที่ไม่เคยต้องพยายามทำแบบนี้กับใคร " โรมมองลึกลงไปดวงตาของน้ำมนต์  

" ทั้งๆที่เยือกเย็นมาได้ตลอด แต่พอเป็นเธอฉันกลับต้องร้อนรนจนแทบบ้า -- ทั้งๆที่จัดการเรื่องต่างๆได้มากมายแต่มีเรื่องเดียวที่ฉันทำไม่ได้ก็คือเรื่องของเธอ -- " น้ำมนต์มองกลับดวงตาของโรม ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาอยู่ใกล้เสียจนเธอมองเห็นเงาของตัวเองในนั้น " อย่าคบกับใคร อย่ามองตาใคร อย่ายิ้มให้ใคร อย่ากอดกับใคร อย่าจูบกับใครนอกจากฉันคนเดียว " หัวใจดวงน้อยของน้ำมนต์กำลังเต้นรัวพลางสั่นไหวไปกับคำพูดของโรม สีหน้าและแววตาของเขาต่างจากที่น้ำมนต์เคยเห็นมันอ่อนโยนและหวานซึ้ง " ฉันรักเธอนะ น้ำมนต์ "  

ไม่รู้เพราะถูกโรมประทับจูบแบบกระทันหันอีกครั้งหรือเพราะประโยคบอกรักของโรมกันแน่ๆที่ทำให้น้ำมนต์นั่งนิ่งไม่พยายามต่อต้านโรมอีก หัวใจที่กำลังเต้นรัวอยู่ตอนนี้มันเร็วและแรงเสียงจนน้ำมนต์กลัวว่าโรมจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเธอยกกุมมัน โรมเล้าโลมจูบที่บรรจงป้อนรสรักในปากเธออย่างอ่อนหวานและนุ่มนวล จังหวะเบาเป็นไปอย่างเชื่องช้าราวกับจะให้อีกฝ่ายค่อยๆตอบรับสัมผัสเขาอย่างเต็มใจไม่ช้าน้ำมนต์ก็ยอมรับสัมผัสนั้นก่อนที่โรมจะรุกหนักขึ้นขยับเข้าไปกอดน้ำมนต์ไว้ เรียวลิ้นกวาดชิมความหวานในปากอย่างช่ำชองพลางขบเม้มริมฝีปากของน้ำมนต์อย่างดุดันจังหวะหนักสลับเบาไปมาจนไม่มีช่องว่างให้น้ำมนต์ได้หายใจแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ปฏิเสธว่าเธอชอบสัมผัสแบบนี้ของโรม น้ำมนต์คิดอย่างรู้สึกอายตัวเองมือข้างหนี่งของเธอขยุ้มหน้าอกเสื้อด้านซ้ายของเขาไว้สัมผัสเสียงหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้ของเธอ  

โรมถอนจูบออกอย่างเชื่องช้าเพราะยังอาลัยในรสหวาน และที่ต้องถอนจูบก็เพราะสงสารคนในอ้อมกอดที่ดิ้นขลุกขลักกำลังจะหายใจไม่ทัน นัยน์ตาหวานเยิ้มของน้ำมนต์ดูชวนเชิญเขาอย่างที่เจ้าตัวคงไม่ทันได้รู้ตัว  

" ฉันบอกความรู้สึกตัวเองไปแล้ว เธอล่ะน้ำมนต์ รู้สึกอย่างที่ฉันรู้สึกมั้ย " โรมถามสายตาทอดมองน้ำมนต์อย่างลึกซึ้งน้ำมนต์มองดวงตาคู่นั้นก่อนจะตอบ 

" ไม่! " น้ำมนต์เบือนหน้าหนีสายตาของโรม เขากระตุกยิ้มกระชับแขนกอดน้ำมนต์แน่นขึ้นพลางกดจมูกแนบแก้มนุ่มๆของเธอ " คุณโรม!! " น้ำมนต์ร้องพยายามหนีหลบสัมผัสซุกซนของโรม 

" อย่ามาโกหกนะ น้ำมนต์ " โรมจ้องตา " ถ้าเธอไม่รู้สึกเหมือนกันกับฉันเธอจะตอบรับฉันทำไม " น้ำมนต์ทำตาขุ่นใส่รอยยิ้มของโรม 

" เอาแต่ใจ! "  

น้ำมนต์ดันโรมออกพลางลุกออกจากเตียง โรมดึงกลับมากอดไว้ " ฉันขอโทษถ้าก่อนหน้านี้พูดจาไม่ดีเรื่องระหว่างเธอกับหมอนั่น ฉันไม่ชอบใจที่เห็นมันมาเกาะแกะเธอ " 

" คุณไม่ชอบใจให้เจมส์มาเกาะแกะฉัน " น้ำมนต์พูดกับโรม " แล้วเรื่องคุณกับคุณรวีล่ะ " แววตาของเธอถามอย่างตัดพ้อ 

" เรื่องฉันกับรวี สำหรับฉันมันเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ทางกายไม่มีความรู้สึกหรือหัวใจมาเกี่ยวข้อง " โรมตอบ " ฉันยอมรับว่ามันเป็นเรื่องร้ายกาจมากที่พูดแบบนี้แต่ต่อไปเธอจะเข้าใจเอง น้ำมนต์ " โรมมองน้ำมนต์ด้วยสายตาจริงจังกึ่งอ้อนวอน น้ำมนต์นั่งนิ่งในอ้อมกอดของโรม 

" ฉันจะไปเอากล่องยามาทำแผลใหม่ให้คุณ " น้ำมนต์พูด โรมก้มลงมองแผลที่แขนตัวเองแล้วยอมปล่อยน้ำมนต์ออกเธอเดินลงบันไดมาจากชั้นสองมีบอสวิ่งตามลงมาด้วยท่าทางของมันดูตื่นเต้นหลังจากที่น้ำมนต์หายเข้าไปในห้องนอนของโรมอยู่นาน โรมเดินตามลงมาด้วยเจ้าหมาเด็กออกอาการร่าเริงแม้เวลาจะเกือบห้าทุ่มแล้วมันก็ยังวิ่งเล่นอยู่ในสนามหญ้าไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยเลยสักนิด 

น้ำมนต์จัดการทำแผลที่แขนของโรมให้ใหม่โชคดีว่าปากแผลไม่ได้เปิดมากนักก่อนที่จะเอาผ้าขนหนูใส่น้ำแข็งประคบที่แก้มของโรมให้อย่างเบามือ น้ำมนต์มองโรมอย่างรู้สึกผิด 

" ทำไมทำหน้าแบบนั้น " โรมถาม 

" ฉันขอโทษที่ตบหน้าคุณ " น้ำมนต์ตอบ 

" ไม่ยกโทษให้ " โรมว่าพลางกระตุกยิ้มกวนๆใส่หน้านิ่วของน้ำมนต์ " ครั้งแรกในชีวิตเลยนะที่โดนผู้หญิงตบสี่ครั้งติดต่อกันน่ะ เธอว่าฉันควรจะทำยังไง น้ำมนต์ "  

" ใครจะไปรู้ คุณมาทำให้ฉันโกรธทำไมล่ะ " น้ำมนต์เชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ที โรมพ่นลมฮึจับมือน้ำมนต์แล้วดึงเธอให้ลุกจากเก้าอี้มานั่งที่ตักของเขาแทน " คุณโรม!? " น้ำมนต์ยันตัวพยายามลุกยืนแต่โรมกลับกอดเอวเธอไว้ไม่ปล่อยให้ลุก " เดี๋ยวป้าขิมมาเห็น มันจะไม่ดีนะ " 

" ป่านนี้ป้าขิมนอนไปแล้วล่ะ " โรมว่าก้มลงหอมที่อกเสื้อของน้ำมนต์ " เสื้อของฉันบนตัวเธอนี่หอมจัง " โรมช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าแดงจัดของน้ำมนต์ 

" นี่คุณวางแผนเรื่องนี้เหรอ " น้ำมนต์ถาม 

" ถ้าหมายถึงพยายามให้เธอนอนค้างที่นี่ล่ะก็ -- ใช่ " รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของโรมฉายชัดบนใบหน้า " อยากอยู่กับเธอแบบนี้ไปตลอด " โรมใช้ข้อนิ้วไล้แก้มของน้ำมนต์อย่างเบามือต่างฝ่ายต่างมองเงากันและกันในดวงตาของแต่ละฝ่าย โรมโน้มแตะริมฝีปากจูบน้ำมนต์อีกครั้งอย่างไม่รู้เบื่อ น้ำมนต์ไม่ได้ขัดขืนหากแต่ยอมรับสัมผัสของโรมอย่างง่ายดาย มือของโรมลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของน้ำมนต์สร้างความรู้สึกวูบวาบให้แก่เจ้าของกายมันเกือบจะเหมือนกับคืนนั้น  

น้ำมนต์ดิ้นเล็กน้อยตอนที่โรมลากเลื้อยริมฝีปากแตะไล้มาตามต้นคอของเธอ น้ำมนต์เงยหน้าขึ้นอัตโนมัติตอบสนองจูบของโรม  

" คุณโรม!! " น้ำมนต์ดันไหล่ของโรมเมื่อรู้สึกว่าเขากำลังขบเม้มผิวของเธอ ริมฝีปากของเขาก็เหมือนหยดน้ำตาเทียนที่ไม่ว่าจะเลื่อนไปตรงไหนก็ทำเธอร้อนรุ่ม โรมเงยหน้ามองใบหน้าเง้างอนระคนเอียงอายของน้ำมนต์อย่างพอใจก่อนที่เขาจะขยับลุกแล้วยกน้ำมนต์นอนราบไปกับโซฟา 

" ฉันทำเจ็บเหรอ " คนถามๆหน้าซื่อแต่สายตากลับเจ้าเล่ห์นัก น้ำมนต์พ่นลมฮึมองค้อนใส่ โรมปรายยิ้ม ตอนที่ทั้งสองนอนมองตากันเสียงเห่าของเจ้าบอสก็ดังไม่หยุดมันวิ่งเข้ามาหาทั้งสองมันยืนมองทั้งคู่ที่นอนกอดกันอยู่บนโซฟาด้วยดวงตากลมใสซื่อราวกับจะถามว่าเจ้ามนุษย์กำลังทำอะไรอยู่ 

" มีอะไร เห่าเสียงดังเชียว " โรมถาม เจ้าบอสเห่ากลับมาหนึ่งทียืนถอยกลับไปกลับมาพลางหันหน้าไปที่หน้าประตูรั้วใหญ่ก่อนที่มันจะกระโดดขึ้นมาอยู่บนหลังของโรมท่ามกลางเสียงร้องโวยของโรมและเสียงหัวเราะของน้ำมนต์ 

" ไอ้นี่! ลามปามใหญ่แล้วนะ ใครสอนให้แกกระโดดขึ้นมาบนหลังฉัน " โรมคำรามพลางจะขยับตัวลุกแต่น้ำมนต์ร้องห้าม 

" อย่าพึ่งสิคุณ เดี๋ยวเจ้าบอสมันก็ตกลงไปหรอก -- มานี่ฉันจับมันไว้แล้วคุณค่อยๆลุกนะ " น้ำมนต์ยื่นแขนออกไปจนสุดจับลูกสุนัขพันธุ์โกลเด้นฯไว้แล้วบอกให้โรมค่อยๆลุกก่อนที่เธอจะอุ้มเจ้าบอสข้ามไหล่โรมมา 

" เป็นอะไรไปท่าทางลุกลี้ลุกลนแบบนี้ หืม ~ " น้ำมนต์ถามบอส 

" จะเป็นอะไรได้ก็อิจฉาน่ะสิ " โรมว่าเสียงเยาะ น้ำมนต์ยกคิ้วสูงใส่  

" คุณหรือหมาล่ะ " เธอถามยิ้มๆ " ถ้าหมาฉันว่ามันก็ติดมาจากคุณนั่นแหละเนอะ บอส " น้ำมนต์อุ้มเจ้าบอสขึ้นมามันเห่าตอบเธอก่อนจะอ้าปากหาวหวอดออกมา " ง่วงแล้วด้วย เราขึ้นนอนกันเถอะ คุณโรม -- ฉันเองก็ง่วงแล้ว " น้ำมนต์อ้าปากหาวตาม  

" อุปทานหมู่ตามหมาหรือไง " โรมว่า น้ำมนต์ตีโรมเบาๆพลางย่นจมูกใส่ 

" เดี๋ยวเถอะ "  

โรมหัวเราะเบาๆกับอาการงอแงของน้ำมนต์ก่อนจะยอมขึ้นนอนตามที่น้ำมนต์ขอ พวกเขาเดินกลับขึ้นบันไดไปที่ชั้นสอง ภาพที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันไม่ว่าจะเป็นการกระทำอะไรที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มันอยู่ในสายตาของคนที่ยืนมองพวกเขาผ่านรั้วมาตลอด มือของเขาข้างหนึ่งกำแน่นสีหน้าทั้งเจ็บใจและเจ็บปวดก่อนที่ตัวเขาจะเดินกลับไปขึ้นรถเก๋งคันหรูแล้วขับออกไป  

ขณะเดียวกันในห้องพักของคอนโดสุดหรูในย่านธุรกิจของกรุงเทพ ร่างงามในชุดเดรสเปิดไหล่รัดรูปสีน้ำเงินเข้มปักด้วยไหมเงินราคาแพงช่วยส่งเสริมให้ชุดดูวิบวับต้องกับแสงไฟในห้อง เธอยืนคุยโทรศัพท์อยู่พร้อมกับแก้วแชมเปญในมือ สายตามองวิวยามค่ำคืนใกล้เที่ยงคืนของกรุงเทพผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในห้องนั้น 

" อยู่กับนังนั่นจริงๆสินะ "  

" จะให้ผมทำอะไรมั้ยครับ " 

" ยังไม่ต้อง! รอคำสั่งจากฉัน พวกแกรออยู่ที่นั่นแหละ! "  

" ครับ คุณหนู "  

คนถูกเรียกด้วยสรรพนามนั้นกดวางสายมือข้างนั้นกำมือถือไว้แน่นมืออีกข้างยกแก้วแชมเปญขึ้นดื่ม 

" อยู่ด้วยกันจริงๆเหรอครับ " เสียงทุ้มเอ่ยถาม ร่างสูงที่ท่อนบนเปลืยเปล่าเหลือเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ห่มท่อนล่างไว้ เขาเดินเข้ามาที่ด้านหลังแล้ววางมือลงบนไหล่ของเธอพลางใช้นิ้วโป้งวนรอบหัวไหล่ของร่างบางอย่างเบามือก่อนจะจรดริมฝีปากแตะลงที่หลังคอ  

" นังแมวขโมยนั่น! ฉันต้องสั่งสอนมัน "  

" อย่าพึ่งโกรธไปสิครับ อาจจะไม่มีอะไรอย่างที่คุณคิดก็ได้นะ " น้ำเสียงนุ่มนวลบอกที่ข้างหูพลางกดจูบที่หลังหูของอีกฝ่ายแล้วเกี่ยวแขนโอบรอบเอวบาง อีกฝ่ายหันมาใบหน้าเกรี้ยวกราดครึ่งหนึ่งมามองคนข้างหลังที่กำลังเล้าโลมเธอด้วยการลูบไล้ไปมาตามเรือนร่างผ่านเดรสราคาแพง 

" ฉันไม่ใช่เด็กนะ!! "  

" แต่คุณเป็นเด็กสำหรับผมนะครับ " เขาพูดแล้วหอมแก้มของเธอสูดดมความหอมจากเครื่องประทินผิว " เด็กน้อยเอาแต่ใจที่ผมอยากเอาใจ อยากตามใจคุณทุกวัน " คนพูดพรมจูบไปทั่วแก้มพลางขบเม้มคางมนอย่างนุ่มนวล ฝ่ามือลากเลื้อยไปตามสัดส่วนโค้งเว้าจากเอวจนมาถึงบั้นท้ายแล้วมาถึงต้นขาก่อนจะสอดมือนั้นเข้าไปถกชายกระโปรงของเธอขึ้นสัมผัสเร่าร้อนสลับนุ่มนวลทำเอาร่างบางวูบไหวถึงกับต้องวางมือข้างหนึ่งยึดกระจกหน้าต่างไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองหล่นไปที่พื้น 

" อื้อ ~ ดีจัง " เธอหลุดครางออกมา นัยน์ตาฉ่ำเยิ้มเพราะถูกอีกฝ่ายปรนเปรอมองเขาอย่างยั่วยวน ร่างสูงยิ้มบางๆก่อนจะยกเธออุ้มขึ้นไปนั่งบนขอบหน้าต่างแล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงระหว่างขาของเธอ  

" ยังชอบสัมผัสของผมอยู่หรือเปล่าครับ " สายตาของเขาทอดมองอีกฝ่ายประหนึ่งนักล่าที่กำลังมองเหยื่อแต่เหยื่อตัวนี้นั้นเทียบเท่ากับอสรพิษที่ถ้าไม่ระวังอาจถูกแว้งกัดได้ ร่างสูงบดเบียดเข้ามาตรงกลางจนสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าเช็ดตัวกำลังชูชันเสียดถูกับบุปผากลางตัวเธออยู่ เจ้าของร่างปรายยิ้มอย่างพอใจ  

" คืนนี้จะเอาใจฉันให้หายโกรธนังนั่นยังไง " เธอถามพลางเขย่าแก้วแชมเปญไปมา ส่งสายตายั่วยวน เขาดันแก่นกายถูไปมาตามร่องบุปผาที่เจ้าตัวตั้งใจเชื้อเชิญเขาอย่างเต็มที่ เขายิ้มมุมปากจับมือข้างที่ถือแก้วแชมเปญนั้นขึ้นมาดื่มก่อนจะป้อนแชมเปญใส่ปากอีกฝ่าย มือข้างหนึ่งของเขาจับรวบมือสองข้างเธอชูไว้เหนือหัวกดร่างเธอแนบไปกับกระจกหน้าต่าง 

" ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณมีเวลามากพอให้ผมเอาใจหรือเปล่าน่ะสิครับ คุณรวี " อีกฝ่ายพูด รวีมองอีกฝ่ายยิ้มยั่วอย่างพอใจ 

" เดรสนี่ราคาแพงถ้านาย -- "  

แคว่ก! 

รวีสะดุ้งเฮือกเดรสสีน้ำเงินราคาแพงของเธอขาดหลุดจากตัวของเธอจนเห็นร่างเปลือยเปล่า " คุณไม่สนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ " เขายิ้มมองร่างกายไร้อาภรณ์ห่มกายของรวีก่อนจะปลดผืนผ้าที่ห่มกายของตัวเองออกแล้วแทรกกายปรนเปรอจังหวะรักอย่างเร่าร้อน 

" เรื่องของผู้หญิงคนนั้นผมจะจัดการให้ครับ "  

 

 

********* 

 

 

Oh, baby, I can feel the rush of adrenaline 

I'm not scared to jump if you want to 

 

น้ำมนต์เอื้อมมือออกไปที่โต๊ะพลางคว้านหามือถือที่กำลังส่งเสียงร้องเพลงที่เธอตั้งเป็นเสียงปลุกเอาไว้  

 

Let's just fall in love for the hell of it  

Maybe …  

 

น้ำมนต์กดปิดแล้วขยับตัวลุกออกจากเตียงอันแสนสบายในห้องของ… น้ำมนต์กัดปากแน่นหันไปมองที่เตียงมันว่างเปล่าไม่มีใครอยู่บนนั้นเหมือนเมื่อคืนก่อนจะดึงคอเสื้อก้มลงสำรวจตัวเอง 

" กลัวว่าฉันจะทำอะไรเธอหรือไง " โรมยืนพิงขอบประตูส่งยิ้มกวนๆมาให้น้ำมนต์  

" ใครจะไปรู้มือไม้คุณอย่างกับปลาหมึก " น้ำมนต์ตอบอุบอิบแก้มแดงกับเรื่องเมื่อคืน โรมขำพรืดออกมา " ขำบ้าอะไรของคุณ " น้ำมนต์ชักเสียงขุ่นใส่ 

" ขำเธอน่ะสิ -- อาหารเช้าเสร็จแล้วลงไปกินได้แล้วจะได้ขึ้นมาอาบน้ำเราจะได้กลับกรุงเทพกัน " โรมว่า น้ำมนต์พยักหน้าแล้วเดินตามโรมลงไปข้างล่าง 

" อรุณสวัสดิ์จ้ะ หนูน้ำมนต์ เมื่อคืนหลับสบายมั้ย " ป้าขิมทักทาย น้ำมนต์ตอบไม่ถูกเธอมองไปที่โรมสีหน้าของเขากำลังสนุกที่เห็นเธออึกอัก 'จะให้ตอบว่ายังไงล่ะ ก็เมื่อคืนเธอนอนอยู่บนเตียงเดียวกับโรมถูกเขานอนกอดไว้ทั้งคืนแบบนั้น'  

" คือ -- ก็ดีค่ะ " น้ำมนต์ตอบกระอักกระอ่วนก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้เพื่อทานอาหารเช้า เธอระบายยิ้มให้ป้าขิมที่เอาอาหารเช้ามาวางไว้ให้ " ขอบคุณค่ะ ป้าขิม " 

" ทานเยอะๆนะจ๊ะ ถ้าไม่อิ่มบอกป้านะ "  

" ค่ะ ป้าขิม " น้ำมนต์รับคำแล้วรอจนกระทั่งอีกฝ่ายเดินหายไปที่ครัวด้านหลัง " นี่คุณไปพูดอะไรแผลงๆกับป้าขิมหรือเปล่า "  

" ทำไมถึงคิดว่าฉันพูดอะไรกับป้าขิม " โรมถามกลับ น้ำมนต์อ้าปากจะพูดแต่ก็ต้องยั้งไว้เพราะสีหน้าเจ้าเล่ห์ของเขา " ว่าไงล่ะ น้ำมนต์ "  

" ถือว่าฉันไม่ได้ถามก็แล้วกัน " น้ำมนต์แหวกลับหน้าแดงกว่าเดิม  

" ฉันแค่บอกว่าป้าขิมคนนี้ต้องดูแลดีๆ เพราะจะมาเป็นแม่ของ -- " โรมพูดน้ำเสียงล้อเลียน น้ำมนต์จ้องเขม็ง " แม่ของไอ้บอสมัน "  

" ตกลงคุณจะรับเลี้ยงเจ้าบอสจริงๆเหรอ คุณโรม " น้ำมนต์ร้องอย่างดีใจ 

" ใช่! อุตส่าห์ไปตามหามันจนเจอแบบนี้คงต้องรับเลี้ยงไว้นั่นแหละ "  

" ดูพูดเข้าสิ เย็นชาจังเลยนะคะ คุณอิสระ " น้ำมนต์แขวเบาๆก่อนจะยิ้มให้เขา " แต่ก็ขอบคุณนะที่รับเลี้ยงมันไว้ "  

" เธอก็มาเลี้ยงมันด้วยล่ะ "  

" รู้แล้วน่า " ยิ้มของน้ำมนต์ทำให้โรมยิ้มตามก่อนที่ทั้งคู่จะจัดการอาหารเช้าจนเรียบร้อย น้ำมนต์ตัดสินใจว่าจะขับรถกลับบ้านสวนของตัวเองเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อแล้วค่อยเข้ากรุงเทพแต่โรมกลับต้องเข้ากรุงเทพก่อนเพราะมีประชุมตอนสิบเอ็ดโมงทำให้ทั้งคู่ต้องแยกกัน 

" ขับรถดีๆนะคุณ " น้ำมนต์บอกกับโรมตอนที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถ โรมพยักหน้าก่อนจะโน้มใบหน้ามากดจมูกหอมแก้มของน้ำมนต์ " คุณโรม!? " น้ำมนต์ยกมือจับแก้มตัวเองทันทีแล้วมองซ้ายขวากลัวว่าจะมีใครมาเห็น 

" กลับถึงกรุงเทพแล้วโทรหาฉันนะ น้ำมนต์ -- เย็นนี้เราไปกินข้าวกัน " โรมบอกแล้วยิ้มละมุนให้เธอ น้ำมนต์ออกอาการเขินอายแล้วอมยิ้มพยักหน้ารับ 

จากนั้นทั้งโรมและน้ำมนต์ต่างก็ขึ้นรถของตัวเองแล้วขับออกไปบังสถานที่ของตัวเอง โรมกลับกรุงเทพในขณะที่น้ำมนต์ขับกลับมาที่บ้านสวนนี้มีรักระหว่างทางที่ขับกลับมาระยะทางจากบ้านดอกแก้วกับบ้านสวนนี้มีรักห่างกันไม่ไกลและบนถนนตอนเช้าช่วงแปดโมงในอำเภอเล็กๆของนครนายกก็ไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรไปมามากนักทำให้น้ำมนต์เร่งความเร็วขึ้นอีกเล็กน้อยเพื่อให้ตัวเองได้ถึงบ้านเร็วแต่ตอนนั้นเองที่จู่ๆก็มีมอเตอร์ไซค์วิ่งขึ้นมาตัดหน้ารถของเธอจนต้องหักหลบไปอีกเลนแต่กลับมีรถอีกคันวิ่งสวนมาทำให้น้ำมนต์ร้องกรี๊ดลั่นหมุนพวงมาลัยเลี้ยวหักกลับมาที่เลนเดิม เธอเหยียบเบรคเต็มฝ่าเท้าก่อนที่รถยนต์ของน้ำมนต์จะหยุดที่ไหล่ถนน จังหวะนั้นทำให้หน้าผากของน้ำมนต์กระแทกกับพวงมาลัยจนสลบไป 

 

 

 

 

**************** 

มาแล้วๆๆ มาแล้วค่า ใครที่กำลังรอลุ้นอยู่มาเจออีพีนี้ไป รี้ดหลายคนคงอยากประณามไรท์แน่ๆ (แหะๆ)  

อดใจรอกันก่อนเน้อ ไรท์อยากให้ความรู้สึกของทั้งคู่ได้เต็มอิ่มกว่านี้อีกเล็กน้อย พอเป็นคู่พี่โรมที่ได้ชื่อว่าลาสบอสก็อยากให้รู้สึกว่าซีนของเขากับน้ำมนต์จะต้องสมศักดิ์ศรีพี่ใหญ่เสียหน่อย  

ยังอยู่ด้วยกันกับไรท์ไปก่อนนะคะ ^^ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย และทุกข้อความของทุกคนมากนะคะ 

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว